I SA/Gd 570/05

I SA/Gd 570/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bogusław Woźniak
Ewa Wojtynowska /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lipca 2006 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 5 352,00 (pięć tysięcy trzysta pięćdziesiąt dwa 00/100) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I SA/Gd 570/05
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej , działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 oraz art. 107-108,art. 112 i 118 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r., Nr 8,poz. 60), art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 roku o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 169,poz. 1387 ), po rozpatrzeniu odwołania H.P. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] orzekającej jej odpowiedzialność za zaległości podatkowe "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1998 do kwoty 87.596,00 złotych, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania:
Urząd Skarbowy przeprowadził postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych z "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na osobę trzecią tj. nabywcę środka trwałego. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł odpowiedzialność H.P. za zaległości podatkowe Spółki "A" z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok. Odpowiedzialność ta stosownie do dyspozycji § 3 i § 4 art. 112 Ordynacji podatkowej - została ograniczona do kwoty 87.596,00 złotych.
Reprezentujący stronę pełnomocnik - nie zgadzając się z powyższą decyzją wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej i zażądał jej uchylenia oraz umorzenia postępowania z uwagi na naruszenie prawa materialnego i procesowego poprzez błędną jego wykładnię, a także wstrzymania jej wykonania. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji.
Dyrektor Izby Skarbowej przywołując treść art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 roku o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387) wskazał, że zaległości podatkowe "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1998 powstały przed wejściem w życie wskazanej ustawy, a zatem do odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - w niniejszym przypadku - należało zastosować przepisy art. 107-109, art. 116 i art. 118 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 roku.
Organ odwoławczy wskazał, że osoby trzecie mogą być objęte odpowiedzialnością podatkową jedynie wówczas, gdy podatnik nie wykonał dobrowolnie zobowiązania podatkowego - w konsekwencji czego powstała zaległość podatkowa. Zaległości podatkowe "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1998 kształtowały się na poziomie 152.825,00 złotych (należność główna). Osoby trzecie, które ponoszą odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych zostały enumeratywnie wymienione w art. 110 - 117 ustawy Ordynacja podatkowa. Wśród tych podmiotów znajduje się m.in. nabywca środków trwałych.
Odpowiedzialność osób trzecich powstaje wyłącznie w drodze doręczenia konkretnej osobie trzeciej decyzji o takiej odpowiedzialności. Decyzja wydawana jest po przeprowadzeniu postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej, w którym stroną jest potencjalnie odpowiedzialna osoba. Zadaniem tego postępowania jest ustalenie, czy w objętym nim przypadku zachodzą podmiotowe i przedmiotowe przesłanki odpowiedzialności konkretnej osoby trzeciej. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, przedmiotem postępowania w sprawach odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika są wyłącznie kwestie związane z odpowiedzialnością tych osób, a celem wydanie decyzji, o której mowa w art. 108 Ordynacji podatkowej. Podatnik nie jest już stroną tego postępowania, choć przedmiotem odpowiedzialności osoby trzeciej jest obowiązek wykonania jego zobowiązania podatkowego, które stało się zaległością podatkową. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się już zatem, kwestii związanych z ustaleniem istnienia obowiązku podatkowego oraz wysokością zobowiązania podatkowego, ale pod warunkiem, że wcześniejsze ustalenia dotyczące podatnika są już ostateczne ( w niniejszej sprawie warunek ten został spełniony, bowiem podatnik nie wniósł - w przewidzianym prawem terminie - odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...], którą określono wysokość zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 rok.
Przesłanki odpowiedzialności i jej zakres w stosunku do nabywcy środków trwałych zawiera art. 112 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z nim nabywca przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powyższe stosuje się również do nabywców środków trwałych, jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami środki te były ujęte wprowadzonej przez zbywcę ewidencji lub wykazie środków trwałych, a ich wartość w dniu zbycia wynosi co najmniej 14.173,62 złotych. Zakres odpowiedzialności nabywcy ograniczony jest do wartości nabytego przedsiębiorstwa, jego zorganizowanej części lub środka trwałego.
W przypadku zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa lub środka trwałego zakres odpowiedzialności nabywcy ograniczony jest ponadto do wysokości zaległości podatkowych w takiej części, w jakiej wartość nabytej zorganizowanej części przedsiębiorstwa lub nabytego środka trwałego pozostaje do wartości środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych przedsiębiorstwa, które jest lub było prowadzone przez zbywcę. Zakres odpowiedzialności nabywcy nie obejmuje ponadto należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz oprocentowania, o którym mowa w art. 107 § 2 pkt 3 Ordynacji, powstałych po dniu nabycia. Spółka "A" sprzedała H.P. w dniu 10 lutego 2003 roku 100% swoich środków trwałych (kotłownię, szambo, klimatyzację) za cenę 87.596 złotych (faktura VAT nr [...] z dnia [...] lutego 2003 roku). Z akt sprawy wynika, że podatnik nie posiada żadnych wartości niematerialnych i prawnych. Mając na uwadze powyższe zasadne było orzeczenie odpowiedzialności H.P. do całej kwoty nabytych środków trwałych tj. do wysokości 87.596,00 złotych.
Nabywający, za zgodą zbywającego mógł wystąpić do organów podatkowych właściwych miejscowo dla zbywającego o wydanie zaświadczenia o wysokości jego zaległości podatkowych. W wydanym zaświadczeniu organ podatkowy określa wysokość zaległości podatkowych zbywającego na dzień wydania zaświadczenia. Nabywca nie odpowiada przy tym za zaległości podatkowe, które nie zostały wykazane w zaświadczeniu. Odpowiada natomiast za zaległości podatkowe zbywcy powstałe po dniu wydania zaświadczenia, a przed dniem nabycia przedsiębiorstwa, jego zorganizowanej części lub środka trwałego, jeżeli od dnia wydania zaświadczenia do dnia zbycia: upłynęło 30 dni (w przypadku zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części) bądź upłynęły 3 dni (w przypadku zbycia środka trwałego). W przedmiotowej sprawie H.P. nie występowała do organu podatkowego z wnioskiem o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, a zatem skutki jej zaniedbania nie mogą obciążać Skarbu Państwa. Nabywca środków trwałych mógłby być uwolniony od przedmiotowej odpowiedzialności jedynie w przypadku przedstawienia - jako dowód w niniejszym postępowaniu - zaświadczenia wystawionego przez właściwy organ podatkowy, z którego treści wynikałoby, że zbywający (na dzień wydania zaświadczenia) nie posiadał żadnych zaległości podatkowych.
Organ odwoławczy podkreślił, że zobowiązanie podatkowe (w tym zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych) do którego obliczenia, pobrania i odprowadzenia na konto właściwego urzędu skarbowego zobowiązany jest podatnik powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej tj. z dniem zaistnienia okoliczności, z którymi przepisy prawa łączą powstanie takiego zobowiązania. W przypadku, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje w ww. sposób, moment jego powstania wynika z unormowań poszczególnych ustaw podatkowych, przy czym zobowiązanie podatkowe w danym tytule podatkowym powstaje tylko raz. Stosownie do przepisów art. 27 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z póź. zm.) o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy mieli obowiązek składać we właściwym urzędzie skarbowym zeznania o wysokości dochodu (straty) osiągniętego w roku podatkowym wstępne - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacać podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku. Zeznanie o ostatecznej wysokości dochodu podatnicy obowiązani byli składać w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego nie później jednak niż przed upływem 9 miesięcy od zakończenia roku podatkowego. Po upływie terminu płatności zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych - w myśl art. 51 Ordynacji podatkowej - staje się zaległością podatkową (w przedmiotowej sprawie - zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok przekształciło się w zaległość podatkową w dniu 1 kwietnia 1999 roku ). Organ odwoławczy podkreślił, że do powstania zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych nie jest konieczne wydanie decyzji określającej wysokość takiego zobowiązania. Decyzja organu podatkowego określająca powstałe z mocy prawa zobowiązanie podatkowe - które na skutek nieprawidłowych działań podatnika nie zostało w ogóle zrealizowane lub też zrealizowane zostało jedynie w części - ma charakter deklaratywny, nie kreuje bowiem nowych zobowiązań podatkowych z nowym terminem płatności, lecz potwierdza jedynie, że zobowiązanie podatkowe w przeszłości powstałe i wymagalne nie zostało do dnia wydania decyzji wykonane. Przedstawione okoliczności wskazują zatem w sposób jednoznaczny, że zobowiązanie podatkowe "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (które wskutek niewykonania przekształciło się w zaległość podatkową) powstało w 1999 roku, a nie jak twierdzi pełnomocnik strony - rok wcześniej, tj. w 1998 roku.
W myśl art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa upłynęło 5 lat. Jak wskazano zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok powstała w dniu 1 kwietnia 1999 roku. Oznacza to, że decyzja przenosząca odpowiedzialność ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na nabywcę majątku winna być wydana przed 1 stycznia 2005 roku, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej datą wydania decyzji jest data jej podpisania przez osobę upoważnioną, a nie data przyjęcia do wysyłki, czy też data doręczenia decyzji stronie (pełnomocnikowi strony). Tym samym, nie można zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika strony, że decyzja z dnia [...] została wydana po upływie terminu przewidzianego w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że na dzień orzekania o odpowiedzialności H.P. (jako osoby trzeciej) za zaległości podatkowe Spółki "A" (jako podatnika) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 roku nie uległo przedawnieniu z punktu widzenia uregulowań zawartych w przepisie art. 70 Ordynacji podatkowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuca rażące naruszenie przepisów postępowania podatkowego polegające na nieprawidłowym zastosowaniu art. 21 § 1, art. 51§ 2 pkt 1, art. 118 § 1, art. 212 i art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony powołując się na treść art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej podkreślił, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej (skarżącej), jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat.
Zobowiązanie podatkowe spółki "A" w podatku dochodowym od osób prawnych zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej powstało w z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa ( t.j.ustawa z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych) wiąże powstanie takiego zobowiązania.
Art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nakładał na spółkę "A". obowiązek składania deklaracji o wysokości dochodu (straty) osiągniętego od początku 1998 roku i wpłacania na rachunek urzędu skarbowego zaliczek miesięcznych w wysokości różnicy między podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku 1998 roku a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. Deklaracja i zaliczka za dany miesiąc musiały być złożona i uiszczona w terminie do dwudziestego dnia miesiąca następnego. Oznacza to, że spółka "A" zobowiązana była do złożenia deklaracji za styczeń 1998 roku i wpłacenia zaliczki na podatek do 20 lutego 1998 roku, deklaracja oraz zaliczka na podatek za luty 1998 winny były zostać złożona i wpłacona do 20 marca 1998 roku itd.
Stwierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej , że "(...) zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 roku powstała w dniu 1 kwietnia 1999 roku, co oznacza, że decyzja przenosząca odpowiedzialność za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na nabywcę majątku winna być wydana przed 1 stycznia 2005 roku, jest w ocenie pełnomocnika skarżącej dowodem błędnej interpretacji prawa podatkowego w zakresie momentu powstania zaległości podatkowej z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych.
Zobowiązanie podatkowe spółki "A" (które wskutek niewykonania przekształciło się w zaległość podatkową) powstało w roku 1998, a nie - jak błędnie twierdzi Dyrektor Izby Skarbowej - w roku 1999.
Naczelnik Urzędu Skarbowego mógł, zgodnie z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, wydać decyzję o odpowiedzialności skarżącej i doręczyć ją skarżącej najpóźniej w dniu 31 grudnia 2003 roku. Oznacza to, że decyzja organu podatkowego I instancji z dnia [...] wydana została prawie rok po upływie terminu do jej wydania, co stanowi rażące naruszenie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem skarżącej pojęcie "wydania decyzji" zastosowane przez ustawodawcę w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej należy utożsamiać z terminem "doręczenie decyzji" z art. 212 Ordynacji podatkowej. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej twierdzi, zdaniem skarżącej błędnie, że datą wydania decyzji jest data jej podpisania przez osobę upoważnioną, czyli data sporządzenia decyzji. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego opatrzona jest datą [...]. Decyzja ta została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 3 stycznia 2005 roku, natomiast stronie oraz pełnomocnikowi została ona doręczona w dniu 5 stycznia 2005 roku. Do dnia 31 grudnia 2004 roku, uznanego zdaniem skarżącej błędnie, przez Dyrektora Izby Skarbowej za ostatni dzień wydania decyzji orzekającej o jej odpowiedzialności jako nabywcy środków trwałych, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została jedynie sporządzona. Natomiast datą wydania przedmiotowej decyzji jest, w przekonaniu skarżącej, data jej doręczenia, czyli dzień 5 stycznia 2004 roku będący dniem, od którego zarówno organ podatkowy jak i skarżąca są tą decyzją związani. Oznacza to, że nawet w przypadku uznania za zasadne twierdzenia Dyrektora Izby Skarbowej , że pięcioletni termin na skuteczne wydanie i doręczenie decyzji orzekającej o odpowiedzialności skarżącej jako nabywcy środków trwałych upłynął w dniu 31 grudnia 2004 roku, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego , wydana została po upływie terminu, co stanowi rażące naruszenie art. 118 § 1 w związku z art. 212 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja / postanowienie / może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.
Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.
Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim zasadny jest zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej.
Stosownie do tego przepisu nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. W okolicznościach sprawy termin ten upływał z dniem 31 grudnia 2004 roku. W tym miejscu wobec rozbieżnego stanowiska odnośnie prawnej skuteczności zaskarżonej decyzji wymaga podkreślenia, że art. 210 § 1
Ordynacji podatkowej wymienia elementy decyzji podatkowej. Z punktu widzenia zarzutów podniesionych przez skarżącą wymaga szerszego komentarza ten element decyzji administracyjnej jak data jej wydania. Data wydania decyzji wskazuje, że w dniu tym sporządzona została decyzja, a zatem wyrażony został akt woli organu podatkowego w indywidualnej sprawie podatkowej. Data wydania decyzji wskazuje na nader istotny element w sprawowaniu orzecznictwa, bo pozwala ustalić w jakim stanie prawnym i faktycznym zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. Zwrócić trzeba od razu uwagę na to, że nie będzie to data równoznaczna z tą, od której organ i strony będą związani decyzją. Związanie bowiem organu podatkowego własną decyzją wywołuje skutki prawne dopiero w chwili wprowadzenia jej do obrotu prawnego, tzn. z chwilą doręczenia decyzji stronie ( art. 212 u.o.p). Data ta jest faktyczną datą wydania decyzji (data wydania, w którą zaopatrzona jest decyzja przez organ podatkowy jest de facto datą sporządzenia decyzji - podjęcia procesowego aktu woli - przez organ podatkowy). Jedynie data wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego (data doręczenia) jest miarodajna dla oceny stanu prawnego, w którym sprawa została załatwiona przez organ podatkowy (R. Mastalski J. Zubrzycki "Ordynacja podatkowa - komentarz " wyd. III Wrocław 2000, str. 256).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ podatkowy I instancji wydając w dniu [...] decyzję w przedmiocie odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania spółki "A" był nią związany od chwili doręczenia stronie ( jej pełnomocnikowi ). W sprawie bezsporne jest, że takowe doręczenie miało miejsce w dniu 5 stycznia 2005 roku, a zatem po upływie terminu oznaczonego w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie jest zatem uprawniona konstatacja Dyrektora Izby Skarbowej, zgodnie z którą datą wydania decyzji jest data jej podpisania przez osobę uprawnioną, a nie data przyjęcia do wysyłki, czy też data doręczenia stronie właśnie dlatego, że data wydania decyzji rozstrzyga jedynie o tym, od którego momentu decyzja istnieje, natomiast nie ma wpływu na określenie chwili, od której zaczyna obowiązywać. W tym względzie zawsze decydujące znaczenie ma data doręczenia decyzji.
Ponadto należy uwzględnić, że skoro przedmiotowa decyzja jest władczym aktem procesowym organu podatkowego skierowanym do określonej strony, może oddziaływać na jej prawa i obowiązki dopiero od chwili, gdy z aktem tym będzie mogła się zapoznać się, tzn. od momentu zgodnego z przepisami Ordynacji doręczenia decyzji.
Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na podstawie art. 152 wyżej wymienionej ustawy decyzja nie podlega wykonaniu.