I SA/Gd 556/24

I SA/Gd 556/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Elżbieta Rischka
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FZ 196/25 - Postanowienie NSA z 2025-11-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 62 par. 1, art. 55 par. 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2025 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 kwietnia 2024 r., nr 2201-IER.7010.5.2024 w przedmiocie zaliczenia wpłaty podatku oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 29 kwietnia 2024 r. po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego pismem z 13 lutego 2024 roku na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni nr 2209-SER.7010.795.2023.2 z 23 stycznia 2024 roku w sprawie zaliczenia wpłaty W.N. z 27 listopada 2023 roku tytułem podatku od towarów i usług za październik 2023 roku w kwocie 288 zł, na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 roku w kwocie 114,18 zł należności głównej i w kwocie 173,82 zł tytułem odsetek za zwłokę,
- utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu przypomniano, że skarżący w dniu 19 stycznia 2009 roku złożył deklarację dla podatku od towarów i usług VAT - za grudzień 2008 roku z wykazaną kwotą podatku podlegającemu wpłacie do Urzędu Skarbowego w wysokości 1 940 zł. Zobowiązanie przedmiotowe nie zostało uregulowane.
Dnia 27 listopada 2024 roku dokonał wpłaty na rachunek organu podatkowego kwoty 288 zł tytułem deklaracji VAT-7 (podatku od towarów i usług za październik 2023 roku).
Rozpoznając sprawę na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa organ wskazał, że zobowiązanie przedmiotowe nie zostało uregulowane , dlatego wpłata tytułem podatku od towarów i usług za październik 2023 roku w wysokości 288 zł zaliczona została na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez stronę podatku zgodnie z przepisami art. 62 § 1 O.p. i odsetki za zwłokę zgodnie z art. 55 § 2 O.p.. Wysokość odsetek za zwłokę zależy od długości okresu, przez który zaległość pozostawała niezapłacona oraz stawki odsetek.
W niniejszej sprawie odsetki od zaległości podatkowej za grudzień 2008 roku w kwocie 173,82 zł naliczono za okres od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku od towarów i usług za grudzień 2008 roku tj. 27 stycznia 2009 roku do 27 listopada 2023 roku (wpłaty kwoty 288 zł).
Wskazano, że w zaskarżonym postanowieniu organ pierwszej instancji przedstawił sposób i okresy za jakie dokonano naliczenia odsetek za zwłokę.
Odnosząc się natomiast do wniosku wyrażonego w zażaleniu zauważono, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2008 roku (wynikająca z deklaracji VAT-7) jest wymagalna. Wyjaśniono, że pierwotnie zaległość była dochodzona na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 26 marca 2009 roku. W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne, które spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonego zobowiązania odpowiednio: 24 października 2012 roku (zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem – I. S.A. nr [...]) oraz 14 lutego 2014 roku (zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowym w I. S.A. nr [...] z dnia 18 października 2012 roku, zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem – W. S.A. nr [...]) i rozpoczęcie jego biegu na nowo, tj. 5 lat od dnia następującego po dniu, zastosowania ww. środków. Z uwagi na bezskuteczność podejmowanych czynności organ egzekucyjny postanowieniem nr [...] z dnia 31 grudnia 2014 roku umorzył prowadzone postępowanie.
Organ egzekucyjny wobec ustalenia przez wierzyciela nowego składnika majątku strony i w konsekwencji wystawienia nowego tytułu wykonawczego 21 listopada 2016 roku, ponownie wszczął egzekucję w celu wyegzekwowania przedmiotowej należności.
Zawiadomieniem nr 2209-SEE.711.863267.2017.1.MJD9 z dnia 30 czerwca 2017 roku zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez B. S.A., który spowodował przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań 30 czerwca 2017 roku i rozpoczęcie jego biegu na nowo, tj. 5 lat od dnia od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W wyniku podjętych czynności egzekucyjnych nie uzyskano zaspokojenia wierzytelności. Wobec bezskuteczności prowadzonej egzekucji Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni postanowieniem nr 2209-SEE.711.0855.2020.ZE1 z 18 maja 2020 roku umorzył prowadzone postępowanie. Na powyższe postanowienie wniósł skarżący wniósł zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem nr 2201-IEE.711.2.275.2020.BW z dnia 17 lipca 2020 roku utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie, które zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Ten zaś wyrokiem sygn. akt I SA/Gd 909/20 z dnia 20 kwietnia 2021 roku, uchylił zaskarżone postanowienie organu odwoławczego nr 2201-IEE-711.2.275.2020.BW z dnia 17 lipca 2020 roku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w dniu 29 kwietnia 2021 roku wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W związku z ustaleniem źródła dochodu uzyskiwanego przez stronę tj. wynagrodzenia należnego od B.1 Sp. z o.o., organ egzekucyjny ponownie wszczął uprzednio umorzone postępowanie egzekucyjne. W toku postępowania zawiadomieniem nr 2209-SEE.711.54431682.2022.I.FDXI z 14 czerwca 2022 roku dokonano skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę.
Z dniem odbioru zawiadomienia przez dłużnika zajętej wierzytelności, tj. 22 czerwca 2022 roku nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonych zobowiązań i rozpoczęcie biegu na nowo 5 lat od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Wobec powyższego zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 roku nie uległo przedawnieniu i w obowiązującym stanie faktycznym i prawnym pozostaje wymagalne. Zatem zarzut dotyczący przedawnienia zaległości podatkowej, na którą Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni dokonał zaliczenia przedmiotowej wpłaty z 27 listopada 2023 roku w wysokości 288 zł (postanowieniem nr 2209-SER.7010.795.2023.2, z 23 stycznia 2024 roku) uznano za bezzasadny.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanemu postanowieniu zarzucono:
1. naruszenie prawa procesowego poprzez nieuznanie i niezastosowanie się do przepisu art. 152 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20, poprzez nieuwzględnienie jego treści i uznanie za prawidłowe zaliczenie dokonanej wpłaty podatku VAT na zaległość podatkową objętą zarówno wydanym wyrokiem, jak i w związku z nim wskazaną normą ustawową i zezwolenie tym samym na prowadzenie niezgodnej z prawem egzekucji administracyjnej;
2. naruszenie prawa procesowego poprzez niezbadanie zgodności z przepisami prawa zaliczenia dokonanej wpłaty podatku VAT z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z nieprawomocnym w momencie wystąpienia zdarzenia wyrokiem WSA w Gdańsku i normą ustawową art. 152 § 1 p.p.s.a., co pozostaje w bezpośrednim związku z kwestią zaliczenia wskazanego podatku;
3. naruszenie prawa procesowego poprzez nieuznanie i niezastosowanie się do przepisu art. 153 p.p.s.a. w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20, poprzez nieuwzględnienie jego treści i wydanie tym samym przyzwolenia na prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do dokonanej przez mnie dobrowolnej wpłaty podatku na zaległość podatkową objęta treścią wydanego wyroku, wbrew zaleceniom Sądu w nim wskazanym, co pozostaje w bezpośrednim związku z treścią skarżonego postanowienia;
4. naruszenie prawa procesowego poprzez nieuznanie i niezastosowanie się do przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego (zw. dalej kodeksem lub k.p.a.) w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak podjęcia właściwego działania, wskazanego w przytoczonym przepisie prawa na bezprawne działania NUS, w związku z nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20;
5. naruszenie zasady legalizmu wyrażonej art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy, oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i poprzez swoje działanie wydanie przyzwolenia na łamanie przepisów prawa przez organ podatkowy i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego prowadzonych postępowań egzekucyjnych i naruszenie tym samym moich praw jako osoby zobowiązanej oraz zasad państwa praworządnego;
6. naruszenie art. 7a k.p.a. w związku z art. 18 ustawy, poprzez całkowite jego zignorowanie i uznanie tym samym, że niezasadne jest wbrew woli ustawodawcy zastosowanie go w przedmiotowej sprawie, co stanowi podważenie przysługujących mi praw, jako stronie prowadzonego postępowania;
7. naruszenie art. 9 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy poprzez nieprawidłowe w mojej ocenie rozpoznanie wskazanej kwestii wskazanej w art.32aa ust. 1 lit. c oraz ust. 2 u.p.e.a., w związku z art. 152 § 1 p.p.s.a. i wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20, oraz wskazanymi w jego uzasadnieniu wytycznymi co do dalszego postępowania organu administracji w sprawie;
8. nieuznawanie poprzez wydane postanowienie prawomocnych wyroków sądów administracyjnych (I SA/Gd 676/21) a także przepisu art. 170 p.p.s.a., i niespełnienie ciążącego na organie obowiązku udzielania pełnych i wyczerpujących odpowiedzi w stosunku do postawionych pytań i norm prawnych dotyczących rozpoznawanej sprawy (art. 9 k.p.a);
9. celowe przedkładanie uprawnień organu egzekucyjnego, ponad prawo strony do ochrony, co stanowi przejaw dyskryminacji prawnej, oraz zaprzecza uprawnieniom i obowiązkom nadanym Dyrektora Administracji Skarbowej przez ustawodawcę.
W związku z powyższym wniesiono o:
a) rozpatrzenie skargi na rozprawie i uchylenie skarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej NUS), w całości;
b) stwierdzenie że doszło do obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 152 § 1 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a.), poprzez nieuwzględnienie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jako organu odwoławczego przy wydawania postanowienia, skutków prawnych wynikających z treści nieprawomocnego w dniu zaliczenia mojej wpłaty podatku VAT na zaległość z 12/2208 r., wyroku WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20;
c) zasądzenie nakazu zwrotu zaliczonego na zaległość podatkową za 12/2008 wpłaconego podatku VAT,
d) zasądzenie nakazu zwrotu bezprawnie naliczonych w sprawie kosztów egzekucyjnych (jeżeli takowe wystąpiły), wraz z odsetkami ustawowymi, stosownie do treści art.64cd. u.p.e.a. i art.359 kodeksu cywilnego, w związku z bezprawnym prowadzeniem postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do zaległości podatkowej za 12/2008,
e) w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, wnoszę o wskazanie jednoznacznej podstawy prawnej, która wskazywałaby ponad wszelką wątpliwość, że zastosowanie w sprawie wskazanego powyżej przepisu art. 64 cd u.p.e.a. nie może być zastosowany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z 1 marca 2025 r. skarżący rozszerzył zarzuty podkreślając , że w sprawie naruszono kolejne przpisy k.p.a. , jak też Konstytucję R.P. Załączył też wydruki orzeczeń sądów administracyjnych. W kolejnym piśmie wskazał na potrzebę odroczenia rozprawy
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Rozpoznając sprawę w granicach przyznanej kognicji Sąd przypomina, że zgodnie z art. 62 § 1 O.p. jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z rożnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku, gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.
Przepis art. 55 § 2 ww. ustawy stanowi, że jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa w całości kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, kwotę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.
Zgodnie z art. 51 § 1 O.p. podatek nieuiszczony w terminie płatności jest zaległością podatkową, od której naliczane są odsetki za zwłokę w myśl przepisu art. 53 § 1 ww. ustawy. Odsetki są bowiem ustawową należnością nierozerwalnie związaną z istnieniem zaległości podatkowej, a zatem należność ta z mocy prawa, wymagalna jest wraz z należnym podatkiem. Odsetki za zwłokę biegną zawsze z mocy prawa od dnia następnego po dniu, w którym, zgodnie z przepisami ustawy, istniał obowiązek uiszczenia podatku - do dnia zapłaty.
W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżone postanowienie respektował treść wskazanych przepisów.
Jak wynika z akt sprawy 27 listopada 2024 roku, skarżący dokonał wpłaty na rachunek organu podatkowego kwotę 288 zł tytułem wynikającego z deklaracji VAT-7 podatku od towarów i usług za październik 2023 roku.
Z akt sprawy wynika też, że 19 stycznia 2009 roku strona złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług VAT - 7, za grudzień 2008 roku z wykazaną kwotą podatku podlegającemu wpłacie do Urzędu Skarbowego w wysokości 1 940 zł.
Skoro zobowiązanie przedmiotowe nie zostało uregulowane trafnie zdaniem Sadu znano, że wpłata powinna być tytułem podatku od towarów i usług za październik 2023 roku w wysokości 288 zł powinna być zaliczona została na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez stronę postępowania podatku zgodnie z przepisami art. 62 § 1 O.p. i odsetki za zwłokę zgodnie z art. 55 § 2 O.p.. W zaskarżonym postanowieniu organ przedstawił sposób i okresy za jakie dokonano naliczenia odsetek za zwłokę i stanowisko to jest prawidłowe.
Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku odniósł się także do innych zarzutów zażalenia.
W efekcie tego podniesiony przez skarżącego zarzut dotyczący przedawnienia zaległości podatkowej, na którą Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni dokonał zaliczenia przedmiotowej wpłaty z 27 listopada 2023 roku w wysokości 288 zł (postanowieniem nr 2209-SER.7010.795.2023.2, z 23 stycznia 2024 roku) uznano za bezzasadny. Sąd stanowisko powyższe podziela.
Co do kolejnej kwestii przedmiotowej skargi, na którą powołuje się skarżący , a dotyczącej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 roku sygn. akt I SA/Gd 909/20, to Sąd zauważa, że wyrok ten się nie ostał, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcie to uchylił.
Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem Sądu, w sprawie nie naruszono zasady legalizmu wyrażonej , ani wskazanych w skardze i pismach procesowych przepisów prawa.
Sąd wskazuje, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie ograniczył się tylko do kontroli postanowienia organu pierwszej instancji, ale i odwołał się do wszystkich wskazanych przez skarżącego kwestii. Merytorycznie rozstrzygnął sprawę, ustalając stan faktyczny oraz dokonując oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Sąd ponadto podkreśla, że dodatkowe argumenty podniesione w pismach procesowych także nie prowadzą do zmiany stanowiska Sądu. W granicach objętych zaskarżonym postanowieniem wydano bowiem prawidłowe rozstrzygnięcie.
Mając to na uwadze Sąd działając w trybie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.