I SA/GD 572/04

I SA/Gd 572/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Danuta Oleś /sprawozdawca/
Ewa Kwarcińska /przewodniczący/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Asesor WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Zuzanna Baca, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
l SA/Gd 572/04
UZASADNIENIE
W dniu 27 grudnia 1999 r. B.M. złożył w Urzędzie Skarbowym wniosek (PIT-16) o zastosowanie od dnia 1.01.2000 r. do wykonywanej przez niego działalności w zakresie świadczenia na rzecz ludności usług introligatorskich, opodatkowania w formie karty podatkowej. Uwzględniając ten wniosek, Urząd skarbowy decyzją z dnia 29 stycznia 2002 r. ustalił podatnikowi wysokość stawki karty podatkowej na rok 2002 w kwocie 201,00 zł miesięcznie.
W dniach 17 i 18 czerwca 2003 r. urząd skarbowy przeprowadził u podatnika kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem za rok 2002 . W wyniku tej kontroli stwierdzono, iż podatnik nie spełnia wymogów do korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej, gdyż poza wykonywaniem usług dla ludności, wykonywał również usługi dla Zakładu Poligraficznego "A" S.W. z siedzibą w Ch. ul. [...]. Usługi wykonywane na rzecz tego podmiotu przeznaczone były do dalszej odprzedaży, a ich udział w całym przychodzie podatnika wynosił 98,48%.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 28 listopada 2003 r. określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002 w kwocie 42.389,80 zł.
W wyniku odwołania złożonego przez pełnomocnika podatnika, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 1 marca 2004 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002 należało uchylić, gdyż brak jest rozstrzygnięcia o wygaśnięciu decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej na rok 2002, co powoduje istnienie w obrocie prawnym dwóch różnych decyzji dotyczących opodatkowania prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Zatem rozstrzygnięcie sprawy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, wymaga uprzedniego, prawidłowo przeprowadzonego pod względem proceduralnym i materialnym postępowania podatkowego w sprawie uprawnienia strony do opodatkowania działalności zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej.
Naczelnik Urzędu Skarbowego po przeprowadzeniu stosownego postępowania uznał, iż rodzaj działalności prowadzonej przez B.M. w 2002 r. nie uprawniał go do opodatkowania w formie karty podatkowej i decyzją z dnia 24 marca 2004 r. stwierdził wygaśnięcie decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 29 stycznia 2002 r. ustalającej podatnikowi na rok 2002 zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej.
Następnie decyzją z dnia 20 kwietnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002 w wysokości 42.389,80 zł. Ponieważ podatnicy prowadzący działalność opodatkowaną w formie karty podatkowej są zwolnieni z obowiązku prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, organ podatkowy dane o przychodzie i kosztach prowadzonej w 2002 r. działalności określił na podstawie oświadczeń złożonych przez podatnika oraz na podstawie przedłożonych przez niego dowodów źródłowych (dowody sprzedaży, rejestr przychodów i zakupów VAT).
W złożonym od tej decyzji odwołaniu z dnia 5 maja 2004 r. pełnomocnik podatnika wniósł o jej uchylenie. Zarzucił organowi podatkowemu błędną interpretację przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, gdyż wykonywane przez podatnika usługi rzeczywiście służą zamawiającemu do dalszej odsprzedaży, ale nie jest to okoliczność uzasadniająca niemożność opodatkowania w formie karty podatkowej. Zdaniem składającego odwołanie, z konstrukcji przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym wynika, iż ograniczenie przeznaczenia do dalszej odsprzedaży dotyczy jedynie działalności wytwórczej, a nie usługowej. Nadto zarzucono, iż jest to druga decyzja wydana w tej samej sprawie, bowiem nie zostało jeszcze rozpatrzone odwołanie od decyzji w sprawie wygaśnięcia decyzji o wysokości podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej.
Decyzją z dnia 20 lipca 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 20 kwietnia 2004 r.
Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut, iż decyzja będąca przedmiotem odwołania jest drugą decyzją w tej samej sprawie i stwierdził, że decyzją z dnia 14 czerwca 2004 r. utrzymana została w mocy decyzja Naczelnik Urzędu Skarbowego z dnia 24 marca 2004 r. stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej za 2002 r.
Stwierdził też, iż przedmiotem prowadzonego postępowania jest określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. z tytułu prowadzenia działalności na zasadach ogólnych tj. zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) i jedynie przepisy zawarte w tej ustawie stanowiły podstawę do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i podjęcia stosownej decyzji, natomiast ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Zdaniem organu odwoławczego, w złożonym odwołaniu strona nie wnosi żadnych zarzutów dotyczących wysokości określonego w decyzji organu pierwszej instancji podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002, a podniesiony zarzut naruszenia przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym odnosi się w całości do decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 marca 2004 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 29 stycznia 2002 r. ustalającej podatnikowi na rok 2002 zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożonej pismem z dnia 16 sierpnia 2004 r. pełnomocnik B.M. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzucił organom podatkowym naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie; naruszenie art. 40 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 tej ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie go w sprawie oraz naruszenie art. 120 i 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie.
Pełnomocnik podniósł, iż wbrew twierdzeniom organu podatkowego prace wykonywane przez skarżącego dla Zakładu Poligraficznego "A" stanowiły świadczenia dla ludności zgodnie z definicją zawartą w pkt 5 objaśnień do części l tabeli stanowiących załącznik nr 3 do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Jego zdaniem, skarżący wykonywał jedynie czynności jakie prawo dopuszcza w ramach świadczenia usług introligatorskich, a podnoszona przez organy okoliczność dokonywania przez zamawiającego dalszej odsprzedaży nie może powodować wyłączenia z opodatkowania w formie karty podatkowej, gdyż dotyczy jedynie działalności wytwórczej, a skarżący prowadzi działalność usługową.
Odnosząc się do stwierdzenia organu podatkowego, że w złożonym odwołaniu strona nie wniosła żadnych zarzutów, co do określonej w decyzji organu pierwszej instancji wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002 stwierdzono, że należy wziąć pod uwagę, iż skarżący nie zgadza się z decyzją organu podatkowego o wygaśnięciu decyzji z dnia 29 stycznia 2002 r. ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej na rok 2002, co wyraził przez złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 23 lipca 2004 r. Dopóki sprawa ta nie zostanie jednoznacznie rozstrzygnięta, zapłata podatku dochodowego za rok 2002 w wysokości 42.389,80 zł, a tym samym akceptacja opodatkowania na zasadach ogólnych, stoi w sprzeczności z twierdzeniami i interesem skarżącego. Jego zdaniem, pomimo, że przedmiotem niniejszego postępowania jest tylko kwestia wysokości podatku dochodowego, to jednak nieodzownie to postępowanie zależy i łączy się z postępowaniem w kwestii zasadności decyzji w sprawie wygaśnięcia decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej na rok 2002.
Powołując się na przedstawione argumenty pełnomocnik stwierdził, iż nieuzasadniona jest teza organów, że podatnik nie spełnia ustalonych przez ustawodawcę warunków uprawniających do korzystania z opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej. Teza ta jest próbą nadużycia i nadinterpretacji prawa przez organ podatkowy. Stanowi przy tym naruszenie zasady praworządności, do której przestrzegania organ jest zobowiązany, zasady działania na podstawie przepisów prawa oraz równie fundamentalnej zasady zaufania obywatela do organów podatkowych - art. 120, art. 121 §1 Ordynacji podatkowej.
W udzielonej w piśmie z dnia 23 września 2004 r. odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto organ odwoławczy stwierdził, iż ze względu na niespełnienie przez podatnika warunków wynikających z ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym uprawniających do korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Z akt sprawy wynika, iż wydanie zaskarżonej decyzji z dnia 20 lipca 2004 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 kwietnia 2004 r. określającej podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002, poprzedzone zostało wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji z dnia 29 stycznia 2002 r. ustalającej podatnikowi wysokość stawki karty podatkowej na rok 2002.
Pokreślić należy, że postępowanie prowadzone w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej opodatkowanie w formie karty podatkowej za rok 2002, zostało zakończone ostateczna decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 czerwca 2004 r. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2006 r., sygn. akt l SA/Gd 476/04 skarga na tę decyzję została oddalona. Tym samym należy stwierdzić, iż Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi i potwierdził prawidłowość stanowiska organów podatkowych w zakresie utraty przez skarżącego prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej.
Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skardze, mają na celu wykazanie prawa skarżącego do opodatkowania w zryczałtowanej formie. Z tego względu, Sąd podziela wyrażony przez organ podatkowy pogląd, iż skarżący w żaden sposób nie kwestionuje rozstrzygnięcia organów w zakresie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych na tzw. zasadach ogólnych, a podniesione zarzuty są w rzeczywistości skierowane przeciwko decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 czerwca 2004 r.
Sąd pragnie zauważyć, iż skarga złożona w niniejszej sprawie w znacznym zakresie jest tożsama ze skargą złożoną w sprawie o sygn. akt l SA/Gd 476/04, a zatem argumenty w niej przedstawione były już przedmiotem rozważań Sądu i nie zostały zaakceptowane, o czym świadczy oddalenie skargi wyrokiem z dnia 31 marca 2006 r. Z tego względu, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pominie w swoich rozważaniach ocenę zarzutów, które nie odnoszą się bezpośrednio do wysokości i sposobu określenia skarżącemu zobowiązania w oparciu o ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dokonując oceny prawidłowości rozstrzygnięcia organów podatkowych w zakresie określenia B.M. zobowiązania podatkowego za rok 2002, na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Sąd nie stwierdza w tym zakresie naruszenia prawa. Należy podkreślić, iż ponieważ skarżący nie miał obowiązku prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, organ podatkowy pierwszej instancji do określenia należnego podatku przyjął informacje przedstawione przez skarżącego. Wysokość przychodu określona została w oparciu o dane wynikające z przedłożonego przez skarżącego wykazu rachunków wystawionych w 2002 r., natomiast określając wysokość poniesionych w tym roku podatkowym wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów, organ uwzględnił złożone w tym zakresie oświadczenie skarżącego, nie wymagając przedstawienia dowodów ich poniesienia. Niewątpliwie uwzględniając informacje pochodzące od skarżącego organ podatkowy nie naruszył jego interesu, a określona w ten sposób wysokość podatku dochodowego, jest zdaniem Sądu prawidłowa.
W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania.
Mając obowiązek dochodzenia prawdy obiektywnej i działania na podstawie przepisów prawa, organ musi rozpoznać sprawę co do istoty, na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym (wyrok NSA z dnia 7 września 1994 r., sygn. akt III SA 1111/93, publ. ONSA 1995/3/120).
W świetle powyższego należy uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza zasady praworządności, bowiem organy podatkowe działały w oparciu o przepisy prawa podatkowego, stosując prawidłowo zarówno przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.
Nie można też uznać zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, mówiącego o obowiązku pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, gdyż strona skarżąca nie uzasadniła tak sformułowanego zarzutu. Poza tym, Sąd nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe podejmowały działania, które uchybiły temu przepisowi.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.