I SA/Gd 38/03

I SA/Gd 38/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Arkadiusz Despot-Mładanowicz
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący/
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Sędziowie WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Protokolant – Hanna Tarnawska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.
Uzasadnienie
3 I SA/Gd 38/03
U z a s a d n i e n i e
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego Przedsiębiorstwa Usług Morskich "A" Spółka Akcyjna w Sz..
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 31 sierpnia 1999 roku objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar sprowadzony do Polski przez Przedsiębiorstwo Usług Morskich "B".
W związku z ujawnieniem przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w Sz., w toku powtórnej kontroli celnej, nieprawidłowości dotyczących przedmiotowego zgłoszenia celnego, Naczelnik Urzędu Celnego , postanowieniem z dnia 18.07.2002 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego.
Postępowanie przed organem pierwszej instancji zakończyło się wydaniem, w dniu 23 sierpnia 2002 r. decyzji, w której ustalono nową, wyższą wartość celną towaru.
Pismem z dnia 27 sierpnia 2002 r., strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego , żądając jej uchylenia.
Po zapoznaniu się z materiałami zgromadzonymi w aktach sprawy, Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję I instancji wskazując, że w przedmiotowej sprawie, w wyniku kontroli celnej przeprowadzonej w Przedsiębiorstwie Usług Morskich "C", ujawniono następujące dokumenty: rozliczenie nr [...] z dnia 09 sierpnia 1999 r. (opiewające na kwotę 3198,35 DEM [1741,94 USD], tytułem opłat portowych), dokumenty dotyczące dodatków dewizowych wypłaconych załodze statku m/t Ślęża (w kwocie 524,55 USD i 599,53 USD), a także faktury nr 926 i nr 916 z dnia 02 września 1999 r. za usługi badania ilości i jakości towaru w porcie załadunku (opiewające na kwoty 800,00 USD każda). Niniejsze dokumenty dowodziły, iż strona poniosła dodatkowe, nie uwidocznione w dokumencie zgłoszenia celnego, koszty związane z importem przedmiotowego towaru. Wyżej wymienione dowody księgowe zostały rzetelnie zaksięgowane. Fakt poniesienia przez stronę udokumentowanych nimi kosztów nie był na żadnym etapie postępowania przez nią kwestionowany. Strona pozostaje wszakże na stanowisku, iż żadne z wyżej wymienionych kosztów nie powinny być wliczane do wartości celnej towaru.
W swoim odwołaniu strona zarzuca, że wyżej wymienione przepisy: art. 23 § 1, art. 23 § 9 oraz art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego zostały niewłaściwie zastosowane przez organ celny pierwszej instancji.
W pierwszym rzędzie Przedsiębiorstwo Usług Morskich "D" podnosi, iż Naczelnik Urzędu Celnego doliczył do wartości transakcyjnej wyżej wymienione koszty dodatków dewizowych, opłat portowych i badań towaru, traktując je jako "płatności bezpośrednio związane z załadunkiem towaru i transportem na odcinku zagranicznym". Strona wskazuje, iż przepis art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego mówi jedynie o "kosztach transportu" oraz "opłatach załadunkowych i manipulacyjnych związanych z transportem". Przedsiębiorstwo Usług Morskich "E" wywodzi, że obie w/w kategorie połączone są spójnikiem "oraz", co – w opinii strony – oznacza w logice prawniczej "dysjunkcję rozłączną". Strona, wskazuje, że ustawodawca posłużył się dwoma terminami: koszty i opłaty. Strona dokonuje ich rozróżnienia, podnosząc, iż opłaty mają charakter publicznoprawny (administracyjny), wyraźne rozróżnienia obu kategorii, oznacza, że uiszczone przez nią "opłaty portowe" nie mogą być zakwalifikowane ani do "kosztów transportu" ani do "opłat załadunkowych i manipulacyjnych". Strona stwierdza także, że do uwzględnianych w wartości celnej "opłat" nie można zaliczyć poniesionych przez nią kosztów badań ilościowych i jakościowych, gdyż miały one charakter wynagrodzenia za usługi komercyjne. Kwestionując zasadność doliczenia do wartości celnej towaru kosztów badania ilości i jakości towaru (udokumentowanych fakturą nr 916 i 926 z dnia 02.09.1999 r.), Przedsiębiorstwo Usług Morskich "F" podnosi ponadto, iż w przepisie art. 23 § 9 Kodeksu celnego ustawodawca posłużył się instytucją warunku (płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu). Strona odwołuje się przy tym co cywilnoprawnej definicji warunku, zgodnie z którą jako warunek należy rozumieć zastrzeżenie, mocą którego strona dokonująca czynności prawnej, uzależnia powstanie lub ustanie skutku prawnego od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Strona wywodzi dalej, że z zawartego przez nią kontraktu nr [...] z dnia 30 czerwca 1999 roku nie wynika bynajmniej, że: "zapis umowy regulujący kwestie ustalania ilości i jakości produktu, stanowi warunek do dokonania czynności cywilnoprawnej – sprzedaży".
Odnosząc się do powyższych zarzutów, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w logice prawniczej słowo "oraz" (traktowane jako spójnik międzyzdaniowy) odpowiada funktorowi zdaniotwórczemu koniunkcji. Słowo "oraz" może być także użyte jako funktor nazwotwórczy w znaczeniu enumeracyjnym. Spójniki właściwe dla dysjunkcji to natomiast: "albo..., albo..., "bądź..., bądź...". Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że – wbrew opinii strony – nie ma podstaw, aby twierdzić, iż z języka polskiego wynika, że opłaty, mogą mieć jedynie administracyjny, publicznoprawny charakter. Wydany przez Państwowe Wydawnictwo Naukowe Słownik języka polskiego zawiera następującą definicję opłaty: "określona kwota pieniężna wypłacana za pewne świadczenia, czynności, usługi, za prawo do czegoś itp." W Słowniku podane są przykłady różnego typu opłat, przy czym są to w równej liczbie opłaty publicznoprawne, jak i takie, które podobnego charakteru nie mają.
Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił leksykalne wątpliwości strony i podkreślił, że w zaskarżonej decyzji Naczelnik Urzędu Celnego nie wykroczył poza zakreślony prawem katalog kosztów powiększających wartość transakcyjną. Do kosztów transportu towaru, wymienionych w art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego zalicza się bowiem wszelkie koszty poniesione przez importera związane z przemieszczeniem towaru do granicy państwa lub portu polskiego.
Dyrektor Izby Celnej stwierdził ponadto, że dla prawidłowości doliczenia do wartości transakcyjnej kosztów badania ilościowego i jakościowego towaru nie ma istotnego znaczenia, czy ich przeprowadzenie stanowiło warunek dokonania jego sprzedaży. Przepis art. 23 § 9 Kodeksu celnego, w którym ustawodawca posłużył się instytucją warunku, nie odnosi się bowiem do katalogu kosztów wliczanych do wartości celnej na podstawie art. 30 Kodeksu celnego. Przepis art. 23 § 9 Kodeksu celnego precyzuje jedynie, czym jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar. Organ celny pierwszej instancji doliczył do wartości transakcyjnej towaru poniesione przez Przedsiębiorstwo Usług Morskich "G" koszty badań ilościowych i jakościowych towaru na podstawie art. 23 § 1 w związku z wyżej cytowanym art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego. W przepisach art. 30 Kodeksu celnego instytucję podobnie rozumianego warunku (koszty, które muszą być opłacone przez kupującego, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej) przewidziano jedynie w odniesieniu do honorariów, tantiem autorskich i opłat licencyjnych, które dodaje się do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar (§ 1 pkt 3 wyżej przywołanego artykułu). O warunku tego rodzaju nie ma natomiast mowy w przypadku kosztów transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłat załadunkowych i manipulacyjnych związanych z ich transportem, poniesionych do granicy państwa lub portu polskiego (art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego).
Wskazał Dyrektor Izby Celnej, że w pojęciu kosztów transportu mieszczą się nie tylko koszty związane ściśle z przewozem towaru, ale także koszty związane z:
- przeładunkiem towaru (por. wyrok NSA z dnia 19.09.1996 r. sygn. akt V SA 1154/95),
- organizacją transportu, załadunkiem, rozładunkiem, przygotowaniem i odbiorem towaru
(por. wyrok NSA z dnia 03.06.1998 r. sygn. akt V SA 1698/97),
- wyładunkiem, załadunkiem, przygotowaniem i odbiorem towaru (por. wyroki NSA z dnia
09.06.1998 r. sygn. akt V SA 986/97, z dnia 26.08.1998 r. sygn. akt V SA 1349/97, z dnia
02.07.1999 r. sygn. akt I SA/Łd 60/98),
- inspekcją jakościowo-ilościową towaru (por. wyrok NSA z dnia 14.01.1999 r. sygn. akt
SA/Sz 368/98).
Do kategorii kosztów transportu należy niewątpliwie zaliczyć zdaniem Dyrektora Izby również poniesione koszty dodatków dewizowych w celu przywozu towaru z zagranicy. W sytuacji, gdy transport przywożonych do kraju towarów odbywa się przy wykorzystaniu środków własnych przedsiębiorstwa, a także zaangażowaniu jego personelu, wypłacone załodze statku dodatki dewizowe są kosztem, który musi być poniesiony przez importera w celu przywozu towarów z zagranicy. Zależnie od zawartej przez stronę kupującą i sprzedającą umowy określającej warunki dostawy towaru, przedmiotowe koszty muszą być poniesione przez jedną ze stron w celu umożliwienia organizacji transportu. W przypadku poniesienia powyższych kosztów przez stronę sprzedającą, ich wysokość zostanie wkalkulowana w wartość transakcyjną, a co za tym idzie, w sposób automatyczny powiększą one wartość celną towaru. Natomiast w sytuacji, gdy umowa sprzedaży zawarta jest na warunkach pozostawiających organizację transportu w gestii strony kupującej, ma ona możliwość wynegocjowania odpowiednio niższej ceny należnej za kupowany towar. W takim jednak przypadku wartość transakcyjna towaru musi zostać skorygowana z uwzględnieniem elementów wymienionych w art. 30 i 31 Kodeksu celnego.
Powyższą decyzję zaskarżyła ""H"" Spółka Akcyjna. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła decyzji naruszenie:
- przepisu art. 23 § 1 ustawy Kodeks celny, poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie,
- przepisu art. 23 § 9 ustawy Kodeks celny poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie,
- przepisu art. 30 § 1 pkt 5 ustawy Kodeks celny, poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie,
- przepisu art. 89 ustawy Kodeks cywilny w zakresie definicji instytucji warunku w związku z art. 23 ustawy Kodeks celny poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie,
- art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że w trakcie prowadzonej kontroli celnej ujawniono należności uregulowane przez skarżącą tytułem zapłaty za usługę badania ilości i jakości towaru. Usługi wykonała specjalistyczna firma, przy czym przeprowadzenie przedmiotowego badania wynikało z wzajemnych uzgodnień stron umowy handlowej (w aktach sprawy).
W zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż przedmiotowa należność powinna zostać uwzględniona w wartości celnej towaru. Organy celne powołały się na treść art. 23 oraz art. 30 Kodeksu Celnego.
Mając na uwadze powyższe regulacje prawne tj. art. 23 § 1 oraz art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego należy wskazać na pominiętą przez Urząd Celny instytucję "warunku sprzedaży" jaką posługuje się ustawodawca w cytowanym powyżej przepisie.
Instytucja warunku uregulowana jest w przepisach ustawy Kodeks cywilny, art. 89 i następne. W niniejszej sprawie trudno jest przyjąć inną niż cywilnoprawną definicję warunku. Skoro bowiem ustawodawca w ustawie Kodeks Celny nie definiuje co rozumie pod pojęciem "warunek" zasadnym jest sięgnięcie do aktu prawnego, który taką definicje zawiera, czyli ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie zaś z art. 89 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, powstanie lub ustanie skutku czynności prawnej można uzależnić od zdarzenia przyszłego i niepewnego (warunek). W przedmiotowym stanie faktycznym strony zawierając umowę handlową uzgodniły jedynie sposób i warunki na jakich pokrywają ewentualne koszty związane z zawarciem lub wykonaniem samej umowy (koszty badania ilości/jakości towaru), przy czym nie stanowi to warunku dla wykonania samej umowy, a jedynie ewentualną podstawę do podniesienia roszczeń odszkodowawczych przez strony.
Skarżąca prezentuje stanowisko, iż wyłącznie usługi, które warunkują zawarcie umowy sprzedaży na rzecz kupującego mogą zostać uznane za te, które mogą zostać wliczone do ceny składającej się na wartość transakcyjną w rozumieniu prawa celnego.
Dodatkowo należy wskazać, zdaniem skarżącej, iż także podany jako podstawa prawna decyzji przepis art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie gdyż odnosi się do całkowicie innego stanu faktycznego i prawnego.
Koszty badania ilości i jakości towaru nie są bowiem z całą pewnością kosztami transportu, ubezpieczenia, nie stanowią także opłat załadunkowych i manipulacyjnych. Dla rozstrzygnięcia powyższego wystarczająca jest analiza językowa przedmiotowego przepisu – "opłaty" ze swej istoty mają zazwyczaj charakter administracyjny, publicznoprawny i cechuje je obligatoryjność. Dodatkowo na taki właśnie administracyjny charakter "opłaty" wskazują użyte przez ustawodawcę określenia przymiotnikowe: "załadunkowe i manipulacyjne", gdyż faktycznie tego rodzaju opłaty administracyjne występują przy transporcie.
Skarżąca odniosła się do wywodów Izby Celnej w przedmiocie wykładni pojęcia "opłaty", której dokonuje organ opierając się na definicji pobranej ze Słownika Języka Polskiego PKW. Skarżąca nie kwestionuje poprawności tej definicji, jednakże wskazuje, iż znaczenie słowa "opłata" jest niewątpliwie inna w języku potocznym, niż w języku prawnym stosowanym przez prawodawcę. Pojęcie "opłata" zgodnie z w/w definicją słownikową przytoczoną przez Izbę Celną jest wyjątkowo szerokie i dotyczy ogólnie rzecz ujmując zapłaty np. ceny za usługi.
Skarżąca wskazuje, iż w języku prawnym pojęcie "opłaty" jest znaczeniowo różne od tego jakie ma to słowo w języku potocznym. W niniejszej sprawie spór dotyczy znaczenia sformułowań używanych przez prawodawcę, co zawsze winno następować zgodnie z podstawowymi zasadami wykładni, a zatem ewentualna interpretacja winna następować z uwzględnieniem reguł języka prawnego.
Skarżąca wskazała, iż w świetle orzecznictwa oraz piśmiennictwa bezspornym jest, iż w przypadku przepisów prawa administracyjnego oraz podatkowego zasadą jest stosowanie jedynie wykładni językowej (gramatycznej), przy czym uwzględniając wynik takiej wykładni powinna ona mieć charakter ścieśniający, w żadnym zaś przypadku nie może ona być wykładnią rozszerzającą. W przypadku opłat ustawodawca zakreślił w sposób stanowczy, iż do wartości celnej towaru dodaje się jedynie opłaty będące załadunkowymi lub manipulacyjnymi.
W przedmiotowej sprawie opłaty portowe nie mogą zostać zaliczone do w/w kategorii opłat, gdyż nie są ani opłatami załadunkowymi ani też opłatami manipulacyjnymi. Z kolei w przypadku "kosztów" ustawodawca dokonał podziału na koszty transportu i ubezpieczenia. Bez żadnej wątpliwości opłaty portowe nie są kosztami ubezpieczenia ani transportu.
Odnosząc się do kwestii świadczeń wypłaconych załodze na trasie w związku z transportem towaru skarżąca wskazała, iż ujęcie tych wydatków w kategorii "koszty transportu" jest całkowicie bezzasadne i stanowi jawne naruszenie zasad dokonywania wykładni przepisów prawa administracyjnego i podatkowego.
Skarżąca wskazała, iż należności w/w są to świadczenia wypłacone w związku ze stosunkiem pracy pracowników - marynarzy zatrudnionych na statkach. Pozostają one w ścisłym związku z wiążącym skarżącą spółkę i jej pracowników stosunkiem pracy. Źródła regulacji tego świadczenia mają ustawową podstawę natomiast szczegółowo jest ona uregulowana w wewnątrzzakładowych przepisach prawa pracy skarżącej spółki. Wiązanie elementów wynagrodzenia za pracę pracowników z kosztami transportu stanowi przykład bezpodstawnej rozszerzającej wykładni, która w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna. Skarżąca wskazuje, iż przy przyjęciu takiej "logiki", czego skarżąca w żadnym razie nie czyni, za "koszty transportu" można by uznać np. także inne składniki wynagrodzenia pracowników, koszty obsługi lądowej statku, koszty wyżywienia załogi i inne, kosztów zasiłków chorobowych, wypadkowych. Z całą zaś pewnością nie taka była intencja ustawodawcy.
Skarżąca wskazała, iż Izba Celna wydając zaskarżoną decyzję w tym zakresie oparła się na błędnej wykładni art. 30 oraz art. 23 ustawy Kodeks celny.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej... pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu nie jest trafny zarzut naruszenia art. 23 § 1 i 9 Kodeksu celnego. Wykładnia systemowa uzasadnia wniosek organów celnych, że wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, czyli całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy, obejmująca wszystkie płatności dokonane jako warunek sprzedaży towaru w celu przywozu na polski obszar celny. Strony zgodnie wskazują jako istotną dla interpretacji pojęcia warunku regulację art. 89 Kodeksu cywilnego. Analizując znaczenie słowa "warunek" nie można również pominąć definicji słownika języka polskiego, zgodnie z którą warunek to czynnik, od którego uzależnione jest istnienie lub dokonanie czegoś. Strona skarżąca przyznaje, że w umowie handlowej nr [...] strony uzgodniły stosunki, na jakich pokrywają ewentualne koszty związane z zawarciem lub wykonaniem samej umowy - koszty badania ilości i jakości towaru. Strona skarżąca potwierdza, iż niewykonanie umowy w tym zakresie mogło stanowić podstawę do wystąpienia z roszczeniami odszkodowawczymi. Takie zastrzeżenie umowne stanowi warunek sprzedaży w rozumieniu ekonomicznym istotnym dla określenia ceny należnej za towar. W świetle art. 23 § 9 Kodeksu celnego nie jest istotne, czy kwota umownie zastrzeżona jako obciążająca stronę skarżącą z tytułu kosztów badania ilości i jakości towaru została uiszczona dobrowolnie, czy też wyegzekwowana jako kwota należna na rzecz sprzedawcy. Sprzedaż była dokonana zastrzeżeniem warunków określonych w umowie o tyle, że w umowie wskazano stronę jako zobowiązaną do poniesienia tych kosztów i określono skutki w sytuacji niewykonania postanowień umowy w tej części. Skoro w powołanym przepisie istotna jest cena faktyczna lub należna /całkowita kwota płatności/, to również należne sprzedawcy odszkodowanie z tytułu niedopełnienia postanowienia umownego podlegałoby uwzględnieniu jako należnej płatności kształtującej wysokość ceny faktycznie zapłaconej. Przepis art. 23 § 1 i 9 Kodeksu celnego stanowi samodzielną podstawę prawną ustalenia wysokości ceny faktycznie zapłaconej przez uwzględnienie w jej wyliczeniu należności z tytułu kosztów badania ilości i jakości towaru. Powołanie przez organy celne w prawnej podstawie rozstrzygnięcia tego problemu również art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego stanowi uchybienie nie mające jednak z przyczyn wyżej wskazanych wpływu na treść orzeczenia. Nie zostało w sprawie wykazane, aby koszty badania ilości i jakości towaru były kosztami transportu.
Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 30 § l pkt 5 Kodeksu celnego jako podstawy prawnej oceny opłat portowych poniesionych przez stronę. W sytuacji organizowania transportu drogą morską opłaty takie należą do kosztów transportu. W celu określenia wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej dolicza się wszystkie koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów. Dodatkowe wyszczególnienie w części 2. tego unormowania opłat załadunkowych i manipulacyjnych nie stanowi podstawy do wnioskowania, że koszty transportu nie obejmują opłat publicznoprawnych wymaganych dla przetransportowania towaru. Kosztem w znaczeniu ekonomicznym jest każdy wydatek poczyniony przez stronę na cel w ramach podjętego działania gospodarczego. Zasadne są wskazania organów celnych dotyczące zależnej od stron umowy formuły handlowej określającej obowiązki dostawy towaru. Celem przepisu jest określenie wartości celnej w sposób odzwierciedlający ekonomiczne nakłady na transport i ubezpieczenie. Ustawodawca dodatkowo przewidział doliczenie również opłat załadunkowych i manipulacyjnych, zapis ten nie stanowi jednak kategorycznego odróżnienia kosztów i opłat.
W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący doliczenia jako elementu kosztów transportu również dodatków dewizowych wypłaconych załodze statku m/t Ślęża. Skoro nie jest kwestionowane, że towar został przywieziony do Polski z wykorzystaniem tego środka transportu. W sprawie nie jest sporne, że doliczono do ceny faktycznie zapłaconej wydatki nie stanowiące stałego elementu wynagrodzenia, lecz stanowiące należności na rzecz marynarzy związane z podrożą morską poza krajem. W sprawie organy ustaliły, że cały czas tej podróży był związany z transportem przedmiotowego towaru. W konsekwencji zasadne jest ustalenie, że należności zostały wypłacone w związku z transportem towaru i były należne jedynie w związku z transportem w części dokonywanej poza granicami kraju. Prawną podstawą wypłaty świadczeń były umowy o pracę, jednakże wypłata tych elementów wynagrodzenia była warunkowana udziałem w transporcie towaru poza granicami kraju. Jedynie wykazanie przez stronę, że jakaś część podróży morskiej nie stanowiła etapu transportu towaru mogłoby stanowić podstawę do limitowania doliczenia tych wydatków do ceny faktycznie zapłaconej. Bezzasadne jako wykraczające poza granice sprawy rozpoznawanej są zarzuty dotyczące ewentualnej analogii kosztów wyżywienia, zasiłków chorobowych, obsługi lądowej.
Z tych względów uznając skargę za bezzasadną Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.