I SA/Gd 377/25

I SA/Gd 377/25 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-03-12
Data wpływu
2025-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Marek Kraus /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 178, art. 194 § 4, art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2026 r. sygn. akt I SA/Gd 377/25 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D.Ł. na zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr Z.132824773.ŁK.E postanawia: odrzucić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 377/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.Ł. (dalej jako: "Skarżąca", "strona") na zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr Z.132824773.ŁK.E, odrzucił skargę.
Doręczenie Skarżącej odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej (z jednoczesnym pouczeniem m. in. o przymusie adwokacko – radcowskim) nastąpiło w dniu 16 czerwca 2025 r.
W dniu 26 czerwca 2025 r. Skarżąca złożyła pismo zatytułowane "Skarga na Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach oraz Wojewoda Pomorski z dnia 12 kwietnia 2025 r."
Wobec złożonych wyjaśnień strony co do charakteru procesowego złożonego pisma z dnia 26 czerwca 2025 r., ww. pismo Skarżącej uznano za skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2025 r. (sygn. akt I SA/Gd 377/25) w przedmiocie odrzucenia skargi, zaś wniosek strony o przyznanie prawa pomocy przekazano referendarzowi sądowemu celem jego rozpoznania.
Postanowieniem z dnia 13 października 2025 r. sygn. akt I SPP/Gd 184/25 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku umorzył postępowanie z wniosku strony o przyznanie prawa pomocy wobec uznania, iż w piśmie z dnia 17 września 2025 r. Skarżąca cofnęła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 377/25 odrzucił wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd wskazał, że ww. wniosek należało odrzucić, gdyż Skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Dodatkowo, strona cofnęła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, wskutek którego postępowanie to zostało umorzone. Tym samym, wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu, który nie został uchybiony, należało uznać jako niedopuszczalny.
Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia został doręczony stronie dnia 28 listopada 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 156 akt sądowych).
Następnie postanowieniem z dnia 8 stycznia 2026 r. sygn. akt I SA/Gd 377/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną strony z uwagi na to, że wniesiona skarga kasacyjna, znajdująca się w aktach sprawy została sporządzona w sposób nieodpowiadający wymogom wynikającym z art. 175 § 1 p.p.s.a.
Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia ( wraz z obowiązkiem sporządzenia zażalenia przez adwokata lub radcę prawnego) został doręczony Skarżącej dnia 21 stycznia 2026 r.
Następnie pismem z dnia 25 stycznia 2026 r. (wniesionym osobiście do siedziby tut. Sądu w dniu 27 stycznia 2026 r.), Skarżąca wniosła zażalenie zarzucając naruszenie przepisów Konstytucji – każdy ma prawo dochodzić swoich prawa przed niezależnym sądem art. 45 ust. 1, art. 32 oraz naruszenie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 27 czerwca 1966 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 stycznia 2026 r. wezwano stronę do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 25 stycznia 2026 r. na postanowienie z dnia 8 stycznia 2026 r. poprzez jego podpisanie, bądź nadesłanie 1 egzemplarza podpisanego zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Odpis zarządzenia został doręczony Skarżącej dnia 4 lutego 2026 r.
Zgodnie z notatką urzędową, strona w dniu 5 lutego 2026 r. złożyła podpis na zażaleniu z dnia 25 stycznia 2026 r. zgodnie z zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2026 r. w siedzibie tut. Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zażalenie strony należało odrzucić.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w treści przywołanego przepisu, w tym na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Obowiązku tego nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (art. 175 § 2 i 2a w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). Ponadto w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy.
Przepis ten ustanawia tzw. przymus radcowsko-adwokacki przy sporządzaniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona nie może sporządzić takiego zażalenia osobiście, chyba, że należy do kategorii osób wymienionych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną.
Sporządzenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez osobę nieuprawnioną stanowi nieusuwalny, niepodlegający uzupełnieniu brak formalny, uniemożliwiający nadanie sprawie prawidłowego biegu.
Natomiast na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone i podpisane osobiście przez Skarżącą, pomimo prawidłowego pouczenia o obowiązku sporządzenia zażalenia z zachowaniem przymusu adwokacko - radcowskiego ( k. 179 akt sądowych).
Jak wynika z akt sprawy Skarżąca nie jest adwokatem lub radcą prawnym, jak również nie należy do żadnej kategorii osób uprawnionych na podstawie art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. do sporządzenia takiego zażalenia.
W związku z niedopełnieniem warunku, o jakim mowa w przywołanym przepisie, wniesione zażalenie należy uznać za niedopuszczalne i podlega ono odrzuceniu.
Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.