I SA/Gd 470/03

I SA/Gd 470/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Kwarcińska /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie WSA Tomasz Kolanowski, NSA Ewa Kwarcińska /spr./, Protokolant Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" E. i J. K. sp. jawna Zakład Pracy Chronionej w S. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 14 marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r. oraz za styczeń, marzec i kwiecień 2001 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 470/03
UZASADNIENIE
Czterema decyzjami z dnia 27 czerwca 2001 r. Urząd Skarbowy, działając m.in. na podstawie art. 14 a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.u. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.; dalej jako ustawa o VAT) odmówił "A" J. i E.K. sp.j. zwrotu wpłaconych przez spółkę kwot podatku od towarów i usług za miesiąc [...] (decyzja nr [...]), [...] (decyzja nr [...]), [...] (decyzja nr [...]) oraz [...] (decyzja nr [...]).
Powyższe decyzje, jako niezaskarżone w drodze odwołania, stały się ostateczne.
Pismami z dnia [...] podatnik złożył w Urzędzie Skarbowym wnioski o wznowienie ww. postępowań na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 O.p., zgodnie z którym wznawia się postępowanie zakończone ostateczna decyzją, jeżeli była ona wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.
W uzasadnieniu wskazano, że postawą odmowy zwrotu podatku była okoliczność stwierdzenia przez organ podatkowy istniejącej na koncie spółki zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc [...], określonej ostateczną decyzją Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 15 maja 2001 r. Jednocześnie jednak podatnik podkreślił, że Urząd Skarbowy decyzją z dnia 23 lipca 2001 r., wydaną w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej, dokonał zmiany ww. decyzji Izby Skarbowej w zakresie terminu płatności zobowiązania podatkowego. Dokonując analizy przepisów regulujących kwestie zaległości podatkowej i rozłożenia jej na raty, spółka wskazała, że w przypadku terminowego spłacania określonych przez organ podatkowy w decyzji rat, podatnik nie pozostaje obciążony zaległością podatkową. Niezależnie bowiem od tego, że Ordynacja podatkowa operuje pojęciem rozłożenia na raty zaległości podatkowej, w istocie na raty rozkładane jest zobowiązanie podatkowe. W związku z wydaniem decyzji w przedmiocie ww. ulgi na podatniku ciąży więc niejako "nowe" zobowiązanie podatkowe, ponieważ określone są nowe terminy płatności i dopiero niezapłacenie którejkolwiek z rat powoduje, że podatnik powraca do sytuacji w której ciąży na nim zaległość podatkowa. Tym samym w ocenie spółki w chwili składania przez nią wniosku o zwrot podatku nie posiadała ona zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 14 a ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT. Spółka wskazała końcowo, że przedstawiona przez nią argumentacja spotkała się z akceptacją Izby Skarbowej, która decyzją z dnia 30 września 2002 r., przy identycznym stanie faktycznym sprawy, przyznała jej prawo do uzyskania zwrotu wpłaconego podatku za [...].
Po rozpatrzeniu powyższych wniosków Urząd Skarbowy w dniu [...] decyzjami o numerach od [...] do [...], wydanymi w trybie art. 245 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.; dalej jako O.p.), odmówił uchylenia ww. ostatecznych decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 27 czerwca 2001 r.
Urząd Skarbowy wskazał, że wbrew twierdzeniom spółki w sprawie nie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania. W szczególności podkreślono, że pomimo okoliczności wydania przez Urząd Skarbowy decyzji z dnia 23 lipca 2001 r., zaległość podatkowa spółki w podatku VAT za [...] niezmiennie istniała, z tą tylko zmianą, że została mocą przedmiotowej decyzji rozłożona na raty. Jednocześnie Urząd Skarbowy wskazał, że zgodnie z art. 254 O.p. zmiana decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy należy do kompetencji tego organu podatkowego, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, a skutki tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Tym samym nie można przyjąć aby poprzez wydanie przez Urząd Skarbowy decyzji o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty, mogło dojść do skutecznej zmiany ostatecznej decyzji Izby Skarbowej wydanej w przedmiocie odmowy zwrotu podatku. Organ podatkowy wskazał końcowo, że wbrew twierdzeniom spółki decyzja Izby Skarbowej dotycząca miesiąca [...] nie została wydana w sprawie o analogicznym stanie faktycznym, ponieważ decyzja Urzędu Skarbowego o odmowie zwrotu podatku wpłaconego za [...] została wydana w dniu [...] tj. po, a nie przed, wydaniem decyzji o rozłożeniu na raty z dnia [...], a więc w czasie kiedy istniały już nowe terminy spłaty zaległości.
W złożonych odwołaniach spółka wniosła o uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 6 grudnia 2002 r. w związku z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 7 O.p., a w konsekwencji również o uchylenie decyzji z dnia 27 czerwca 2001 r., odmawiających zwrotu podatku.
Podtrzymując argumentację przedstawioną we wnioskach o wznowienie postępowania, podatnik wskazał jednocześnie, że treść art. 240 § 1 pkt 7 O.p. w żaden sposób nie wskazuje aby zastosowanie tego przepisu ograniczało się wyłącznie do sytuacji zmiany decyzji w trybie art. 254 O.p. Tym samym w ocenie spółki podstawę wznowienia postępowania winna stanowić każda zmiana decyzji ostatecznej, niezależnie od trybu jej wprowadzenia, o ile tylko zmiana ta mogła mieć wpływ na treść decyzji, co do której wnioskuje się o wznowienie postępowania. Spółka ponownie podkreśliła, że w jej ocenie decyzja określająca wysokość zaległości podatkowej za miesiąc [...] została zmieniona decyzją o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty, gdyż wobec zmiany terminu płatności, w chwili składania przez spółkę wniosku o zwrot podatku na jej koncie nie istniała zaległość podatkowa.
Decyzją z dnia 14 marca 2003 r. Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy w S. utrzymała w mocy decyzje Urzędu Skarbowego z dnia 6 grudnia 2002 r.
Izba Skarbowa w pełni zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji, że ostateczna decyzja określająca wobec spółki zaległość podatkową za miesiąc [...], której istnienie stanowiło jednocześnie przesłankę do odmowy zwrotu wpłaconej kwoty podatku za miesiące [...] oraz [...],[...] i [...], nie została, wbrew twierdzeniom podatnika, zmieniona żadną inna decyzją. Podkreślając odrębność decyzji wymiarowych, od decyzji ratalnych, organ odwoławczy wskazał, że ostateczną decyzją z dnia 15 maja 2001 r. Izba Skarbowa określiła wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiąc [...] i wysokość zaległości podatkowej w tym podatku wobec stwierdzenia nieprawidłowości rozliczenia podatku przez spółkę, natomiast decyzja Urzędu Skarbowego z dnia 23 lipca 2001 r. o rozłożeniu na raty określiła jedynie terminy spłaty już istniejącej zaległości podatkowej. Odnosząc się do uregulowanych w Ordynacji podatkowej ulg w spłacie należności podatkowych, Izba Skarbowa podkreśliła, że określenie nowego terminu płatności podatku jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy wniosek o odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie podatku na raty zostanie złożony przez podatnika przed upływem terminu płatności podatku. W czasie późniejszym podatnikowi, tak jak w przedmiotowej sprawie, może być bowiem udzielona jedynie ulga polegająca na rozłożeniu na raty zaległości podatkowej. Tym samym organ odwoławczy nie stwierdził, aby stan faktyczny przedmiotowej sprawy wypełniał jakąkolwiek z przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 O.p. Odnosząc się końcowo do kwestii wydania przez Izbę Skarbową decyzji uwzględniającej żądanie zwrotu podatku VAT wpłaconego przez spółkę za miesiąc [...], organ odwoławczy podkreślił, że wskazane rozstrzygnięcie zostało wydane w drodze wyjątku na tle nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 153, poz. 1272) obowiązującej od dnia 1 października 2002 r. Dokonana nowelizacja objęła bowiem także art. 14 a ustawy o VAT, tak, że z jego treści wynika, że zaległości podatkowe istniejące w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu wpłaconej kwoty podatku nie stanowią przesłanki do odmowy dokonania wnioskowanego zwrotu pod warunkiem terminowej wpłaty przypadających rat. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że pomimo, że decyzja o rozłożeniu na raty została wydana kilka dni po złożeniu przez podatnika wniosku o dokonanie zwrotu wpłaconej kwoty podatku VAT za miesiąc [...], Izba Skarbowa podjęła korzystne dla podatnika rozstrzygnięcie w zakresie przedmiotowego zwrotu, mając na uwadze także społeczny aspekt sprawy wynikający ze szczególnego statusu spółki jako zakładu pracy chronionej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji w związku z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 7 oraz art. 120 i 121 § 1 O.p. podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
Niezależnie od tego skarżąca spółka wskazała, że w jej ocenie podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie powinny stanowić przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosków o dokonanie zwrotu wpłaconych kwot podatku VAT, w tym w szczególności przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym sprzed nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r., mając na uwadze, że zarówno wnioski o zwrot podatku jak i ostateczne decyzje odmawiające tego zwrotu zostały wydane przed dniem 1 października 2002 r. Przy czym podatnik podkreślił, że obecnie obowiązująca treść art. 14 a ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT nie może przeczyć logicznej wykładni przepisów dotychczasowych, przedstawionej przez niego zarówno we wnioskach o wznowienie postępowania jak i złożonych następnie odwołaniach. Ponownie powołując się na okoliczność otrzymania zwrotu podatku za miesiąc [...] skarżąca spółka wskazała, że w oparciu o wydane wobec niej pozytywne rozstrzygnięcie Izby Skarbowej w zakresie zwrotu podatku, miała ona uzasadnione prawo do oczekiwania analogicznych rozstrzygnięć w zakresie pozostałych wniosków o zwrot, skoro w objętych nimi okresach rozliczeniowych występował taki sam stan faktyczny i miały zastosowanie te same przepisy prawa.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia [...], stanowiącym załącznik do protokołu z rozprawy z dnia [...], strona skarżąca wskazuje na zmianę dyspozycji art. 14 a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. ) - zgodnie bowiem z wprowadzonym w życie z dniem 1 października 2002r. ust. 7a pkt. 2 art. 14a ustawy o VAT nie stosuje się ograniczeń o jakich mowa w ust. 7 pkt 2 jeżeli w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu wpłaconej kwoty VAT zaległość podatkowa objęta jest decyzją właściwego urzędu skarbowego o ich rozłożenie na raty pod warunkiem terminowej wpłaty poszczególnych rat przypadających do zapłaty do dnia złożenia wniosku. Zdaniem strony skarżącej przepis ten, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 października 2002r. stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153/02, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem [...] i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153/02, poz. 1270 ).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organów podatkowych nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzających je decyzji organu I instancji.
Wbrew zarzutom skargi w przeprowadzonym postępowaniu nie występują uchybienia mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym.
Stan faktyczny sprawy jest poza sporem - w dniu [...] strona skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi z dnia 27 czerwca 2001r. w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu kwoty podatku od towarów i usług za XII.2000r. oraz za miesiące [...], [...], [...] wydanych w trybie art. 14a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. ).
Podstawą odmowy była dyspozycja art. 14a ust. 7 pkt 2ustawy o VAT – decyzją z dnia 15 maja 2001r. organ podatkowy określił skarżącym zaległość podatkową w VAT w kwocie [...]zł ( prowadzący zakład pracy chronionej ma prawo do otrzymania, w określonych warunkach, częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty VAT, co nie dotyczy podatnika, u którego w dniu złożenia stosownego wniosku o dokonanie zwrotu występują zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa.
Zaległość podatkowa strony skarżącej, na ich wniosek, została rozłożona na raty decyzją organu podatkowego z dnia 23 lipca 2001r.
Mając na uwadze treść skargi i pisma strony skarżącej z dnia [...] należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w zakresie podatku od towarów i usług stosować należy te przepisy prawne, które obowiązują w miesiącu powstania zobowiązania podatkowego, którego dotyczy deklaracja VAT-7 a nie przepisy prawne, które weszły w życie w okresie późniejszym. Tak więc dla przykładu - w sprawie, której przedmiotem była odmowa dokonania zwrotu wpłaconej kwoty VAT za miesiąc [...] podstawą prawną jest ustawa o VAT w brzmieniu obowiązującym w miesiącu [...] a nie po [...]. Inna wykładnia prawa zmierzałaby do naruszenia zasady lex retro non agit ( prawo nie działa wstecz ). Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2004r. w sprawie FSK 227/04 ( ONSA/WSA 1/05, poz. 20 ), iż zmiana w art. 14a ust. 7a pkt 2 nie ma charakteru wyłącznie porządkowego.
Konsekwencją powyższego jest konieczność przejścia do definicji zaległości podatkowej. Samo pojęcie zaległości podatkowej zdefiniowane zostało w art. 51 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tymi przepisami za zaległość podatkową uznano zarówno podatek niezapłacony w terminie płatności, jak i niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek lub ratę podatku. Komentatorzy podkreślają ( m. in. zob. B. B., M. K., M. M. i A. O., [...] - , T., [...], str. [...]), że art. 51 Ordynacji podatkowej rozszerza formułę pojęciową zaległości podatkowej co powoduje, że wszystkie trzy rodzaje wymienionych a nie uiszczonych w terminie należności mają status zaległości podatkowej. Zgodnie bowiem z wolą ustawodawcy zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie płatności ( § 1 ). Za zaległość podatkową uważa się także nie zapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a § 1, lub ratę podatku ( § 2 art. 51 ). Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na podatki oraz rat podatków nie wpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta ( § 3 ).
W tej sytuacji uzasadniony staje się wniosek, że rozłożenie, na podstawie art. 48 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zapłaty zaległości podatkowej na raty nie powoduje skutku w postaci likwidacji samej zaległości podatkowej. Samo brzmienie powołanego wyżej przepisu wskazuje bowiem wyraźnie, że ulga podatkowa w nim określona dotyczyć może bądź to zapłaty podatku (art. 48 § 1 pkt 1 O.p.), bądź zapłaty zaległości podatkowej (art. 48 § 1 pkt 2 O.p.).
Nie można zatem zgodzić się z poglądem wyrażonym w odwołaniu i skardze, iż z chwilą rozłożenia na raty zaległości podatkowej niezapłacony w terminie podatek przestaje być zaległością podatkową. Zaległość ta – co należy w sprawie podkreślić - nadal bowiem istnieje, a wygaśnie ona dopiero z momentem zapłaty całości zaległego podatku wraz z odsetkami.
Sąd podziela tym samym pogląd wyrażony m. in. w wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2004r. w sprawie FSK 227/04, iż rozłożenie zaległości na raty i ustanowienie nowych terminów płatności nie zmienia faktu, że zaległość istnieje; również w wyroku NSA z dnia 8 czerwca 2004r. w sprawie FSK 61/04 postawiono tezę, iż zaległość w podatku VAT rozłożona na raty pozostaje zaległością podatkową.
Dopiero z dniem 1 października 2002r. wprowadzono do art. 14a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przepis ust. 7a pkt 2, zgodnie z którym nie stosuje się zakazu z ust. 7 pkt 2, jeżeli w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu podatku, zaległości objęte są decyzją właściwego urzędu skarbowego o rozłożeniu zaległości podatkowych na raty, pod warunkiem terminowej wpłaty poszczególnych rat przypadających do zapłaty do dnia złożenia wniosku.
Zmiana ww. przepisu, w zakresie spraw objętych wnioskiem o wznowienie postępowania, nie stanowi, zdaniem Sądu, wyczerpania dyspozycji art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
Zgodnie z wolą ustawodawcy, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną ( jak w niniejszej sprawie ), wznawia się postępowanie w następujących przypadkach :
1/ gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe;
2/ gdy decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3/ gdy decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu ( art. 130 –132 O.p. );
4/ gdy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5/ gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub inne dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję;
6/ decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7/ gdy decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.
Przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy nie pozwala na stwierdzenie wyczerpania którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych w rozpoznanej sprawie: ani w zakresie art. 240 § 1 pkt. 7 wskazanej przez stronę ani też, najbliższej sprawie, przesłanki o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt. 5 O.p.
Na podstawie pkt 5 art. 240 § 1 wznawia się postępowanie, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe oraz okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne, to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.
Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, co w tej sprawie nie ma miejsca.
Reasumując: podane przez stronę skarżącą okoliczności nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania.
Sąd nie stwierdza naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt. 1a/ u.p.s.a. ). Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt. 1 b/ i c/ u.p.s.a. ).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ) skargę oddalił.