I SA/Gd 471/16

I SA/Gd 471/16 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2016-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Wojtynowska /przewodniczący/
Irena Wesołowska
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1874/16 - Wyrok NSA z 2019-01-31
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 43 ust. 1 pkt 10a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Województwa P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 6 listopada 2015 r. Województwo [...] złożyło wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej dla czynności aportu nieruchomości.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:
Województwo zamierza wnieść aportem nieruchomości celem zwiększenia kapitału zakładowego spółki akcyjnej (dalej: Spółka), której jest jedynym akcjonariuszem. Nieruchomość składa się z 7 działek gruntu, powstałych z podziału działki nr [...] obręb [...], która została nabyta od Skarbu Państwa w ramach realizacji regionalnej inwestycji P.K.M. Budowę i eksploatację P.K.M. powierzono Spółce. Spółka zakończyła obecnie proces budowy infrastruktury kolejowej w ramach wskazanej inwestycji oraz rozpoczęła jej eksploatację. Budowa prowadzona była częściowo na nieruchomościach, które stanowią własność jedynego akcjonariusza Spółki - Województwa, a które mają stać się przedmiotem aportu do Spółki.
Spółka wykorzystuje aktualnie omawiane nieruchomości w oparciu o umowę użyczenia. Umowa użyczenia stanowi, że Spółce nie przysługuje wobec Wnioskodawcy roszczenie o zwrot nakładów poniesionych przez Spółkę na nieruchomości. We wniosku wymieniono i opisano poszczególne działki gruntu mające być przedmiotem aportu. Jedna z działek jest niezabudowana, pozostałe są zabudowane (budowlami lub budynkami).
Województwo wyjaśniło, że nabycie ww. nieruchomości przez Wnioskodawcę od Skarbu Państwa nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Decyzją Wojewody, wszystkie nieruchomości (działki), o których mowa powyżej, przeznaczone były pod budowę infrastruktury kolejowej w ramach inwestycji. Przed rozpoczęciem inwestycji nieruchomość stanowiła grunty niezabudowane.
Zgodnie z poczynionymi już ustaleniami, w zamian za aport wskazanych nieruchomości, Spółka wyda Wnioskodawcy akcje o wartości nominalnej równej wartości samych nieruchomości gruntowych, bez wartości nakładów w postaci infrastruktury kolejowej, które zostały poniesione przez Spółkę.
Zarówno Wnioskodawca jak i Spółka są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług.
Obiekty wybudowane na działkach gruntu będących przedmiotem aportu stanowią budynki i budowle w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, z późn. zm.). Wnioskodawca nie oddawał ani nie zamierza oddawać w najem ani dzierżawę budynków i budowli wybudowanych na działkach do momentu wniesienia aportem do Spółki. Przedmiotowe działki gruntu są obecnie wykorzystywane przez Spółkę w oparciu o umowę użyczenia.
W związku z powyższym opisem następujące zadano pytanie:
Czy aport poszczególnych nieruchomości wskazanych w stanie faktycznym, wnoszonych przez Wnioskodawcę do Spółki, podlegać będzie opodatkowaniu VAT według stawki podstawowej, czy też podlegać będzie zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Województwo stwierdziło, że aport nieruchomości gruntowych zabudowanych infrastrukturą kolejową, w związku z wytworzeniem której nakłady ponosiła wyłącznie Spółka
, zwolniony będzie z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis ten zwalnia od podatku VAT dostawę budynku lub budowli, a skoro w myśl art. 29a ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu, to również dostawa gruntu w przypadku nieruchomości zabudowanych będzie podlegała zwolnieniu. W przypadku natomiast nieruchomości niezabudowanych aport do Spółki będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych.
W wydanej w dniu [...] r. interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej, upoważniony przez Ministra Finansów, uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe.
Zdaniem organu, na gruncie opisanego stanu faktycznego przedmiotem aportu - wbrew stanowisku zawartemu we wniosku - nie będzie nieruchomość gruntowa wraz z wzniesionymi przez Spółkę (podmiot użytkujący grunt) obiektami, albowiem Województwo nie przeniesie na nią prawa do rozporządzania tymi obiektami jak właściciel, gdyż władztwo ekonomiczne nad nimi należy do Spółki. Prawo to na dzień zbycia będzie po stronie Spółki, która za zgodą użyczającego - właściciela gruntu (Województwa) - wybudowała te obiekty. Powyższe wynika z faktu, że nie nastąpi nabycie przez Województwo nakładów poniesionych przez Spółkę, bowiem - jak wskazano we wniosku - "w zamian za aport przedmiotowych nieruchomości Województwo otrzyma od Spółki akcje o wartości nominalnej równej wartości samych nieruchomości gruntowych, bez wartości nakładów w postaci infrastruktury kolejowej, które zostały poniesione przez Spółkę". Pomimo że w takiej sytuacji z punktu widzenia prawa cywilnego zbycie gruntów zabudowanych obejmuje również posadowione na nich obiekty, to w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, gdyż władztwo ekonomiczne nad obiektami nie będzie należeć do zbywcy gruntu (Województwa), lecz do Spółki. W tych okolicznościach nie będzie miał zastosowania art. 48 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji, do czynności tej nie będą miały zastosowania normy prawne zawarte w art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o podatku od towarów i usług, odnoszące się do zbycia budynków, budowli lub ich części. W związku z tym, że decyzją Wojewody przedmiotowe działki gruntu zostały przeznaczone pod lokalizację inwestycji celu publicznego (budowa infrastruktury kolejowej), w świetle art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią grunty budowlane. W związku z tym ich aport nie będzie korzystał ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 tej ustawy. Aport ten nie będzie również korzystał ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, gdyż grunty te nie są wykorzystywane przez Województwo na cele działalności zwolnionej od podatku (są przedmiotem nieodpłatnego użyczenia). W związku z powyższym, na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy, przedmiot aportu będzie opodatkowany stawką podatku 23%.
Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, Województwo wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą interpretację, zarzucając jej naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe
zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj:
art. 43 ust. 1 pkt 10a w związku z art. 29a ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) - poprzez przyjęcie, że w odniesieniu do czynności planowanego aportu nieruchomości zabudowanych szczegółowo opisanych w stanie faktycznym, zwolnienie od podatku nie będzie miało zastosowania;
art. 29a ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług - poprzez niezastosowanie go w sprawie;
art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług - poprzez brak weryfikacji przez organ spełnienia przez stronę kryterium wykonywania czynności w ramach działalności gospodarczej;
art. 753 § 2 w związku z art. 713 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm. - zwanej dalej "K.c") - poprzez nieprawidłowe zastosowanie go w sprawie.
2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wydanie interpretacji indywidualnej, tj.
a) art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p. - poprzez nieprawidłowe zastosowanie obowiązujących przepisów w sprawie i zastosowanie przepisów już nieobowiązujących;
b) art. 121 § 1 O.p. - poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów publicznych, z uwagi na podejmowanie rozstrzygnięć profiskalnych, które nie znajdują potwierdzenia w obowiązującym prawie i orzecznictwie,
c) art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wydanie interpretacji indywidualnej bez wszechstronnej i całościowej analizy treści wniosku, w konsekwencji czego poczyniono niepełne i błędne ustalenia
d) art. 125 O.p. - ponieważ organ nie działał w sprawie wnikliwie, nie ustalając wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności;
e) art. 135 O.p. - poprzez wydanie interpretacji indywidualnej bez wszechstronnej i całościowej analizy strony podmiotowej wniosku i skupienie się wyłącznie na przedmiotowej stronie złożonego wniosku, w konsekwencji czego poczyniono niepełne lub błędne ustalenia.
3. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla sprawy.
W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, Województwo wskazało, że dokonując planowanego wniesienia aportem do Spółki poszczególnych nieruchomości, nie będzie działało w charakterze podatnika wykonującego działalność gospodarczą. Województwo ani przy nabyciu nieruchomości ani przy ich wykorzystywaniu nie zachowywało się jak podatnik i działało na warunkach odmiennych od warunków, w których funkcjonowaliby podatnicy na wolnym rynku.
Według strony, jeśli przyjąć, że w przedmiocie aportu nieruchomości będzie działała w charakterze podatnika wykonującego działalność gospodarczą, z czym się nie zgadza, to, w jej ocenie, dostawa nieruchomości powinna korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług. Aport nieruchomości gruntowych zabudowanych infrastrukturą kolejową, w związku z wytworzeniem której nakłady ponosiła wyłącznie Spółka, zwolniony będzie z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z zasadą "superficies solo cedit", wszystko co jest trwale z gruntem związane stanowi część składową gruntu. Niezasadne w świetle przepisów prawa cywilnego jest zatem dzielenie dostawy gruntu zabudowanego na dwie samodzielne i odrębne transakcje dostawy gruntu oraz dostawy budynku. Trudno jest również znaleźć uzasadnienie dla takiego podziału na gruncie regulacji ustawy o podatku od towarów i usług. Nie można uznać, że przeniesienie własności budynku, wybudowanego de facto przez Spółkę, nie stanowi dostawy towaru.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest indywidualna interpretacja, w której organ podatkowy uznał za niezgodne z prawem stanowisko Województwa, zgodnie z którym do dostawy gruntu należy stosować tę samą stawkę podatku, którą stosuje się do dostawy budynków (budowli), również w sytuacji, kiedy te budynki i budowle stanowią nakłady poniesione przez nabywcę gruntu, a cena zbycia nie obejmuje wartości budynków i budowli.
W złożonej skardze strona zarzuciła organowi naruszenie art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez brak weryfikacji spełnienia przez stronę kryterium wykonywania czynności w ramach działalności gospodarczej. Zarzut ten jest jednak nieuzasadniony. Należy bowiem zauważyć, że organ wydając interpretację indywidualną związany jest granicami sprawy wyznaczonymi treścią wniosku o jej udzielenie. Zgodnie z art. 14b O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie interpretację prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej – wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2).
Z powyższych przepisów wynika, że jedną z podstawowych zasad, związanych z wydawaniem interpretacji, jest udzielanie odpowiedzi przez organ na zadane pytanie, w realiach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez zadającego pytanie. W niniejszej sprawie zadane pytanie brzmiało: "Czy aport poszczególnych nieruchomości wskazanych w stanie faktycznym, wnoszonych przez Wnioskodawcę do Spółki, podlegać będzie opodatkowaniu VAT według stawki podstawowej, czy też podlegać będzie zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a UVAT?". Organ oceniając stanowisko Wnioskodawcy w przedmiocie tak zadanego pytania nie odnosił się do treści przepisów art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wskazywała, że wątpliwości strony dotyczą tego, czy dokonując przedmiotowego aportu wystąpi w charakterze podatnika. Przeciwnie, w treści wniosku wyraźnie wskazano, że zarówno Wnioskodawca jak i Spółka są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, a wątpliwości strony dotyczyły jedynie właściwej stawki podatku od towarów i usług, jaka powinna zostać zastosowana do czynności wniesienia aportem do Spółki zabudowanych gruntów, do której to kwestii organ się odniósł. W tej sytuacji postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług należy uznać za nieuzasadniony.
Bezzasadne są również podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 122, 125 i 135 O.p. polegające na niepełnych i błędnych ustaleniach faktycznych, bowiem w postępowaniu interpretacyjnym organ nie ustala stanu faktycznego, a może jedynie oprzeć formułowaną interpretację przepisów prawa podatkowego na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę.
W zasadniczej kwestii spornej dotyczącej właściwej stawki podatku od towarów i usług, strona zajęła stanowisko, w myśl którego działki, które mają być przedmiotem aportu (odpłatnej dostawy), są działkami zabudowanymi, a więc opodatkowanie tej czynności należy analizować przy uwzględnieniu posadowionych na nich obiektów. Z art. 29a ust. 8 ustawy o podatku od towarów wynika, że w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Powołując się na wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1232/10, strona stwierdzała, że konstrukcja dzieląca jedną transakcję na dostawę niezabudowanego gruntu i nieodpłatną dostawę towarów nie zmienia okoliczności, że grunt podlegający dostawie jest gruntem zabudowanym, do którego należy stosować art. 29a ust. 8 i art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług.
W ocenie Sądu stanowisko strony jest błędne. Niewątpliwie w świetle przepisów prawa cywilnego, budynek posadowiony na gruncie jako część składowa tego gruntu dzieli jego los prawny. Zgodnie bowiem z art. 46 § 1 kodeksu cywilnego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie natomiast 47 § 1 K.c. część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Podzielić należy zatem pogląd strony, że sprzeczne z przepisami prawa cywilnego jest dzielenie dostawy gruntu zabudowanego na dwie samodzielne i odrębne transakcje dostawy gruntu oraz dostawy budynku.
Powyższe nie oznacza jednak, że w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że dostawa, o której mowa we wniosku o interpretację będzie zwolniona od podatku od towarów i usług. Nierozłączność gruntu i budynku, który nie stanowi odrębnego przedmiotu własności nie oznacza, że dla ustalenia prawidłowej stawki podatku od towarów i usług dostawę gruntu zawsze należy traktować jako jednorodną dostawę z budynkiem.
Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Przez sprzedaż rozumie się natomiast odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (art. 2 pkt 22 ustawy o podatku od towarów i usług).
Zatem w świetle regulacji dotyczących podatku od towarów i usług dostawa gruntów oraz budynków to różne dostawy.
Jednocześnie art. 29a ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy podatnik w ramach jednej transakcji dokonuje dostawy dwóch różnych towarów: budynku oraz gruntu, z którym budynek ten jest nierozerwalnie związany. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem dostawy nie będzie jednak budynek (budowla) ale jedynie grunt. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zatem istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu "prawo do rozporządzania jak właściciel" nie można interpretować jako "prawa własności". W orzecznictwie i praktyce Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pojawił się w tym kontekście termin "własność ekonomiczna" - tak w orzeczeniu C-320/88 (Shipping and Forwarding Safe B.V. v. Staatsecretaris van Financiën, dostępny na stronie http://eur-lex.europa.eu). W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że "dostawa towarów" nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.
Własność ekonomiczna to sytuacja, w której z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy. Czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym.
Uniezależnienie "dostawy towarów" od czynności prawnej towarzyszącej wydaniu towarów pozwala także na wydzielenie z czynności prawnej pewnego fragmentu, czy też uznanie, że czynność prawna będzie uznana za dostawę tylko w określonej części. Przykładowo w orzeczeniu C-291/92 (FinanzAmt Ülzen v. Dieter Ambrecht, dostępny na stronie http://eur-lex.europa.eu) Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że sprzedaż budynku pełniącego funkcję pensjonatu, w którym jednakże wyodrębniona była prywatna część mieszkalna przez osobę fizyczną prowadzącą pensjonat, jest dostawą towarów tylko w części dotyczącej przeniesienia własności pensjonatu. Tylko bowiem względem tej części budynku sprzedawca występował jako podatnik, natomiast w odniesieniu do prywatnej części mieszkalnej nie działał w tym charakterze. Uniezależnienie treści dostawy towarów od treści cywilnoprawnej sprzedaży pozwala bowiem na tego rodzaju wydzielenie z całości czynności prawnej takiego jej fragmentu, który może być uznany za dostawę (dokonaną przez podatnika).
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, w której Spółka "wytworzyła" towar, jakim są budynki i budowle infrastruktury kolejowej i uczyniła to z własnych środków bez udziału właściciela gruntu, a cena transakcji została skalkulowana w taki sposób, że nie będzie obejmowała wartości tych budynków i budowli, nie ma podstaw do przyjęcia, że przedmiotem dostawy będą te budynki i budowle. Z punktu widzenia prawa cywilnego, na Spółkę przejdzie prawo własności budynków i budowli, ale jednocześnie nie wystąpi dostawa towaru, jakim są budynki i budowle, gdyż już wcześniej Spółka mogła nimi dysponować jak właściciel. Ekonomiczne władanie rzeczami (budynkami i budowlami) należało do Spółki z chwilą ich wybudowania, chociaż nie należało do niej prawo własności.
Nie można uznać, że przedmiotem dostawy, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, będzie budynek nierozerwalnie związany z gruntem, jeżeli budynek został zbudowany przez nabywcę z własnych środków bez udziału właściciela gruntu, a cena zbycia została tak skalkulowana, że nie obejmuje wartości tego budynku. Pogląd ten wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12 (publik. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA), który Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela.
Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrujący przedmiotową sprawę nie podzielił poglądu wyrażonego w powołanym przez stronę orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2011r., I FSK 1232/10 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym w podobnym stanie faktycznym NSA stwierdził, że przedmiotem opodatkowania dostawy zabudowanego gruntu będzie wartość całej transakcji, mimo że ekonomicznie odpowiadać będzie jedynie wartości gruntu.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej interpretacji indywidualnej z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.
[pic]