I SA/Gd 43/23

I SA/Gd 43/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Krzysztof Przasnyski /przewodniczący/
Marek Kraus
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatki inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 2 ust. 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Specjalista Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 marca 2023 r. sprawy ze skargi I.P. i K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 4 lipca 2022 r. nr SKO.410.221.2021 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 rok oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia 4 lipca 2022 r., działając na podstawie:
• art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 570),
• art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.),
• uchwały Rady Miejskiej w Słupsku Nr XII/197/19 z dnia 30 października 2019 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Pomor. 2019 r. poz. 5312),
• art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.),
po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2022 r. odwołania I.P. i K.P. od decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia 10 listopada 2021 r. nr PZN-ŁZR-3123.149.2020.2021 ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. w kwocie 9952,00 zł, utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.
W uzasadnieniu przypomniano, że postanowieniem z dnia 29 czerwca 2020 r. nr PZN-RP-III.3120.51.2020 Prezydent Miasta Słupska wszczął postępowanie podatkowe w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. w stosunku do I. i K.P., będących współwłaścicielami nieruchomości przy ul. L. w S. (dz. nr [...] i [...]) oraz nieruchomości przy ul. T. w S. (dz. nr [...]).
Pismem z dnia 29 czerwca 2020 r. organ pierwszej instancji wezwał strony do wskazania, czy na nieruchomościach stanowiących współwłasność stron położonych przy ul. T. w S. oraz przy ul. L. w S. w stanie posiadania właściwym w 2018 r. w porównaniu do stanu na dzień 1 stycznia 2020 r. oraz przez pozostały okres 2020 r. nastąpiła zmiana, która rzutowałaby na wysokość podstawy opodatkowania w 2020 r..
W odpowiedzi strony wskazały, że powierzchnia boksów handlowych zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej (4 boksy) wynosi 140 m2. Wartość utwardzenia terenu przed budynkiem wynosi 1000 zł. Organ pierwszej instancji włączył do akt postępowania protokół oględzin nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] (Dz. Nr [...]) na których posadowiono budynek handlowo-usługowy, przeprowadzony w ramach postępowania podatkowego za 2018 r..
Wskazano, że opisaną decyzją z dnia 10 listopada 2021 r., nr PZN-ŁZR-3123.149.2020.2021 Prezydent Miasta Słupska ustalił I.P. i K.P. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. w kwocie 9952,00 zł. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji strony są właścicielami nieruchomości przy ul. L. w S. (Dz. nr [...]) oraz nieruchomości przy ul. T. w S. (dz. nr [...]). W przypadku nieruchomości położonej przy ul. T. podstawę opodatkowania stanowiły: budynki pozostałe o wysokości powyżej 2,20 m o pow. 205.89 m2 (przeznaczone pod komunikację), budynki pozostałe o wysokości poniżej 2.20 m o pow. 0.78 m2, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 319,62 m2 (w okresie od stycznia do marca i od lipca do października), grunty pozostałe o pow. 998,38 m2 (w okresie od stycznia do grudnia), grunty pozostałe o pow. 319,62 m2 (w okresie od kwietnia do czerwca i od listopada do grudnia), budowle o wartości 242,50 zł, budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości powyżej 2,20 m o pow. 140 m2 (w okresie od stycznia do października), budynki pozostałe o wysokości powyżej 2,20 m o pow. 435,71 m2 (w okresie od stycznia do grudnia), budynki pozostałe o wysokości powyżej 2,20 m o pow. 140 m2 (w okresie od kwietnia do czerwca i od listopada do grudnia). W przypadku nieruchomości położonej przy ul. L., przedmiot opodatkowania stanowiły grunty pozostałe o pow. 2610 m2 oraz grunty rolne objęte podatkiem rolnym - grunty rolne o pow. 1,2205 ha oraz grunty orne zabudowane o pow. 0,2708 ha. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał dalej, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego ustalono na podstawie ewidencji gruntów oraz informacji o nieruchomościach, gruntach rolnych, leśnych. Wymiaru tego dokonano zgodnie z przepisami prawa, stosując stawki wynikające z obowiązującej uchwale Rady Miejskiej w Słupsku. Organ wskazał ponadto, że podczas przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że zgodnie z ewidencją gruntów, budynków i lokali Miasta Słupska, strony są współwłaścicielami nieruchomości położonej w S. przy ul. T./W. oraz nieruchomości położonej przy ul. L.. Nieruchomość poł. przy ul. T. /W. stanowią: działka nr [...] sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi) o pow. 202 m2, działka nr [...] sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi) o pow. 99 m2, działka nr [...] sklasyfikowana jako inne tereny komunikacyjne (Ti) o pow. 202 m2, oraz działka nr [...], sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi) o pow. 815 m2. Działka nr [...] zabudowana jest budynkiem handlowo-usługowym. Działki te stanowią jeden kompleks, pomimo oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków, że działka nr [...] i [...] położone są przy ul. W., a działka nr [...]i [...] przy ul. T. i ul. T.. Ponadto, działki nr [...] i [...] stanowią dojście do budynku handlowo-usługowego "P." usytuowanego na działce nr [...]. Działka nr [...] o pow. 2610 m2 zlokalizowana przy ul. L. sklasyfikowana jest jako droga, natomiast działka nr [...] także przy ul. L. w części o pow. 1,2205 ha sklasyfikowana jest jako grunty orne klasy Rllla, a w części 0,2708 ha jako grunty orne klasy B-RJIIa. Organ wskazał dalej, że w toku prowadzonego postępowania, w dniu 31 lipca 2020 r. organ podatkowy wezwał podatników do określenia, czy nastąpiła zmiana w sposobu użytkowania posiadanych nieruchomości w porównaniu z rokiem 2018, w którym przeprowadzone zostały ostatnie oględziny nieruchomości. W odpowiedzi podatnicy wskazali, że w okresie od 13 marca 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. oraz od 23 października 2020 r. wszystkie lokale położone w S. przy ul. T. zostały zamknięte w związku z pandemią. Do postępowania włączono protokół z oględzin nieruchomości przy ul. T., sporządzony w 2018 r. Kolejno organ pierwszej instancji wskazał, że do opodatkowania nieruchomości poł. w S. przy ul. T. przyjęto wielkości wg. następujących wyliczeń: powierzchnia użytkowa lokali wynosi łącznie 577,27 m2; powierzchnia lokali nieużytkowanych wynosi 437,27 m2 (z czego 435,71 m2, to powierzchnia o wysokości powyżej, a z powierzchni 1,56 m2 o wysokości poniżej 2,20 m przyjęto do opodatkowania powierzchnię 0,78 m2); 140 m2 - powierzchnia lokali, gdzie w 2020 r. prowadzona była działalność gospodarcza przez podmioty, które je wynajmują we wskazanym okresie, co stanowi 24,25% powierzchni wszystkich lokali; powierzchnia komunikacji - 205,89 m2; powierzchnia wszystkich działek położonej w S. przy ul. T./W. wynosi 1318 m2 z czego powierzchnię 319,62 m2 zaliczono do gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej odpowiednio do procentowego udziału (24,25%); powierzchnię 998,38 m2 zaliczono do niezwiązanych z działalnością gospodarczą (1318 m2 - 319,62 m2). Do opodatkowania przyjęto ponadto wartość budowli związanej z prowadzoną działalnością, proporcjonalnie do udziału w części związanej z działalnością gospodarczą w całości składników nieruchomości (1000 zł x 24,25%). Wskazano kolejno, że działka nr [...] o pow. 2610 m2 położonej przy ul. L. sklasyfikowana jest jako droga natomiast działka nr [...] w części o pow. 1,2205 ha sklasyfikowana jest jako grunty ome klasy Rllla, a w części 0,2708 ha jako grunty orne klasy B-RIIIa. Wskazano kolejno, że działka nr [...] poł. przy ul. L. ze względu na klasyfikację jako droga (dr) została opodatkowana stawką właściwą dla gruntów pozostałych, natomiast działka nr [...] o pow. 1,4913 stawką dla gruntów rolnych, zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków i brakiem zajęcia na działalność inną niż rolnicza. Organ nie zgodził się z twierdzeniami podatników, jakoby działki nr [...] wchodzą w skład gospodarstwa rolnego. Organ uznał, że podatkiem rolnym podlegają wyłącznie grunty sklasyfikowane jako rolne w ewidencji gruntów i budynków, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W ocenie organu, z czym nie zgadzali się w toku postępowania podatnicy, działka nr [...] winna zostać opodatkowana wg. stawki właściwej dla gruntów pozostałych, a nie jak chcą tego podatnicy podatkiem rolnym, ponieważ jak twierdzą działka ta przeznaczona jest pod drogę publiczną. Organ pierwszej instancji wskazał , że działka nr [...] jest działką prywatną, nie może więc zostać uznana za drogę publiczną w rozumieniu przepisów prawa. Jedynie działka nr [...] położonej przy ul. L. sklasyfikowana została jako użytki rolne klasy Ilia oraz B-IIIa, dlatego też podatek rolny znalazł w tym przypadku zastosowanie.
Organ odwoławczy podzielając dokonaną ocenę przez organ pierwszej instancji przypomniał, że jednakowo brzmiącymi pismami z dnia 13 i 16 grudnia 2021 r. strony, wniosły odwołanie od przedmiotowej decyzji organu pierwszej instancji. W treści odwołania wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nie przeprowadzenie w sprawie dowodów i czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezbędnych dla prawidłowego ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r., a w szczególności ustalenia powierzchni przeznaczonych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie wszystkich dowodów w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem wymiaru podatku w niniejszej sprawie. Jak wskazano w uzasadnieniu, organ pierwszej instancji nieprawidłowo ustalił powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przy ul. T. przyjmując, że wynosiła ona w 2020 r. 319,62 m. Grunt ten miał dotyczyć terenu przed halą, w której działalność w 2020 r. miała być prowadzona. Jednak, zdaniem strony, grunt ten nie był związany z działalnością gospodarczą, nie zatrzymywały się i nie wjeżdżały tam żadne pojazdy do prowadzonych działalności gospodarczych. Wątpliwość w zakresie powyższego pojawia się także dlatego, że powierzchnia gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na 2018 r. została ustalona jako 416,75 m2 (co również jest kwestionowane). Organ administracji powinien był ustalić, czy i w jakim zakresie w 2020 r. grunt przy ul. T. w S. był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a w jakim nie i w odpowiednim zakresie dokonać stosownych wyliczeń podatku. Strony kwestionują także, że wielkość całej powierzchni ciągu komunikacyjnego w nieruchomości przy ul. T. wynosi 205,89 m2. Zdaniem stron, winna być mniejsza. Nieprawidłowe jest również dwukrotne wyliczenie wymiaru podatku od nieruchomości dla ciągu komunikacyjnego. Dla działki nr [...] przyjęto dla ciągu komunikacyjnego powierzchnię 205,89 m2 i stawkę 8,05 zł/m2, co dało podatek w kwocie 1657,41 zł (nie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą). Ponownie, w tej samej decyzji wyliczono podatek dla działki nr [...] oraz działek nr [...], [...], [...] - dla budynków pozostałych, przyjmując powierzchnię 435,71 m2 i stawkę 8,05 zł/m2 za okres od stycznia do grudnia 2020 r., co dało podatek w kwocie 3.507,47 zł.
Odnosząc się do odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przypomniało materialnoprawną podstawę w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Po przytoczeniu wybranych przepisów tej ustawy oraz art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ przypomniał, że z akt niniejszej sprawy wynika, że strony są właścicielami nieruchomości położonych w S. przy ul. L. oznaczonych jako działki: nr [...] (stanowiąca drogę - dr) i nr [...] (grunty orne - R Ilia i B-R Ilia) oraz przy ul. T.,/W. oznaczonych jako działki: nr [...], [...], [...] (sklasyfikowane jako inne tereny zabudowane - Bi) i nr [...] (sklasyfikowane jako inne tereny komunikacyjne - Ti).Na działce nr [...] znajduje się budynek handlowo-usługowy. Oznacza to, że ww. nieruchomości (z wyjątkiem gruntów ornych) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Orzekając w sprawie uznano, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił wymiar podatku od nieruchomości, stosując stawki określone przez Radę Miejską w Słupsku w uchwale Nr XII/197/19 z dnia 30 października 2019 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Pomor. 2019 r. poz. 5312).
Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych w odwołaniu stwierdzono, iż są one niezasadne. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy pierwsze instancji, z udziałem stron, dokonał oględzin ich nieruchomości położonych w S. przy ul. T.. W trakcie tych oględzin ustalono, że działka nr [...] zabudowana jest jednym budynkiem, składającym się z lokali użytkowych połączonych korytarzem oraz wspólnym dachem. Na podstawie oględzin oraz oświadczenia podatników ustalono jego powierzchnię użytkową wynoszącą 783,16 m2. Na tę powierzchnię składają się: ciąg komunikacyjny (205,89 m2) oraz boksy handlowo-usługowe (577.27 m2).Według oświadczenia stron w 2020 r. działalność gospodarcza była prowadzona przez najemców w 4 boksach o powierzchni 140,00 m2, a pozostałe boksy o powierzchni 437,27 m2 pozostawały nieużytkowane.
Biorąc to pod uwagę organ podatkowy pierwszej instancji w decyzji wymiarowej trafnie potraktował powierzchnię 140,00 m jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, a powierzchnie 437,207 m2 (o wysokości pomieszczenia wyższej, niż 2,20 m) i 0.78 m2 (o wysokości niższej, niż 2,20 m) jako tzw. budynki pozostałe. Tym samym nie zostały opodatkowane dwukrotnie żadne powierzchnie budynku należącego do stron.
Nie zgodzono się również z zarzutem dotyczącym nieprawidłowego opodatkowania gruntu. Organ podatkowy pierwszej instancji jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej przyjął powierzchnie gruntów proporcjonalnie do powierzchni boksów w budynku związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponieważ na działalność tę zajęto 24,25% powierzchni wszystkich boksów, to z 1.318 m2 całkowitej powierzchni gruntów zlokalizowanych przy ul. T./W., jako związanych z działalnością gospodarczą opodatkowano 319,62 m2 (24,25%), a resztę potraktowano jako grunty tzw. pozostałe.
Bezzasadny jest także zarzut kwestionujący powierzchnię ciągu komunikacyjnego, ponieważ została ona ustalona przy udziale stron w trakcie oględzin ich nieruchomości i nigdy nie kwestionowały one tych ustaleń, nawet w odwołaniu nie wskazują innej powierzchni.
Na podstawie powyższego orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący stwierdzili, że wydana decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym i złożonymi dokumentami.
Wskazali, że co do działki [...] poczyniono nieprawidłowe ustalenia, gdyż podlega ona podatkowi rolnemu i nieruchomość przy ul. T. wchodzi w skład gospodarstwa rolnego. Podniesiono też, że nie posiadają gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak też budynków sklasyfikowanych jako pozostałe, gdyż przeznaczone są one do działalności rolniczej. Powyższy zarzut dotyczy też kwalifikacji korytarza - ciągu pieszego. W skardze wskazano także, że na działce [...] i [...] zgodnie z pozwoleniem na budowę znajdują się trzy budynki a nie jeden o czym UM został poinformowany wielokrotnie (trzy budynki łączna zabudowa 850 mkw) 3 dachy i świetlik z poliwęglanu. Poliwęglan w ocenie skarżących to nie dach. Generalnie są to 3 magazyny, gdzie prowadzony jest R. (nr identyfikacyjny [...]), a taki można prowadzić tylko z własnego gospodarstwa i osobiście.
Działka nr [...] położona L. jest działka rolną, w Ewidencji Gruntów pojawiła się 30 lat temu jako droga, w związku z planem ogólnym miasta, jednak w planie tym pisze - dotychczasowy sposób użytkowania czyli rolniczy i nie jest to droga wewnętrzna.
Mając na uwadze podniesione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 4 lipca 2022 r. w sprawie SKO.410.221.2021 oraz decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia 10 listopada2021 r. w sprawie PZN-LZR-3123.149.2020.2021 w całości.
Strona wskazała także na konieczność rozpatrzenia sprawy jak w wyroku w sprawie I SA/Go 436/12.
W odpowiedzi na skargę w ocenie Kolegium stanowisko wyrażone w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. Rozstrzygając przedmiotową sprawę Kolegium w sposób szczegółowy odniosło się do wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz zastosowało obowiązujące przepisy prawa.
Na podstawie powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku w całości podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skargi wniesione przez I.P. i K.P. nie są zasadne.
Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
Podstawę opodatkowania, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1,2 i 3 u.p.o.l. stanowi:
1) dla gruntów - powierzchnia;
2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;
3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. (art. 4 ust. 2 u.p.o.l.).
Zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych- stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, co wynika z decyzji, oparł swoje ustalenia właśnie o zapisy w ewidencji gruntów i budynków, wskazań stron poczynionych w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, jak też ustaleń poczynionych w ramach prowadzonego postępowania podatkowego w zakresie zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2018 r. ocenionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 135/20. Jak wynika z akt sprawy, przyjęte do podstawy opodatkowania za 2020r., powierzchnia i klasyfikacja nieruchomości odpowiadają zapisom ewidencji gruntów i budynków, z uwzględnieniem procentowym zajęcia powierzchni na prowadzenie działalności gospodarczej w formie boksów handlowych.
Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2).
Z dokumentacji zebranej w sprawie wynika, że skarżący są właścicielami nieruchomości położonych w S. przy ul. L. oznaczonych jako działki nr [...] i [...] oraz przy ul. T. i W. oznaczonych jako działki [...], [...] i [...], zaś na działce [...] znajduje się budynek handlowo-usługowy. Orzekając o kwalifikacji tych nieruchomości organ prawidłowo, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przyjął za ich podstawę zapisy w ewidencji gruntów i budynków, gdyż jest ona w niniejszym postępowaniu wiążąca.
Istotne jest także, że w toku postępowania organ przeprowadził dowód z oględzin nieruchomości położonych w S. przy ul. T.. Na podstawie tego dowodu ustalono stan tych nieruchomości i ich powierzchnię. Jak wynika z akt sprawy - podczas tych czynności ustalono tak przeznaczenie nieruchomości, jak i zakres powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W związku z powyższym Sąd uznał, że nie są zasadne twierdzenia strony skarżącej dotyczące nieprawidłowego ich opodatkowania. Powyższa ocena dotyczy także opodatkowania ciągu komunikacyjnego. Potwierdzają to bowiem wyniki oględzin.
Mając to na uwadze, jak i fakt, że przy wymiarze podatku zastosowano stawki wynikające z właściwej uchwały Rady Miejskiej w Słupsku, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Należy przypomnieć, że od reguły przewidzianej w art. 21 u.p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., II FSK 1014/10). Wykluczona jest również możliwość prowadzenia przeciwdowodu w trybie art. 194 § 3 O.p. przez inne organy, w tym także podatkowe, na okoliczność faktycznego wykorzystywania gruntów lub ich faktycznego charakteru. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2006 r., w sprawie II FSK 842/05, opubl. LEX nr 242985) i podzielane w literaturze (glosa do tego wyroku A. Bartosiewicza, opubl. baza LEX, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2013 r., ii FSK 1150/11).
Odnosząc się do argumentów skargi wskazać należy, że stosownie do art. 22 ust. 1 u.p.g.k. ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2). Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia o ewidencji, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego sposobu procedowania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję.
Podzielić należy więc wniosek, że z regulacji art. 21 ust. 1 u.p.g.k. oraz przepisów wymienionego rozporządzenia wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest, co do zasady, data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2012 r., II FSK 986/11). Z przepisu § 49 pkt 1 ust. 2 powołanego rozporządzenia wskazuje się wprost, że zawiadomienie starosty zawiera w szczególności datę wprowadzenia zmiany do ewidencji. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. "Na tle (...) trybów dokonywania zmian w ewidencji zauważyć trzeba, że czym innym są dokumenty stanowiące podstawę do zmian ewidencyjnych, a czym innym sama zmiana (...). To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych. Wyłącznie starostowie upoważnieni są zatem do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy (por.: S. Bogucki, K. Winiarski, - "Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych", [w:] "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015 r., nr 2, s. 11-19).
Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Jeżeli zatem zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2013 r., ii OSK 2631/11). Aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może bowiem, co do zasady, powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2015 r., i OSK 2078/13, wyrok z 19 kwietnia 2013 r., II FSK 1660/11). Powyższe oznacza bezspornie , że dokonane zmiany w ewidencji z 2021 roku pozostawać będą bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji.
Przechodząc do innych zarzutów natury materialnej wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty. Z kolei, ust 2 art. 2 u.p.o.l. i wskazuje, co nie podlega obowiązkowi podatkowemu. I tak podatkowi od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Z przepisem tym koresponduje przepis art. 1 ustawy o podatku rolnym, który wskazuje zakres przedmiotowy tego podatku. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z powyższych przepisów wynika zatem bezspornie, jak już wskazano powyżej, że o opodatkowaniu gruntu podatkiem od nieruchomości bądź podatkiem rolnym decyduje sposób jego sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków.
W ocenie Sądu, w sprawie nie naruszono także przepisów proceduralnych, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, (art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Jednakże żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.). Jednocześnie postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Jak podkreśla się w orzecznictwie NSA, postępowanie dowodowe powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli swoim zakresem musi obejmować te fakty i dowody, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy podatkowej (np. wyrok NSA z 12 kwietnia 2016 r., II FSK 3888/13). Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada lub nie pod określoną normę prawa materialnego. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, iż ustalone przez organ okoliczności, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w kontekście określonych w przepisach zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości - gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ,były wystarczające dla dokonania ich oceny i podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego.
Skarżący, jako strona postępowania, niewątpliwie mieli możliwość przedstawiania swojej argumentacji i składania wszelkich wyjaśnień w toku postępowania podatkowego. Skarżący uczestniczyli także w oględzinach. Stawiane przez nich zarzuty ograniczają się do podważania stanowiska organu. Skarżący zarzucili, że organ nie wyjaśnił wielu kwestii, nie wskazując jednocześnie żadnych okoliczności faktycznych związanych z faktycznym użytkowaniem spornych nieruchomości.
W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że ustalenia organów podatkowych oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym są nieprawidłowe.
Sąd także zwraca uwagę, że ubezpieczenie nieruchomości jako wchodzących w skład gospodarstwa rolnego czy też wskazywana działalność w zakresie rolniczego handlu detalicznego, nie rzutuje na ocenę rozstrzygnięcia organu.
Mając to na uwadze Sąd wyraża stanowisko, że organy podatkowe dokonały oceny całego zebranego materiału dowodowego prawidłowo.
Powyższe dawało podstawy, w zakresie określonym w zaskarżonej decyzji, do objęcia spornych nieruchomości podatkiem od nieruchomości w stawkach dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej czy też-pozostałych. W realiach sprawy za nieusprawiedliwione należy zatem uznać twierdzenia, że w postępowaniu organów wystąpiły uchybienia procesowe, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tej sytuacji Sąd orzekł w myśl art. 151 p.p.s.a..