I SA/Gd 477/05

I SA/Gd 477/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Bogusław Woźniak
Tomasz Kolanowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 135/07 - Wyrok NSA z 2008-02-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 września 2006 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, kwiecień i od czerwca do października oraz grudzień 2000 r oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] w sprawie "A" SA (poprzednia nazwa "B" SA) z siedzibą w G., w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2000 r. w zakresie stycznia, lutego, kwietnia, czerwca, lipca, sierpnia, października i grudnia 2000 r. i uchylił decyzję za wrzesień 2000 r. w części dotyczącej zobowiązania podatkowego na kwotę 215 zł i w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego na kwotę 64 zł, w pozostałej części utrzymując ww. decyzję w mocy.
Podstawą wydanej decyzji był ustalony w sprawie, następujący stan faktyczny:
W złożonych deklaracjach VAT-7 Spółka Akcyjna "B" wykazała: za styczeń kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości 69.180 zł., za luty 2000 r. kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości 261.509 zł., za kwiecień 2000 r. kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości 6.046 zł., za czerwiec 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 181.891 zł., za lipiec 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 121.631 zł., za sierpień 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 46.092 zł., za wrzesień 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 34.002 zł., za październik 2000 r. kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości 312.114 zł., za grudzień 2000 r. kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości 363.538 zł.
W dniach od 16.07.2002 r. do 26.11.2002 r. Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej A.G. oraz komisarz skarbowy A.S. przeprowadziły w Spółce Akcyjnej "B" SA kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem za 2000 r. W wyniku postępowania kontrolnego z tytułu podatku od towarów i usług za 2000 r. ustalono, że jednostka w prowadzonych rejestrach zakupu oraz w deklaracjach VAT-7 ujęła następujące faktury zakupu wystawione przez Wydawnictwo [...] [...] "C": za luty 2000 r.37/A/2000 z dnia 25.02.2000 r. wartość netto 2.000.000 zł, VAT 440.000 zł, za doprowadzenie do sprzedaży sprzętu komputerowego dla "D" SA w W. zgodnie z aneksem nr 2 do umowy o współpracy z dnia 01.08.1997 r., za czerwiec 2000 r. 27/A/2000 z dnia 30.06.2000 r. wartość netto 100.000 zł, VAT 22.000 zł, za doprowadzenie do sprzedaży dla "E" zgodnie z umową, za sierpień 2000 r. 64/A/2000 z dnia 28.08.2000 r. wartość netto 300.000 zł, VAT 66.000 zł, za doprowadzenie do sprzedaży sprzętu komputerowego dla "F" SA zgodnie z umową, za październik 2000 r. 108/A/2000 z dnia 30.10.2000 r. wartość netto 1.650.000 zł, VAT 363.000 zł,, za doprowadzenie do sprzedaży sprzętu komputerowego zgodnie z umową o współpracy, za grudzień 2000 r. 128/A/2000 z dnia 1.12.2000 r. wartość netto 1.000.000 zł, VAT 220.000 zł, za doprowadzenie do sprzedaży sprzętu komputerowego dla "G" SA dla "E" zgodnie z umową o współpracy.
Zgodnie z adnotacją umieszczoną na przedmiotowych fakturach osobami upoważnionymi do wystawienia faktur byli: T.W. (faktura nr 37/A/2000), M.J. (faktura nr 64/A/00), ksiądz Z.B. (faktura nr 27/A/00 i faktura nr 108/A/00) ksiądz Z.B. i J.A. (faktura nr 128/A/00).
Na podstawie umowy o współpracy z dnia 01.08.1997 r. zawartej przez Wydawnictwo [...] [...] "C" reprezentowane przez T.W. jako Zleceniobiorcę i "B" SA reprezentowaną przez S.M. jako Zleceniodawcę "B" SA zlecił Wydawnictwu "C" pośrednictwo w zakresie okablowania strukturalnego i sprzedaży sprzętu komputerowego oraz prowadzenie negocjacji z instytucjami takimi jak Siemens, "P", Compaq, Hewlett Packard, towarzystwa leasingowe i in. Do umowy tej zawarte były 3 aneksy: Nr 1 z dnia 21.12.1998 r., Nr 2 18.06.1999 r. oraz Nr 3 bez daty.
Kontrolujący uznali, że ww. faktury wystawione przez Wydawnictwo [...] [...] "C" potwierdzają czynności, które nie zostały wykonane. Powyższe kontrolujące ustaliły na podstawie zeznań księdza Z.B., kierującego Wydawnictwem [...] [...] w okresie objętym kontrolą skarbową, złożonych w charakterze świadka w dniu 29.04.2003 r. Ksiądz Z. podczas przesłuchania zeznał, że faktury wystawione w 2000 r. na rzecz "B" SA zostały wystawione za niezrealizowane usługi. Faktury te wystawiane były na prośbę Prezesa Zarządu "B" SA S.M., który określał tytuł faktury i kwotę, na jaką faktura miała być wystawiona.
Ponadto w prowadzonych rejestrach zakupu oraz w deklaracjach VAT-7 spółka ujęła następujące faktury zakupu wystawione przez firmę "H" Pośrednictwo Handlowo-Usługowe w [...]: za styczeń 2000 r. 3/01/2000 z dnia 14.01.2000 r. wartość netto 56.000 zł, VAT 12.320 zł, za konfigurację, montaż i transport sprzętu komputerowego do "G" SA, 5/01/2000 z dnia 31.01.2000 r. wartość netto 16.500 zł, VAT 3.630 zł, za kompletowanie i montaż sprzętu komputerowego do "G" SA; za luty 2000 r. 1/02/2000 z dnia 01.02.2000 r. wartość netto 58.000 zł, VAT 12.760 zł, za kompletowanie, konfigurację, montaż i transport sprzętu komputerowego do "G" SA, za kwiecień 2000r. 02/04/2000 z dnia 7.04.2000 r. wartość netto 70.000 zł, VAT 15.400 zł, za montaż i transport sprzętu komputerowego.
Kontrolujące uznały, że faktury wystawione przez firmę "H" potwierdzają czynności, które nie zostały wykonane. Powyższe ustalono na podstawie następujących dowodów: protokołu przesłuchania w charakterze świadka A.G. sporządzonego w dniu 06.11.2002 r., protokołu przesłuchania w charakterze świadka W.D. sporządzonego w dniu 06.11.2002r., akt wymiarowych i kontrolnych W.D. z [...] Urzędu Skarbowego.
Właścicielka firmy "H" A.G. zeznała, że przedmiotem działalności prowadzonej przez nią firmy jest pośrednictwo handlowo-usługowe w zakresie naprawy sprzętu komputerowego, składania komputerów i transportu. Odnośnie usług serwisowych świadczonych przez jej firmę na rzecz "B" SA A.G. oświadczyła, że nie posiada kwalifikacji zawodowych ani uprawnień do naprawy sprzętu komputerowego. Usługi te wykonywał pan W.D. prowadzący firmę "I" Usługi komputerowo-elektroniczne, któremu po otrzymaniu konkretnego zlecenia od "B" SA przekazywała je od razu do wykonania. Sama nie wiedziała, gdzie odbywały się te usługi. Zeznała również, ze nie orientuje się zupełnie w obsłudze i naprawie komputerów. .
Odnośnie wykonania usług transportowych A.G. potrafiła określić tylko te, które zafakturowane zostały dowodami sprzedaży wystawionymi w czerwcu i lipcu 2000 r. Innych usług transportowych nie pamięta i nie wie gdzie oraz do jakich firm sprzęt komputerowy był przewożony.
Ponadto kontrolujące ustaliły, że w rozliczeniu podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. Spółka dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturze VAT nr 38/2000 z dnia 11.09.2000 r., wartość netto 980,00 zł, VAT 215,60 zł, wystawioną przez firmę "J" K.A. z [...] za druk ulotki reklamowej. Do faktury załączono kolorowy folder reklamowy pensjonatu [...] położonego w miejscowości M. 13. Według wyjaśnień firmy "B" SA faktura wystawiona była za druk ulotki reklamowej dla pensjonatu, w którym przez okres jednego roku wykładane były materiały reklamowe firmy "B" oraz tablica reklamowa "B". Kontrolującym nie przedstawiono żadnych umów i faktur odnośnie świadczenia takich usług przez pensjonat [...] na rzecz "B" SA.
Kontrolujące uznały, że wydatki za druk folderów nie stanowią kosztów uzyskania przychodów "B" SA w 2000 r., a co za tym idzie na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy podatek naliczony w wysokości 215,00 zł z faktury wystawionej przez firmę "J" nie może stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego.
W trakcie postępowania kontrolnego ustalono również, że w dniu 4.05.2000 r. "B" SA podpisała umowę kooperacyjną z "E" Sp. z o.o. z W., której przedmiotem było wykonanie przez "B" usług w zakresie marketingu, badania rynku, sporządzenia ekspertyz i innych niezbędnych działań, które przyczynią się do zawarcia przez "E" Sp. z o.o. kontraktów na dostawę produktów i usług informatycznych dla takich potencjalnych klientów jak Polskie Koleje Państwowe. Z tytułu należytego wykonania ww. usług "E" Sp. z o.o. zobowiązał się do zapłaty spółce "B" wynagrodzenia w wysokości 50 % uzyskanej przez siebie marży brutto z kontraktów zawartych w wyniku działań zleconych spółce "B" SA. "E" aneksem z dnia 26.05.2000 r. potwierdził wykonanie działań doradczych, konsultingowych i marketingowych przedsięwziętych przez "B" SA, przez które "B" przyczynił się do realizacji umów zawartych pomiędzy "B" SA a PKP. Za wykonanie usługi "E" Sp. z o.o. zobowiązał się do uiszczenia kwoty 400.000 zł płatną na podstawie prawidłowo wystawionej przez "B" faktury VAT. W artykule 2 aneksu do ww. umowy postanowiono, ze część kwoty netto w wysokości 272.800 zł zostanie zapłacona w terminie 14 dni od dnia otrzymania stosownej faktury, natomiast pozostała część kwoty netto w wysokości 167.200 zł zostanie zapłacona pod warunkiem otrzymania przez "E" stosownych należności od PKP. W wyniku realizacji opisanego kontraktu "B" SA wystawiła następujące faktury za zlecone usługi konsultingowe: Nr 109/2003/00 z dnia 06.06.2000 r. wartość netto 272.800,00 zł, VAT 60.016,00 zł - rozliczona za czerwiec 2000 r., Nr 30/4003/00 z dnia 31.10.2000r. wartość netto 116.160,00 zł, VAT 25.555,20 zł rozliczona za październik 2000 r., Nr 9/4003/01 z dnia 02.04.2001 r. wartość netto 54.160,00 zł, VAT 11.228,80 zł rozliczona za kwiecień 2001 r.
Kontrolujące uznały, że ponieważ usługa została wykonana 26.05.2000 r., co zostało potwierdzone przez "E" Sp. z. o.o., to stosownie do zapisu § 40 ust. 1 rozporządzenia w związku z art. 6 ust. 1 ustawy, fakturę należało wystawić nie później niż siódmego dnia od dnia wykonania usługi, tj. najpóźniej w dniu 3 czerwca 2000 r. W związku z powyższym wartość sprzedaży netto w wysokości 440.000 zł oraz wysokość podatku VAT wg stawki 22 % w wysokości 96.800 zł należało ująć w deklaracji podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2000 r. Kontrolujące stwierdziły, że Spółka zaniżyła w rozliczeniu podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. podatek należny o kwotę 36.784 zł (96.800,00 zł 60.016,00 zł).
Stwierdzone nieprawidłowości spowodowały w rozliczeniu za poszczególne miesiące: styczeń 2000 r. - zmniejszenie kwoty podatku naliczonego o kwotę 15.950 zł (12.320 zł + 3.630 zł), luty 2000 r. - zmniejszenie kwoty podatku naliczonego o kwotę 452.760 zł (12.760 zł + 440.000 zł), kwiecień 2000 r. - zmniejszenie kwoty podatku naliczonego o kwotę 15.400 zł, czerwiec 2000 r. - zwiększenie kwoty podatku należnego o kwotę 58.784 zł (36.000 zł + 22.000 zł) oraz zmniejszenie kwoty podatku naliczonego o kwotę 22.000 zł, lipiec 2000 r. - zmniejszenie kwoty podatku naliczonego do odliczenia o kwotę 58.784 zł w wyniku zmniejszenia nadwyżki do przeniesienia za czerwiec 2000 r., sierpień 2000 r. - zmniejszenie kwoty podatku naliczonego o kwotę 66.000 zł., wrzesień 2000 r. - zmniejszenie kwoty podatku naliczonego o kwotę 215 zł, październik 2000 r. - zmniejszenie kwoty podatku należnego o kwotę 22.555 zł w wyniku przesunięcia jej do rozliczenia za czerwiec 2000 r. oraz zmniejszenie kwoty podatku naliczonego do odliczenia o kwotę 397.002 zł (363.000 zł + 34.002 zł z nadwyżki do przeniesienia wykazanej w deklaracji za IX 2000 - w decyzji za IX 2000 r. organ podatkowy stwierdził, że nadwyżka ta nie istnieje), grudzień 2000 r. - zmniejszenie kwoty podatku naliczonego o kwotę 220.000 zł.
W oparciu o zebrany materiał dowodowy Dyrektor Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] decyzje w których dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług w sposób odmienny od wykazanego przez Spółkę w złożonych deklaracjach VAT-7 i:
- za styczeń 2000 r. określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 85.130 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 4.785 zł,
- za luty 2000 r. określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 714.269 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 135.828 zł,
- za kwiecień 2000 r. określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 21.446 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 4.620 zł,
- za czerwiec 2000 r. określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 123.107 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokOś9i 17.635 zł,
- za lipiec 2000 r. określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 62.847 zł,
- za sierpień 2000 r. określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 78.692 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 19.800 zł,
- za wrzesień 2000 r. określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 12.305 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 64 zł,
- za październik 2000 r. określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 683.561 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 108.900 zł,
- za grudzień 2000 r. określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 583.538 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 66.000 zł,
Organ podatkowy I instancji odmawiając prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmy "H" i "C" wskazał, że na podstawie § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. faktury, które potwierdzają czynności, które nie zostały wykonane nie stanowią dla nabywcy dokumentu podstawy do odliczenia lub otrzymania zwrotu wykazanego w takiej fakturze podatku.
Od powyższych decyzji "B" SA pismami bez numeru z dnia 14.10.2003 r. złożyła odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o ich uchylenie w całości, umorzenie postępowania w sprawie oraz wstrzymanie ich wykonania w całości.
Dyrektor Izby Skarbowej po zapoznaniu się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz argumentami przedstawionymi w odwołaniu wydał w dniu [...] decyzję którą utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji za styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i grudzień 2000 r. i uchylił decyzję za wrzesień 2000 r. w części dotyczącej zobowiązania podatkowego na kwotę 215 zł i w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego na kwotę 64 zł, w pozostałej części utrzymując ww. decyzję w mocy.
Pismem z dnia z dnia 24.05.2005 r. Spółka Akcyjna "A" (poprzednia nazwa "B" SA) wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzających ją decyzji organu I instancji ponieważ, w jej ocenie, były one wydane z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie decyzji II instancji i poprzedzającej ją decyzji I instancji jako sprzecznych z prawem z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również z uwagi na naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej naruszył przepisy postępowania przez wydanie jednej decyzji, którą utrzymał w mocy 9 decyzji wydanych przez organ I instancji. Strona twierdzi, że brak jest przepisu prawa pozwalającego na łączne rozstrzyganie w sprawach administracyjnych.
Ponadto Skarżąca zarzuca, że organ prowadził postępowanie pomimo ustawowego obowiązku jego zawieszenia z uwagi na zagadnienie wstępne, czym naruszył przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem Skarżącej zagadnieniem materialnoprawnym w niniejszej sprawie jest wyrażone wyrokiem sądu powszechnego sądowo-karne ustalenie rzeczywistego i obiektywnie prawdziwego stanu faktycznego czynności pomiędzy Kurią Arcybiskupią a "B" ("A") w ramach zarzutu o korzystaniu z fikcyjnych usług, postawionego członkom zarządu podatnika i związana z tym weryfikacja prawdziwości twierdzeń Z.B. i T.W. o fikcyjności usług oświadczanych przez nich w warunkach zagrożenia odpowiedzialnością karną za zarzucane im przestępstwa.
Zdaniem Skarżącej wpływ postępowania karnego na podatkowe będzie się przejawiał w tym, że jeżeli Sąd uzna osoby podejrzane za winne, to Spółka będzie zobowiązana do zapłaty podatku, zaś jeżeli zostaną uznane za niewinne, to będzie to oznaczać, że rozliczenie podatkowe było prawidłowe. W ocenie Skarżącej osoby podejrzane o przywłaszczenie mienia Wydawnictwa "C", pełnomocnicy Arcybiskupa B. i W. przyjęli określoną linię obrony, która wynika z faktu, że T.W. jest aplikantem adwokackim. W ocenie Skarżącej wykorzystuje on swoją wiedzę prawniczą w celu minimalizacji własnej odpowiedzialności karnej.
Skarżąca twierdzi, że linia obrony ma także i taki cel, że pozwala na twierdzenie, że zawłaszczone środki nie stanowiły majątku Archidiecezji, gdyż nie weszły do niej z uwagi na fikcyjność usług i "pustość" faktur, co ma wpływ na kwalifikacje prawną zarzucanych im przestępstw.
Skarżąca argumentuje również, że organy podatkowe nie mają kompetencji do samodzielnego rozstrzygnięcia opisanego powyżej zagadnienia wstępnego.
Zdaniem Skarżącej analiza przebiegu postępowania oraz treści decyzji podatkowych pozwala postawić tezę, ze organ podatkowy w niniejszym postępowaniu przyjął z góry założenie, że twierdzenia B. i W. złożone przez nich jako podejrzanych w postępowaniu karnym opierają się na prawdzie.
Spółka zarzuca, że uzasadniając swoje decyzje organy podatkowe wprost powoływały się na materiały otrzymane z Prokuratury, jak również twierdziły, że w ich ocenie "zeznania B. i W. są prawdziwe" oraz, że "organy podatkowe nie mają kompetencji do kwestionowania złożonych pod przysięgą zeznań B. i W. złożonych w Prokuraturze".
Spółka zarzuca również organom podatkowym, że konsekwentnie odnosząc się do oświadczeń złożonych przez podejrzanych B. i W. w Prokuraturze i ABW nazywają je zeznaniami, podczas gdy przesłuchania te mają charakter wyjaśnień. Różnica polega na tym, że składając wyjaśnienia, osoba podejrzana może bez żadnych konsekwencji oświadczać nieprawdę.
Skarżąca zauważa, że dokonując w treści decyzji podatkowej ustaleń o stanie faktycznym - w zakresie ustaleń, co do rzekomych czynów przestępczych dokonanych przez osoby trzecie - członków zarządu "B" SA, wyłącznie w oparciu o twierdzenia podejrzanych o zagarnięcie środków majątkowych Archidiecezji B. i W., organy podatkowe przesądzają o fakcie popełnienia przestępstw przez wskazane przez organ podatkowy osoby, do czego nie są uprawnione. Zdaniem Skarżącej Spółki działania takie naruszają art. 7 Konstytucji RP i art. 120 Ordynacji podatkowej. Skarżąca zaznacza, że dopóki osoby fizyczne (w tym członkowie zarządu "B" SA), przeciwko którym toczy się postępowanie karne, nie zostaną skazane prawomocnym wyrokiem skazującym, to korzystają z domniemania niewinności. Ustalenia te są tym bardziej rażące, że były prezes "B" SA S.M. nie został przesłuchany przez organy skarbowe, a zatem nie mógł przedstawić argumentów na własną obronę.
Ponadto, zdaniem Skarżącej Spółki organ podatkowy naruszył zasady ogólne postępowania podatkowego i wiele przepisów szczegółowych służących ich realizacji. Organ naruszył przepis art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez to, że nie poszukiwał prawdy materialnej i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy.
W ocenie Skarżącej pierwotną wadą naruszającą ww. przepisy Ordynacji było przyjęcie przez organy podatkowe tezy, że usługi nie były wykonywane, jako wstępnego założenia, którego potwierdzenia później poszukiwały, zamiast dociekać prawdy materialnej. Rezultatem przyjęcia tej tezy miało być prowadzenie postępowania w taki sposób, aby w jego toku nie zostały przeprowadzone dowody, które mogłyby tej tezie zaprzeczyć. Podstawowym dowodem, zdaniem Spółki winno być przesłuchanie jej byłego Prezesa S.M. Bez przeprowadzenia dowodu z jego zeznań, zdaniem Skarżącej, nie da się ustalić prawdy obiektywnej i wszystkich okoliczności sprawy. Skarżąca twierdzi, że posiada on wiedzą, informacje i dowody, które zaprzeczają tezie przyjętej przez organy podatkowe. Skarżąca zarzuca, że bezskutecznie wnioskowała o przesłuchanie S.M. w celu udowodnienia, że usługi miały charakter rzeczywisty. Organ podatkowy rażąco naruszając przepis art. 188 Ordynacji podatkowej wnioski te oddalał, twierdząc, że okoliczność, że usługi były fikcyjne, jest już dostatecznie udowodniona innymi dowodami. Organ unikając na wstępie prowadzenia własnego postępowania dowodowego nie zapoznał się z przebiegiem zdarzeń w wersji prezentowanej przez S.M., co zdaniem Skarżącej uniemożliwiło przeprowadzenie prawidłowego postępowania dowodowego i spowodowało, że całość czynności dowodowych organów podatkowych nakierowana była wyłącznie na potwierdzenie tezy o fikcyjności usług. Przekłada się to zdaniem Spółki na naruszenie art. 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ prowadził postępowanie dowodowe w sposób dowolny, rażąco wykraczając poza zasadę swobodnej oceny, gdyż jego działania miały pozornie jedynie realizować zasadę obiektywnego poszukiwania prawdy materialnej. Pozorność ta polegać miała na gromadzeniu, badaniu i ocenie materiału dowodowego w sposób uniemożliwiający potwierdzenie rzeczywistego wykonywania usług, w szczególności poprzez: tendencyjny dobór dopuszczonego w sprawie materiału dowodowego i przeprowadzenie niekompletnego postępowania dowodowego poprzez sprzeczne z art. 188 Ordynacji podatkowej oddalenie wniosków dowodowych Podatnika, uznawanie, że z dowodów, z których wynika jedynie brak wiedzy osób przesłuchiwanych co do treści i faktów usług świadczonych przez Archidiecezję, wynika, że pośrednio potwierdzają one, że usług nie było, co naruszać ma przepis art. 191 Ordynacji oraz zasadę in dubio pro tributario, odmawianie mocy dowodowej dowodom z oświadczeń "B" SA ("A" SA), co do uzgodnień umownych względem Wydawnictwa [...], składanych w pismach w toku postępowania, dowolne i nie poparte żadnymi przesłankami odmawianie wiarygodności zeznaniom B. i W. w tej części, w której potwierdzali oni fakt, że usługi były świadczone, dowolne i nie poparte żadnymi przesłankami odmawianie wiarygodności zeznaniom W.D., który zeznał, że usługi wykonywał, odmawianie mocy dowodowej z oświadczeń "B" SA ("A" SA) oraz A.G.
Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy polegało również na: twierdzeniu przez organ II instancji, że nie zgadza się z przedstawioną przez Stronę tezą, że kontrahentem "B" SA nie było [...] "C", tylko Archidiecezja [...]. Powyższe ma zdaniem Strony obrazować, że całość postępowania była prowadzona z rażącym naruszeniem prawa polegającym na zaprzeczaniu i nie zgadzaniu się z oczywistymi faktami. Strona podkreśla, że jej kontrahentem była Kuria Arcybiskupia w [...] prowadząca działalność na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej Prezydenta Miasta [...] nr [...] pod nazwą Wydawnictwo [...] [...] "C". Naruszenie prawa polegało ponadto na: przyjęciu, że już w 1994r. "B" posiadał status autoryzowanego przedstawiciela "P", podczas gdy wg pisma "P" z dnia 26.04.2004 r. rozszerzenie współpracy nastąpiło w kolejnych latach, nie wyjaśnieniu różnic pomiędzy umową umożliwiająca sprzedaż w systemie agenckim, a umową upoważniającą do zakupów w systemie remarketerskim, nie wyjaśnieniu różnic pomiędzy możliwością sprzedaży poszczególnych sprzętów "P", nie sprecyzowaniu zakresu uzyskanej autoryzacji, nie wskazaniu w jakim czasie "B" posiadał określony system autoryzacji, a także którą z autoryzacji objęte były poszczególne produkty "P" w danym czasie, nieuwzględnieniu różnic pomiędzy trzema podstawowymi umowami, na podstawie których "B" współpracował z "P", nie przeanalizowaniu istoty umów partnerskich z "P", ich ilości, problematyki odnawiania, wypowiadania, zmiany zakresu autoryzacji, rozszerzania autoryzacji na nowe produkty i usługi, przyjęciu w związku z powyższym bezpodstawnego założenia, że na uzyskaniu statusu partnera "P" w 1994 r. skończyły się zabiegi "B" o zacieśnianie kontaktów z "P", nie wyjaśnieniu okoliczności rozmów ks. B. w [...] w "P" oraz bezpodstawnym odmówieniu mu wiarygodności w tym zakresie, zaprezentowaniu w zaskarżonej decyzji tezy, że "na podstawie powyższego można stwierdzić, że działalność [...] "C" z całą pewnością nie przyczyniła się do nawiązania współpracy z ww. firmami".
Organ II instancji twierdzi, że osoby reprezentujące wystawcę faktur przyznały, że potwierdzają one czynności, które nie zostały wykonane i że twierdzenie to jest wiarygodne, pomimo faktu, że osoby, które oświadczyły, że faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane podczas gdy, zdaniem Spółki, wystawcą faktur była Archidiecezja, a nie W., który jedynie ja podpisał, a osoba, która oświadczyła, że faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, są podejrzane o zagarnięcie majątku znacznej wartości na szkodę wystawcy faktury, czyli Archidiecezji [...] majątku wpłaconego na rachunek bankowy Archidiecezji właśnie na podstawie tychże faktur, co czyni te oświadczenia dalece niewiarygodnymi.
Ponadto organ II instancji twierdzi, że wystawca faktur przyznał, że potwierdzają one czynności, które nie zostały wykonane, podczas gdy wystawcą faktur była Kuria Arcybiskupia - Archidiecezja [...], zaś o ile Skarżącej wiadomo, arcybiskup T.G. - reprezentant Kurii nie przyznał się do tego, żeby Kuria wystawiała fikcyjne faktury. Niezasadnie przyjęto, że podawanie - w niektórych przypadkach - treści faktur W. przez S.M. potwierdza, że usługi były fikcyjne, podczas gdy w przypadku usług lobbingowych oczywistym jest, że zleceniobiorca (wykonujący lobbing) nie ma możliwości dowiedzieć się jaki kontrakt zawarł beneficjent lobbingu w inny sposób niż od niego samego. Fakt podawania tytułów nie został należycie zbadany przez organy podatkowe z uwagi na nie przesłuchanie S.M. Niezasadnie przyjęto również, że kontrahenci "B" SA zaprzeczają twierdzeniom podatnika, że w zawieraniu kontraktów z "B" pośredniczyło Wydawnictwo "C", podczas gdy przesłuchiwane osoby zeznają, ze nie jest im znane Wydawnictwo, ani B. i W., czyli osoby te nie zeznają, że wydawnictwo nie pośredniczyło, tylko że nie mają o tym wiedzy i że przesłuchiwane osoby nie mają w ogóle wiedzy o lobbingu, który odbywał się względem "P", prawdopodobnie poza granicami Polski i nie dotyczył poszczególnych nabywców, a lobbyingu generalnego.
Zdaniem Skarżącej w toku postępowania nastąpiło rażące naruszenie przez organy podatkowe przepisu art. 122 i art. 181 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez twierdzenie, że to Stronę obciąża "ciężar dowodu" w postępowaniu podatkowym. Przepisy nakładają obowiązek dotarcia do prawdy materialnej wyłącznie na organy podatkowe. W niniejszej sprawie organy podatkowe prezentowały natomiast twierdzenie, że to "A" SA winien dysponować dowodem wykonania usługi przez swojego kontrahenta już w chwili dokonania odliczenia i że to "A" obciążą ciężar dowodu wykonania usług". Jednocześnie organy podatkowe oddalały wszelkie mające potwierdzić prawdziwość usług wnioski dowodowe - w ocenie Spółki mogące zagrozić przyjętej z góry tezie. Zdaniem Spółki kuriozalne i rażące naruszające prawo jest stwierdzenie, że "Strona nie może z powodu swoich zaniedbań przerzucać ciężaru dowodu na organy podatkowe". Skarżąca twierdzi, że prezentowanie takich poglądów w całości uzasadnia jej wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji.
Zdaniem Spółki w sprawie brak jest dowodów potwierdzających wersję przyjętą przez organy podatkowe, zaś rażąco naruszająca prawo teza o ciążącym na Podatniku ciężarze dowodu sprzeczna z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, ma jedynie zatuszować zarówno wadliwość, jak i merytoryczną bezowocność postępowania dowodowego.
Skarżąca zarzuciła, że organy podatkowe rażąco naruszyły przepis art. 188 Ordynacji podatkowej w sposób mający wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że z jego treści wynika, że dopuszczalne jest oddalenie wniosku dowodowego podatnika mającego wykazać daną okoliczność, jeżeli organ już wewnętrznie uznał, że zgromadził dowody przeczące tej okoliczności. Ponadto organy podatkowe rażąco naruszyły przepis art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych podatnika o przesłuchanie S.M., o przesłuchanie głównego księgowego [...] "C" J.A., oraz o przesłuchanie arcybiskupa T.G., który to dowód ma być zdaniem Skarżącej istotny w sprawie, gdyż według jej twierdzeń, rzeczywistym kontrahentem była Archidiecezja, której gospodarczą emanację stanowi [...]. Istotność tego dowodu ma potwierdzać wysłane z [...] pismo z "P" skierowane do Arcybiskupa. W świetle tych okoliczności wniosek złożony przez Podatnika nie jest jego zdaniem absurdalny, czego potwierdzeniem ma być fakt, że arcybiskup G. ma być świadkiem w postępowaniu karnym.
Organy nie uwzględniły wniosku o dowód z materiałów Archidiecezji-Wydawnictwa (zawarte w piśmie z dnia 13.12.2004 r.). Skarżąca zarzuca, że organ ignorował i zaprzeczał temu, ze to Archidiecezja była kontrahentem podatnika i na tej podstawie oddaliła ww. wnioski dowodowe, podczas gdy z akt sprawy wynika, że kontrahentem Spółki była Archidiecezja [...] reprezentowana przez pełnomocnika Arcybiskupa, prowadząca działalność gospodarczą w oparciu o kanon 822 KPK, statut 123128 II Synodu [...] i ustawę o stosunku państwa do Kościoła Katolickiego w RP. Wydawnictwo "C" stanowi zatem jedynie gospodarcza emanację Archidiecezji, która ponosi pełną odpowiedzialność za zobowiązania majątkowe Wydawnictwa.
Organ podatkowy oddalał inne wnioski dowodowe, których celem było poszukiwanie potwierdzenia faktu wykonania usług przez Archidiecezję- Wydawnictwo. Zdaniem Skarżącej oczywistym jest, że miejscem, gdzie winna i może znajdować się dokumentacja potwierdzająca wykonywanie tych usług są siedziby i archiwa wykonawcy tych usług, a nie zleceniodawcy - Podatnika. Z istoty umowy zlecenia wynika, że to zleceniobiorca prowadzi zlecone mu działania, a nie zleceniodawca. Trudno wymagać, żeby podmiot nie wykonujący usług dysponował szczegółowymi dowodami na fakt ich rzeczywistej realizacji, stąd jednoznaczny jest wniosek, że jedynie w siedzibie zleceniobiorcy mogą znajdować się odpowiednie dokumenty potwierdzające, że p. B. i W. oświadczają nieprawdę. Pomimo żądań Strony organ nie weryfikował pod względem prawdziwości i wiarygodności twierdzeń B. i W., przez co naruszył normę art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż oddalił wnioski dowodowe Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z ich wcześniejszych wyjaśnień w Prokuraturze i ABW oraz o przeprowadzenie dowodu z ich zeznań w innych postępowaniach podatkowych. Skarżąca twierdzi, ze panowie B. i W. wielokrotnie modyfikowali swoje twierdzenia, wyjaśniali i zeznawali odmiennie w różnych postępowaniach. Obowiązkiem organu jest zbadać wiarygodność twierdzeń świadków. Zdaniem Skarżącej organy podatkowe obowiązek ten w rażący sposób naruszyły. Dowód z zeznań T.W. został przeprowadzony przez Izbę Skarbową w postępowaniu dotyczącym CIT za 2000 r.. W tych zeznaniach pan W. oświadcza, że nie zaprzecza, że usługi były realizowane.
Organ podatkowy, w ocenie Skarżącej, rażąco naruszył przepis art. 123 Ordynacji podatkowej statuujący fundamentalne prawo podatnika - gwarancję elementarnej praworządności postępowania - prawo - do czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez: wykorzystanie jako dowodu kserokopii materiałów z postępowania karnego, pomimo, że Strona w żadnym z przesłuchań nie uczestniczyła, co skutkuje naruszeniem przepisu art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Skarżącej wadliwe jest rozumowanie Dyrektora Izby Skarbowej, że prawa Strony do czynnego udziału nie zostały naruszone, gdyż przesłuchania świadków i podejrzanych w postępowaniu przygotowawczym nie stanowiły elementu postępowania podatkowego. Wadliwość tego rozumowania, zdaniem Spółki obnaża fakt, że w momencie włączenia protokołów z przesłuchań do akt postępowania podatkowego i uznania ich za dowód w sprawie stały się one elementem postępowania" podatkowego. Tym samym zarzut, że dowody zostały zgromadzone z naruszeniem przepisu art. 123 i art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.
Ponadto wadliwe zawiadamiano o terminach przesłuchań świadków (bez podania nazwisk świadków i przedmiotu przesłuchania) - poprzez brak zawiadomień o tożsamości przewidywanych do przesłuchania świadków oraz treści planowanego przesłuchania - Strona została pozbawiona możliwości merytorycznego przygotowania się do zadawania pytań.
Poza tym organ nie odpowiedział na wnioski Podatnika o powiadamianie go o tym, jakie okoliczności faktyczne organ będzie w toku postępowania ustalał, tak aby podatnik mógł świadomie uczestniczyć w postępowaniu, a nie tylko w nim statystować. Okoliczności te organ podał dopiero w decyzji.
Organ nie poinformował Podatnika o spotkaniu z organami Prokuratury z dnia 6.04.2004 r. uzasadnione powołaniem się organu na "roboczy charakter spotkania" i przepis art. 3 ust. 1 pkt 7 i 8 w zw. z art. 2 ustawy o Prokuraturze, który zapewnia Prokuraturze możliwość współpracy z innymi organami państwowymi. Spółka ponadto twierdzi, że organ odwoławczy nie zaprzecza jej twierdzeniom, że spotkanie miało istotny wpływ na przebieg postępowania.
Skarżąca Spółka zarzuca również, że organ w niedopuszczalny sposób dowodził niektórych okoliczności przy użyciu środków i źródeł dowodowych objętych zakazami dowodowymi (sprzecznością z prawem), przez co naruszył przepis art. 180 § 1 in fine Ordynacji podatkowej przez wykorzystanie ich jako dowody.
Powyższy zarzut dotyczy:
1) kserokopii protokołów z przesłuchań sporządzonych i przekazanych przez
Prokuraturę Apelacyjną,
2) zeznań F.M. z Prokuratury, ze względu na to, że po przedstawieniu
zarzutów Prezes "B" SA skorzystała z prawa do odmowy zeznań,
3) dokumentów objętych tajemnicą śledztwa - treści zeznań świadków z prokuratury i ABW.
Spółka twierdzi, że naruszenie prawa w tym zakresie potwierdzają wątpliwości organu II instancji, który w związku z tym wystosował zapytanie do prokuratury. Prokuratura w piśmie z dnia 13.08.2004 r. zapewniła, że wobec zakończenia postępowania przygotowawczego przeciwko S.M. oraz F.M. i skierowania aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w dniu 30.07.2004 r. brak formalnych przeciwwskazań do udostępnienia stronie prowadzonego przez Izbę Skarbową postępowania kserokopii materiałów procesowych ze śledztwa [...]. Zdaniem Strony powyższe zapewnienie Prokuratury nie zmienia faktu, ze kserokopie zeznań świadków i wyjaśnień podejrzanych zostały bezprawnie, z naruszeniem art. 156 KPK - sporządzone i ujawnione Stronie już wcześniej.
Skarżąca Spółka zarzuca również, że organy podatkowe obu instancji naruszyły dyspozycję art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwość uzasadnienia decyzji.
Spółka neguje ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ podatkowy. W jej ocenie nastąpiła ona z naruszeniem art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wybiórcze eksponowanie dowodów niekorzystnych dla Skarżącej i pominięcie oceny dowodów przeciwnych, dokonane poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych Podatnika.
Skarżąca zarzuca również, że organ II instancji naruszył dyspozycję przepisu art. 233 w zw. z art. 222 Ordynacji podatkowej oraz art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu oraz niezajęcie stanowiska w całym zakresie objętym odwołaniem. Zdaniem Spółki organ odwoławczy nie ustosunkował się m. in. do zarzutu prowadzenia postępowania w sposób naruszający zasadę praworządności wyrażoną wart. 122 Ordynacji i art. 7 Konstytucji RP oraz do szeregu szczegółowo wskazanych okoliczności faktycznych. Spółka twierdzi, że rozstrzygnięcie organu II instancji nastąpiło bez rzeczywistego rozpoznania odwołania Spółki, co narusza zasadę dwuinstancyjności, gdyż podatnik został pozbawiony możliwości ponownego zbadania sprawy w tym zakresie (art. 127 Ordynacji podatkowej).
Spółka zarzuca również, że decyzje obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego wynikającym z wadliwego ustalenia stanu faktycznego:
1 ) art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym
poprzez przyjęcie, że podstawą uprawnienia do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu usług niematerialnych jest posiadanie
przez podatnika fizycznego dowodu wykonania usługi,
2) § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. (zapewne Stronie chodzi o wymieniony w uzasadnieniu decyzji organu przepis § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) poprzez przyjęcie, że będzie miał on zastosowanie w niniejszej sprawie.
W ocenie Skarżącej, w niniejszej sprawie skoro organ podatkowy kwestionuje rzeczywistość wykonania usług konsultingowych, to powinien on wykazać, że umowy, faktury i inne dokumenty je obejmujące mają charakter bezprawny lub pozorny. Nie może natomiast poddawać w wątpliwość faktu dokonania usług przez reprezentantów Archidiecezji, opierając się wyłącznie na wyjaśnieniach osób podejrzanych w karnym postępowaniu przygotowawczym, przy jednoczesnym twierdzeniu, że na podatniku spoczywa obowiązek udokumentowania okoliczności, które przeczyłyby przyjętemu przez organ założeniu z jednoczesnym oddalaniem wniosków dowodowych podatnika.
Zgodnie z brzmieniem art. 180 i art. 182 Ordynacji podatkowej przy ocenie materiału dowodowego organ podatkowy winien jest brać pod uwagę wszystkie dostępne i zgodne z prawem źródła informacji, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a zatem niezbędne było przesłuchanie jako świadka S.M.
W opinii Skarżącej, podnoszony przez organ podatkowy wymóg dowodzenia rzeczywistego wykonania przedmiotu umowy konsultingowej, spoczywający rzekomo na podatniku, nie może odnosić się do obowiązku materialnego udokumentowania rzeczywistości świadczenia usług, ale wyłącznie do prawidłowego (zgodnego z obowiązującymi przepisami) udokumentowania poniesionego wydatku.
W ocenie Skarżącej w odniesieniu do transakcji z Archidiecezją:
a) wydatek był rzeczywisty, został faktycznie zapłacony, prawidłowo zaksięgowany i rozliczony - wskazują na to dowody zapłaty – przelewy bankowe,
b) wydatek miał związek z przychodem, albowiem stanowił zapłatę za rzeczywiście świadczone usługi lobbingowe,
c) przychód z transakcji na sprzedaż sprzętu komputerowego został faktycznie osiągnięty, co zdaniem Spółki zostało wykazane,
d) ewentualna wątpliwość, co do tego, czy wydatek na rzecz ArchidiecezjiWydawnictwa został dokonany w zamian za ekwiwalentne świadczenie kontrahenta, z uwagi na zaprzeczenia reprezentantów Archidiecezji - osób podejrzanych o zabór mienia Archidiecezji - stanowi zagadnienie wstępne,
e) bez znaczenia podatkowego są losy środków pieniężnych zapłaconych przez podatnika jego kontrahentowi, zaś ewentualne twierdzenia osób reprezentantów kontrahenta, co do których z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością ustalono, że działali na szkodę podmiotu, który reprezentowali - kontrahenta skarżącego - muszą być uznane za niewiarygodne, z uwagi na to, że stanowi ich linię obrony w postępowaniu karnym - sformułowana w obliczu grożącej im odpowiedzialności za zagarnięcie środków majątkowych Archidiecezji [...].
Zdaniem Podatnika prawdziwy przebieg zdarzeń wyglądał następująco:
W latach 1994-1998 "B" był małą firmą realizującą małe dostawy sprzętu komputerowego oraz inne usługi. W tym czasie doszło do nawiązania współpracy z Kurią Arcybiskupią, którą wówczas - jako pełnomocnik Arcybiskupa reprezentował T.W. Całość kontraktów merytorycznych prowadzona był wyłącznie przez S.M.
W wyniku czynności, podjętych przez osoby związane z Kurią Arcybiskupią w [...] (wydawnictwem), centrala "P" na Europę Centralną i Wschodnią znajdująca się w [...], zawarła z "B" szereg umów oraz przeprowadziła lub pilotowała proces autoryzacyjny, który doprowadził do autoryzacji "B" do sprzedaży tzw. "dużych maszyn "P"" w Polsce. Autoryzacja jest warunkiem koniecznym dla możliwości sprzedaży sprzętu "P" w Polsce.
Potwierdzeniem ww. okoliczności ma być wg Strony pismo pana P.S. do arcybiskupa G., które Podatnik otrzymał od prezesa M. Organ podatkowy całkowicie odmówił temu pismu wartości dowodowej bez podjęcia próby jej ustalenia, zdaniem Podatnika dlatego, że zaprzeczało ono przyjętej przez organ tezie o fikcyjności usług.
Spółka twierdzi, że to oddziaływanie Kurii na "P" we [...] spowodowało, że "P" desygnował "B" do dokonywania sprzedaży sprzętu do firmy "G" SA przez firmę "B". Desygnacja stanowiła wiążący wybór dostawcy, który będzie realizował daną sprzedaż.
Spółka przyznaje, że "B" w 1994 r. posiadał autoryzacją "P", ale dotyczyła ona jedynie komputerów biurowych typu "P" PC, a autoryzacją na tzw. duże maszyny "B" uzyskał znacznie później dzięki lobbyingowi Kurii.
Skarżąca podkreśla również, że oczywistym jest, że we współpracy biznesowej o charakterze zobowiązania do pozyskania kontraktu, w celu pozyskania możliwości wystawienia faktur "C" musiała bazować na wiedzy pozyskanej od swojego lojalnego kontrahenta - tj. "B" SA - obowiązek takiego informowania wynikał z dokonanych ustaleń. W związku z powyższym okoliczność, że wiedzą co wpisać w treści faktur pan B. i pan W. otrzymywali od S.M. nie stanowi dowodu tego, że usług nie było, ale dowód tego, że usługi były rzeczywiście wykonane. Skarżąca argumentuje, że lojalność kupiecka i obawa utraty kontraktów w przyszłości powodowały, że "B" rozliczał się z prowizji w zakresie kontraktów dotyczących sprzętów "P" oraz innych pozyskanych dzięki Kurii (Wydawnictwu).
Odnośnie transakcji z A.G. "H" Spółka argumentuje, że w treści swojej decyzji organy podatkowe wskazują, że przeprowadziły dowód z: zeznań A.G., która zeznała, że jej podwykonawcą był W.D., zeznań W.D., który zeznał, że usługi wykonywał, akt wymiarowych i kontrolnych W.D. z [...] Urzędu Skarbowego.
Strona Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu II instancji, że "nie jest prawdą stwierdzenie Strony, że organ I instancji nie wskazał, na podstawie jakich dowodów stwierdził, że W.D. nie wykonywał usług na rzecz "B" SA. Podnosi, że dowód taki był tj. zeznania pana D. Dodatkowo Skarżąca zarzuca, że organ II instancji nie rozpoznał zarzutu postawionego przez Podatnika. Organ, aby móc uznać, że usług nie było, musi ten fakt udowodnić, a nie poprzestać na twierdzeniu, że nie ma dowodów na wykonanie usług, pomijając przy tym dowód z zeznań świadka, który twierdzi, że usługi wykonywał.
Ponadto Spółka zarzuca, że organ I instancji uznając że W.D. nie posiada kwalifikacji do wykonywania wysoko specjalistycznych usług konfiguracji sprzętu komputerowego, nie przeprowadził dowodu z opinii biegłych, że usługi były wysoko specjalistyczne i że W.D. nie posiadał tych kwalifikacji. Dokonanie takiej oceny samodzielnie przez Inspektora Kontroli Skarbowej stanowi, w ocenie Podatnika, samowolę dowodową i narusza przepisy Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do stwierdzenia W.D., który w piśmie z dnia 4.01.2001 r. skierowanym do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że w 2000 r. pozostawał pod stałą opieką lekarską, Podatnik zarzuca, że organ nie przeprowadził żadnego dowodu na to, ze stan zdrowia W.D. uniemożliwiał faktycznie wykonywanie przez niego czynności objętych fakturami. Skarżąca nie wyklucza, że pan W.D. w jakimś osobistym celu związanym z postępowaniem przed Sądem w [...] wyolbrzymiał zły stan swojego zdrowia.
Zdaniem Podatnika stwierdzenie organu II instancji, że organ I instancji uznał brak protokołów odbioru podpisywanych przez W.D. jako przesłankę wniosku o niewykonywaniu przez niego usług ma stanowić potwierdzenie, że w wyniku naruszenia przepisów postępowania doszło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie.
Ponadto Spółka zarzuca w odniesieniu do transakcji z A.G., że niezależnie od naruszeń proceduralnych skutkujących wadliwym ustaleniem stanu faktycznego organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego tzn.:
1) art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym
poprzez przyjęcie, że podstawą uprawnienia do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu usług niematerialnych jest posiadanie przez Podatnika fizycznego dowodu wykonania usługi (protokołu odbioru).
2) § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. (zapewne Stronie ponownie chodzi o wymieniony w uzasadnieniu decyzji organu przepis § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) poprzez przyjęcie, że będzie miał on zastosowanie w niniejszej sprawie.
Skarżąca zarzuca także wadliwość decyzji w zakresie transakcji z "E", gdyż jej zdaniem organ podatkowy naruszył przepisy postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.
Skarżąca zarzuca organowi II instancji, że w swojej decyzji nie uzasadnił w jaki sposób rozpoznał ponownie zagadnienie transakcji z "E" i na jakiej podstawie uznał tę decyzję w tej części za prawidłową, w związku z czym nie sposób wskazać, jakie jeszcze błędy i naruszenia prawa miały miejsce w odniesieniu do tego elementu zaskarżonych decyzji.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § l i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stwierdzić należy, iż decyzja ta wbrew zarzutom skargi nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w tym samym stanie faktycznym sprawy rozpatrywane były skargi strony w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 198/05 oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2000 r. do 31 marca 2000 r., a wyrokiem z dnia 30 czerwca 2006r., sygn. akt I SA/Gd 610/05 oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od kwietnia do grudnia 2000 r. W powyższych sprawach Sąd odniósł się do wszystkich kwestionowanych również na gruncie rozpoznawanej sprawy transakcji. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela poglądy wyrażone w uzasadnieniach cytowanych powyżej wyroków.
Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego wydania jednej decyzji w postępowaniu odwoławczym, pomimo że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym decyzje obejmowały każdy kres rozliczeniowy osobno, należy stwierdzić, że jest on nieuzasadniony. Problem powyższy był wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zaakceptował praktykę wydawania przez organy podatkowe jednej decyzji w odniesieniu do kilku okresów rozliczeniowych. I tak w wyroku z dnia 11 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1060/98, publ. LEX nr 36123, Sąd stwierdził, że z technicznego punktu widzenia możliwe jest określenie wysokości zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług w jednej decyzji za poszczególne miesiące, jak i określenie wysokości tych zobowiązań w oddzielnych decyzjach dotyczących poszczególnych miesięcy roku kalendarzowego, przy czym żadnej z tych form nie można uznać za sprzeczną z prawem. Poza tym w wyroku z dnia 8 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1711/97, publ. LEX nr 40365, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że brak jest podstaw prawnych, aby uznać za uchybienie formalne przyjęcie innej techniki rozstrzygnięcia, tzn. określenia w jednej decyzji zobowiązań za poszczególne miesiące pod warunkiem, że - mimo zastosowania takiej właśnie techniki rozstrzygnięcia - w zbiorowej decyzji znajdują się szczegółowe wyliczenia podstawy opodatkowania za każdy miesiąc rozliczeniowy wraz ze szczegółowym uzasadnieniem takiego właśnie wyliczenia, a więc że rozstrzygnięcia w odniesieniu do każdego miesiąca będą odpowiadały warunkom właściwym dla decyzji i jej uzasadnienia stosownie do unormowania zawartego w art. 107 § 3 kpa.
Obecnie nie budzi wątpliwości dopuszczalność wydawania decyzji za poszczególne okresy rozliczeniowe w jednym akcie administracyjnym, stąd zarzut strony skarżącej w tym zakresie należało uznać za bezzasadny.
Odnosząc się do przedmiotu sporu należy przypomnieć, że w dniu 1 sierpnia 1997r. zawarta została pomiędzy stroną skarżącą a Wydawnictwem [...] [...] "C" umowa na podstawie której strona skarżąca zleciła Wydawnictwu wykonanie usług polegających na pośrednictwie i pozyskiwaniu rynku sprzedaży w zakresie okablowania strukturalnego i sprzedaży sprzętu komputerowego, w tym do negocjacji z instytucjami takimi jak "P", Siemens, Compaq, Hewlett Pacard, Avista. Aneksami do umowy poszerzono przedmiot umowy o usługi współpracy z ostatecznym odbiorcą sprzętu komputerowego, wyprodukowanego przez ww. firmy, nawiązanie kontaktów handlowych z nowo pozyskanymi firmami, pośrednictwo w sprzedaży w "G" S.A., pośrednictwo pomiędzy "K" w W. a Przedsiębiorstwami Grupy "L" SA, "M", "F", "N" i "O".
W dniu 25 lutego 2000r. Wydawnictwo [...] [...] "C" wystawiło stronie skarżącej fakturę nr 37/A/2000 za doprowadzenie do sprzedaży sprzętu komputerowego dla firmy "D" SA w W. (w skrócie "D" SA) na kwotę 2.000.000,-zł + VAT 440.000,-zł. W aktach sprawy znajdują się umowy leasingu operacyjnego z dnia 8 lutego 2000r. ( nr SKB 100-0055/MS oraz nr SKB 1000056/MS ) zawarte pomiędzy "D" SA a "G" SA w W. ( w skrócie "G" SA ). Z pkt. 1 umowy wynika, iż wyboru dostawcy sprzętu firmy "P" (tj. skarżącej spółki) dokonała "G" SA (przy jednoczesnym zastrzeżeniu, iż "D" SA nie ponosi żadnej z tego tytułu odpowiedzialności), zaś z załącznika nr 2 do umowy SKB 100-0056/MS wynikają warunki wynegocjowane przez "G" SA ze skarżącą firmą "B" SA. Z ustalonego stanu faktycznego wynika więc, co potwierdza zarząd "D" SA, iż firma "D" SA nie dokonywała wyboru dostawcy (skarżącego), również nie dokonywała wyboru przedmiotu umowy leasingu operacyjnego, bowiem dokonała tego wyłącznie i na własne ryzyko firma "G" SA; firma "D" SA nie negocjowała w związku z tym żadnych warunków umowy i nie podejmowała decyzji o wyborze skarżącej spółki jako dostawcy, nie korzystała również z pośrednictwa Wydawnictwa [...] [...] "C".
Podkreślić w tym miejscu należy, iż zawarte ze stroną skarżącą umowy ramowe podpisane zostały w wyniku przetargów zorganizowanych przez "G" SA, zaś skarżący uczestniczył w nich jako autoryzowany partner firm "P" i Xerox, wygrywając te przetargi.
Zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji dokonały właściwej oceny stanu faktycznego sprawy. Brak jest bowiem podstawy do przyjęcia, iż gdyby nie udział Wydawnictwa [...] [...] "C" jako pośrednika, nie doszłoby do zawarcia transakcji pomiędzy stroną skarżącą a "D" SA, a następnie umowy leasingu operacyjnego z "G" SA, która to firma na własne ryzyko dokonała wyboru dostawcy określonego sprzętu komputerowego tj. dokonała wyboru skarżącej spółki, która - co raz jeszcze należy podkreślić, wygrała przetarg publiczny.
Nie można pominąć zeznań świadka G.G. pełniącego funkcję Dyrektora Generalnego "D" SA, który zeznał, że nie kontaktował się ani prywatnie ani zawodowo z przedstawicielami Wydawnictwa [...] [...] "C". Również przesłuchany w charakterze świadka H.M. - kierownik Wydziału Negocjacji w "G" SA zeznał, iż nie miał żadnych kontaktów z przedstawicielami Wydawnictwa [...] [...] "C" - nic mu nie wiadomo o jakichkolwiek pośrednikach przy zawieraniu ww. umów. Powyższe potwierdzają dodatkowo zeznania w charakterze podejrzanego T.W. (kierował Wydawnictwem [...] [...] "C"), który w dniu 13 marca 2003r., 2 kwietnia 2003r. i 11 kwietnia 2003r. zeznał w Prokuraturze Apelacyjnej, że część faktur wystawionych przez Wydawnictwo dotyczyło usług fikcyjnych, przedstawiając jednocześnie przyjętą w tym względzie procedurę płatności tego typu faktur.
W sprawie I SA/Gd 199/05 ze skargi "B" SA na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001 wskazano na zeznania ks. Z.B. z dnia 29 kwietnia 2003r., złożone przed organem podatkowym pierwszej instancji, z których wynika tryb postępowania w sytuacji wystawienia przez Wydawnictwo faktur za niewykonane usługi - po dokonaniu przez stronę skarżącą płatności należności wynikających z tych faktur na konto Wydawnictwa, S.M. i F.M. tj. członkowie zarządu skarżącej spółki odbierali w gotówce kwotę stanowiącą równowartość 90% wartości netto danej faktury, a pozostałe 10 % zatrzymywało Wydawnictwo; świadek Z.B. zeznał, iż uzyskiwał od skarżącego telefonicznie informację na jakie kwoty należy wystawić fakturę.
Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo oceniły również przebieg transakcji skarżącej związanych z fakturami: z 30 czerwca 2000 r. za doprowadzenie do sprzedaży dla "E", z 28 sierpnia 2000 r. za doprowadzenie do sprzedaży sprzętu komputerowego dla "F" SA, z dnia 1 grudnia 2000 r. za doprowadzenie do sprzedaży sprzętu komputerowego dla "G" SA, oraz z dnia 30 października 2000 r. za doprowadzenie do sprzedaży sprzętu komputerowego.
Zarówno z zeznań A.W. (Prezesa spółki "E" w okresie od października 1998 do stycznia 2002 r.) jak R.K. (Prezesa Zarządu firmy "F"), oraz J.G. (pełniącego funkcję członka zarządu [...] "F") wynika, iż nie jest im znane Wydawnictwo "C" oraz, że nie mieli kontaktów z przedstawicielami tego Wydawnictwa. Ponadto H.M. (kierownik Wydziału Negocjacji – Zakupy Telekomunikacyjne "G" SA) również zeznał, że nie jest mu znany podmiot Wydawnictwo "C" i nie zna osób je reprezentujących. Poza tym oprócz wyżej wymienionych osób, o braku pośrednictwa [...] "C" zeznały również osoby zajmujące kierownicze stanowiska w "P" sp. z o.o., "L" SA, GZNF "N" sp. z o.o.
Z powyższymi dowodami korespondują zeznania Ks. Z.B. podającego, iż sporne faktury zostały wystawione za niewykonane usługi.
W tym miejscu zasadnym pozostaje rozstrzygnięcie kwestii określenia tego, kogo w przedmiotowej sprawie należy uznać za wystawcę faktur i kontrahenta spółki "B" - Wydawnictwo [...] [...] "C" czy też Archidiecezję [...]. Sąd podziela stanowisko, że za kontrahenta spółki "B" można uznać wyłącznie Wydawnictwo [...] [...] "C". W tym zakresie podkreślenia wymaga, że organy podatkowe nie zanegowały faktu, iż Wydawnictwo [...] [...] "C" stanowiło nieposiadającą osobowości prawnej jednostkę organizacyjną prowadzącą działalność gospodarczą, wydzieloną i funkcjonującą w ramach kościelnej osoby prawnej jaką jest Archidiecezja [...]. Na to jednoznacznie wskazuje udzielone T.W. pełnomocnictwo dla kierowania działalnością ww. jednostki i prowadzenia jej spraw. Nie oznacza to jednak, aby umowy zawierane przez T.W. można było traktować jako zawierane w imieniu Archidiecezji [...]. Umowy te dotyczyły bowiem działalności gospodarczej (w tym również w postaci rzekomej działalności usługowej) prowadzonej przez wydawnictwo i tylko w zakresie udzielonego pełnomocnictwa. W tym zakresie wskazać należy natomiast, że dla prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie osobowości prawnej oraz to, że wskazanym na fakturach ich wystawcą pozostawało każdorazowo Wydawnictwo [...] [...] "C". Wobec powyższego zawarty w skardze zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez nie uwzględnienie okoliczności, że faktycznym wystawcą faktur pozostawała Archidiecezja, należy w ocenie Sądu uznać za bezpodstawny. Stanowisko to jest zbieżne z poglądem wyrażonym w sprawie ze skargi "A" SA w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do września 1998 r. (wyrok z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 197/05).
Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 22 marca 2001 r. (SA/Sz 43/00), iż jakkolwiek podmioty stosunków gospodarczych mogą dowolnie i na swobodnie określonych warunkach kształtować łączące je stosunki zobowiązaniowe, to jednakże ocena ich skutków podatkowych należy do organów podatkowych.
Sąd nie podziela niczym nie popartego stwierdzenia autora skargi, iż organy podatkowe przyjęły z góry zaplanowaną tezę postępowania podatkowego, bowiem Wydawnictwo [...] [...] "C" wykonało faktycznie usługi lobbingowe w zakresie ww. umów. Nie stanowi, zdaniem Sądu, skutecznego argumenty teza postawiona w skardze, iż mamy do czynienia z umową lobbingu a ta z natury nie jest znana stronom poszczególnych kontraktów. Jeśli podatnik dokonuje pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, to może tego dokonać tylko w przypadku, gdy usługi zostały faktycznie wykonane, a w przypadku wątpliwości winien udowodnić każde swe twierdzenie. Ogólne, acz obszerne, wywody skargi, pomimo wielokrotnych powtórzeń, dowodu takiego nie stanowią.
Reasumując powyższe i odnosząc się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego stwierdzić trzeba, że w ocenie Sądu strona skarżąca w toku całego postępowania podatkowego nie wykazała, aby usługi zostały faktycznie wykonane.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia w powyższym zakresie był § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku, gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.
Zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50), zwanej w dalszej części ustawą o VAT, a także cytowanego powyżej był § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów jest nieuzasadniony. W tym miejscu przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyraża pogląd, że określone w art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, przysługuje tylko przy rzeczywistym obrocie gospodarczym, a nie w sytuacji gdy jedynym celem tego obrotu było uzyskanie nienależnych zysków związanych z odliczeniem podatku naliczonego. Sąd podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 530/05, nie publ., zgodnie z którym celem przepisu art. 19 ustawy o VAT "było zapewnienie zasady neutralności podatku od towarów i usług dla podatników, którzy dokonywali obrotu towarami i usługami i przerzucenie ciężaru tej daniny na konsumenta. Sprzeczne z tym celem, jak również z zasadą wynikającą z art. 84 Konstytucji, byłoby wykorzystanie prawa wynikającego z tego przepisu i konstrukcji obniżenia czy zwrotu podatku do uzyskania korzyści z budżetu państwa w przypadku czynności, które jedynie z pozoru stanowiły nabycie towarów. W rzeczywistości bowiem takiego charakteru nie miały, bowiem miały stanowić jedynie podstawę do uzyskania zwrotu podatku na rachunek bankowy podatnika. Wykorzystanie zasady neutralności podatku od towarów i usług w celu uzyskania korzyści podatkowych nie mających związku z normalnymi działaniami gospodarczymi stanowi nadużycie prawa. Dlatego też czynności prawne podejmowane w ramach takich operacji gospodarczych mogą być kwalifikowane (...) jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, co skutkowało brakiem możliwości uznania ich za nabycie towarów i usług w rozumieniu art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT." Powyższy wyrok, choć dotyczył stanu faktycznego, który wskazywał na dokonywanie czynności pozornych, zachowuje swoją aktualność w rozpoznawanej sprawie. Nie do zaakceptowania na gruncie obowiązujących w 2000 r. przepisów regulujących zasady opodatkowania podatkiem VAT jest bowiem pogląd, zgodnie z którym w sytuacji gdy nie wykazano wykonania czynności, które miałyby związek z transakcjami gospodarczymi, stronie przysługiwałoby prawo do dokonania obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Wbrew stanowisku strony skarżącej materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwalał na przyjęcie, że strona dokonywała jakichkolwiek czynności wynikających z zakwestionowanych przez organy podatkowe faktur. Bez znaczenia jest w tym wypadku ewentualny przepływ środków pieniężnych za rzekomo wykonywane usługi. Istotnym w sprawie jest jedynie ustalenie, czy usługi były wykonywane, a nie jak twierdzi autor skargi to, czy przekazywano środki pieniężne.
Przesłuchany, w toku postępowania podatkowego, w charakterze świadka ks. Z.B. zeznał, że rozmawiał z dyrektorem "P" we [...] aby pomóc w pozyskaniu przez skarżącą spółkę kontraktu na dostawcę sprzętu dla "G" SA Nie pamięta z kim rozmawiał, kiedy i w jakiej restauracji. Na pytanie w jakim celu były wystawiane faktury zakwestionowane - świadek odpowiedział, że były one wystawiane cyt.: (...) na prośbę "B"; treść faktury przekazywał świadkowi S.M., najczęściej telefonicznie. Po przelaniu kwoty objętej fakturą na konto Wydawnictwa, Wydawnictwo zatrzymywało 10 % a 90 % zwracano stronie skarżącej.
Świadek J.A., główny księgowy Wydawnictwa w swoich zeznaniach, przed organem pierwszej instancji, podkreślił, iż w rozmowach w Kurii wskazał, iż (...) nie mieściło mu się w głowie, że realizowany wysoki poziom rentowności stawia wydawnictwo w zagrożeniu plajty finansowej (...).
F.M., wiceprezes zarządu skarżącej spółki, zeznała przed organem pierwszej instancji, iż otrzymywała od prezesa zarządu informacje jakie kwoty mają zostać zafakturowane z tytułu umów z Wydawnictwem. Kontaktowała się w tej sprawie również z T.W. i ks. Z.B., który (... ) pojawiał się w siedzibie "B" i pozostawiał u mnie dużą kopertę z prośbą o przekazanie prezesowi M.
W świetle dotychczasowych spostrzeżeń nie można podzielić zarzutów podniesionych w skardze. Sprowadzają się one bowiem jedynie do ogólnych twierdzeń o istnieniu związku przyczynowego pomiędzy działaniami Wydawnictwa "C" a zawarciem transakcji przez "B".
Za niezasadne należy także uznać zarzuty skargi odnoszące się do zakupu usług w zakresie montażu sprzętu komputerowego, usługi transportowe, pośrednictwa i pozyskiwania rynku sprzedaży w zakresie okablowania strukturalnego i sprzedaży sprzętu komputerowego od A.G. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "H" Pośrednictwo Handlowo Usługowe w G.
A.G. podpisała w roku 1999 ze stroną skarżącą umowę, której przedmiotem było między innymi serwisowanie sprzętu komputerowego. Przesłuchana w charakterze świadka zeznała, że nie orientuje się w obsłudze i naprawie komputerów, nie wiedziała też gdzie wykonywane były usługi dla "G" SA Wskazała, że prace te wykonywał W.D. Z kolei W.D. nie pamiętał gdzie i w jakim zakresie wykonywał prace na rzecz "G" SA nie pamięta nazwiska osoby ze skarżącej spółki, która przekazywała mu instrukcje montażu, nie pamięta nazw elementów montowanych podzespołów komputerowych.
Organy podatkowe obu instancji dokonały właściwej oceny dowodu z zeznań ww. świadków. Zasadnie podkreślono, iż dla oceny dowodu z zeznań świadka D. ma również znaczenie i ta okoliczność, iż nie podpisał on ani jednego protokołu zdawczo odbiorczego, nie potrafił opisać zakresu robót, nie pamiętał jaka ilość twardych dysków wchodził w skład konfigurowanego sprzętu komputerowego, nie potrafił określić parametrów zestawów komputerowych wchodzących w skład serwerów, nie potrafił podać wymiaru czasu w jakim składał i konfigurował sprzęt komputerowy. Strona skarżąca nie przedłożyła żadnych kosztorysów, cenników etc. na podstawie których można by ustalić cenę poszczególnych czynności i usług (brak możliwości ustalenia w jakim okresie czasu umowa była wykonywana); skarżący nie przedłożył żadnego protokołu odbiorczego pobieranych materiałów.
Wskazane w uzasadnieniu organu podatkowego pierwszej i drugiej instancji sprzeczności wynikające ze stanowisk skarżącego oraz wyjaśnień W.D. i A.G. ocenione zostały właściwie i poddano je wnikliwej - i co należy podkreślić - logicznej i spójnej analizie.
Organy podatkowe zasadnie stwierdziły, że faktury wystawione przez A.G., nie odzwierciedlają czynności, które zostały wykonane. Nie jest wystarczającą przesłanką stwierdzenie wykonawcy, iż usługi zostały wykonane skoro z okoliczności sprawy przedstawionych i prawidłowo ocenionych przez organy podatkowe fakt taki nie wynika.
W związku z powyższym organy podatkowe prawidłowo zastosowały § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., gdyż wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, a zatem faktury te nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego.
Niezasadny jest zdaniem Sądu zarzut skargi dotyczący transakcji z firmą "E", związany z momentem powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Jak słusznie podkreślono w odpowiedzi na skargę strona skarżąca nie kwestionowała w toku postępowania odwoławczego oraz podczas przedstawienia przez stronę stanowiska w sprawie zebranego materiału dowodowego, ustaleń dokonanych przez organ I instancji w tym zakresie. W takiej sytuacji należy uznać, że organ odwoławczy, który nie ustosunkowywał się szczegółowo do tej kwestii, podzielił argumentację organu I instancji. Brak aktywności strony w zwalczaniu tych ustaleń czyni niezasadnym zarzut strony dotyczący nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i nie ustalenia prawdy materialnej.
Należy przypomnieć, że "E" aneksem z dnia 26 maja 2000 r. potwierdził wykonanie działań doradczych, konsultingowych i marketingowych przedsięwziętych przez stronę skarżącą. Stąd zasadnym jest stanowisko organów podatkowych, że wykonanie usługi nastąpiło 26 maja 2000 r. Zgodnie z § 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów, w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o VAT, fakturę wystawia się nie później niż 7 dnia od dnia wykonania usługi, a zatem należało ją wystawić najpóźniej 3 czerwca 2000 r. W związku z powyższym wartość sprzedaży netto – 440 000 zł, oraz podatek VAT – 96 800 zł spółka "B" powinna ująć w deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 2000 r. Stanowisko organów podatkowych było zatem zgodne z obowiązującymi w 2000 r. przepisami regulującym moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.
Sąd nie podziela również zarzutu skargi naruszenia dyspozycji art. 201 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm), zwanej w dalszej części Ordynacją podatkową..
Zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zachodzi w sytuacji, gdy w ramach przedmiotu sprawy administracyjnej występuje jako jej element kwestia, której uprzednie rozpoznanie warunkuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a jednocześnie do rozpoznania tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpatrujący sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. Sąd podziela tym samym pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie GSK 1060/04 (publ. LEX nr 159151).
W konkluzji należy stwierdzić, że kwestia odpowiedzialności karnej osób kierujących Wydawnictwem [...] [...] "C" nie stanowiła w rozpoznawanej sprawie zagadnienia wstępnego. Rozstrzygnięcie kwestii oceny skutków podatkowych określonych zdarzeń należy do organów podatkowych i nie jest zależne od uprzedniego rozstrzygnięcia ww. sprawy karnej - tym samym nie zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, który wskazał, że organ podatkowy zawiesza postępowanie podatkowe jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe. Wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w wydanych orzeczeniach podkreślał, iż organ podatkowy w prowadzonym postępowaniu podatkowym jest władny dokonywać ustaleń stanu faktycznego sprawy i co do zasady postępowanie podatkowe nie jest uwarunkowane rozstrzygnięciami innych organów czy też sądu powszechnego. Należy też podkreślić, iż zeznania osób kierujących Wydawnictwem złożone w toku postępowania karnego są w tej sprawie jedynie jedną z wielu okoliczności potwierdzających stanowisko organu podatkowego.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z mocy art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być m.in. informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zebrane w toku postępowania karnego. W związku z tym organy podatkowe włączając w poczet dowodów akta postępowania podatkowego W.D. oraz dowody z postępowania karnego, nie naruszyły przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 września 2005 r.) dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 2 i art. 288 § 2 Ordynacji podatkowej, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie zatem wskazano, że na włączenie materiałów z postępowania karnego pozwalają zatem organom podatkowym przepisy Ordynacji podatkowej. Wskazany przepis nie zawierał w tamtym czasie jakichkolwiek ograniczeń dopuszczalności wykorzystania ww. materiałów. W szczególności, w odróżnieniu od przepisów obecnie obowiązujących nie ograniczał on możliwości organów podatkowych do oparcia się wyłącznie na tych materiałach, które zostały zgromadzone w prawomocnie już zakończonych postępowaniach karnych. Tym samym pomimo tego, że toczące się przeciwko osobom kierującym Wydawnictwem "C" postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone, rozstrzygając kwestię wysokości podatku od towarów i usług, organy miały prawo włączenia ww. materiałów do akt sprawy oraz prawo do ich oceny w powiązaniu z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. W ocenie Sądu bezpodstawność podnoszonych w omawianym aspekcie sprawy zarzutów wynika w większości z niezrozumienia, że w przypadku materiałów z postępowania karnego stanowiły one łącznie jeden, tożsamy rodzajowo dowód tj. dowód z dokumentu. Okoliczność, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ oparł się na zeznaniach odebranych w postępowaniu karnym nie oznacza bowiem, że w postępowaniu podatkowym przeprowadzono i uwzględniono dowód z zeznań świadka, a jedynie tyle, że przeprowadzono i powołano się na dowód z dokumentu.
Powyższe rozważania łączą się jednocześnie z kwestią podniesionego przez stronę naruszenia art. 123 § 1 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie Sądu stronie skarżącej została zapewniona możliwość czynnego uczestnictwa w toczącym się postępowaniu, w tym możliwość składania wyjaśnień i wniosków dowodowych oraz brania udziału w czynnościach przesłuchania świadków. W tym miejscu, w nawiązaniu do ostatniej z analizowanych kwestii podkreślenia wymaga w szczególności, że nie można stwierdzić naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu na tej podstawie, że strona nie była zawiadomiona oraz obecna przy przesłuchaniu świadka, w sytuacji gdy zeznania tego świadka zostały odebrane w ramach innego postępowania. Treść tych zeznań jest bowiem wykorzystywana przez organ podatkowy nie na zasadzie oparcia się o dowód z przesłuchania świadka, lecz o dowód z dokumentu tj. materiałów innego, niż toczące się przed rozstrzygającym sprawę organem, postępowania. Tym samym w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 190 ordynacji podatkowej. Zgodnie ze wskazanym przepisem storna powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin na 7 dni przed terminem oraz ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. Ciążący na organie obowiązek zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu dotyczy więc wyłącznie przeprowadzenia środków dowodowych wymienionych w komentowanym artykule. Natomiast organ podatkowy jest zwolniony z ww. obowiązku, jeżeli przeprowadza inne dowody w tym m.in. dowód z dokumentu. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w wezwaniu o przeprowadzeniu dowodu organ ma obowiązek wskazania jedynie jego rodzaju, miejsca i terminu przeprowadzenia. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej z ww. regulacji nie wynika obowiązek wskazywania przez organ nazwisk świadków, ani też okoliczności w związku z którymi zostaną oni przesłuchani.
Sąd podziela jednocześnie stanowisko wyrażone m.in. w wyroku NSA z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1605/96 czy w wyroku NSA z dnia 1 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 5688/98, w których wskazano, iż zasada, że na organie podatkowym ciąży obowiązek zebrania materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy nie jest całkowicie nieograniczona w związku z istnieniem obowiązku współdziałania podatnika z organem. W omawianym zakresie możemy więc mówić o obowiązku współdziałania organu i podatnika w dochodzeniu do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe niewątpliwie poszukiwały środków dowodowych, które mogły służyć poparciu twierdzeń strony. Skoro bowiem zakwestionowane faktury miały dokumentować czynności faktycznie wykonane, mając na uwadze charakter tych usług tj. pośrednictwo, krąg podmiotów dysponujących wiedzą o ich wykonaniu nie powinien ograniczać się tylko do spółki "B" i Wydawnictwa "C", ale obejmować również te podmioty, które dzięki wykonaniu przedmiotowych usług podjęły współpracę handlową ze spółką "B". Jak wskazano wyżej, żadna z przesłuchanych w sprawie osób nie potwierdziła jednak faktu pośrednictwa Wydawnictwa "C" w zakresie działalności prowadzonej przez spółkę "B". W tym miejscu podkreślenia wymaga jednocześnie, że zgodnie z ww. zasadą współdziałania, na organy podatkowe nie można nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających twierdzenia strony (zaistnienie związku przyczynowego pomiędzy wydatkami a uzyskanym przychodem), jeżeli argumentów tych nie dostarczył sam podatnik. Mając na uwadze, że organy podatkowe posłużyły się w przedmiotowej sprawie pojęciem "ciężaru dowodu" właśnie w takim znaczeniu, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto z tych też względów za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia w sprawie dowodu z zeznań S.M., które w ocenie skarżącej jednoznacznie przesądziłyby o uznaniu okoliczności wykonania usług za udowodnioną. W konsekwencji zaistniałej w tym zakresie sytuacji organ posiadał podstawy do oddalenia także innych wniosków dowodowych spółki, mając na uwadze, że jak wynika z treści art. 188 ordynacji podatkowej, żądania przeprowadzenia dowodu nie uwzględnia się, jeżeli będące przedmiotem dowodu okoliczności mające znaczenie dla sprawy, zostały już wystarczająco stwierdzone innym dowodem.
Zgodnie z dyspozycją art. 180 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. dowodem mogą być również księgi podatkowe oraz inne dowody, zeznania świadków, opinie biegłych oraz materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin.
Przepis ten nie został naruszony ani poprzez dołączenie do akt sprawy dowodów zebranych w innych postępowaniach (karnych i podatkowych), ani poprzez nie przesłuchanie w charakterze świadka byłego członka zarządu skarżącego S.M., a także arcybiskupa T.G.
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270; w skrócie u. p. s. a.) Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć, co podkreślają komentatorzy do ww. ustawy, prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji; w tej kategorii mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ podatkowy w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (wyrok NSA z dnia 20 września 2005 r. w sprawie FSK 2127/04 ). Mając to na uwadze, jak i argumentację organu odwoławczego oraz argumentację Sądu zawartą w uzasadnieniu, nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wnioskowanych osób w charakterze świadka nie stanowi, w rozpoznanej sprawie, naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Podsumowując należy stwierdzić, że przyjęcie przez organy podatkowe materiału zebranego w rozpoznawanej sprawie jako materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji, nie narusza w tej sprawie przepisów postępowania.
Sąd nie podziela również pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego - naruszenia dyspozycji art. art. 122, 187 § 1, art. 191, 188, 210, 222, 223 i 233 Ordynacji podatkowej.
Z mocy art. 120 i 122 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (zasada praworządności), zaś w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Podstawowym narzędziem realizacji zasady prawdy obiektywnej jest postępowanie dowodowe w celu przesądzenia o zastosowaniu jakiejś normy prawa materialnego. Zgodnie z brzmieniem art. 180 i 182 Ordynacji podatkowej przy ocenie materiału dowodowego organ podatkowy winien jest brać pod uwagę wszystkie dostępne i zgodne z prawem źródła informacji, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Podobnie wypowiedział się sąd administracyjny w wyroku z dnia 20.04.2001 r., sygn. akt III SA 352/99.
Na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia bowiem - na podstawie całego zebranego materiału dowodowego - czy dana okoliczność została udowodniona.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny, a więc organy podatkowe winny opierać się na materiale dowodowym zebranym w sprawie, ocena tego materiału dowodowego winna opierać się na wszechstronnej ocenie całego materiału dowodowego a ponadto organ podatkowy winien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy oraz mocy dokumentów urzędowych, które mają szczególną moc dowodową - zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Stosownie do przepisów Ordynacji podatkowej postępowanie dowodowe prowadzi w sprawie organ podatkowy, na którym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187). Podkreślić przy tym należy, że prawa strony w postępowaniu podatkowym gwarantowane są w omawianym zakresie zarówno przez zasady ogólne (rozdział 1 działu 4 Ordynacji podatkowej), jak też przez przepis art. 192 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności.
W wyroku z dnia 20 września 2002 r., sygn. akt FSK 2127/04, Naczelny Sąd Administracyjny postawił tezę, iż zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m. in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny, co w tej sprawie organ drugiej instancji dochował.
Organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych w sprawie dowodów, odniosły się do każdego z nich jak również do twierdzeń strony skarżącej, również zawartych w pismach (w tym w złożonych pismach w toku postępowania odwoławczego ), dokonując ich analizy z osobna ale też we wzajemnej łączności. Odniesiono się też do wskazanych w uzasadnieniach decyzji różnic w zebranych dowodach wyprowadzając z tych rozbieżności logiczne wnioski.
Podsumowując - zdaniem Sądu nie została naruszona zasada swobodnej oceny dowodów w tej sprawie; przeprowadzone rozumowanie oparto na wszechstronnej znajomości i ocenie materiału dowodowego, zgodnie z wiedzą i zasadami życiowego doświadczenia. Dokonano oceny znaczenia i wartości zebranych w sprawie dowodów odnosząc te oceny do każdego ze złożonych dowodów przez skarżącego jak również dokonano ich odniesienia do każdego z twierdzeń strony skarżącej,
W swym orzecznictwie zarówno Naczelny Sąd Administracyjny jak i Sąd Najwyższy wypowiadał się przeciwko stosowaniu w sprawach podatkowych zasady in dubio pro fisco, stwierdzając, że wszelkie niejasności czy wątpliwości i rozbieżności, nie mogą w żadnej mierze być rozstrzygane na niekorzyść podatnika. W rozpoznawanej sprawie również zasada zaufania do organów państwa nie została naruszona. Tym bardziej, iż strona skarżąca uczestnicząc w toku postępowania mogła stwierdzić, że organ podatkowy ustalając zakres postępowania dowodowego, dopuszcza dowody, które zostały przez nią zaproponowane jak i wszystkie pozostałe a zmierzające do właściwego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Nie został w sprawie narzucony prymat interesu publicznego, w tym również - co w tej sprawie należy wyraźnie podkreślić - poprzez zakres dopuszczonych dowodów w sprawie.
Trudno podzielić pogląd autora skargi, twierdzącego między innymi, iż organy podatkowe nie badały mechanizmu przyczynienia się Wydawnictwa do sukcesu gospodarczego "B" SA, czy też nie ustalenia różnic pomiędzy umowami w systemie agenckim a remarketerskim. Należy w tym miejscu podkreślić, iż celem nadrzędnym nałożenia ciężaru dowodu na stronę postępowania jest stworzenie warunków dla zgromadzenia przez organy podatkowe pełnych informacji w tych wszystkich podatkowoprawnych stanach faktycznych, w których nie można tego uczynić bez dostarczenia przez stronę odpowiednich danych faktycznych (S. NSA Antoni Hanusz, Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu w - Przegląd Podatkowy 9/2004).
Zdaniem Sądu nie została również naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu zagwarantowana dyspozycja art. 123 Ordynacji podatkowej Strona miała również prawo do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego w toku całego postępowania podatkowego. Strona nie wykazała również zasadności zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności czy naruszenia art. 222 i 233 Ordynacji podatkowej.
Fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli podatnika oceniony przez organy podatkowe nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego zawartych w Ordynacji podatkowej, w tym art. 210 tej ustawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera bowiem wszystkie elementy określone w tym przepisie.
Uwzględnienie przedstawionych wyżej okoliczności powoduje, że nie można organowi odwoławczemu skutecznie zarzucić błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, gdyż organ ten ustaleń faktycznych dokonał po wszechstronnym rozważeniu całości dowodów, nie pomijając żadnego z jego elementów, a dokonana ocena tego materiału nie przekracza zastrzeżonych mu granic zasady swobodnej oceny dowodów.
W związku z powyższym za bezzasadne należało uznać zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania zawartych w Ordynacji podatkowej.
Podsumowując należy stwierdzić, że kwota podatku naliczonego wynikająca z faktur, które nie są związane z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, gdyż jak wynika z prawidłowo przeprowadzonego postępowania, usługi nie zostały faktycznie wykonane, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Organy podatkowe prawidłowo skorygowały również podatek należny związany z transakcją z "E".
Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a u.p.s.a.); Sąd nie stwierdził również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i c u.p.s.a.).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona wart. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 u. p. s. a. skargę oddalił.