I SA/Gd 522/24

I SA/Gd 522/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-10-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Marek Kraus /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 128, art. 240 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi ABC T. Sp. z o.o. z siedzibą w G na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 maja 2024 r., nr 2201-IOD-2.600.1.2024 w przedmiocie odmowy w trybie wznowienia postępowania uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 maja 2024 r. nr 2201-IOD-2.600.1.2024 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS", "organ drugiej instancji"), działając na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 i art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o.
z siedzibą w G. (dalej: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "organ pierwszej instancji") z dnia 4 stycznia 2024 r. nr 2210-IOD-1.600.1.2023.7 o odmowie – w trybie wznowienia postępowania - uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 maja 2023 r. nr 22-IOD-1.4100.3.2022 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. oraz określenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za: styczeń, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień oraz wrzesień 2019 r. - wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
2.1. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w G. (dalej, "Naczelnik PUS"), po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia 20 grudnia 2022 r. nr [...], określił Spółce: 1) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 01.01.2019 r. do 31.12.2019 r. w wysokości [...] zł, 2) oraz odsetki za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za rok podatkowy od 01.01.2019 r. do 31.12.2019 r. za nw. miesiące w następujących kwotach: styczeń 2019 r. - [...] zł, luty 2019 r. - [...] zł, marzec 2019 r. - [...] zł, kwiecień 2019 r. - [...] zł, maj 2019 r. - [...] zł, czerwiec 2019 r. - [...] zł, lipiec 2019 r. - [...] zł, sierpień 2019 r. - [...] zł, wrzesień 2019 r. - [...] zł, październik 2019 r. - [...] zł, listopad 2019 r. - [...] zł, grudzień 2019 r. - [...] zł.
2.2 W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez Spółkę odwołania od decyzji Naczelnika PUS z dnia 20 grudnia 2022 r., Dyrektor IAS w dniu 18 maja 2023 r. wydał decyzję nr 2201-IOD-1.4100.3.2022, w której: 1) uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części określającej Spółce wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i listopad 2019 r., 2) określił wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za: styczeń 2019 r. w wysokości [...] zł, marzec 2019 r. w wysokości [...] zł, kwiecień 2019 r. w wysokości [...] zł, czerwiec 2019 r. w wysokości [...] zł, sierpień 2019 r. w wysokości [...] zł, oraz wrzesień 2019 r. w wysokości [...] zł, 3) umorzył postępowanie w części dotyczącej odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za luty, maj i listopad 2019 r., 4) w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Decyzja została skutecznie doręczona w dniu 22 maja 2023 r. i uzyskała status decyzji ostatecznej.
2.3. Spółka na wydaną decyzję Dyrektora IAS wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który postanowieniem z 14 września 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 635/23, skargę odrzucił. Postanowienie stało się prawomocne
z dniem 14 września 2023 r.
2.4. W dniu 27 listopada 2023 r. Spółka, na podstawie art. 241 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 244 § 1 O.p. wniosła o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora IAS z dnia 18 maja 2023 r. wskazując, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Dyrektor IAS (działając jako organ pierwszej instancji), po zbadaniu warunków dopuszczalności wznowienia postępowania, postanowieniem nr [...] doręczonym w dniu 21 grudnia 2023 r. wznowił postępowanie w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r., zakończone ww. decyzją ostateczną. Następnie, w dniu 4 stycznia 2024 r., po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydał decyzję nr 2201-IOD-1.600.1.2023.7 o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 18 maja 2023r., nr 2201-IOD-l. 4100.3.2022, z uwagi na niestwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Jak wskazał, Strona w ramach podstawy wznowieniowej wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie przedstawiła nowych, istotnych dowodów lub nowych istotnych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę przedmiotowej decyzji ostatecznej.
2.5. Od wskazanej powyżej decyzji, Spółka złożyła w dniu 15 stycznia 2024 r. odwołanie, w którym wniosła: o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie, stosownie do art. 233 § 2 O.p., sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ z uwagi na to, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, ewentualnie
o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji oraz decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 maja 2023 r.
Dodatkowo, w odwołaniu Strona wniosła w oparciu o art. 229 O.p.
o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów
i materiałów w niniejszej sprawie poprzez: a) wystąpienie organu podatkowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o zwrot oryginalnych dokumentów spółki dołączonych jako załączniki do skargi na decyzję Dyrektora IAS z 18 maja 2023 r., b) dopuszczenie otrzymanych dokumentów jako dowodu w sprawie w rozumieniu art. 180 O.p., c) wydanie dokumentów odwołującej, celem zlecenia dokonania ich tłumaczeń.
Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, tj. przyjęcie przez organ podatkowy pierwszej instancji, wbrew zebranemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, że: - Spółka złożyła wniosek
w celu wykorzystania go, jako środka do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną, przedłożone kontrakty i faktury wraz
z tłumaczeniami nie zostały uznane za dowody istotne dla sprawy, - przedłożone dokumenty na poniesienie kosztów uzyskania przychodów nie są potrącalne w 2019 r., ponieważ dotyczą lat wcześniejszych.
2.6. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 4 stycznia 2024 r. o odmowie – w trybie wznowienia postępowania - uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 maja 2023 r. nr 22-IOD-1.4100.3.2022 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. oraz określenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za: styczeń, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień oraz wrzesień 2019 r., organ drugiej instancji zaskarżoną decyzją z 13 maja 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż Strona występując z wnioskiem
o wznowienie postępowania, za podstawę wznowienia wskazała przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Za nowe, nieznane organowi, który wydał ostateczną decyzję, dowody w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r., we wniosku o wznowienie postępowania Spółka wskazała kontrakty nr: 1) [...]
z [...]07.2018 r., 2) [...] z [...].01.2019 r., 3) [...] z [...]03.2019 r., 4) [...] z [...]08.2019 r., 5) [...] z [...]08.2019 r., 6) [...] z [...]10.2019 r., 7) [...] z [...]10.2019 r., oraz faktury nr : 8) [...] z [...]01.2019r. o wartości [...]EUR, 9) [...] z [...]03.2019 r. o wartości [...] EUR, 10) [...] z [...]03.2019 r. o wartości [...]EUR, 11) [...] z [...]04.2019 r. o wartości [...]EUR, 12) [...] z [...] 06.2019 r. o wartości [...] EUR, 13) [...] z [...] 08.2019 r. o wartości [...] EUR, 14) [...] z [...] 08.2019 r. o wartości [...] EUR, 15) [...] z [...]10.2019 r. o wartości [...] EUR, 16) [...] z [...]10.2019 r. o wartości [...] EUR, 17) [...] z [...]10.2019 r. o wartości [...] EUR i 18) [...] z [...]12.2019 r. o wartości [...] EUR, które (jak wskazał organ) przedłożone zostały do ww. wniosku w nieuwierzytelnionych kserokopiach. Przy czym: kontrakty zostały sporządzone w językach rosyjskim i angielskim i nie zostały przetłumaczone na język polski, faktury zaś zostały sporządzone w językach rosyjskim i angielskim wraz z ich tłumaczeniami na język polski, dokonanymi z kopii dokumentów przez tłumacza przysięgłego języka rosyjskiego.
W toku wznowieniowego postępowania odwoławczego (przy pismach z 14 lutego 2024 r. oraz z 26 lutego 2024 r.), Spółka przedłożyła oryginały (uwierzytelnione kserokopie) ww. dokumentów wraz z ich urzędowymi tłumaczeniami z języka angielskiego na język polski.
W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania Spółka wskazała, że
w prowadzonym dotychczas postępowaniu podatkowym zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy nie dysponowali w dacie wydania decyzji: a) umowami (obejmującymi 7 kontraktów wymienionych w pkt 1-7), zawartymi pomiędzy Spółką Akcyjną "K." z siedzibą w miejscowości ([...]), jako sprzedającym, a Skarżącą jako kupującym, których przedmiotem była sprzedaż surowców z bursztynu na warunkach określonych specyfikacją zgodnie z ustalonym harmonogramem oraz b) 11 fakturami (wymienionymi w pkt 8-18) wystawionymi przez ww. Spółkę sprzedającą na rzecz Skarżącej z tytułu sprzedaży bursztynu, które zostały zagubione. Obecnie dokumenty te odnalazły się i mogą stanowić dowód w sprawie.
Oceniając przedłożone jako nowe dowody ww. faktury i kontrakty, organ odwoławczy w pierwszej kolejności zauważył, że w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. zakończonej ostateczną decyzją z dnia 18 maja 2023 r., której uchylenia żąda Strona w trybie postępowania wznowieniowego, Spółka w ramach postępowania wymiarowego - mimo wielokrotnych żądań ze strony organów skarbowych ani na etapie kontroli podatkowej ani na etapie postępowań podatkowych prowadzonych przez organy obu instancji - nie okazała: ksiąg podatkowych za 2019 r., wszystkich dokumentów źródłowych w zakresie uzyskanych przychodów i poniesionych kosztów, nie wyjaśniła także różnic między kwotami wykazanymi w rachunku zysków i strat oraz zeznaniu podatkowym. Skutkiem tego, organy podatkowe określiły wysokość zobowiązania podatkowego Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019r. na podstawie danych pozyskanych z systemu STIR oraz dokumentów pozyskanych w trakcie prowadzonych postępowań.
W przedmiotowej sprawie faktury oraz kontrakty, na które powołała się Spółka zdaniem organu nie są dowodami, które ujawniły się po wydaniu decyzji ostatecznej, bowiem wiedzę o ich istnieniu posiadała zarówno strona, jak i organ. Co więcej, organ drugiej instancji prowadził postępowanie dowodowe i wezwał Spółkę pismem z 17 marca 2023 r., nr [...] do okazania m. in. tłumaczenia faktur na język polski oraz kontraktów, na podstawie których faktury zostały wystawione wraz z ich tłumaczeniami. Ponadto faktury te - pomimo nie przedłożenia ich tłumaczenia na język polski (na wezwanie organu), poddane zostały ocenie, co potwierdza uzasadnienie faktyczne decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 18 maja 2023 r.
W związku z tym, Dyrektor IAS stwierdził, że przedłożone w toku postępowania wznowieniowego dowody nie stanowią nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dodatkowo wypowiedział się, że chociaż przedłożone w toku postępowania wznowieniowego nieuwierzytelnione kserokopie kontraktów sporządzonych w językach obcych, nieprzetłumaczone na język polski jak i oryginały (uwierzytelnione kserokopie) kontraktów wraz z ich urzędowymi tłumaczeniami na język polski, jakkolwiek stanowiły nowe dowody to "(...) nie stanowiły podstawy do wznowienia postępowania, gdyż nie wyszły na jaw po wydaniu decyzji ostatecznej, co jest warunkiem spełnienia przesłanki opisanej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej" .
Organ odwoławczy zauważył, że jakkolwiek organy podatkowe w postępowaniu zwyczajnym w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. nie były w posiadaniu kontraktów, to znana im była okoliczność ich zawarcia, wynikająca
z treści załączonych do odwołania kserokopii faktur VAT, wystawionych na podstawie tych kontraktów. W fakturach tych zawarto bowiem informacje co daty podpisania kontraktów, ich oznaczenia oraz nazwy kontrahenta ([...] K.), będącego wystawcą faktur. Wobec tego zawarcie kontraktów (podobnie jak i wystawienie faktur) nie mogło być uznane również za nową okoliczność faktyczną, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania, organ ten wskazał, że stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie potrącalności kosztów uzyskania przychodów miało znaczenie dla oceny, czy przedłożone przez Spółkę kontrakty i faktury wraz z ich tłumaczeniami można uznać jako dowody istotne dla sprawy w rozumieniu ww. przepisu prawa.
Wskazując, że badania istotności ww. dokumentów dokonano z uwzględnieniem orzecznictwa sądów administracyjnych m.in. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21.06.2017 r., sygn. akt I GSK 468/17, Dyrektor IAS podał, że ocena obejmujących w niniejszej sprawie 7 kontraktów i 11 faktur, została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozpatrujących wniosek
o wznowienie postępowania, które oceny tej winny dokonać przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz w powiązaniu z pozostałymi dowodami, dotychczas zgromadzonymi w toku prowadzonych postępowań wymiarowych. Dowodów jednakże (poza kopiami faktur sporządzonych w językach rosyjskim
i angielskim załączonych do odwołania) związanych z prowadzoną w 2019 r. działalnością handlową w zakresie sprzedaży bursztynu, Spółka - mimo wielokrotnych wezwań (w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego prowadzonego przez organy obu instancji) - nie przedstawiła. Ostatnim takim wezwaniem skierowanym do Strony było wezwanie z 17 marca 2023 r. w toku postępowania odwoławczego, które jako skutecznie doręczone pozostało bez odpowiedzi.
Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że ww. kontrakty i faktury nie stanowią dowodów istotnych dla sprawy określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r., gdyż same w sobie nie potwierdzają (wobec nie przedstawienia pozostałych dowodów wymienionych w wezwaniu) związku kwot wynikających z tych dokumentów
z osiągniętymi przez Spółkę w 2019 r. przychodami. Dlatego też nie można uznać wydatków nimi udokumentowanych za koszty uzyskania przychodu za ten okres. Tym samym przedstawione dowody nie miały wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy
w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r., której wznowienia żądała Spółka, niż to dokonane decyzją ostateczną z 18 maja 2023 r.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zaskarżyła decyzję Dyrektora IAS z dnia 13 maja 2024 r., zarzucając jej:
1) naruszenie prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez uznanie, że faktury o nr-ach: [...],[...], [...], [...],[...],[...] – [...],[...]-[...],[...] oraz kontrakty nr: [...], nr [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] nie są dowodami, które ujawniły się po wydaniu decyzji ostatecznej, gdyż wiedzę o ich istnieniu posiadała strona postępowania i organ podatkowy;
2) naruszenie prawa procesowego polegającego na niezastosowaniu przepisu art. 189 § 3 O.p. poprzez odstąpienie od żądania przedstawienia tłumaczenia dokumentacji na język polski.
W związku z podniesionymi zarzutami Skarżąca wniosła: o uchylenie decyzji obu instancji (stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej według norm przepisanych (stosownie do art. 200 p.p.s.a.).
W uzasadnieniu wniesionej skargi Skarżąca podała, iż w postępowaniu odwoławczym nie przedłożyła oryginałów faktur ani tłumaczenia faktur na język polski. Organ podatkowy nie podał, w jakim zakresie zostały uwzględnione (faktury) na etapie tego postępowania. Obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski nie mogą być uznane w świetle art. 180 § 1 O.p. za dowód w sprawie. Organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii, a uchybienie takie może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.
Skarżąca wniosła o uznanie, że przedłożone dopiero na etapie postępowania wznowieniowego oryginały faktur i kontraktów wyszczególnionych w osnowie skargi wraz ze sporządzonymi tłumaczeniami przez tłumaczy przysięgłych są nowymi dowodami w rozumieniu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Bezspornym jest, że Skarżąca mimo wielokrotnych wezwań (w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego prowadzonego w obu instancjach) nie przedstawiła oryginałów faktur i kontraktów. Nie dokonała również tłumaczeń tych dokumentów. Jak Skarżąca zaznaczyła, pierwotnie dostarczone dokumenty były w formie skanów. Dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Skarżąca dostarczyła organowi podatkowemu oryginały dokumentów wraz z ich tłumaczeniami. Organ podatkowy, pomimo wniosku Skarżącej nie podjął żadnych czynności w celu włączenia oryginalnych dowodów do prowadzonego postępowania wznowieniowego.
Ponadto Skarżąca podniosła, że przepis art. 189 § 3 O.p. stanowi podstawę prawną do zwrócenia się przez organ podatkowy do strony postępowania o przetłumaczenie na język polski składanych przez stronę dokumentów sporządzonych w języku obcym. Skutkiem niezastosowania się do żądania organu w zakresie dokonania tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej może być zamówienie tłumaczenia przez organ podatkowy i obciążenie strony postępowania kosztami takiego tłumaczenia. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 267 § 1 pkt 1 lit.b O.p. stronę obciążają koszty tłumaczenia na język polski dokumentacji przedłożonej przez stronę, niezależnie od tego, czy tłumaczenia dokonuje strona, czy też organ podatkowy. Ponadto konsekwencją bezzasadnego odmawiania przedłożenia tłumaczenia może być również kara porządkowa (art. 262 § 1 pkt 2 O.p.).
Skarżąca wskazała również, iż organ podatkowy nie sprostał obowiązkowi uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia także na gruncie odniesienia się do wysokości zobowiązania podatkowego, który hipotetycznie zostałby określony w następstwie wznowienia postępowania w sprawie. Nielogicznym według niej jest tłumaczenie (na str. 9 decyzji), iż po uwzględnieniu nowych dowodów w sprawie (18 dokumentów) wynik finansowy i podatkowy Skarżącej byłby zbieżny z wynikiem podatkowym wynikającym z decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w p.d.o.p. Ponadto, jak Skarżąca zauważyła, podstawą wniosku o wznowienie postępowania nie było wskazanie błędnego ustalenia stanu faktycznego, lecz wskazanie, iż w prowadzonym postępowaniu podatkowym nie uwzględniono 18 dokumentów (faktur i kontraktów) jako dowodów w sprawie.
4. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
5. W piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2024 r. Skarżąca złożyła wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
6.1. Skarga jest niezasadna.
6.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, (które to ograniczenie nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie). Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.
W myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek
o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożyła strona skarżąca. Na zawiadomienie o powyższym organ nie sprzeciwił się temu wnioskowi i nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, w związku z tym uzasadnionym było przeprowadzenie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w podanym wyżej trybie.
Badając rozpoznawaną sprawę w zakreślonej powyżej kognicji, Sąd stwierdził,
iż nie doszło do naruszenia przepisów, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
6.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy przedłożone przez Stronę wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania dokumenty tj. kontrakty zawarte pomiędzy sprzedającą Spółką z siedzibą w [...], a Skarżącą, (wraz z ich tłumaczeniami na język polski ), których przedmiotem była sprzedaż bursztynu oraz faktury wystawione na rzecz Skarżącej z tytułu sprzedaży ww. surowca, stanowią przesłankę wskazaną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. – uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora IAS z dnia 18 maja 2023 r. wydanej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r.
Rozważając powyższe należy wskazać, iż jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest uregulowana w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z powołanym przepisem, decyzje od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko
w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych.
Powołany przepis, ustanawiając ochronę decyzji ostatecznych, przyznaje im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Owe granice wynikają z możliwości wzruszania decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. Jednym z trybów nadzwyczajnych jest instytucja wznowienia postępowania.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte wadami wyliczonymi w art. 240 § 1 O.p. i usunięcie tychże ewentualnych wadliwości. Decyzja wydana po wznowieniu postępowania dotyczy zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym.
Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Na taką podstawę prawną powołała się Skarżąca w złożonym piśmie z dnia 27 listopada 2023 r., zawierającym wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 maja 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. oraz określenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za: styczeń, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień oraz wrzesień 2019 r.
Z przepisu tego wynika, że o zaistnieniu podstawy wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. można mówić wówczas, gdy są spełnione łącznie cztery przesłanki tj.: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) istniały w dniu wydania decyzji.
Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Nowa okoliczność istotna dla sprawy to taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, zatem nie mogła żądać ich uwzględnienia w jego toku ( por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2024 r., II FSK 897/21, ( dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej https://orzeczenia. nsa.gov.pl, zwanym dalej jako ,,CBOSA’’). Natomiast "nawet jeżeli pojawi się nowa okoliczność o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to ta przesłanka wznowienia jest spełniona wtedy, gdy okoliczności faktyczne lub dowody są nowe w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Innymi słowy zwrot "wyjdą na jaw", którym posłużył się ustawodawca, charakteryzuje sytuację, w której okoliczności te nie były znane nikomu - zarówno organowi podatkowemu, jak i stronie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2024 r., III FSK 701/22, CBOSA). Wyrażenie ustawowe "wyjdą na jaw" użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi. Tym samym nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował (wyrok NSA z dnia 11 października 2024 r., III FSK 760/24, CBOSA). Odwołanie się do cechy "istotności" oznacza z kolei, że za istotne dowody i okoliczności uznaje się tylko i wyłącznie te, które miały wpływ na wynik sprawy. Istotnymi okolicznościami faktycznymi są fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy podatkowej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną i które mają znaczenie prawne. Tak rozumiana kluczowa dla rozpoznania tej sprawy przesłana nie występuje w sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane tylko z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję w zwykłym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2024 r., I FSK 1398/20, CBOSA).
Wskazania przy tym wymaga, że warunki dotyczące okoliczności czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości czy brak istnienia w dacie wydania decyzji objętej postępowaniem
o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 O.p. (np. wyroki: NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 596/10; z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1687/09; z dnia 10 marca 2011 r., I FSK 547/10, CBOSA).
Co również ważne, na etapie postępowania o wznowienie niedopuszczalnym jest wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to nie służy kontynuacji postępowania zwykłego, a jedynie prowadzi do postępowania nowego, nadzwyczajnego - ograniczonego zakresem wyznaczonym przez samą stronę. Postępowanie wznowieniowe nie może być zatem poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, ponieważ temu celowi służy postępowanie zwykłe zarówno przed organem pierwszej instancji, jak i odwoławcze.
6.4. We wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skarżąca podniosła, że okolicznością uzasadniającą, w jej ocenie, wznowienie postępowania jest dowód z dokumentów w postaci umów (7 kontraktów), zawartych pomiędzy Skarżącą w roli kupującej, a Spółką Akcyjną "K." z siedzibą w [...], jako sprzedającym surowiec w postaci bursztynu oraz faktury wystawione przez ww. Spółkę Sprzedającą na rzecz Skarżącej z tytułu sprzedaży bursztynu, którymi zdaniem strony zarówno organ pierwszej instancji, jak i drugiej nie dysponowali w dacie wydania decyzji.
W ocenie Sądu, Dyrektor IAS prawidłowo uznał, że wymienione wyżej dokumenty nie stanowią istotnych dla sprawy nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję tj. dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Należy zauważyć, w sprawie toczącej się wobec Skarżącej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r., która została zakończona decyzją ostateczną Dyrektora IAS z dnia 18 maja 2023 r., organy podatkowe wielokrotnie czy to na etapie kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego kierowały do Spółki wezwania do okazania m. in. ksiąg podatkowych za 2019 r., ale i również wszystkich dokumentów źródłowych w zakresie uzyskanych przychodów i poniesionych kosztów. Wezwania te pozostały bez odpowiedzi Skarżącej, co również potwierdza strona w niniejszym postępowaniu.
Co więcej, w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego do wniesionego przez Spółkę odwołania na decyzję organu pierwszej instancji dołączono kopie faktur wystawionych w 2019 r. przez Spółkę ,,K.’’ na rzecz Skarżącej sporządzone w języku obcym. Pismem z dnia 17 marca 2023 r. wezwano Stronę do przedłożenia dowodów źródłowych i księgowych pozwalających na ustalenie kosztu własnego sprzedaży bursztynu odsprzedanego w 2019 r. oraz urzędowego tłumaczenia na język polski złożonych faktur. Z akt sprawy wynika, iż wezwanie to zostało doręczone 22 marca 2023 r. Pozostało ono jednak bez odpowiedzi.
W związku z tym, wiedzę o istnieniu wskazanych wyżej faktur posiadała nie tylko Strona, ale i również organ podatkowy. Wymaga podkreślenia, że organ poddał ocenie te faktury na etapie postępowania odwoławczego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji ostatecznej Dyrektora IAS z dnia 18 maja 2023 r.
Wbrew zatem temu, co twierdzi Skarżąca, przedstawione przez nią faktury nie stanowią nowych dowodów, nieznanych organowi w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. bowiem organ miał wiedzę o tych fakturach i poddał je ocenie w wydanej decyzji ostatecznej.
Natomiast Dyrektor IAS stwierdził, że organy podatkowe w postępowaniu zwykłym, prowadzonym w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. nie były w posiadaniu kontraktów, które zostały dołączone przez stronę do wniosku o wznowienie postępowania, zatem są to nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nie mniej nie wyszły one na jaw po wydaniu decyzji ostatecznej. Jak zaznaczył Dyrektor IAS, organom znana była okoliczność ich zawarcia, gdyż wynikała z treści załączonych przez Skarżącą do odwołania faktur VAT wystawionych na podstawie tychże kontraktów.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę aprobuje argumentację co do wykładni pojęcia ,,wyszły na jaw’’ zaprezentowaną m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 września 2021 r., sygn. akt II FSK 725/21; z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1580/21; z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt II FSK 2461/19; z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt III FSK 698/21, z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt I FSK 978/19, z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt III FSK 701/22, z dnia 1 sierpnia 2024 r., sygn. akt II FSK 1304/21 jak i w doktrynie - por. J. Rudowski (w:) S. Babiarz, B. Dauter, A. Kabat, R. Hauser, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, art. 250, Lex/el 2019; S. Presnarowicz (w:) L. Etel, (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, art. 250, Lex/el 2021).
Odczytując znaczenie zastosowanego w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zwrotu "wyjdą na jaw (...) nowe okoliczności faktyczne", należy zauważyć, że, formuła "wyjdą na jaw" charakteryzuje sytuację, w której okoliczności te nie były znane nikomu - zarówno organowi podatkowemu, jak i stronie postępowania podatkowego.
Trudno zatem zanegować zapatrywanie, zgodnie z którym strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, zatem nie mogła żądać ich uwzględnienia w jego toku.
Za takim rozumieniem omawianej przesłanki wznowieniowej przemawiają też istotne względy aksjologiczne, do których należy wzgląd na trwałość decyzji ostatecznych (art. 128 O.p.) oraz wywodzony z art. 123 § 1 O.p. obowiązek współdziałania strony z organem podatkowym w trakcie prowadzonego przez niego postępowania. Wyklucza to możliwość powoływania się przez stronę na okoliczności faktyczne, o których wiedziała, ale na które nie wskazała w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jako że zaakceptowanie takiej możliwości nie tylko niweczyłoby zasadę trwałości decyzji ostatecznych, ale regułę tę czyniłoby wręcz iluzoryczną. Sankcjonowałoby także zatajanie przez strony okoliczności faktycznych lub dowodów w postępowaniu zwykłym celem pozyskania podstaw do późniejszego inicjowania postępowań nadzwyczajnych.
Nie można więc zgodzić się ze Skarżącą, jakoby przymiot nowych dowodów, które wyszły na jaw dopiero po zakończeniu postępowania decyzją ostateczną, miały dowody, na które obecnie powołuje się w postępowaniu wznowionym.
Podkreślenia wymaga, że Skarżąca jako strona zawartych umów miała zarówno wiedzę co do ich treści, jak i stanowiły one podstawę wykazywanych rozliczeń. Niemniej pomimo wezwań organu o przedłożenie całej dokumentacji jak i materiałów źródłowych Skarżąca nie przedłożyła wymienionych kontraktów.
Z przedłożonych dowodów wynika zatem, że Skarżąca była stroną zawartych umów sprzedaży, bez wątpienia miała wiedzę o ich istnieniu, a zawarte umowy stanowiły podstawę faktur wystawionych na rzecz Skarżącej przez jej zagranicznego kontrahenta.
Zatem prawidłowo uznał Dyrektor IAS, że przedłożone kontrakty nie stanowiły dowodów, które ,,wyszły na jaw’’ w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
6.5. Podobnie jak powyżej, należy także ocenić urzędowe tłumaczenia kontraktów i faktur, które sporządzone zostały już po wydaniu decyzji ostatecznej Dyrektora IAS, a które ze swej istoty takimi dowodami ani okolicznościami nie są. Jedynie tłumaczenie kontraktu nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. zostało dokonane w dniu [...] kwietnia 2023 r, jednak tłumaczenia faktur nr [...] i [...], które zostały wystawione na jego podstawie zostały dokonane już po wydaniu decyzji ostatecznej.
Podnieść także należy, że w myśl art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym
w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Zgodnie z tą konstytucyjną zasadą, ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim stanowi, iż język polski jest językiem urzędowym terenowych organów administracji publicznej (art. 4 pkt 3) oraz że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 5 ust. 1). Z ww. konstytucyjnej zasady, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy o języku polskim, nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek dokonywania wszelkich czynności urzędowych w języku polskim, nie można jednak wywodzić bezwzględnego zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego jako dowodu
w postępowaniu przed organami administracji. Dopuszczenie takiego dowodu nie pozostaje sprzeczne z art. 180 § 1 O.p. zgodnie z którym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne
z prawem.
Przy wykładni tego przepisu należy wziąć pod uwagę, że czym innym jest dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego, jako dowodu w postępowaniu,
a czym innym wynikający z Konstytucji RP i ustawy o języku polskim wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to jednak faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie (por. wyrok NSA z 15 maja 2012 r.
I GSK 340/11, CBOSA).
Zatem jak już wyżej wskazano przedłożone faktury jak również ich urzędowe tłumaczenia nie stanowią nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem faktury te podlegały ocenie organu w trakcie postępowania zwykłego. Natomiast w zakresie przedłożonych oryginałów zawartych kontraktów, Skarżąca była stroną tych umów, posiadała wiedzę co do ich treści, w związku z powyższym zarówno przedłożone kontrakty jak i ich urzędowe tłumaczenia na język polski nie stanowią dowodów, które ,,wyszły na jaw’’ w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Organ jednocześnie zasadnie uznał, że przedłożone przy wniosku o wznowienie postępowania przez Spółkę kontrakty i faktury nie stanowią dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r., gdyż same – wobec nie przedstawienia pozostałych dowodów wymienionych w wezwaniu z dnia 17 marca 2023 r. kierowanym w trakcie postepowania zwykłego, nie potwierdzają związku kwot wynikających z tych dokumentów z osiągniętymi przez Spółkę w 2019 r. przychodami.
Z tego powodu organ nie mógł uznać wydatków tam wskazanych za koszty uzyskania przychodu w 2019 r.
W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że przedstawione dowody nie mają istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r., które zostało dokonane decyzją ostateczną z dnia 18 maja 2023 r., a której wznowienia Skarżąca żądała.
6.6. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 189 § 3 O.p. polegającego na niezastosowaniu tego przepisu poprzez odstąpienie od żądania przedstawienia tłumaczenia dokumentacji na język polski, należy wskazać, iż jest on niezasadny. Z treści przepisu wynika bowiem, że organ podatkowy może żądać od strony przedstawienia tłumaczenia na język polski sporządzonej w języku obcym dokumentacji przedłożonej przez stronę. Czynności te strona jest obowiązana wykonać na własny koszt. W niniejszej sprawie, prowadzonej w trybie wznowieniowym zostały przedłożone przez stronę tłumaczenia dokumentów dołączonych do wniosku o wznowienie i podlegały ocenie organu, jako przesłanka wznowieniowa.
6.7. Podsumowując, zdaniem Sądu, prawidłowo organ ustalił, że ocena podniesionych przez Stronę skarżącą twierdzeń oraz przedłożonych dowodów prowadzi do wniosku, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który tę decyzję wydał. Z tych względów, Sąd stwierdza, że organ orzekający w sprawie nie naruszył zarzucanych mu przepisów prawa, w tym nie doszło do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
6.8. Mając zatem na względzie całokształt przedstawionych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.