I SA/Bk 141/23

I SA/Bk 141/23 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2023-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Dariusz Marian Zalewski /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Siemieniako
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Ulgi podatkowe
Sygn. powiązane
III FSK 1031/23 - Wyrok NSA z 2024-11-19
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 67a, art. 67b
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 15 lutego 2023 r. nr 2001-IEW.4263.14.2022 w przedmiocie odmowy rozłożenia na 12 rat zaległości podatkowych wraz z należnymi odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
1. G. sp. z o.o. (dalej powoływana także jako: skarżąca, Spółka) wystąpiła
z wnioskiem z 25 sierpnia 2022 r. (data wpływu do organu: 29 sierpnia 2022 r.)
o rozłożenie zaległości podatkowych wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach z 5 stycznia 2022 r., nr 2012-SKP.4103.6.2021.26
w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od października 2018 r do stycznia 2020 r. oraz kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wraz z należnymi odsetkami za zwłokę obliczonymi od dnia wydania ww. decyzji do dnia rozpatrzenia wniosku, z uwzględnieniem ustawowo określonych przerw w obliczaniu odsetek.
Spółka wniosła o rozłożenie powyższej zaległości podatkowej na 12 rat, płatnych do ostatniego dnia miesiąca, w tym: 11 rat równych miesięcznych w kwocie po 1.000 zł oraz 1 ratę stanowiąca pozostałą część kwoty zaległości podatkowej oraz odsetek.
2. Postanowieniem z dnia 30 września 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Suwałkach pozostawił powyższe podanie bez rozpatrzenia (dalej powoływane jako Kolegium, organ) z uwagi na brak wskazania, pomimo wezwania organu
z 7 września 2022 r., czy wniosek o udzielenie ulgi jest wnioskiem niestanowiącym pomocy publicznej, stanowiącym pomoc de minimis czy stanowiącym pomoc publiczną.
3. W piśmie z dnia 29 września 2022 r. Spółka wskazała, że złożony wniosek jest wnioskiem o pomoc de minimis. Natomiast w piśmie z 24 października 2022 r. wystosowanym w odpowiedzi na pismo organu skarżąca podała, że posiada majątek w postaci bazy zdjęć oraz bazy osób zainteresowanych profilaktyką zdrowia i oceniła jego wartość na 300 tys. złotych. Wraz z pismem Spółka przedstawiła również porozumienie w zakresie zakupu fotografii.
4. Decyzją z 28 października 2022 r., nr 2012-SEW.4263.22.2022.4 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Suwałkach (dalej powoływany jako Naczelnik US, organ I instancji) odmówił rozłożenia na rat zaległego podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę.
5. W następstwie odwołania skarżącej od powyższej decyzji, decyzją
z 15 lutego 2023 r., nr 2001-IEW.4263.14.202 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej powoływany jako DIAS, organ odwoławczy) utrzymał ją w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia DIAS wskazał, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania Spółki w zakresie rozłożenia na raty przedmiotowych zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Wyjaśnił, że stanowisko organu zostało podjęte w oparciu o analizę zebranego materiału dowodowego, mając na uwadze sytuację finansową Spółki oraz argumenty podniesione w złożonym wniosku i odwołaniu, by móc w pełni dostrzec i rozważyć wystąpienie indywidualnego interesu podatnika.
DIAS stwierdził, że przedmiotowe zaległości wynikają z decyzji Naczelnika US z 5 stycznia 2022 r. nr 2012-SKP.4103.6.2021.26 w sprawie określenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2018-2019 oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, która została utrzymana w mocy przez DIAS decyzją z 29 lipca 2022 roku nr 2001-IOV.4103.25.2022. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w ww. decyzjach organy podatkowe I i II instancji stwierdziły, że Spółka wystawiała i wprowadzała do obrotu faktury, w których ujęła fikcyjne transakcje sprzedaży usług. Spółka swoim zachowaniem zrealizowała dyspozycję art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
DIAS zaznaczył, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, uchybienie przepisom prawa podatkowego (co zostało stwierdzone w przedmiotowej sprawie) nie może stanowić przesłanki do udzielenia ulgi w spłacie zaległości oraz odsetek za zwłokę, bowiem to podatnik ponosi osobistą odpowiedzialność za swoje działania prawno-podatkowe i konsekwencje uchylania się od obowiązków podatkowych. Jak ustalono w ww. decyzjach zasadniczym celem transakcji przeprowadzonych przez Spółkę było uzyskanie korzyści podatkowej, przez co naraziła budżet Państwa na ryzyko uszczuplenia wpływów podatkowych. W opinii organu odwoławczego są to poważne uchybienia przepisów prawa podatkowego poprzez nierzetelne podejście do obowiązków podatkowych, a tym samym takie działanie nie może być premiowane ulgami.
Organ odwoławczy podkreślił, że celem udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań jest wsparcie przez państwo tych przedsiębiorców, którzy posiadają chwilowe problemy finansowe i nie są w stanie regulować terminowo swoich zobowiązań. Jak wynika z akt sprawy od przeprowadzonej w 2020 roku wobec Spółki kontroli minęły 2 lata i od tego czasu Spółka pozostaje w zwłoce w spłacie zaległości podatkowych, twierdząc jednocześnie, iż posiada majątek w postaci baz zdjęć fotograficznych o wartości ok 300.000 zł. Spółka dopiero w trakcie prowadzonego postępowania 29 września 2022 r. wpłaciła na poczet przedmiotowych zaległości kwotę 5.000 zł. Według sporządzonego raportu z deklaracji VAT - 7 Spółka od grudnia 2020 nie wykazuje żadnej sprzedaży. W ocenie organu odwoławczego nie znajduje potwierdzenia argument Spółki, że brak udzielonej ulgi doprowadzi do likwidacji działalności gospodarczej w sytuacji gdy firma nie jest "aktywna".
W opinii DIAS przyznanie przez organ podatkowy pomocy w żądanej formie, byłoby równoznaczne z kredytowaniem Spółki przez Skarb Państwa, przy jednoczesnym braku gwarancji spłaty. Zdaniem organu odwoławczego nie można przyznać ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia jej na 11 rat po 1000 zł miesięcznie, a pozostała część wraz z odsetkami w 12 racie, w sytuacji, gdy nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione, iż po upływie tego okresu Spółka będzie dysponować środkami na spłatę przedmiotowych zaległości, jednocześnie nie wskazując pewnego źródła spłaty przez 11 miesięcy.
Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii potrzeby ochrony zatrudnionych pracowników DIAS zauważył, że w 2022 r. Spółka w złożonych oświadczeniach nie wskazała stanu zatrudnienia i wysokości dochodów osiąganych przez pracowników. W 2022 r. nie wpłaciła żadnych kwot na poczet zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika.
6. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając decyzję w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej jako: o.p.) poprzez odmowę rozłożenia na raty zaległości podatkowych skarżącej, mimo uzasadnionego ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego i zadeklarowania chęci spłaty powstałych zaległości;
2) art. 120 w zw. art. 122 w zw. z art. 2a o.p. poprzez nieprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, niewyjaśnienie w sposób należyty i niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wszystkich okoliczności faktycznych, w tym pomijanie okoliczności korzystnych dla skarżącej, w szczególności dotyczących uprawdopodobnienia możliwości prowadzenia działalności i spłaty zobowiązań;
3) art. 180 w zw. z art. 187 oraz w zw. z art. 191 o.p. oraz w zw. z art. 125 § 1 o.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego błędną ocenę, skutkiem czego organy podatkowe nie wzięły pod uwagę podnoszonych przez skarżącą argumentów i przedłożonych dowodów, mimo iż ich uwzględnienie pozwoliłoby na wydanie pozytywnej decyzji, zgodnej ze stanem faktycznym, zapewniając tym samym realizację dochodów budżetu państwa;
4) art. 210 ust. 1 pkt 6 i art. 210 § 4 w zw. z w zw. art. 121 § 1 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia wydanej decyzji w sposób niepełny, nie odnoszący się do podnoszonych przez skarżącą okoliczności pozyskania nowego kontrahenta i związanych z tym możliwości finansowych spłaty zobowiązania w ratach, a tym samym nie pozwalający na prawidłową kontrolę rozstrzygnięcia i poznanie przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że skarżąca podczas zainicjowanego jej wnioskiem postępowania wykazała, że jednorazowa zapłata całej kwoty stanowiącej zaległości podatkowe przekracza jej możliwości finansowe a zabezpieczenie przez Naczelnika US jej rachunków bankowych odebrało Spółce możliwość zarobkowania. Spółka nie dysponując środkami finansowymi umożliwiającymi zapłatę zobowiązań podatkowych wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w jednorazowej kwocie wniosła o rozłożenie zaległości na raty wskazując jednocześnie realne możliwości uregulowania całej zaległości.
Podkreślono, że Spółka wnosząc o rozłożenie na raty zaległości w podatku od towarów i usług wskazała, że środki na spłatę rat zamierza pozyskać między innymi z tytułu sprzedaży posiadanych w bazie fotografii o wartości rynkowej co najmniej 300.000 złotych oraz innych wartości niematerialnych w postaci baz danych. Spółka na potwierdzenie możliwości pozyskania z tego tytułu środków finansowych przedłożyła porozumienie - list intencyjny zawarty z podmiotem zewnętrznym zainteresowanym comiesięcznym zakupem różnego rodzaju fotografii, co umożliwiłoby pozyskanie kwoty ok. 2.000 złotych miesięcznych przychodów, umożliwiających spłatę poszczególnych rat a w dalszej kolejności spłatę pozostałej części zobowiązania. Spółka wykazała, że w razie konieczności będzie mogła pozyskać środki zewnętrzne (np. pożyczkę) umożliwiającą spłatę zobowiązań. Dodatkowo Spółka na poczet zaległości w dniu 29 września 2022 r. wpłaciła kwotę 5000 zł., potwierdzając chęć uregulowania zobowiązań wobec urzędu skarbowego.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia, a ponadto o zasądzenie od organów podatkowych na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.
2. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
4. Przedmiotem sporu między stronami jest zasadność odmowy przez organy podatkowe rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych ciążących na skarżącej w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od października 2018 r do stycznia 2020 r. oraz kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wraz z należnymi odsetkami za zwłokę obliczonymi od dnia wydania ww. decyzji do dnia rozpatrzenia wniosku, z uwzględnieniem ustawowo określonych przerw w obliczaniu odsetek.
5. W sprawie skarżąca Spółka zawnioskowała o udzielenie ulgi w spłacie w formie rozłożenia na raty na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. w ramach pomocy de minimis. Spółka jest przedsiębiorcą, zatem w tej sprawie zastosowanie miała regulacja art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało, że skarżąca nie korzystała z pomocy w roku w którym ubiega się o pomoc, jak również w ciągu 2 poprzedzających lat. Zatem uznano, że jako przedsiębiorca, który nie przekroczył stosownych w tym zakresie limitów pomocy, tj. 200 tys. euro w okresie 3 lat podatkowych spełnia warunki o ubieganie się o tego rodzaju wsparcie, stosownie do treści art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE z dnia 18 grudnia 2013r. Nr L 352,s. 5).
Decyzje wydawane na podstawie przytoczonych przepisów należą do rozstrzygnięć uznaniowych. Oznacza to, że nawet jeżeli podatnik (skarżąca) spełni przesłanki wynikające z art. 67a o.p., jak i warunki dopuszczalności dla pomocy w ramach zasady de minimis określonej w art 67b § 1 pkt 2 o.p., nie obliguje to organu orzekającego do pozytywnego załatwienia wniosku podatnika.
6. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest m.in. ocena czy zaistniały ustawowe przesłanki do udzielenia skarżącej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę – art. 67a §1 pkt 2 O.p. Stosownie do treści art. 67a § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a o.p.
Zatem w ramach tego postępowania organ podatkowy nie bada kwestii dotyczących prawidłowego określenia zobowiązań podatkowych, tj. kwestii dotyczących zasadności czy prawidłowości zadeklarowanego czy określonego decyzją podatku. Nie bada też kwestii związanych z egzekucją czy zabezpieczeniem określonych zaległości podatkowych. W ramach postępowania o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej organy podatkowe ustalają, czy wystąpiły przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. W niniejszej sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". W przypadku stwierdzenia, że choćby jedna z przesłanek wystąpiła, w ramach tzw. uznania administracyjnego, organ podatkowy decyduje, czy ulgi takiej udzielić. Przy czym uznanie administracyjne oznacza, że nawet w przypadku zaistnienia ww. wymienionych przesłanek organ podatkowy może a nie musi rozłożyć na raty istniejącej zaległości podatkowej skarżącej.
7. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, Spółka wnosząc o rozłożenie na raty zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018, 2019 i roku w kwocie 79.711 zł plus odsetki za zwłokę wskazała, że jest w stanie spłacać maksymalnie po 1.000,00 zł miesięcznie, które to środki zamierza pożyczyć lub wypracować z działalności. Spółka podniosła, że środki niezbędne do spłaty rat wygospodaruje ze sprzedaży posiadanych wartości niematerialnych oraz produktów: bazy danych oraz zdjęć fotograficznych. Ponadto podkreśliła, iż w ostatnich latach wypracowała zasoby, które mogą zostać zbyte na rynku, co pozwoli na uzyskanie przychodów. W razie konieczności Spółka może pozyskać środki zewnętrzne (np. pożyczkę) na spłatę zobowiązań.
W piśmie z 24 października 2022 r. wskazała, że posiada duży majątek w postaci towarów, w tym baz zdjęć fotograficznych o wartości rynkowej co najmniej 300.000 zł. Załączono do pisma zawarte 24 października 2022 r. porozumienie - list intencyjny z C., na zakup zdjęć fotograficznych przez okres 12 miesięcy, comiesięcznie na kwotę 1.000-2.000 zł.
Jak wynika z zeznania CIT-8 za 2019 rok, Spółka uzyskała przychody w wysokości 320.917,28 zł, koszty uzyskania przychodów wynosiły 361.993,61 zł, a strata 41.076,33 zł. Z zeznania CIT-8 za 2020 rok wynika, iż Spółka uzyskała przychody w wysokości 3.342.934,09zł, koszty uzyskania przychodów wynosiły 2.648.259,30 zł, a dochód 694.674,79 zł. Z danych CIT-8 za 2021 rok wynika, że Spółka uzyskała przychód w wysokości 0,00 zł, koszty 11 972,26 zł, strata wyniosła 11.972,26 zł. Według sporządzonego raportu z deklaracji VAT-7, Spółka od grudnia 2020 r. nie wykazuje żadnej sprzedaży. W oparciu o zebrany materiał dowodowy słusznie zdaniem Sądu, organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, że sytuacja finansowa nie uzasadnia przyznania ulgi.
Celem udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań jest wsparcie przez państwo tych przedsiębiorców, którzy posiadają chwilowe problemy finansowe i nie są w stanie regulować terminowo swoich zobowiązań. Jak wynika z akt sprawy od przeprowadzonej w 2020 roku wobec Spółki kontroli minęły 3 lata i od tego czasu Spółka pozostaje w zwłoce w spłacie zaległości podatkowych, twierdząc jednocześnie, iż posiada majątek w postaci baz zdjęć fotograficznych o wartości ok. 300.000 zł. Spółka dopiero w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu 29 września 2022 r. wpłaciła na poczet swoich zaległości podatkowych symboliczną kwotę 5.000 zł. Od grudnia 2020 r. firma nie wykazuje sprzedaży zatem trudno uznać, za przekonywujący i wiarygodny argument argumentację skargi (i samego wniosku o rozłożenie na raty), że brak udzielonej ulgi doprowadzi do likwidacji działalności gospodarczej. Firma nie prowadzi przecież aktywnej działalności gospodarczej.
Rację ma organ argumentując, że przyznanie przez organ podatkowy pomocy, w żądanej formie, byłoby równoznaczne z kredytowaniem Spółki przez Skarb Państwa, przy jednoczesnym braku gwarancji spłaty zobowiązań podatkowych. W ocenie Sądu gwarancją przyszłej spłaty nie może być wskazywany przez skarżącą List intencyjny deklarujący chęć zakupu przez C. zdjęć fotograficznych przez 12 kolejnych miesięcy, każdorazowo za kwotę 1-2 tys. zł. List jest dokumentem wyrażającym wolę współpracy między stronami — nie jest on jednak dokumentem wiążącym oraz nie powoduje konsekwencji prawnych i majątkowych dla żadnej ze stron w przypadku nie dotrzymania przez jedną ze stron warunków współpracy. Takie przyszłe, niepewne zdarzenie zależne od dobrej woli i intencji stron podpisanych pod listem nie może stanowić zabezpieczenia spłaty rat zobowiązania podatkowego w znacznej wysokości.
Słusznie organ zauważa, że Spółka od dawna nie jest firmą aktywną, nie prowadzi żadnej sprzedaży, nie przedstawiła planu rozwoju prowadzonej działalności, co świadczy o braku perspektyw dalszej działalności i zdobycia funduszy na spłatę zaległości podatkowych. Organy podatkowe nie mogą kierować się wyłącznie interesem podatnika, albowiem ciąży na nich obowiązek dbałości o interes Skarbu Państwa utożsamiany z interesem ogólnospołecznym rozumianym jako konieczność zapewnienia stałych i bieżących dochodów do budżetu państwa, stąd też okres rozłożenia na raty nie może być zbyt odległy i przede wszystkim musi istnieć realna możliwość spłaty zaległości w ratach. W ocenie Sądu w tej sprawie Spółka takich gwarancji nie przedstawiła.
7. W ramach postępowania wszczętego wnioskiem skarżącej o rozłożenie na raty zaległości podatkowych w VAT wraz z odsetkami za zwłokę organy podatkowe badały czy wystąpiły przesłanki wskazane w art. 67a §1 pkt 2 O.p. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że warunkiem rozłożenia na raty zaległości podatkowej jest spełnienie choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 67a §1 pkt 2 O.p., tj. przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Prawidłowo też organ podatkowy wyjaśnił jak rozumie wystąpienie tych przesłanek, tj. interes publiczny jako respektowanie wartości wspólnych dla społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów państwa oraz ważny interes podatnika jako wystąpienie okoliczności nadzwyczajnych takich jak wypadki losowe, klęski żywiołowe, stan wyższej konieczności itp., które powodują, że podatnik nie jest w stanie uregulować ciążących na nim zobowiązań podatkowych, a jednocześnie przy zachowaniu minimum staranności nie mógł zapobiec negatywnym skutkom swego działania, tj. nie miał realnego wpływu na te skutki, były one bowiem niezależne od jego postępowania.
Organy podatkowe dokonały też, zdaniem Sądu, prawidłowej oceny, przyjmując, że w niniejszej sprawie żadna ze wskazanych przesłanek rozłożenia na raty zaległości podatkowych nie wystąpiła. Słusznie bowiem wskazano, że zaległości podatkowe nie powstały w wyniku nadzwyczajnych zdarzeń, niezależnych od sposobu działania Spółki, lecz są konsekwencją świadomych decyzji gospodarczych tejże Spółki. Skarżąca nie regulowała na bieżąco – w trakcie roku podatkowego – należności w zakresie VAT, sama się do nich przyczyniła. Prawidłowość ustaleń organów w sprawie decyzji określających zaległość spółki w VAT potwierdził WSA w Białymstoku wyrokiem z 15 lutego 2023 r., I SA/Bk 31/23. Z jego uzasadnienia wynika, że: "Spółka świadomie przyjęła do rozliczenia fikcyjne faktury w celu uzyskania korzyści podatkowej, tj. nieuprawnionego obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z nierzetelnych faktur VAT. Spółka ewidentnie działała w złej wierze, co uzasadnia ustalenie dodatkowego zobowiązania w wysokości 100%".
8. Powyższe prowadzi do wniosku, iż nie można przyznać ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia jej na 11 rat po 1000 zł miesięcznie, a pozostała część wraz z odsetkami w 12 racie, w sytuacji, gdy nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione, iż po upływie tego okresu Spółka będzie dysponować środkami na spłatę przedmiotowych zaległości, jednocześnie nie wskazując pewnego źródła spłaty przez 11 miesięcy. Należy zauważyć, iż wniosek o udzielenie ulgi na tak długi okres nie zmieni sytuacji Spółki, a ma jedynie na celu znaczące przesunięcie w czasie egzekucji. Udzielenie ulgi nie może stanowić ochrony przed egzekucją. Ponadto odmowa rozłożenia spłaty zobowiązania na wnioskowany okres nie uniemożliwia spłaty zobowiązania zgodnie z możliwościami płatniczymi Spółki.
Nie można też zapominać, że stosownie do treści art. 84 Konstytucji RP każdy jest zobligowany do regulowania zobowiązań publicznoprawnych, a tym samym obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego ma charakter powszechny, a zwolnienie może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przyznanie skarżącej ulgi w formie rozłożenia na raty zaległości podatkowych stawiałoby skarżącą w sytuacji korzystniejszej, uprzywilejowanej, w porównaniu do sytuacji, w jakiej funkcjonują pozostali podatnicy, którzy wypełniają terminowo obowiązki bez wsparcia ze strony państwa. Okoliczności sprawy, w tym powstania zaległości podatkowych, tytuł podatkowy dowodzą, że zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego.
9. Skarżąca nie wykazała innych nadzwyczajnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem przedmiotowej ulgi. Dotychczas utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazuje, że stosowanie instytucji rozłożenia na raty, należności podatkowych powinno sprzyjać ich realizacji, wobec czego stwierdzenie braku realnej możliwości wywiązania się podatnika z tych zobowiązań, uniemożliwia zastosowanie takiej ulgi (por. wyrok WSA w Warszawie z 13.06.2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2559/17). Dlatego też zasadna jest odmowa odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, jeżeli osiągane przez stronę dochody nie gwarantują, że ewentualnie udzielona ulga byłaby możliwa do wykonania (por. wyrok NSA z 19 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 263/07).
Nie można zgodzić się z zarzutem zawartym w skardze, iż w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie przeprowadziły analizy aktualnej sytuacji finansowej, zgodnej ze stanem faktycznym. Oceniając okoliczności faktyczne sprawy, orzekający organ, powinien brać przede wszystkim pod uwagę sytuację, w jakiej podatnik znajduje się w dacie wniosku i w dacie wydania decyzji w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej, jednak powinien również uwzględnić przyczyny powstania zaległości podatkowych. W tej sprawie przedmiotowe zaległości wynikają z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach z 5 stycznia 2022 roku nr 2012-SKP.4103.6.2021.26 w sprawie określenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2018 — 2019 oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, która została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku decyzją z 29 lipca 2022 roku nr 2001-1011.4103.25.2022. W ww. decyzjach organy podatkowe I i Il instancji stwierdziły, iż Spółka świadomie wystawiała i wprowadzała do obrotu faktury, w których ujęła fikcyjne transakcje sprzedaży usług. Spółka swoim zachowaniem zrealizowała dyspozycję art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Prawidłowość ustaleń organów potwierdził WSA w Białymstoku wyrokiem z 15 lutego 2023 r., I SA/Bk 31/23.
Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, świadome uchybienie przepisom prawa podatkowego (co zostało stwierdzone w przedmiotowej sprawie) nie może stanowić przesłanki do udzielenia ulgi w spłacie zaległości oraz odsetek za zwłokę, bowiem to podatnik ponosi osobistą odpowiedzialność za swoje działania prawno-podatkowe i konsekwencje uchylania się od obowiązków podatkowych. Celem transakcji przeprowadzonych przez Spółkę było uzyskanie korzyści podatkowej, przez co naraziła Budżet Państwa na ryzyko uszczuplenia wpływów podatkowych. W ocenie Sądu takie działania jak dopuszczanie się oszustw podatkowych nie powinny być premiowane przyznaniem ulg podatkowych.
10. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia art. 120 w zw. z art. 122, art. 2a o.p., art. 180 w zw. z art. 187 oraz w zw. z art. 191 o.p. oraz w zw. z art. 125 § 1 o.p. Sąd ocenia, że organy nie naruszyły ww. przepisów. Udzielały niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania. Podejmowały wszelkie możliwe działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (okoliczności sprawy) oraz załatwienia sprawy. Przed wydaniem decyzji umożliwiały wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Dodać należy, że w sprawach z zakresu udzielania ulg w spłacie zaległości podatkowych, to na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia faktów (np. przedstawienie sytuacji materialnej, finansowej, rodzinnej), na które się powołuje i z których zamierza odnieść korzystne dla siebie skutki prawne. Obowiązkiem organu podatkowego jest zaś wyczerpujące zebranie i ocena materiału dowodowego (będącego zarówno w jego dyspozycji, jak i przedstawianego przez wnioskodawcę).
Wobec powyższego, materiał w sprawie ustalenia stanu faktycznego oraz jego ocena oparte były na takim zakresie informacji i dowodach, jakie Spółka uznała za wystarczające i sama przedstawiła w postępowaniu (a którymi organ z urzędu nie dysponował) oraz jaki organy mogły ustalić we własnym zakresie. Strona w procesie gromadzenia dowodów winna współdziałać z organem podatkowym, w szczególności w przypadku rozstrzygania przez organy o prawie podatnika do ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Zasadą, w postępowaniach dotyczących przyznania ulgi podatkowej, jest że podatnik składając wniosek o ulgę podatkową powinien odpowiednio uzasadnić ten wniosek podając pełne informacje o stanie majątkowym i obecnej sytuacji finansowej lub wskazać na inne dane mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 105/14).
W ocenie Sądu w tej sprawie Skarżąca nie wskazała uzasadnionych powodów dla przyznania jej ulgi. Z kolei jej zarzuty odnośnie naruszenia przez organ art. 210 ust. 1 pkt 6 i art. 210 § 4 w zw. z w zw. art. 121 § 1 o.p. poprzez sporządzenie
uzasadnienia wydanej decyzji w sposób niepełny, nie odnoszący się do podnoszonych przez Skarżącą okoliczności pozyskania nowego kontrahenta i związanych z tym konsekwencji finansowych są niezasadne. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie zwraca się uwagę na znaczenie, jakie ma prawidłowe uzasadnienie decyzji uznaniowej. Wskazuje się, że wymogi, jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego, są dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 491/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl). W tej sprawie zaskarżone uzasadnienie ww. kryteria spełnia, a organ szczegółowo odniósł się do argumentów skarżącej związanych z pozyskaniem nowego kontrahenta i listem intencyjnym, wskazując na jego niezobowiązujący charakter i brak pewności co do spłaty zalgłości podatkowych.
11. Reasumując, w ocenie Sądu wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa materialnego lub procesowego w sposób opisany w art. 145 § 1 p.p.s.a. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami procedury, zgromadziły i w sposób wyczerpujący oceniły cały zebrany materiał dowodowy. W ocenie Sadu nie przekroczono swobody uznania administracyjnego, oceny dowodów w prowadzonym postępowaniu podatkowym ani nie naruszono jego zasad, w tym zasady legalności, informowania i zasady prawdy obiektywnej.
12. Z tych tez względów skargę należało oddalić skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.