I SA/GD 797/24

I SA/Gd 797/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący/
Marek Kraus
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 3 ust. 3, art. 1a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./, Protokolant Specjalista Beata Jarecka, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 27 czerwca 2024 r., nr SKO.410.78.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia 27.06.2024r. działając na podstawie:
• art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. z dnia 1 marca 2018 r. Dz. U. z 2018 r. poz. 570),
• art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U.2023.2383 tj. z dnia 6 listopada 2023 r.,
po rozpatrzeniu odwołania Spółki M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. od decyzji Wójta Gminy Studzienice z dnia 26 kwietnia 2024 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2024 r.
- utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu przypomniano, że pismem z dnia 12 lutego 2024 r. organ pierwszej instancji wezwał współwłaścicieli nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...] położoną w S.1 do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości za 2024 r..
Postanowieniem z dnia 5 marca 2024 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2024 r..
Pismem z dnia 20 marca 2024 r. organ pierwszej instancji wezwał podatników do złożenia wyjaśnień w sprawie co do władania, posiadania według należnych udziałów, sposobu użytkowania nieruchomości w roku 2024.
W odpowiedzi Z.S. i B.S. wskazali, że w dalszym ciągu nie mają dostępu do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] podobnie jak w poprzednich latach, nie użytkują nieruchomości, nieruchomość użytkuje P.M. prezes Spółki M. Sp. z o.o. Według nich sposób użytkowania nieruchomości w stosunku do lat ubiegłych nie uległ zmianie. Wyjaśnienia złożył również A.S., który wskazał, iż w dalszym ciągu podobnie do lat ubiegłych nie ma dostępu do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w S.1, nie użytkuje tej nieruchomości, nieruchomość jest w użytkowaniu M. Sp. z o.o., aktualne pozostaje to co zeznał co do poprzednich lat w kwestii użytkowania nieruchomości. Spółka zaś w wyjaśnieniach wskazała, że w 2024 r. zamierza sezonowo wykorzystywać część nieruchomości tj. około 2,4 ha, pięć budynków mieszkalnych położonych na działce nr [...]. Działalność będzie polegała na sezonowym najmie krótkoterminowym. Spółce nie są znane zamiary współwłaścicieli w zakresie korzystania ze wspólnej nieruchomości. Do pisma Spółka załączyła mapkę z zaznaczonym terenem, z którego zamierza korzystać. D.K. mimo doręczenia pisma nie udzielił wyjaśnień.
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2024 r. organ pierwszej instancji włączył do akt sprawy wymienione w piśmie dowody z dokumentów. Jednocześnie organ wyznaczył stronom termin 7 dni na zapoznanie się z materiałem dowodowym i wypowiedzeniem się w sprawie.
Decyzją z dnia 26 kwietnia 2024 r. organ pierwszej instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości solidarnie samoistnym posiadaczom D.K. oraz M. Sp. z o.o. w S..
Od decyzji odwołała się Spółka wskazując, iż na gruntach rolnych nie jest prowadzona działalność gospodarcza, zaś łąki i grunty orne mają klasę VI co zwalnia te grunty z podatku rolnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku rozpoznając sprawę przypomniało, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.
Organ pierwszej instancji w toku postępowań za poprzednie lata podatkowe ustalił, iż do nieruchomości nie mają dostępu współwłaściciele tj. B.S. i Z.S. oraz A.S. Kolegium fakty te są znane z urzędu z uwagi na odwoławcze postępowania podatkowe. W stosunku do D.K. nie wykazano ograniczenia w wykonywaniu jego prawa własności.
W toku przedmiotowego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, iż w dalszym ciągu w roku podatkowym 2024 nie zmieniła się sytuacja ww. współwłaścicieli, nadal nie mają możliwości korzystania z nieruchomości. D.K. mimo skutecznego doręczenia wezwania do złożenia wyjaśnień co do użytkowania wspólnej nieruchomości w 2024 r. nie udzielił organowi odpowiedzi. Nie skorzystał z uprawnienia co do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, nie złożył również odwołania od decyzji. Z poprzednich postępowań Kolegium jest wiadome, że D.K. pozostawał ze Spółką w kontakcie w kwestiach związanych z korzystaniem z nieruchomości wspólnej i on sam nigdy nie miał ograniczonego dostępu do tej nieruchomości. Nic w dalszym ciągu nie wskazuje na to, aby D.K. podobnie jak ww. współwłaściciele nie miał możliwości korzystania ze wspólnej nieruchomości.
Organ pierwszej instancji wezwał również Spółkę do złożenia wyjaśnień co do sposobu użytkowania nieruchomości w 2024 r. Spółka odpowiedziała, że zamierza prowadzić na części nieruchomości działalność sezonową, najem krótkoterminowy.
Na stronie [...] gdzie do płatności związanych z rezerwacjami podano dane Spółki, znajduje się szeroka oferta nie tylko wynajmu domków. Oferta jest dostępna również na [...] z możliwością rezerwacji w każdym miesiącu bez względu na porę roku. Na stronie internetowej jest informacja, że domki są całoroczne i jest możliwość wypoczynku również jesienią i zimą. Zatem jest to oferta całoroczna. Wśród atrakcji przewidziano możliwość wędkowania w stawie znajdującym się na działce oznaczonej jako grunt RVI, a także atrakcje turystyczne takie jak grillowanie, grzybobranie, muzyka przy ognisku, spływy kajakowe - nieruchomość ma bezpośredni dostęp do jeziora, czy korzystanie z sauny znajdującej się przy plaży. Jest również możliwość wynajmu sprzętu pływającego. Na terenie nieruchomości znajduje się także plac zabaw. Ponadto oferta zawiera również organizowanie imprez okolicznościowych oraz możliwość organizacji kuligów zimą. Szereg możliwości spędzania czasu wolnego wskazany w ofercie świadczy o tym, że klienci Spółki mogą w nieograniczonym zakresie korzystać z terenu nieruchomości, na którym posadowione są m.in. domki na wynajem.
Spółka w odwołaniu domagała się uchylenia decyzji w części i obciążenia jej podatkiem od nieruchomości we wskazany przez nią sposób, bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Spółka twierdzi, że grunty stanowiące łąki trwałe i grunty orne nie były i nie są przez nią zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Wskazano, że Spółka jest przedsiębiorcą. W 2019 r. Spółka kupiła udział w nieruchomości, na której w chwili zakupu istniał kompleks domków letniskowych wraz z infrastrukturą rekreacyjno-wypoczynkową z dostępem do jeziora. Całość figuruje na stronie internetowej pod nazwą O. w S.1 oraz portalu społecznościowym [...] na koncie [...]. Spółka jako przedmiot działalności ma wpisane w KRS "Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania", "Wynajem i zarządzanie nieruchomościami", "Hotele i podobne obiekty zakwaterowania", "Zakwaterowanie".
Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21 wskazano, że Spółka od sierpnia 2019 r. jest współwłaścicielem nieruchomości, w skład której wchodzą grunty rolne. Jako podmiot, którego jedyną formą aktywności jest prowadzenie działalności gospodarczej, nieruchomość nabyła w skład prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55.1 Kodeksu cywilnego. Spółka składała wcześniej oświadczenie, że grunty zostały ujęte jako składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych.
Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu wynika, iż na nieruchomości znajduje się kompleks wypoczynkowy wraz z infrastrukturą rekreacyjno-wypoczynkową. Grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako rolne nie są wykorzystywane na prowadzenie działalności rolnej, wchodzą one w skład całego kompleksu wypoczynkowego. Dowody w sprawie wskazują na to, że sytuacja taka istniała już przed nabyciem przez Spółkę udziału w nieruchomości. Grunty rolne zatem są w posiadaniu przedsiębiorcy, nie jest na gruntach rolnych prowadzona działalność rolna lecz działalność związana z wynajmem domków letniskowych i korzystaniem z miejsc rekreacyjno-wypoczynkowych usytuowanych na terenie O. W rzeczywistości na tych gruntach wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, które mieszczą się w zakresie przedmiotu działalności Spółki.
Brak zatem podstaw do uwzględnienia odwołania Spółki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez pominięcie wnioskowanych dowodów w sprawie tj. przesłuchania świadka P.M., a w konsekwencji dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych i ustalenie, że cała powierzchnia działki (4.06 ha) nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S.1 jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez M. sp. z o.o., podczas gdy łąki trwałe (0.67 ha) oraz grunty orne (2.21 ha) nie były nigdy zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej jak również władztwo nad nieruchomości przypisane jest do wszystkich współwłaścicieli, co w konsekwencji doprowadziło to błędnego obciążenia skarżącego podatkiem od nieruchomości za użytki oznaczone jako łąki trwałe (0.67 ha) i grunty orne (2.21 ha),
2. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i ustalenie, że łąki trwałe (0.67 ha) znajdujące się na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S.1 należą do klasy bonitacyjnej IV, podczas gdy z informacji z rejestru gruntów sporządzonej w dniu 5 maja 2021 r. jednoznacznie i bezspornie wynika, iż łąki trwałe (0.67 ha) należą do VI klasy bonitacyjnej,
3. art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.) poprzez błędne zastosowanie przepisu i opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów sklasyfikowanych w informacji z rejestru gruntów sporządzonej w dniu 5 maja 2021 r. (działka nr [...]) jako łąki trwałe oraz grunty orne, które nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej,
4. art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym (dalej: u.p.r.) poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy M. sp. z o.o. powinna zostać zwolniona od podatku rolnego,
5. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Wójta Gminy Studzienice, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą uzasadnia jej związek z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6. art. 3 ust. 4 u.p.o.l. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że podatnikiem podatku od nieruchomości są posiadacze samoistni, podczas gdy z przepisu wynika, że są to współwłaściciele,
7. naruszenie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 p.o.l. w związku z art. 191 O.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż posiadaczem samoistnym nieruchomości, jest skarżąca i D.K., w sytuacji gdy przedmiotowa nieruchomość objęta jest współwłasnością, a pozostali właściciele roszczą sobie prawa do ww. nieruchomości oraz pożytków z nich uzyskiwanych, a skarżąca w żadnej mierze nie wyraża woli władania przedmiotową nieruchomością z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o:
1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 27 czerwca 2024 roku w sprawie o sygn. akt sprawy nr SKO.410.78.2024 utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję decyzji Wójta Gminy Studzienice z dnia 26 kwietnia 2024 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2024 r. w całości, stosownie do art. 135 p.p.s.a.;
2. na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W niniejszej sprawie należy ocenić krąg podmiotów będących podatnikami podatku od nieruchomości, jak i przedmiot opodatkowania.
W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że współwłaściciele A.S., B.S. i Z.S. nie uzyskali posiadania spornej nieruchomości. W sprawie zostało potwierdzone, że w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja samodzielnego posiadania przez współwłaścicieli mających odpowiednio udział 58/100 i 2/100, z wyzuciem z własności innych współwłaścicieli.
Wskazanymi w decyzji organu I instancji samoistnymi posiadaczami nieruchomości, wobec których solidarnie określono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości są D.K. oraz M. Spółka z o.o. z siedzibą w S..
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd prawny, że przepis art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l. jest przepisem szczególnym, wyłączającym zasadę podatkowej odpowiedzialności właścicieli nieruchomości (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 4562/21).
W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wyrażona została zasada, w świetle której podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości, z zastrzeżeniem art. 3 ust. 3 u.p.o.l., który stanowi że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. W przypadku nieruchomości pozostającej we współwłasności, obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, co oznacza, że wszyscy współwłaściciele powinni być adresatami decyzji, w której wysokość podatku od nieruchomości należy ustalić w jednej kwocie, niezależnie od wielkości udziału współwłaściciela w nieruchomości. Jak już zaznaczono, zasada opodatkowania podatkiem od nieruchomości właściciela (współwłaścicieli) doznaje wyjątku, w przypadku gdy nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym. W myśl art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm. – dalej jako: "k.c.") posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie samoistne jest zatem stanem, w którym posiadacz zarówno faktycznie włada rzeczą (corpus), jak i przejawia wolę posiadania jej jak właściciel (animus rem sibi habendi).
W praktyce, gdy nieruchomość należy do współwłaścicieli, reguła, według której podatkiem od nieruchomości obciążony jest posiadacz samoistny, znajduje zastosowanie na ogół w przypadku, gdy podmiotowi faktycznie władającemu rzeczą jak właściciel nie przysługuje prawo własności. Posiadanie nieruchomości przez jej współwłaścicieli (nawet jeżeli jest to tylko jeden z wielu współwłaścicieli) zwykle wynika wyłącznie z wykonywania prawa własności przysługującego współwłaścicielom z respektowaniem prawa własności przysługującego wszystkim z nich, to jest posiadającym nieruchomość i nie posiadającym.
To, że pozostali współwłaściciele nieruchomości z niej nie korzystają i nie pobierają pożytków, nie jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2007 r. (sygn. akt II FSK 1748/06), że zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w sytuacji, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, to obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach solidarnie. Oznacza to między innymi, że wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej (korzystania z niej), pozostają bez znaczenia z punktu widzenia ponoszenia ciężarów w podatku od nieruchomości (płacenia podatku). Interpretacja powyższa nie odnosi się jednak do sytuacji takiej, jaka może występować w rozpatrywanej sprawie, tj. gdy samoistnym posiadaczem jest jeden ze współwłaścicieli nieruchomości. Jest to sytuacja absolutnie wyjątkowa. Wyjątek taki wiąże się z sytuacją, w której jeden ze współwłaścicieli posiada samoistnie nieruchomość z zamiarem "wyzucia" z własności innych współwłaścicieli (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2019 r., sygn. akt II FSK 1393/19).
Należy zauważyć, że Sądowi z urzędu znany jest wyrok WSA w Gdańsku o sygn. akt I SA/Gd 386/23 oraz I SA/Gd 939/23 w przedmiocie określenia wobec Skarżącej podatku od nieruchomości za wcześniejsze lata. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd przedstawiony we wskazanych wyrokach, że również w sytuacji, gdy posiadanie samoistne obejmuje przedmiot współwłasności, podatnikiem jest samoistny posiadacz, a nie współwłaściciel, który przedmiotu opodatkowania nie posiada.
Pogląd ten zyskał aprobatę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a zwłaszcza w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1087/16 (wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazano, że reguła współodpowiedzialności podatkowej wszystkich współwłaścicieli nieruchomości nie ma zastosowania w sytuacji, gdy zaistnieje samoistne jej posiadanie tylko przez niektórych (nie wszystkich) współwłaścicieli. Podobnie w wyroku z dnia 5 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 729/16 stwierdzono, że również w przypadku współwłasności przedmiotu opodatkowania obowiązuje zasada pierwszeństwa obowiązku podatkowego samoistnego posiadacza przed właścicielem, co oznacza, że w przypadku ustalenia, że jeden ze współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania jest jej posiadaczem samoistnym, na mocy art. 3 ust. 3 u.p.o.l. obowiązek podatkowy ciąży wyłącznie na nim, a określona w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. zasada solidarności obowiązku podatkowego współwłaścicieli nie ma w tym przypadku zastosowania.
Zasadę tę potwierdzono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1336/17, akcentując, że jakkolwiek obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach nieruchomości solidarnie i ich wzajemne relacje oraz spory co do zakresu posiadania i korzystania z nieruchomości wspólnej zasadniczo pozostają bez znaczenia z punktu widzenia obowiązku ponoszenia ciężarów w podatku od nieruchomości, nie odnosi się to jednak do sytuacji samoistnego posiadania nieruchomości tylko przez niektórych współwłaścicieli. Analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajął także w wyrokach z dnia 28 października 2019 r., sygn. akt II FSK 1367 i 1393/19.
W wyrokach z dnia 19 lutego 2019 r. o sygn. akt II FSK 3081/18, II FSK 3082/18 oraz II FSK 3083/18 wskazano, że o tak rozumiane posiadanie samoistne chodzi w przepisie art. 3 ust. 3 u.p.o.l. Przepis ten wyklucza stosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 (właściciel jako podatnik podatku od nieruchomości) zarówno wtedy, gdy kto inny jest właścicielem, a kto inny posiadaczem samoistnym nieruchomości, ale również wtedy, gdy jeden ze współwłaścicieli jest posiadaczem samoistnym, a inni nie. W tym ostatnim przypadku, gdy znani są współwłaściciele nieruchomości, ale tylko jeden z nich jest posiadaczem samoistnym, obowiązek podatkowy będzie ciążył właśnie na nim z wyłączeniem pozostałych, niewładających współwłaścicieli.
W orzecznictwie wskazuje się, że o posiadaniu samoistnym ponad udziały przysługujące posiadającym współwłaścicielom można mówić w wypadku posiadania nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli lub niektórych z nich z zamiarem władania jak właściciele całą nieruchomością z wyzuciem z własności innych współwłaścicieli (por. wyroki NSA z dnia 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 541/17, z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 2230/17, z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2031/18;). Należy przy tym podzielić stanowisko zaprezentowane w wyrokach NSA z dnia 19 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 3081/18, II FSK 3082/18 oraz II FSK 3083/18, z których wynika, że współposiadanie samoistne nieruchomości będące z mocy art. 206 k.c. elementem współwłasności nie tylko nie musi, ale wręcz nie może odpowiadać mierzonym w częściach idealnych powierzchniom gruntu i budynków. Nie można także mówić o posiadaniu części nieruchomości ponad idealnie określony ułamek wynikający z prawa własności. Prócz tego w przypadku posiadania nieruchomości "ponad udział" zamiar wyzucia nie tylko z posiadania samoistnego, ale i w konsekwencji w ogóle ze współwłasności nieruchomości innego współwłaściciela, wymaga uzewnętrznienia tej woli tak wobec otoczenia, jak i wobec wyzutego w całości z posiadania nieruchomości współwłaściciela.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sprawy wynika, że w spornym okresie B.S., Z.S. oraz A.S. nie mieli dostępu ani możliwości korzystania ze swego udziału w nieruchomości.
Co więcej, z akt sprawy wynika, że D.K. oraz Spółka władają nieruchomością dla siebie, nie ukrywając tego zamiaru, który jest jawny dla otoczenia. Uzewnętrznione czynności faktyczne prowadzone przez Skarżącą oraz D.K. jednoznacznie wskazują na samodzielny, niezależny od woli pozostałych współwłaścicieli nieruchomości stan władztwa w odniesieniu do tejże nieruchomości. Przykładowo wyrazem tego jest zawarcie umowy na odbiór ścieków (ponoszenie związanych z tym opłat), czerpanie korzyści finansowych (oferta na wynajem domków dla turystów). W mediach społecznościowych "O. " jako kontakt podana jest Skarżąca.
Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, organy podatkowe prawidłowo zobowiązały solidarnie Skarżącą oraz D.K. do zapłaty podatku od nieruchomości za wskazany rok.
Spór w sprawie dotyczy również przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie zaś z pkt 4 art. 1 ww. ustawy, przez działalność gospodarczą należy rozumieć działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570).
Gramatyczna wykładnia ww. przepisu wskazuje, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkami przewidzianymi w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) nieruchomości skutkuje bowiem tym, że dany budynek, budowla czy grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Taka wykładnia została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15 uznał, że "Art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".
W uzasadnieniu Trybunał podkreślił m.in., że zastosowane w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. "W konsekwencji obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., zostaje nałożony na osoby posiadające grunty niemające związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Szczególnie rażące jest nałożenie takiego obowiązku na współposiadaczy gruntu wówczas, gdy jeden z nich nie jest przedsiębiorcą. Celem ustawodawcy nie było zaś opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są one w danym momencie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też nie (zob. B. Pahl, Opodatkowanie gruntów i budynków będących w posiadaniu osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, nabytych i wykorzystywanych w celach osobistych, "Finanse Komunalne" nr 5/2010, s. 73; R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatki i opłaty lokalne. 601 pytań i odpowiedzi, Warszawa 2012, s. 235 i 348).
Również w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 Trybunał Konstytucyjny uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." W ocenie Trybunału, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Trybunału zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Trybunał stanął na stanowisku, że zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, a to prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Tym samym zaskarżoną regulację Trybunał uznał za sprzeczną również z art. 31 ust. 3 oraz art. 84 Konstytucji. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał przypisał brakowi precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. TK uznał, że zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów.
Z tezy wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. w sposób jednoznaczny wynika, że jest on adresowany do wszystkich podatników będących przedsiębiorcami lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (osób fizycznych, jak i osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych posiadających w świetle art. 3 ust. 1 u.p.o.l.), co nie jest takie jednoznaczne w przypadku poprzedniego orzeczenia. Zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź odnosi się bowiem do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 21/21 jest to tzw. wyrok interpretacyjny, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w określonym jego rozumieniu. Cecha niekonstytucyjności przypisana jest wskazanej w sentencji tego wyroku treści normy prawnej, ustalonej w wyniku poprzedniej wykładni. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Mimo, że przywołany wyrok zapadł na tle sprawy ze skargi konstytucyjnej osoby fizycznej, w zakresie przyjętej przez Trybunał interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ma on uniwersalne znaczenie (zob. np. wyroki NSA: z 4 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 895/21, z 16 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 25/21 oraz III FSK 60/21).
W wyroku z 4 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 898/21 NSA wskazał, że związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, oprócz samego posiadania tej rzeczy przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny zaś być uznane ze związane z tą działalnością. Jak stwierdził NSA, w ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. W każdym przypadku ustalenie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu, który prowadzi także inny rodzaj działalności, nie może natomiast ograniczać się do wykazania posiadania tych nieruchomości.
Z kolei w wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. akt III FSK 4061/21 NSA sformułował tezę, że "za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:
1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:
- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo
- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej".
Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 260/23, zgodnie z którym związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcie (gruntu) na prowadzenie działalności gospodarczej", którym prawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i c u.p.o.l. O ile zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej można uznać za równoznaczne ze związaniem tego gruntu z działalnością gospodarczą, o tyle związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą nie jest konieczne jego faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej.
Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazać należy, że organy obu instancji dokonały analizy faktycznego oraz potencjalnego wykorzystywania spornych gruntów (w tym gruntów ornych oraz łąk) do działalności gospodarczej spółki w 2024 r.
Z ustaleń organów wynika przede wszystkim, że przedmiotem przeważającej działalności gospodarczej Spółki zgodnie z wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym jest m.in. działalność związana z obiektami noclegowymi turystycznie i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z). Z informacji z Ewidencji Gruntów i Budynków Starosty, na działce nr [...] o łącznej pow. 40.600 m2 (stanowiącej grunty rolne klasy VI, łąkę klasy VI oraz tereny mieszkaniowe zabudowane o pow. 1.1800 ha) jest zlokalizowanych 7 budynków: 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z główną funkcją- domki letniskowe oraz 1 pozostały budynek pozamieszkalny.
Uwzględniono także jako dowód do sprawy dokumentację fotograficzną, kserokopie pism i protokół oględzin, oraz innych wskazanych tam dokumentów.
Wynika z tego, że otoczenie i działka nr [...] nie jest faktycznie wydzielona na łąki trwałe i grunty orne. Porównując dane z Ewidencji Gruntów i Budynków z mapą i rzeźbą terenu można stwierdzić, że na gruncie oznaczonym jako łąka znajduje się staw, natomiast na gruntach ornych znajduje się budynek, zadaszona wiata z miejscem na grill wraz z prowadzącymi ścieżkami wyłożonymi z kamienia. Istnieje możliwość poruszania się po terenie całej nieruchomości. Chcąc dostać się do linii brzegowej jeziora trzeba przejść przez całą działkę (jezioro stanowi jedną z granic działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym S.1). Ponadto na ogólnodostępnych stronach internetowych na działce nr [...], widnieje oferta wynajmu domków letniskowych całorocznych O. z ofertą: m.in. grill, ognisko, sauna, spływy kajakowe, wędkowanie.
Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, Uchwała Rady Gminy Studzienice nr III/21/99 z dnia 30 marca 1999 r., w sprawie zmiany planu przestrzennego zagospodarowania obszaru zlewni jeziora [...] i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] w S.1, działka ta stanowi teren mieszkalnictwa zagrodowego (oznaczenie na planie 1MR) w obrębie działki dopuszcza się lokalizację usług agroturystycznych w formie domków wypoczynkowych wolnostojących.
Przywołane, bezsporne okoliczności faktyczne sprawy, potwierdzają związanie gruntów z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, także grunty orne oraz łąki trwałe są i mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Fakt oznaczenia spornych gruntów jako łąki oraz grunty orne, nie zmienia bowiem ich zasadniczego wykorzystania i prowadzenia na nich działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa. Tym bardziej, że przedmiot działalności skarżącej Spółki powiązany jest z wynajmem domków letniskowych i pozwala na rozbudowę infrastruktury letniskowej. Potencjalni klienci spółki mieli dostęp do całej nieruchomości, nie było ogrodzonych i wydzielonych terenów. Oferta spółki nie ograniczała się wyłącznie do wynajmu domków letniskowych, lecz także do wielu innych atrakcji związanych z korzystnym usytuowaniem nieruchomości oraz znajdującymi się na niej innymi niż domki obiektami (zadaszona wiata, grill) czy też dostępem do jeziora.
Podkreślić należy, że sama strona skarżąca nie skonkretyzowała istotnych cech spornych nieruchomości, które powodowały, iż były one trwale i nieodwracalnie gospodarczo nieprzydatne. Brak wykonywania usług w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej Spółki nie oznacza jednocześnie niemożności gospodarczego wykorzystania spornego terenu w inny wybrany przez przedsiębiorcę sposób. Zwłaszcza, że Skarżąca ma możliwości i instrumenty prawne, by wykorzystywać grunty pozostające w jego posiadaniu, zgodnie z profilem prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ma zatem żadnych podstaw do uznania, że sporne nieruchomości gruntowe (grunty orne oraz łąki) nie mogą być wykorzystane do działalności gospodarczej z trwałych i obiektywnych przyczyn.
Zauważyć też należy, że konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy (m.in. wyrok WSA w Szczecinie z 10 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 825/20). Nieistotna jest zatem okoliczność faktycznego wykorzystywania, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, a nawet rodzaj tytułu prawnego przysługującego przedsiębiorcy. Nie jest też ważne, czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów, z zastrzeżeniem rzecz jasna jakiejkolwiek gospodarczej przydatności nieruchomości. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem, w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II FSK 1031/09). Również wyroki TK z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 oraz z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 nie podważają majątkowego charakteru podatku od nieruchomości.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy wskazać, że informacje z ogólnodostępnych stron internetowych czy też umowa na odbiór ścieków były tylko jednym z dowodów na prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę na spornym terenie. Niemniej z wpisów w mediach społecznościowych wynika, że na nieruchomości prowadzona była działalność gospodarcza w zakresie wynajmu domków letniskowych co najmniej od wielu lat.
Sąd nie stwierdził , by organy podatkowe naruszyły art. 120, art. 122 i art. 187 § 1 O.p., podjęły bowiem niezbędne czynności dowodowe i zgromadziły materiał uprawniający do wydania decyzji. Przebieg postępowania i zgromadzony materiał wskazują również, że strona miała możliwość przedkładania dowodów i miała zapewniony udział w postępowaniu. Kompleksowa analiza zebranego materiału dowodowego i wnioski z niej wynikające, w ocenie Sądu, należy uznać za trafne i nieprzekraczające granic swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p. Organ odwoławczy wystarczająco wyjaśnił bowiem zasadność przesłanek, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie, wskazując przy tym fakty, które uznał za udowodnione i dowody na których się oparł, jak również okoliczności oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględnił stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśnił podstawę prawną decyzji przytaczając przepisy prawa mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera zatem wszystkie elementy składowe narzucane treścią art. 210 § 1 O.p., w tym uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p.). To, że ustalenia organu podatkowego odbiegają od stanowiska strony, nie oznacza automatycznie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.
Końcowo należy także podać, że organy obu instancji w swoich rozstrzygnięciach prawidłowo przyporządkowały klasę łąk do VI klasy bonitacyjnej. Powyższe wynika również z wystawionej informacji z rejestru gruntów . Nie ma to jednak wpływu na opodatkowanie tych gruntów, gdyż jak słusznie uznały organy obu instancji, są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oraz jest to główny i podstawowy cel ich wykorzystywania. Jeżeli w posiadaniu przedsiębiorcy są użytki rolne, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że na prowadzenie działalności gospodarczej nie są zajęte, a nie są zajęte wtedy, gdy pomimo posiadania ich przez przedsiębiorcę są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność np. rolną (wyrok NSA z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1877/15).
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.