I SA/Gd 4/02

I SA/Gd 4/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./, Protokolant Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 26 listopada 2001 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 1 400,00 (jeden tysiąc czterysta 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I SA/Gd 4/02
U z a s a d n i e n i e
W dniu 17.02.2000 r. Urząd Skarbowy przeprowadził kontrolę podatkową w firmie J. K. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 1999 r.
Po przeprowadzeniu kontroli oraz po wydaniu przez Urząd Skarbowy decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za maj 1999 r. - co miało miejsce w dniu 30.06.2000r. - podatnik złożył korektę rozliczenia podatku od towarów i usług za czerwiec 1999 r., w której wykazał podatek naliczony z faktury, który wadliwie przedwcześnie odliczył w miesiącu maju (co wykazała kontrola dotycząca tego miesiąca).
Zatem J. K. w korekcie deklaracji VAT-7 za VI/99 złożonej w dniu 25.07.2000r. wykazał kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 118,00 zł, podczas gdy do dnia wszczęcia kontroli jego rozliczenie w podatku od towarów i usług wg złożonych deklaracji VAT-7 zamykało się kwotą 5.163,00 zł wykazaną jako podatek podlegający wpłacie do Urzędu Skarbowego. Składając powyższą korektę deklaracji VAT-7 za VI/99, podatnik uznał, że występuje nadpłata podatku należnego w kwocie 5.281,- zł i potwierdził żądanie stwierdzenia nadpłaty za VI/99 r. wnioskiem z dnia 22.03.2001 r.
W dniu 14.08.2001 r. Urząd Skarbowy wydał decyzję, w której odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 1999 r.
W podstawie prawnej swojej decyzji Urząd Skarbowy przywołał art. 19 ust. 1, 2, 3 3b ustawy o podatku od towarów i usług, a w uzasadnieniu wskazał, iż J. K. złożył korektę deklaracji VAT-7 za VI/1999 r. w dniu 20.07.2000 r., zaś wniosek o stwierdzenie nadpłaty za czerwiec 1999 r. – w dniu 22.03.2001 r.
Organ I instancji wyjaśnił, iż w myśl art. 19 ustawy obniżenie kwoty podatku należnego, o której mowa w ust. 1 następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny (ust. 3 pkt 1), nie wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru (ust.3a), zaś w przypadku uchybienia w/w terminom podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony (art. 19 ust. 3b ustawy o podatku od towarów i usług).
Pełnomocnik strony złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie w całości decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 14.08.2001 r.
Izba Skarbowa wydała w dniu 26.11.2001 r. decyzję, którą utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Urzędu Skarbowego.
W uzasadnieniu powołała art. 19 ust. 3b ustawy o podatku VAT stwierdzając, że wobec uchybienia terminom określonym w przepisie korekta nie może być uwzględniona.
Pełnomocnik strony w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyła decyzję Izby Skarbowej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Strona zarzuciła w/w decyzji naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 929 z późn. zm.) oraz art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 z późn. zm.).
Na wstępie uzasadnienia pełnomocnik strony przedstawia dotychczasowy przebieg sprawy przywołując kolejno jako dowody fakturę VAT nr 722/99 z dnia 31.05.1999 r. dokumentującą zakup samochodu, wyjaśnienia strony złożone w trakcie postępowania podatkowego oraz oświadczenia właściciela i pracownika firmy "A" i decyzję Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 30.06.2000 r. za maj 1999 r.
Strona zarzuca organowi podatkowemu pierwszej instancji, iż ten przyjął za wiarygodne oświadczenie sprzedawcy samochodu nie poparte żadnym dowodem księgowym.
Następnie pełnomocnik argumentuje, iż w wyniku zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego w maju 1999 r. – strona w oparciu o art. 81 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej złożyła w dniu 25.07.2000 r. korektę deklaracji VAT-7 za czerwiec 1999 r., wykazując w niej kwotę podatku do odliczenia z tytułu zakupu przedmiotowego samochodu.
Pełnomocnik skarżącego, mając na uwadze przepis art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, iż podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie podatnik skorzystał z tego prawa wykazując podatek do odliczenia w deklaracji VAT-7 za maj 1999 r. i wykazując tym samym, że chce z tego prawa skorzystać.
Następnie strona wskazuje na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt FPS 10/01), który w poszerzonym składzie siedmiu sędziów w dniu 29.10.2001 r. wyraził pogląd zgodnie z którym, po stronie organu podatkowego istnieje obowiązek uwzględnienia przy wydawaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe lub kwotę zwrotu różnicy za dany miesiąc podatku naliczonego z faktury podlegającej prawidłowemu rozliczeniu za dany miesiąc, a ujętej wadliwie przez podatnika w rozliczeniu za miesiąc wcześniejszy.
W oparciu o powyższą uchwałę pełnomocnik wywodzi, iż skarżący nie tylko miał prawo do złożonej korekty deklaracji VAT-7 za VI/1999 r., ale sam Urząd Skarbowy winien przy wydawaniu decyzji wymiarowej za maj 1999 r. uwzględnić powyższy stan faktyczny i wskazać prawo podatnika do odliczenia podatku z przedmiotowej faktury w czerwcu 1999 r.
W opinii pełnomocnika, zgodnie z powyżej reprezentowanym stanowiskiem sędziów NSA podatnik wykazując za wcześnie podatek do odliczenia, nie utracił tym samym prawa do odliczenia w miesiącu następnym ale wykazał wolę odliczenia podatku tj. skorzystał z uprawnienia przysługującego mu w art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług a jedynie wadliwie bo przedwcześnie podatek odliczył.
W końcowej części skargi strona stwierdza, iż NSA wskazał na konieczność stosowania zasad określonych w Ordynacji podatkowej, w szczególności zasady obiektywnej, zobowiązującej organy podatkowe do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy zasady zaufania do organów podatkowych, nakazującej stosowanie się organów podatkowych do powszechnie obowiązujących przepisów prawa oraz rozstrzygania jakichkolwiek wątpliwości na korzyść podatnika.
Izba Skarbowa, po ponownym przeanalizowaniu sprawy, w świetle zebranego materiału dowodowego, nie znalazła podstaw do uwzględnienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył co następuje:
Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.
Stwierdzić należy, iż organy podatkowe zasadnie uwzględniły - rozstrzygając niniejszą sprawę - przepis art. 19 ust. 3 b ustawy o VAT, który obowiązuje od 1 stycznia 2000 roku. Jednakże odwołując się do reguły ujętej w tym przepisie, organy podatkowe błędnie zinterpretowały jego treść i w konsekwencji błędnie przyjęły, iż stronie skarżącej nie przysługiwało prawo do złożenia korekt deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec.
Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku uchybienia terminom wskazanym w ust.3 art.19 ustawy o VAT, podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, o którym mowa w ust. 2 i 2a. Ustawodawca odesłał więc do określonych w ust. 3 terminów rozumianych jednak jako okresy rozliczeniowe albowiem redagując ten przepis posłużył się zwrotem "nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny" (ust. 3 pkt 1). Przepis ust. 3 b art. 19 – zdaniem Sądu – nie odsyła do terminów składania deklaracji z art. 10 ust. 1 i art. 26 ustawy o VAT, a do terminu (okresu) rozliczenia (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2002 r. sygn. akt III SA 2400/00 publ. Glosa 2002/4/34). Zatem regulacja tego przepisu nie odbiera podatnikowi prawa do korekty zwiększającej kwotę naliczonego podatku od towarów i usług, gdy podatnik dokonał tej korekty później aniżeli w miesiącu otrzymania faktury lub miesiącu następnym. Przekroczenie tego terminu nie wywołuje żadnych formalnoprawnych skutków tamujących drogę do złożenia autokorekty deklaracji podatkowej, o której mowa w art. 81 Ordynacji podatkowej. Możliwość dokonania korekty deklaracji w świetle tych przepisów procesowych nie jest ograniczone czasem.
Reasumując należy stwierdzić, iż w rozważanym przez Sąd stanie faktycznym i prawnym, skarżący dysponował prawem do skorygowania rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec. Odmienne w tym zakresie stanowisko organów podatkowych zaprezentowane w podjętej decyzji nie znajduje uprawnienia – jak wskazano powyżej – w powołanych przepisach ustawy o VAT.
Zachodzi zatem konieczność ponownego rozważenia sprawy w świetle przepisów Ordynacji podatkowej regulujących zagadnienie stwierdzenia nadpłaty i korekty deklaracji.
Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję.
Z uwagi na charakter badanej decyzji Sąd zawarł w wyroku rozstrzygnięcia, do którego obliguje przepis art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.