I SA/Gd 499/03

I SA/Gd 499/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Ewa Kwarcińska /sprawozdawca/
Zbigniew Romała /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 718/06 - Wyrok NSA z 2007-05-25
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005 sprawy ze skargi K. S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowa zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług za sierpień 2000r. Oddala skargę
Uzasadnienie
Skarżąca K.S. złożyła w dniu 23 sierpnia 2002 r. w Urzędzie Skarbowym korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2000 r., w której wykazała: w poz. 19 sprzedaż zwolnioną od podatku VAT na wartość 500,- zł, w poz. 32 i 33 sprzedaż opodatkowaną stawką 22% na wartość netto 250,- zł podatek VAT 55,- zł, w poz. 55 i 56 opodatkowane zakupy towarów pozostałych, związane ze sprzedażą zwolnioną od podatku od towarów i usług oraz opodatkowaną na wartość netto 2.166,- zł podatek VAT 450,- zł, w poz. 58 i 59 podatek do odliczenia od zakupów pozostałych, związanych ze sprzedażą zwolnioną i opodatkowaną i kwotę podatku naliczonego, do odliczenia w wys. 150,- zł. Z rozliczenia podatku należnego i naliczonego dokonanego w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2000 r. wynikła nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w wysokości 95,- zł, którą podatnik zadeklarował do zwrotu na rachunek bankowy (w deklaracji pierwotnej złożonej w dniu 25.09.2000 r. kwotę różnicy podatku w wys. 95,- zł podatnik zadeklarował do przeniesienia na następny miesiąc).
Postanowieniem z dnia 05.09.2002 r. Urząd Skarbowy wszczął postępowanie w sprawie odmowy zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w kwocie 95,- zł wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2000 r.
Pismem z dnia 02.10.2002 r. strona podtrzymała swoje żądanie w sprawie zwrotu różnicy podatku VAT za sierpień 2000 r. tytułem nadpłaty wnioskując jednocześnie o przerachowanie w/w kwoty na poczet podatku dochodowego za marzec 2002 r.
Urząd Skarbowy wydał decyzję w dniu [...] w której na podstawie art. 21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) odmówił podatnikowi zwrotu na rachunek bankowy różnicy podatku od towarów i usług w kwocie 95,- zł wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2000 r.
Od decyzji tej pismem z dnia 5 listopada 2002r., skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w szczególności art. 21; zaskarżoną decyzją organ I instancji odmówił bowiem zaliczenia nadpłaty w podatku VAT za sierpień 2000 r. w kwocie 95,- zł na konto podatku dochodowego za marzec 2002 r. Powyższe stanowisko organu I instancji pozostaje, zdaniem skarżącej, w sprzeczności z przepisami powołanej na wstępie ustawy.
Skarżąca podniosła, iż swoim postępowaniem organ I instancji spowodował stan nieustannego jej zalegania w podatkach: VAT oraz dochodowym od osób fizycznych. Stanowisko Urzędu Skarbowego zawarte w decyzji odmienne od stanu faktycznego nie uprawnia tego organu do dowolnego zaliczania wpłat podatków oraz nadpłat zgodnie z dyspozycją podatnika stawiając go w pozycji stałego dłużnika i obiektu nieustannych postępowań egzekucyjnych: dwa w ubiegłym roku oraz dwa w bieżącym roku i jedno w toku. Strona stwierdziła, że manipulacje te zostały zainicjonowane w roku ubiegłym, mimo posiadania w dacie wszczęcia egzekucji nadpłat w podatku dochodowym od osób fizycznych z rozliczenia rocznego za 2000 r. w kwocie około 700,- zł oraz innych nadpłat. Skarżąca stwierdziła, że podobna sytuacja ma miejsce w bieżącym roku; ani egzekucje z roku ubiegłego ani też bieżącego nie potwierdzają aby posiadała zadłużenie uzasadniające prowadzenie egzekucji przez Urząd Skarbowy. Ostatnim argumentem, który uzasadniałby konieczność przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego jest nie zaliczenie nadpłaty w kwocie 95,- zł.
Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku, jak w deklaracji VAT-7 (korekta) za sierpień 2000 r., przez zaliczenie kwoty 95,- zł tytułem nadpłaty w podatku VAT za sierpień 2000 r. na podatek dochodowy za marzec 2002 r.
Izba Skarbowa na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji, uznając zarzuty stawiane w odwołaniu za bezzasadne.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 19 ust. 2 i 2a jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2-9 do obniżenia o tę różnicę podatku należnego za następne okresy.
W myśl ust. 2 cyt. art. 21 ustawy o VAT różnica podatku, o której mowa w ust. 1, podlega zwrotowi przez urząd skarbowy, gdy całość lub część sprzedaży towarów opodatkowanych jest stawką niższą niż stawka określona w art. 18 ust. 1.
Stosownie do art. 21 ust. 3 cyt. ustawy o podatku VAT podatnikom dokonującym sprzedaży towarów opodatkowanych wyłącznie stawka, o której mowa w art. 18 ust. 1, u których podatek naliczony jest wyższy od podatku należnego, przysługuje zwrot różnicy podatku z urzędu skarbowego w kwocie nie wyższej od kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, które na podstawie odrębnych przepisów zaliczane są przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
Organ odwoławczy podkreślił, ze przepisy powołanej ustawy określają sytuacje, w których następuje zwrot na rachunek bankowy podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Mianowicie w pierwszym przypadku, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy, różnica podatku naliczonego nad należnym podlega zwrotowi przez urząd skarbowy, gdy całość lub część sprzedaży towarów opodatkowanych jest stawką niższą niż określona w art. 18 ust. 1 tej ustawy, czyli stawką niższą niż 22%. Natomiast w drugim przypadku, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, nadwyżka podatku naliczonego nad należnym podlega zwrotowi przez urząd skarbowy w sytuacji, gdy podatnik dokonuje wyłącznie sprzedaży towarów opodatkowanych stawką 22%. Przesłanką tego zwrotu jest nabycie przez podatnika towarów i usług, które na podstawie odrębnych przepisów są zaliczone przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wówczas zwrot bezpośredni podatku jest ograniczony, gdyż nie może przekroczyć kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, które zgodnie z odrębnymi przepisami są zaliczone przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Izba Skarbowa przywołała orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 21.05.1998 r. sygn. akt I SA/Gd 1250/96, z dnia 18.06.1998 r. sygn. akt I SA/Kr 225/98, z dnia 19.06.1998 r. sygn. akt I SA/Gd 1256/96, z dnia 17.09.1999 r. sygn. akt I SA/Gd 1110/97, z dnia 21.05.1998 r. sygn. akt I SA/Gd 613/96).
Skarżąca w złożonej w dniu 23.08.2002 r. korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2000 r. wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 95,- zł i kwotę tę wykazała w pozycji 67 deklaracji jako należność do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika. Z powyższej korekty deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2000 r. wynika, iż w tym okresie rozliczeniowym skarżąca nie dokonała czynności sprzedaży opodatkowanych stawkami niższymi niż 22%, lecz opodatkowanych wyłącznie wg stawki 22% na wartość netto 250,- zł podatek VAT 55,- zł oraz sprzedaży zwolnionej od podatku VAT na wartość 500,- zł. Jednocześnie w miesiącu sierpniu 2000 r. podatnik nie dokonał zakupu towarów i usług zaliczanych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, lecz opodatkowanych zakupów towarów pozostałych związanych ze sprzedażą zwolnioną od podatku VAT oraz opodatkowaną na wartość netto 2.166,- zł podatek VAT 450,- zł.
Tym samym skarżąca nie spełniła określonych w cyt. art. 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku VAT warunków przewidzianych do zwrotu na rachunek bankowy wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2000 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 95,- zł.
W świetle cyt. art. 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT brak było podstaw do zwrotu na rachunek bankowy podatnika różnicy podatku od towarów i usług w kwocie 95,- zł wykazanej przez niego w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2000 r.
Organ odwoławczy przywołał również przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie
z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Ustanowiony natomiast w cyt. przepisie art. 21 ust. 2 ustawy o podatku VĄT zwrot bezpośredni różnicy podatku od towarów i usług nie stanowi nadpłaty w rozumieniu cyt. art. 72 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. nie jest kwota nadpłaconego lub nienależnie uiszczonego podatku. Z nadpłaconym bowiem podatkiem będziemy mamy do czynienia w sytuacji, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, jednakże dokonana przez niego wpłata z różnych względów przewyższa wymaganą przepisami kwotę podatku. Natomiast przez kwotę nienależnie uiszczonego podatku należy rozumieć kwotę uiszczoną bez istnienia obowiązku lub gdy w chwili dokonania wpłaty istniał wprawdzie tytuł prawny w postaci decyzji, lecz został on uchylony. W przypadku zwrotu bezpośredniego różnicy podatku od towarów i usług (między podatkiem naliczonym a należnym) nie może być mowy o wcześniejszej wpłacie w kwocie wyższej niż wymagana lub o jakimkolwiek nienależnie uiszczonym świadczeniu. Podatnik podatku VAT zobowiązany jest do uiszczenia podatku naliczonego w cenie towaru lub usługi. Ponadto w tym przypadku nie dochodzi do żadnej wpłaty kwoty różnicy, a tylko do jej określenia w rozliczeniu kwot podatku należnego i naliczonego.
Od decyzji tej pełnomocnik skarżącej złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] znak: [...].
Zaskarżonej decyzji autor skargi zarzucił naruszenie przepisów prawa, a mianowicie:
- art. 35 § 3 K.p.a., przez wydanie decyzji z upływem ustawowego terminu;
- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez bezpodstawną i bezzasadną odmowę zwrotu nadpłaty podatku VĄT w kwocie 95,- zł za okres dotyczący sierpnia 2000 r.;
stwierdzono, iż naruszenie w/w przepisów prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji uzasadnia skargę, ponieważ poza sporem pozostaje okoliczność , że nadpłata podatku VAT w kwocie 95,-zł za sierpień 2000 r. winna być uwzględniona zgodnie z wnioskiem podatnika. Natomiast organy podatkowe nie dostrzegając powyższej okoliczności prowadzą bezprzedmiotowe postępowania, które nie mają nic wspólnego z meritum sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W ocenie Izby Skarbowej nie zasługują na uwzględnienie zarzuty, iż organy podatkowe prowadziły bezprzedmiotowe postępowania nie mające nic wspólnego z meritum sprawy nie dostrzegając okoliczności, że nadpłata podatku VAT w kwocie 95,- zł za sierpień 2000 r. winna być uwzględniona zgodnie z wnioskiem podatnika. Należy zauważyć, iż w sytuacji, gdy podatnik złożył korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2000 r., w której zadeklarował do zwrotu na rachunek bankowy kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, to Urząd Skarbowy dokonał w ramach czynności sprawdzających prowadzonych na podstawie art. 272 ustawy Ordynacja podatkowa analizy tej deklaracji pod względem formalnym. W wyniku analizy tej deklaracji organ ten uznał, że podatnik nie spełnił określonych w cyt. art. 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku VĄT warunków przewidzianych do zwrotu na rachunek bankowy wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień
2000 r. różnicy podatku VAT w kwocie 95,- zł i wydał decyzję w przedmiocie odmowy podatnikowi zwrotu na rachunek bankowy różnicy podatku VAT w w/w kwocie wykazanej w korekcie tej deklaracji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podatkowy I instancji ustosunkował się natomiast do złożonych przez podatnika na etapie prowadzonego postępowania w pismach z dnia 23.09.2002 r. i 02.10.2002 r. żądań w sprawie zwrotu różnicy podatku VAT za w/w miesiąc tytułem nadpłaty i przerachowania w/w kwoty na poczet podatku dochodowego za marzec 2002 r. stwierdzając, iż w świetle cyt. wyżej przepisów prawa brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia tych żądań. Ustawodawca w art. 21 ust. 8b ustawy o VAT stanowi, że jeżeli u podatnika występują zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa, kwota zwrotu różnicy podatku podlega z urzędu zaliczeniu na zaległe zobowiązania podatkowe. Kwota zwrotu różnicy podatku będzie z urzędu podlegała zaliczeniu na zaległe zobowiązania podatkowe (jeżeli podatnik posiada zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa) w sytuacji, gdy w ogóle będą istniały podstawy do zwrotu bezpośredniego różnicy podatku VAT wykazanej przez podatnika w deklaracji VAT-7 (gdy podatnik spełni warunki, o których mowa w cyt. art. 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy, przewidziane do zwrotu bezpośredniego wykazanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym). W przedmiotowej sprawie cyt. przepis art. 21 ust. 8b ustawy o VAT nie ma jednak zastosowania bowiem jak już wyżej wskazano podatnik nie spełnił warunków określonych w cyt. art. 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT przewidzianych do zwrotu bezpośredniego i brak było podstaw do zwrotu na rachunek bankowy różnicy podatku VAT w wys. 95,- zł wykazanej przez niego w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2000 r.
Odnosząc się do zarzutu strony podniesionego w skardze, iż decyzja organu odwoławczego została wydana po upływie ustawowego terminu, tj. z naruszeniem art. 35 § 3 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 z późn. zm.), zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Izba Skarbowa podkreśliła, że przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do postępowań prowadzonych przez organy podatkowe. Do postępowań prowadzonych przez te organy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), która obowiązuje od dnia 01.01.1998 r. Zgodnie z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Jednocześnie w myśl art. 140 § 1 O.p o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Z akt zgromadzonych w sprawie wynika, że organ odwoławczy otrzymał odwołanie podatnika do rozpatrzenia w dniu 05.12.2002 r. Przed upływem terminu do rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy zawiadomieniem z dnia 05.02.2003 r. wydanym na podstawie art. 140 § 1 O.p. powiadomił skarżącą, iż odwołanie zostanie rozpatrzone w terminie do dnia 28.02.2003 r. ze względu na umożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zawiadomieniem z dnia 31.01.2003 r. wydanym na podstawie art. 200 § 1 cyt. Ordynacji podatkowej Izba Skarbowa poinformowała skarżącą o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Powyższe zawiadomienie podatnik otrzymał w dniu 10.02.2003 r. i pismem z dnia 12.02.2003 r. (data wpływu do tut. Izby Skarbowej w dniu14.02.2003 r.) wypowiedział się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Zaskarżona decyzja natomiast została wydana przez organ odwoławczy w dniu [...].
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270).
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się nieuzasadniona, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.
I.
Poza sporem między stronami jest następujący stan faktyczny – skarżąca w złożonej korekcie deklaracji VAT-7 za sierpień 2000 r. wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 95,- zł jako należność do zwrotu na rachunek bankowy w trybie bezpośrednim – art. 21 ust. 2 ustawy o VAT (pierwotnie – w trybie pośrednim do przeniesienia na następne okresy – art. 21 ust. 1 ustawy o VAT).
W ww. okresie rozliczeniowym skarżąca nie dokonała czynności sprzedaży opodatkowanych stawkami niższymi niż 22%, lecz opodatkowanych wyłącznie wg stawki 22% (250,- zł + VAT 55,- zł) oraz sprzedaży zwolnionej od podatku VAT (na wartość 500,- zł); skarżąca nie dokonała zakupu towarów i usług zaliczanych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji lecz opodatkowanych zakupów towarów pozostałych związanych ze sprzedażą zwolnioną od podatku od towarów i usług oraz opodatkowaną (2.166,- zł + VAT 450,- zł).
Tym samym podzielić należy pogląd wyrażony przez organy podatkowe obu instancji, iż skarżąca nie spełniła określonych w art. 21 ust. 2 i 3 ustawy o VAT warunków przewidzianych dla zwrotu bezpośredniego. Ustawodawca w art. 21 ustawy o VAT wprowadził pojęcie różnicy podatku, którą należy rozumieć jako nadwyżkę kwoty podatku naliczonego nad kwotą podatku należnego za dany okres (pomniejszony ewent. o kwoty wynikające z korekt faktur, obrotu lub podatku należnego zmniejszających kwotę tego podatku).
W przypadku wystąpienia w/w różnicy podatku powstaje prawo do jego zwrotu, przy czym ustawodawca przewidział dwa rodzaje tych zwrotów:
po pierwsze – zwrot pośredni polegający na możliwości obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy;
po drugie – zwrot bezpośredni polegający na wypłacie przez urząd skarbowy kwoty tej różnicy na rachunek bankowy podatnika.
Zwrot różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika może nastąpić, gdy:
1) całość lub część obrotu podatnika opodatkowana jest stawką niższą od stawki podstawowej (22%) tj. gdy podatnik stosuje stawkę 0%, 3%, 7% ;
2) wystąpił u podatnika podatek naliczony z tytułu nabycia towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, także wówczas gdy cały obrót podatnika jest opodatkowany stawką podstawową (22%);
3) jest uzasadnione charakterem działalności lub długością cyklu produkcyjnego (art. 21 ust. 4).
Jak wskazano, poza sporem między stronami jest fakt, iż żadna z tych trzech okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.
Reasumując: brak podstawy do akceptacji stanowiska strony skarżącej zawartej w korekcie deklaracji VAT-7 za sierpień 2000 r. poprzez zastosowanie zwrotu bezpośredniego podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 21 ust. 2 i 3 ustawy o VAT.
II.
Strona skarżąca wniosła, w toku postępowania odwoławczego, o zaliczenie w/w kwoty 95,- zł jako nadpłaty w podatku od towarów i usług – na poczet podatku dochodowego za marzec 2002 r.
W tym zakresie stwierdzić należy, iż nie stanowi nadpłaty kwota różnicy pomiędzy podatkiem naliczonym i podatkiem należnym w podatku od towarów i usług.
Kwota różnicy pomiędzy podatkiem naliczonym a należnym stanowi podstawę konstrukcji podatku od wartości dodanej o czym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o VAT funkcjonujący w oparciu o mechanizm opodatkowanie-odliczanie.
Jest możliwa nadpłata w podatku od towarów i usług w przypadku, gdy podatnik złoży korektę deklaracji VAT-7 obniżającą zobowiązanie podatkowe w związku ze zwiększeniem kwoty podatku naliczonego (art. 73 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej) lub gdy dokonuje pomniejszenia podatku należnego. Obie te sytuacje nie dotyczą rozpatrywanej sprawy.
III.
Instytucja zwrotu pośredniego polegająca na obniżeniu podatku należnego do przeniesienia na okresy następne jest prawem podatnika a nie jego obowiązkiem. W sytuacji tej sprawy należy udzielić odpowiedzi na pytanie czy realizacja prawa do zwrotu różnicy podatku następuje poprzez wypełnienie i złożenie deklaracji podatkowej, a to by oznaczało, że w przypadku braku deklaracji – lub jej korekty poprzez rezygnację z tego prawa – nie występuje ani podatek naliczony ani różnica podatku do zwrotu.
Zdaniem Sądu konkretyzacja tego zobowiązania podatkowego, z mocy art. 10 ust. 2 ustawy o VAT, następuje dopiero z chwilą złożenia deklaracji podatkowej; z tą chwilą powstaje możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony oraz możliwość uzyskania przez podatnika ewentualnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
Sąd nie stwierdza naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1a u.p.s.a,). Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1b i c u.p.s.a.).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270) skargę oddalił.
AR