I SA/GD 553/24

I SA/Gd 553/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Marek Kraus
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 125
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 18 stycznia 2024 r., nr SKO.412.12.2023 w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej celem przymuszenia oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 16 listopada 2023 r. D. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Spółka lub Skarżąca) wniosła o umorzenie grzywny nałożonej w celu przymuszenia.
Postanowieniem z dnia 20 listopada 2023 r. Burmistrza Miasta Ł. odmówił umorzenia grzywny nałożonej w celu przymuszenia.
Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie.
Zaskarżoną decyzją z dnia 18 stycznia 2024 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku (dalej: SKO) działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570), art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000) – dalej: "k.p.a." w zw. z art. 18 i art. 23 § 3, § 4 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2022 r. poz. 479) – dalej: "u.p.e.a." po rozpatrzeniu zażalenia Spółki utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
SKO z urzędu wiadome jest, iż decyzją z dnia 18 września 2023 r. Nr GK.6236.1.2023.WO organ I instancji nakazał posiadaczom odpadów tj. D. Sp. z o.o. z siedzibą w G. usunięcie odpadów zgromadzonych na działce nr [...] w Ł. przy ul. [...], poprzez ich przetransportowanie przez uprawniony podmiot do miejsca odzysku lub unieszkodliwiania, w nieprzekraczalnym terminie do 7 dni licząc od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna.
W dniu 17 października 2023 r. organ przeprowadził oględziny na nieruchomości, podczas których stwierdził niewykonanie obowiązku nałożonego decyzją (wcześniej organ dokonał oględzin z udziałem strony w dniu 29 sierpnia 2023 r.).
Następnie, z uwagi na niewykonanie obowiązku wynikającego z ww. decyzji organ I instancji skierował do Spółki upomnienie z dnia 18 października 2023 r. wzywając do wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją.
W dniu 7 listopada 2023 r. organ I instancji wydał w sprawie tytuł wykonawczy nr 3/2023 stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym wskazując jako podstawę jego wydania decyzję z dnia 18 września 2023 r..
Jednocześnie w dniu 7 listopada 2023 r. organ I instancji wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, nakładając na Spółkę grzywnę w wysokości 5.000 zł oraz wezwał ją do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr 3/2023 w terminie 7 dni.
W dniu 16 listopada 2023 r. strona wniosła zażalenia na ww. postanowienie.
SKO utrzymało w mocy ww. postanowienie wskazując, że z akt sprawy wynikało, że nawet jeśli zaczęto wywóz odpadów z przedmiotowej nieruchomości, to na dzień wydania postanowienia tj. 7 listopada 2023 r. obowiązek nie był wykonany w całości. Przedłożone przez stronę paragony zostały wystawione po dniu wydania postanowienia tj. po 7 listopada 2023 r. SKO uznało, że strona nie wykonała obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 18 września 2023 r. do dnia wydania postanowienia z dnia 7 listopada 2023 r. wskazując, że organ wyznaczył stronie w postanowieniu termin 7 dni na usunięcie odpadów, zatem winien ustalić, czy odpady zostały w całości usunięte w zakreślonym terminie, a w sytuacji zasadności zastosowania przepisów dotyczących umarzania grzywien, odnieść je do przedmiotowego przypadku.
Do zażalenia na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny strona załączyła szereg dokumentów dotyczących innego okresu niż okres po wydaniu postanowienia z 7 listopada 2023 r. (karty przekazania odpadów za okres maj-lipiec 2023 r.), natomiast faktura wystawiona w dniu 31 października 2023 r. za porządkowanie terenu posesji przez B. Sp. z o.o. nie stanowi dowodu na to, że odpady zostały usunięte, gdyż na dzień 7 listopada 2023 r. odpady nie były w całości usunięte. Ponadto wedle ustaleń organu I instancji ww. Spółka nie posiada uprawnień do świadczenia usług w zakresie transportu odpadów jak również uprawnień takich nie posiada S. M. wskazany przez stronę jako osoba transportująca odpady. Zatem Spółka nie wykazała, że w terminie wskazanym w postanowieniu z dnia 7 listopada 2023 r., w sposób zgodny z przepisami prawa i obowiązkami nałożonymi decyzją z dnia 18 września 2023 r. tj. obowiązkiem przetransportowania odpadów przez uprawniony podmiot do miejsca odzysku lub unieszkodliwiania, ów obowiązek spełniła.
W ocenie SKO postanowienie wydanie przez organ I instancji zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z uwagi na powyższe orzeczono o jego utrzymaniu w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka zaskarżyła ww. postanowienie zarzucając mu naruszenie:
- art. 125 § 1 u.p.e.a. poprzez brak umorzenia nałożonej grzywny pomimo wywiązania się z obowiązku przez Skarżącą i usunięcia odpadów z przedmiotowej nieruchomości,
- art. 119 §1 i §2 u.p.e.a. poprzez bezzasadne zastosowanie grzywny, podczas gdy grzywna w celu przymuszenia ma charakter wyjątkowy, ostateczny, po który należy sięgać po wyczerpaniu możliwości skorzystania z innych środków egzekucyjnych, wyłącznie w przypadku braku wykonania nałożonego przez organ obowiązku,
- art. 122 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia oraz brak wyjaśnienia, jakimi przesłankami kierował się Burmistrz Miasta przy ustaleniu wymiaru grzywny (tym samym całkowitą dowolność w jej nałożeniu w wysokości 5.000 zł),
- art. 107 § 3 w związku z art. 11 i art. 8 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia z zaniechaniem odniesienia się do podstawowych okoliczności sprawy i precyzyjnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, w szczególności odmowy uchylenia nałożonej grzywny,
- art. 121 § 1 i § 2 w związku z art. 122 § 2 ww. ustawy w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia oraz brak wyjaśnienia, jakimi przesłankami kierował się Burmistrz Miasta odmawiając umorzenia nałożonej grzywny, pomimo spełnienia przesłanek do jej umorzenia,
- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego ustosunkowania się do argumentacji zażalenia, z naruszeniem zasady pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie,
- art. 7 § 2 w związku z art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu wobec Skarżącej środka egzekucyjnego - grzywny wysokości 5 000 zł, z naruszeniem wynikającej z ww. przepisów zasady niezbędności, celowości i racjonalnego działania oraz stosowania środków egzekucyjnych jak najmniej uciążliwych dla zobowiązanego oraz braku wyważenia wysokości grzywny stosownie do okoliczności niniejszej sprawy.
Stawiając powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów zastępstwa procesowego, a także kosztów sądowych.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało argumentację wskazaną w zaskarżonym postanowieniu i wniosło oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa w stopniu nakazującym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej w celu przymuszenia, wydane na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Organy odmówiły Spółce umorzenia grzywny, będącej środkiem egzekucyjnym mającym na celu przymuszenie jej do wykonania nałożonego na nią obowiązku, polegającego na usunięciu w określony sposób odpadów zgromadzonych na działce nr [...].
Zaznaczyć trzeba, że organ orzekający w przedmiocie umorzenia grzywny nie może na tym etapie postępowania kwestionować zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej - podjętej w ramach innego postępowania administracyjnego. Obecnie nie można badać, czy decyzja z 18 września 2023 r. o nakazie usunięcia odpadów, którą nałożono egzekwowany obowiązek jest zgodna z prawem i czy zachodziły przesłanki do jej wydania. Jej weryfikacja była możliwa w toku instancji, a następnie skargi do sądu. W tym trybie wskazana decyzja nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, tym samym obecnie podnoszone zarzuty przeciwko tej decyzji nie mogły podlegać ponownej ocenie. Zarzuty i argumentacja skargi odnoszące się do ustaleń w zakresie tego do kogo należały odpady, przyczyn niemożności wykonania obowiązku pozostają poza zakresem niniejszej sprawy administracyjnej w przedmiocie umorzenia grzywny.
Tak samo nie można w tym postępowaniu dokonywać ustaleń w zakresie prawidłowości nałożenia grzywny przez Burmistrza Miasta postanowieniem z 7 listopada 2023 r. Rozstrzygniecie to było poddane kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 359/24. W sprawie tej WSA w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z 10 lipca 2024 r. oddalił skargę Spółki na postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie o nałożeniu grzywny, co przesądziło o jego prawidłowości. Legalność wymierzenia grzywny pozostaje więc poza granicami obecne rozpoznawanej sprawy i nie może być ponownie badana.
Rozpoznawania sprawa dotyczy postanowieni organu wydanego na podstawie art. 125 § 1 u.p.e.a.. W przepisie tym ustawodawca określił obligatoryjny warunek, który zobowiązany musi spełnić, aby możliwe było umorzenie nałożonej na niego grzywny.
Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.
Z treści art. 125 § 1 u.p.e.a. wynika, że umorzenie grzywny, nałożonej w postępowaniu egzekucyjnym jako środek mający przymusić do wykonania obowiązku, możliwie jest wyłącznie, gdy obowiązek ten zostanie wykonany. Przepisy regulujące postępowanie egzekucyjne w administracji nie przewidują jakichkolwiek innych przesłanek, które by uprawniały lub zobowiązywały organ egzekucyjny do umorzenia grzywny, która została nałożona w sposób ostateczny (to jest postanowieniem, od którego nie służy środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym w zwykłym trybie). Umorzenie nieuiszczonej bądź nieściągniętej grzywny w celu przymuszenia na mocy art. 125 § 1 u.p.e.a. będzie możliwe jedynie w sytuacji ustalenia, że określony w tytule wykonawczym obowiązek został wykonany. Jasność i jednoznaczność tej reguły nie daje możliwości wiązania umorzenia grzywny w celu przymuszenia z jakimikolwiek innymi przyczynami (por. wyroki NSA z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1663/18 www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji argumentacja skargi dotycząca tymczasowego składowania na nieruchomości odpadów czy prowadzenia remontu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż okoliczności te nie odnosząc się do przesłanki "wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym". Oznacza to, że ustalenia organów rozpatrujących sprawę w trybie art. 125 u.p.e.a. będą dotyczyć jedynie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Pozostałe kwestie są obojętne z punktu widzenia prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia o umorzeniu grzywny w celu przymuszenia. Tym samym zarzuty braku odniesienia się do argumentów zawartych w załażeniu należy uznać za chybione.
Umorzenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku niepieniężnego będzie zasadne jedynie wtedy, gdy zobowiązany w pełni wykona obowiązki określone w tytule wykonawczym. Częściowe wykonanie tych obowiązków nie może więc stanowić podstawy umorzenia grzywny w celu przymuszenia (por. wyrok WSA w Białymstoku z 18 września 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 251/24, publ. LEX nr 3766852).
Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy zauważyć, że Burmistrz Miasta decyzją z dnia 18 września 2023 r. nakazał nie tylko samo uprzątniecie terenu działki lecz także wykonanie tego obowiązku w określony sposób i udokumentowanie tych czynności. W takiej sytuacji samo uprzątnięcie terenu nie będzie kwalifikowane jako wykonanie obowiązku w całości. Spółka została zobowiązana do udokumentowania faktu, że odpady zostały wywiezione przez uprawniony podmiot i składowane w miejscu do tego przeznaczonym tj. w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami z zakresu ustawy o odpadach.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych odpisu tytułu wykonawczego z dnia 7 listopada 2023 r. nr 3/2023 wynika, że na Spółkę nałożono nakaz: usunięcia zgromadzonych odpadów o określonych kodach, ich przetransportowanie – przez uprawniony podmiot – do miejsca odzysku lub unieszkodliwienia (składowania) prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu zgodnie z ustawą o odpadach, z którym to podmiotem strona zawrze stosowna umowę".
Z powyższego wynika, że warunkiem umorzenia grzywny w tej sprawie było oprócz uporządkowania terenu działki także wypełnienie innych obowiązków: zagospodarowanie tych odpadów przez uprawniony podmiot posiadający zezwolenie na przewóz, utylizację bądź przetwarzanie odpadów i przewiezienie ich do miejsca składowania – posiadającego zezwolenie na tego rodzaju działalność. Spółka została zobligowana także do zawarcia umowy z uprawnionym podmiotem.
Z powyższego wynika, że obowiązkiem Spółki było nie tylko uprzątnięcie terenu nieruchomości ale też - co wymaga podkreślenia - przedstawienie dokumentacji, że zostało to wykonane w określony sposób, tj. zgodny z obowiązującymi przepisami. Skarżąca takowych dokumentów nie przedłożyła, gdyż te przez nią przedstawione nie potwierdzają wykonania obowiązku w sposób wyraźnie wyartykułowany w tytule wykonawczym. Natomiast umorzenie grzywny w celu przymuszenia i ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych może mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania obowiązku. Przy czym nie jest możliwe modyfikowanie tego obowiązku i wykonywanie go w inny sposób niż wynika to z ostatecznej decyzji. Skarżąca miała wykonać dokładnie ten obowiązek, który został na nią nałożony.
Wykonanie innego obowiązku w miejsce tego, który - zgodnie z tytułem wykonawczym - powinien zostać zrealizowany, nie skutkuje automatycznie koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego, nawet gdyby w ocenie zobowiązanego był on równoważny ze spoczywającą na nim powinnością podjęcia określonego działania (wyrok NSA z 15 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1845/18, publ. LEX nr 3366976).
Skarżąca wskazała, że odpady zostały wywiezione w dniu 10 listopada 2023 r., a także 14 listopada 2023 r., przez S. M. i zutylizowane przez Z. "C." Sp. z o.o. - co w jej ocenie wynika z potwierdzeń przyjęcia odpadów i oświadczenia S. M., a także faktury za uporządkowanie terenu.
Odnosząc się do powyższych dowodów i wyjaśnień Skarżącej należy uznać, że organy dokonały prawidłowej ich oceny stwierdzając, że nie potwierdzają one wykonania przez Skarżącą obowiązku w całości.
Jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu postanowienia karty przekazania odpadów dotyczą okresu od maja do lipca 2023 r., natomiast w dniu 17 października 2023 r. przeprowadzono oględziny, które potwierdzały, że obowiązek w zakresie usunięcia odpadów z nieruchomości nie został wykonany. Przy czym nie jest istotne czy Skarżąca usunęła już część odpadów, bowiem w świetle możliwości umorzenia grzywny obowiązek należy wykonać w całości.
Co do faktury wystawionej 31 października 2023 r. za porządkowanie terenu przez B. Sp. z o.o. należy wskazać, że organ I instancji ustalił, że wskazany podmiot nie posiada uprawnienia do świadczenia usług w zakresie transportu odpadów. Podobnie ustalono, że takich uprawnień nie posiada S. M., tj. osoba transportująca odpady. Powyższe ustalenia potwierdzają zatem, że Spółka nie wykazała, iż w sposób zgodny z przepisami prawa i obowiązkami nałożonymi decyzją z dnia 18 września 2023 r. tj. obowiązkiem przetransportowania odpadów przez uprawniony podmiot do miejsca odzysku lub unieszkodliwiania, ten obowiązek spełniła. Zarówno podmiot transportujący jak i podmiot odbierający odpady - w świetle nałożonych na nią decyzją obowiązków – musi posiadać stosowane zezwolenia. Natomiast jak wynika z poczynionych ustaleń podmioty transportujące nie posiadały takich uprawnień. W konsekwencji podjęte przez Spółkę "działania zastępcze", które jej zdaniem – miały doprowadzić to tego samego rezultatu - nie stanowią wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, a więc nie mogą prowadzić do umorzenia grzywny.
W konsekwencji podjęte rozstrzygniecie jest prawidłowe.
Przy czym Sąd dostrzega, że zaskarżone postanowienie SKO zawiera lakoniczne uzasadnienie i pewne niedoskonałości. Jednak uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy, gdyż ostatecznie z jego treści wynika jakimi motywami organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Ponadto organ odniósł się do twierdzeń Skarżącej odnoszących się do istoty sprawy oraz dokumentów przez nią złożonych wskazując z jakich powodów nie uznano ich za dowody dokumentujące spełnienie obowiązku wynikającego z decyzji.
W tym miejscu należy także zauważyć, że część argumentacji SKO jest niezrozumiała, gdyż SKO wskazuje, że "faktura wystawiona w dniu 31.10.2023 r. (...) nie stanowi dowodu na to, że odpady zostały usunięte, gdyż na dzień 7 listopada 2023 r. odpady nie były w całości usunięte".
Należy wskazać, że z niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy wynika, że przed wydaniem postanowienia z 7 listopada 2023 r. o nałożeniu grzywny organ przeprowadził dwukrotnie oględziny nieruchomości, tj.: 29 sierpnia 2023 r. i 17 października 2023 r., podczas których stwierdził niewykonanie nałożonego na Spółkę obowiązku.
Z przedstawionej chronologii wynika zatem, że na dzień 17 października 2023 r. obowiązek nie był wykonany co stanowiło podstawę do nałożenia grzywny postanowieniem z dnia 7 listopada 2024 r. Tym samym SKO błędnie przyjęło, że faktura z dnia 31 października 2023 r. nie mogła dokumentować wykonania obowiązku, gdyż pomiędzy oględzinami a wydaniem postanowienia Skarżąca mogła wykonać obowiązek, co stanowiłoby podstawę do umorzenia grzywny. Dlatego we wskazanym zakresie argumentacja organu jest błędna.
Wadliwość uzasadnienie w tej części nie mogła jednak przesądzać o uchyleniu zaskarżonego postanowienia, gdyż jak wyżej sygnalizowano z akt sprawy nie wynika, że Spółka wykonała obowiązek w całości, tj. także przez zawarcie umowy z uprawnionym podmiotem i przetransportowanie odpadów przez taki podmiot do miejsca składowania.
Jednocześnie należy wspomnieć, że w treści zaskarżonego postanowienia SKO także błędnie wskazuje, że obowiązkiem Spółki było wykazanie - w terminie określonym w postanowieniu o nałożeniu grzywny, że obowiązek został wykonany.
Art. 125 § 1 u.p.e.a. nie uzależnia możliwości umorzenia grzywny od tego, czy obowiązek zostanie wykonany w wyznaczonym terminie. Treść tego przepisu takiego wymogu nie kreuje.
W orzecznictwie na tle tego przepisu wskazuje się, że nałożona grzywna w celu przymuszenia nie ma charakteru represyjnego, nie jest karą. Zgodnie z art. 119 u.p.e.a., stanowi ona środek egzekucyjny służący przymuszeniu osoby zobowiązanej do spełnienia obowiązku. Stąd, jeśli obowiązek zostanie spełniony, to taka nałożona grzywna, która nie została zapłacona, podlega umorzeniu (bo spełniła swoją wymuszającą funkcję) - art. 125 § 1 u.p.e.a.. Jeżeli obowiązek zostanie spełniony w całości, a grzywna nie została jeszcze uiszczona lub ściągnięta, to w zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. grzywna podlega umorzeniu niezależnie od przekroczenia terminu na wykonanie tego obowiązku.
W niniejszej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, aby Spółka wykonała obowiązek w całości, dlatego też wskazana wyżej konkluzja SKO nie mogła przesądzać o nieprawidłowości zaskarżonego postanowienia, gdyż nie miała wpływu na wynik rozstrzygnięcia.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że Spółka nie wykonał w całości określonego w tytule wykonawczym obowiązku wynikającego z decyzji.
Uwzględniając powyższe, organy w sposób prawidłowy odmówiły umorzenia grzywny w celu przymuszenia, skoro uznały, że w sprawie nie wykonano całkowicie określonych w decyzji obowiązków. Z przywołanego już przepisu art. 125 u.p.e.a. wynika bowiem, że nawet częściowe wykonanie obowiązku nie stanowi przesłanki do umorzenia grzywny.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z tym zarzuty wskazane w skardze dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 11, 107 § 3) k.p.a. oraz przepisy u.p.e.a. nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ brak jest obecnie podstaw do stwierdzenia, że zachodziły okoliczności pozwalające na umorzenie nałożonej na Spółkę grzywny w celu przymuszenia.
Jednocześnie, jeśli Skarżąca wykona orzeczone ostateczną decyzją obowiązki w całości i będzie dysponowała stosowną dokumentacją, to będzie mogła ponownie wystąpić o umorzenie grzywny.
W rezultacie dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia nie wykazała naruszeń zarówno przepisów wskazanych przez stronę w skardze, jak również innych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), skargę oddalił nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.