I SA/Gd 463/03

I SA/Gd 463/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-07-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Irena Wesołowska /sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1117/05 - Wyrok NSA z 2006-08-08
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski,, Asesor WSA Irena Wesołowska /spr./, Protokolant Beata Jarecka, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 12 marca 2003 Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2001r. Oddala skargę.
Uzasadnienie
Urząd Skarbowy decyzją z dnia 19 grudnia 2002 r. określił K.B. z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2001 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, kwotę do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 1.365,-zł.
Izba Skarbowa po rozpatrzeniu złożonego odwołania, decyzją z dnia 12 marca 2003 r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał , że K. B. złożył za czerwiec 2001 r. deklarację VAT-7, w której wykazał kwotę 37.446,- zł będącą kwotą z przeniesienia z miesiąca poprzedniego, tj. maja 2001 r. (na kwotę tę złożyły się m. in. kwota nadwyżki z kwietnia i maja 2001 r.)
Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie podatkowe w przedmiocie rozliczenia podatku VAT za kwiecień 2001 r. zakończone ostateczną decyzją Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2002 r., w którym określono zobowiązanie podatkowe w wysokości 35.491,- w miejsce deklarowanej przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 36.009,- zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.
W wyniku postępowania prowadzonego za czerwiec 2001 r. organy podatkowe nie zakwestionowały wskazanych przez podatnika w złożonej deklaracji VAT –7 kwot podatku należnego, zweryfikowały natomiast dokonane przez podatnika rozliczenie, tj. pominęły wykazaną w deklaracji kwotę nadwyżki z poprzedniego okresu rozliczeniowego.
Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że pomimo odrębności rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące rozliczeniowe, rozliczenie za miesiąc poprzedni ma wpływ na rozliczenie miesięcy następujących po nim. W sytuacji zatem gdy za poprzedni miesiąc wykazana zostanie mocą ostatecznej decyzji kwota zobowiązania w wysokości odmiennej od zadeklarowanej, to postępowanie dotyczące późniejszych okresów rozliczeniowych prowadzone jest w oparciu o rzeczywisty stan prawny i faktyczny, wynikający m. in. z tej decyzji. Stąd uzasadniając wydaną decyzję w przedmiocie podatku VAT za czerwiec 2001 r. nie było konieczności ponownej oceny faktów przytoczonych w uzasadnieniu decyzji dotyczącej podatku VAT za kwiecień 2001 r. Przy czym pominięcie tej oceny w uzasadnieniu decyzji nie stanowi w ocenie Izby Skarbowej naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
Ustosunkowując się do wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na decyzję ostateczną w przedmiocie podatku VAT za kwiecień 2001 r., Izba Skarbowa wskazała, ze wniosek ten został rozpatrzony postanowieniem z dnia 10 lutego 2003 r.
Jednocześnie Izba Skarbowa pokreśliła, że okoliczność iż podatnik nie zgadza się z decyzją organu podatkowego w przedmiocie podatku VAT za kwiecień 2001 r. nie zwalnia organu podatkowego od dokonania rozliczenia tego podatku w prawidłowej wysokości za następne okresy rozliczeniowe.
Izba Skarbowa nie dopatrzyła się także naruszenia norm prawa procesowego w postępowaniu prowadzonym przed organem pierwszej instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej z dnia 12 marca 2003 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego, zarzucając im naruszenie prawa, a w szczególności:
- art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 19993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) poprzez jego zastosowanie,
- art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.)
- art. 120, art. 122, art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie,
- art. 124, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie.
W uzasadnieniu złożonej skargi pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest krzywdząca i narusza prawo. Przy czym podniesione argumenty dotyczą głównie wadliwości uzasadnienia decyzji organów podatkowych. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w decyzjach organów podatkowych brak jest uzasadnienia dla wysokości rozliczenia kwot zobowiązania podatkowego za maj 2001r.
Izba Skarbowa odpowiadając na skargę wniosła o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zważył, co następuje:
W ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wbrew zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Na wstępie rozważań, pokreślić należy za pełnomocnikiem skarżącego, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie jest konsekwencją postępowania prowadzonego w przedmiocie podatku VAT za kwiecień 2001 r., które zostało zakończone ostateczna decyzją Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2002 r. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 1074/02 skarga na tę decyzję została oddalona.
Podzielić także należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołany przez pełnomocnika skarżącego, a wyrażony w wyroku z dnia 20 czerwca 1996 r. sygn. akt SA/Po 3142/95 (publ. LEX nr 27190). W istocie organ podatkowy kwestionując miesięczne samoobliczenie podatku VAT przez podatnika ma obowiązek w swej decyzji deklaratoryjnej wskazać fakty z danego miesiąca, które uznał za udowodnione; dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Ponadto jak trafnie wskazał pełnomocnik skarżącego, przytaczając pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2000 r. sygn. akt V SA 2762/99; "Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego (także prowadzonego na podstawie przepisów ordynacji podatkowej), decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art. 210 § 1 pkt 6 o.p.".
Przedstawione wyżej warunki powinna spełniać każda decyzja organu podatkowego. W rozpoznawanej sprawie nie należy jednak pominąć okoliczności, iż miesięczne rozliczenie podatku dokonane przez skarżącego w deklaracjach za maj, czerwiec i lipiec 2001 r. zostało zakwestionowane wyłącznie z powodu wykazania w złożonych deklaracjach kwoty nadwyżki z poprzedniego okresu rozliczeniowego, jakim był kwiecień 2001 r. W wyniku postępowania przeprowadzonego w przedmiocie podatku VAT za kwiecień 2001 r., organy podatkowe w miejsce wykazanej przez skarżącego nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe, określiły zobowiązanie w tym podatku, stanowiące jednocześnie zaległość podatkową. W uzasadnieniu decyzji dotyczącej kwietnia organy szczegółowo wyjaśniły dlaczego zobowiązanie podatkowe zostało określone w wysokości innej od zadeklarowanej przez podatnika.
W tej sytuacji wydając decyzję deklaratoryjną dotyczących następnych okresów rozliczeniowych, na rozliczenie których w innej wysokości od zadeklarowanej wpływ miało rozliczenie dokonane w decyzji dotyczącej kwietnia 2001 r., organy podatkowe mogły pominąć ponowną ocenę faktów przytoczoną w uzasadnieniu za kwiecień 2001 r. Przy czym stwierdzić należy, iż decyzja organu podatkowego w takim przypadku, pomimo lakonicznego uzasadnienia spełnia wymogi określone w treści art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa.
Odnosząc się do zarzutu nie zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie sporu między stronami w kwestii zaistnienia przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie podatku VAT za maj, czerwiec i lipiec 2001 r. było przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd skargi na postanowienie Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania – wyrok z dnia 20 lipca 2005 r. sygn. akt I SA/Gd 465/03.
W ocenie Sadu uzasadnienia nie znajdują także pozostałe zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące podstawowych reguł postępowania. Stwierdzić bowiem należy, ze organy podatkowe działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zaś przeprowadzone wyczerpujące postępowanie doprowadziło do wyjaśnienia okoliczności sprawy.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.