IV SA/Wa 1849/15

IV SA/Wa 1849/15 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-06-30
Data wpływu
2015-06-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Paweł Groński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6121 Klasyfikacja gruntów
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
I OZ 332/16 - Postanowienie NSA z 2016-04-08
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 86 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1849/15 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji gruntów postanawia - odmówić skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1849/15 oddalił skargę M. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] marca 2015 r. nr [...] dotyczącą klasyfikacji gruntów, natomiast postanowieniem z 28 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1849/15 odrzucił skargę kasacyjną w tej sprawie, stwierdzając, że została ona wniesiona po terminie o którym mowa w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Zażalenie wniesione przez skarżącą na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OZ 332/16 oddalił.
Z akt sprawy wynika ponadto, że Sąd I instancji, postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd stwierdził, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się negatywnych zaniedbań oraz uchybień swoim działaniem działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy. Z uwagi na to, że skarżąca nie wypowiedziała pełnomocnictwa, postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 13 maja 2016 r.
W dniu 30 maja 2016 r. M. T. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 4 maja 2016 r. natomiast w dniu 7 czerwca 2016 r. uzupełniła jego brak formalny tj. złożyła niniejsze zażalenie. We wniosku skarżąca podała, że pełnomocnik z urzędu nie dysponuje jej pełnomocnictwem. W związku z tym postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być doręczone bezpośrednio skarżącej.
Z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wynika, że skarżąca o postanowieniu z dnia 4 maja 2016 r. dowiedziała się w dniu 23 maja 2016 r. w siedzibie WSA w Warszawie. Wniosek o przywrócenie terminu złożyła natomiast w dniu 30 maja 2016 r.
Skarżąca podała, że postanowienie z 4 maja 2016 r. zostało skierowane do adw. M. W., który "od czasu nie uwzględnienia jego zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie czuje się ustanowionym w sprawie". M. T. oświadczyła również, że pełnomocnik z urzędu nie otrzymał jej pełnomocnictwa i nie uważa go za swego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Powyższe oznacza, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w jego uchybieniu.
Pomimo, że art. 87 § 1 p.p.s.a. zastrzega, że żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, to uwzględnienia wymaga fakt, iż zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca przyznała, że o postanowieniu z dnia 4 maja 2016 r., które zostało doręczone jej pełnomocnikowi z urzędu, dowiedziała się w dniu 23 maja 2016 r. Zatem przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie, wynoszącego - zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. - 7 dni, ustała z tym dniem. Skarżąca wniosek o przywrócenie terminu złożyła w dniu 30 maja 2016 r. a więc w terminie o którym mowa w powołanym przepisie.
Należy zauważyć, że postanowieniem referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2015 r. zostało przyznane skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Przyznanie powyższego uprawnienia procesowego nastąpiło na wniosek samej skarżącej. Zgodnie z art. 244. § 2 p.p.s.a., ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Oznacza to, że ustanowiony pełnomocnik nie musi już zabiegać o stosowne umocowanie, a skutek umocowania następuje z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przyznaniu prawa pomocy (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2012, s. 732-733). Zatem na skutek uprawomocnienia się powołanego postanowienia z dnia 10 listopada 2015 r. w przedmiocie przyznania skarżącej prawa pomocy, wyznaczony przez organ samorządu zawodowego pełnomocnik – adwokat M. W. - został umocowany do wszelkich czynności procesowych łączących się ze sprawą ze skargi M. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...].
Zdaniem Sądu powoływane przez stronę okoliczności, tj. zaniechania pełnomocnika nie stanowią szczególnych okoliczności pozwalających na przywrócenie terminu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie już wyjaśniano, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r. I SA/Gd 1676/99, POP 2002, Nr 12, poz. 148). Trzeba podkreślić, że samo subiektywne przekonanie skarżącej, że jego jedyną winą jest to, iż zaufała osobie, która tego zaufania nadużyła, nie świadczy o zaistnieniu sytuacji wyjątkowej, uniemożliwiającej złożenie takiego wniosku. Należy wyjaśnić skarżącej, że przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Strona dbająca o własne interesy powinna więc podjąć wszelkie czynności, aby uchronić się przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej. M. T. nie mając zaufania do pełnomocnika (któremu jednak nie wypowiedziała dotychczas pełnomocnictwa) powinna wykazać szczególną ostrożność i zainteresować się sprawą która zainicjowała przed Sądem. Skarżąca podnosiła, że z uwagi na stan zdrowia nie mogła skontaktować się z pełnomocnikiem, niemniej z akt sprawy nie wynika, że jej stan zdrowia uniemożliwił ten kontakt.
Na koniec Sąd wyjaśnia, że jeżeli pomimo ustanowienia pełnomocnika z urzędu stronie nie odpowiadał sposób, w jaki jest reprezentowana, to powinna swoje zastrzeżenie zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych.
Z uwagi na to, że w zażaleniu na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, skarżąca oświadczyła, że nie uważa adw. M. W. za swojego pełnomocnika, Sąd uznał, że w tym piśmie skarżąca wypowiedziała adwokatowi pełnomocnictwo w związku z tym korespondencja w tej sprawie będzie kierowana bezpośrednio do skarżącej.
W tym stanie rzeczy zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ma podstaw prawnych do pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1849/15 o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W sprawie nie zostało bowiem uprawdopodobnione, że skarżąca działaniu takiemu, przy największej nawet staranności, nie mogła zapobiec.
Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a postanowił jak w sentencji.