I SA/Gd 449/05

I SA/Gd 449/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie: Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.) Asesor WSA Irena Wesołowska Protokolant – Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. B. i B. B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 735 (siedemset trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I SA/Gd 449/05
U z a s a d n i e n i e
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2005 w kwocie 3.351,70 zł należnego od W. B. i B. B. Orzekając w sprawie Kolegium wzięło pod uwagę treść informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez podatników z chwilą nabycia nieruchomości (28 kwietnia 2004 r.) oraz ich oświadczenie zawarte w akcie notarialnym zakupu (Repertorium A nr [...] i przepisy art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm.) i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że oświadczenie właścicieli nieruchomości W. B. i B. B. jednoznacznie określa, iż nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] obręb [...] została nabyta i jest związana z działalnością gospodarczą. Powołane wyżej przepisy podatkowe zdaniem SKO stwierdzają, że za podstawę opodatkowania gruntów przyjmuje się dane zawarte w ewidencji gruntów z wyjątkiem gruntów związanych z działalnością gospodarczą.
W świetle zebranych danych i przepisów prawa podatkowego nieruchomość należąca do skarżących, mimo posiadania w ewidencji klasyfikacji gruntów ornych i pastwisk w ocenie SKO nie może być opodatkowana podatkiem rolnym.
Ponadto z wypisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru wsi P. w gminie [...], wydanego przez Wójta Gminy w dniu [...] Nr [...] wynika, że działka oznaczona w ewidencji gruntów numerem [...] w P. położona jest na terenach lokalizacji zabudowy wypoczynkowo - rekreacyjnej i zabudowy jednorodzinnej o niskiej intensywności.
W skardze do Sądu na tę decyzję strona – domagając się jej uchylenia – wskazała, że nieruchomość podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym, na co wskazuje ewidencja gruntów oraz analiza właściwych przepisów prawnych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, właściwy do rozpoznania sprawy zważył, co następuje:
Z przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administra- cyjnymi wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc rolę Sądu w niniejszej sprawie, Sąd uznał że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.
W przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych utrzymana została zasada, zgodnie z którą, podatkowi od nieruchomości podlegają wszystkie grunty, chyba że są opodatkowane podatkiem rolnym lub leśnym. Aby opodatkować dany grunt podatkiem od nieruchomości, trzeba zatem najpierw ustalić czy nie podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Zasada ta została zapisana w art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Każdy użytek rolny, zatem bez względu na jego powierzchnię, nie podlega podatkowi od nieruchomości, tylko podatkowi rolnemu. O tym czy jest to użytek rolny, decydują zapisy w ewidencji gruntów.
Użytki rolne, lasy oraz grunty zadrzewione i zakrzewione są opodatkowane podatkiem od nieruchomości tylko w jednym przypadku, a mianowicie, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty zajęte to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. U przedsiębiorcy występują zatem dwa rodzaje gruntów: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy i grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej – to te, które są w danym momencie wykorzystywane do wykonywania czynności składających się na działalność gospodarczą. Opodatkowanie ich jest zależne od nadanej im w ewidencji gruntów klasyfikacji. Użytki rolne u przedsiębiorcy będą podlegały więc opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wtedy, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów wskazuje bezpośrednio art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w którym wymienia się tę ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, stanowią one dowód tego co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym, organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym.
Wbrew stanowisku SKO plan zagospodarowania przestrzennego nie jest dokumentem, na podstawie którego organy podatkowe mogą ustalać dane niezbędne do opodatkowania określonego gruntu. Takim dokumentem jest jedynie przedstawiona wyżej ewidencja gruntów. W praktyce jednak organy podatkowe bardzo często zaliczają dany grunt do związanego z działalnością gospodarczą na podstawie wspomnianego planu. Jest to działanie, które w wielu przypadkach skutkuje błędnym wymiarem podatku.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe orzekły w niej z naruszeniem art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skoro podatnicy są właścicielami gruntów stanowiących użytki rolne, to – aby skutecznie mogły być opodatkowane podatkiem od nieruchomości – powinny być zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
W niniejszej sprawie jednak takie okoliczności nie wystąpiły, albowiem w aktach sprawy brak jakichkolwiek ustaleń w tej materii.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Wobec tego orzeczono w myśl art. 145 § 1 pkt 1a, art. 152 oraz art. 200 ustawy p.p.s.a.