I SA/GD 359/21

I SA/Gd 359/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 1975/21 - Wyrok NSA z 2025-04-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art.239 b par.2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2021 r. sprawy ze skargi "A" Sp.zo.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 1 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 30 października 2020 r. nr [...] określił spółce "A" Sp. z o.o., z siedzibą w G. zobowiązanie w podatku akcyzowym w wysokości 35.191,00 zł.
Postanowieniem z dnia 30 października 2020 r. [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego - w trybie art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej - nadał decyzji nieostatecznej z dnia 30 października 2020 r. rygor natychmiastowej wykonalności.
Spółka złożyła zażalenie na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.
W przedmiotowym zażaleniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 239b § 1 pkt 4, 239b § 2 oraz art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w związku z art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 1 lutego 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że mając na uwadze niewykonanie przez stronę zobowiązania podatkowego po doręczeniu decyzji nieostatecznej oraz krótki czas do upływu terminu przedawnienia prawidłowo organ pierwszej instancji uprawdopodobnił zaistnienie przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności określonej w art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej.
W kwestii natomiast podnoszonej przez stronę, iż organ pierwszej instancji nie dokonał ustaleń dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej strony zauważono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 30 października 2020 r., nie kierował się przesłanką przewidzianą w art. 239b § 1 pkt 2 O.p.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, na dzień wydania postanowienia organu pierwszej instancji bezsprzecznie zaistniały przesłanki świadczące o wysokim prawdopodobieństwie, że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia 30 października 2020 r. nr [...] nie zostanie przez stronę wykonane, w rozumieniu tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2018 r., w sprawie II FSK 1990/16.
Wskazano, że w przedmiotowej sprawie termin płatności zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży na terytorium kraju samochodu osobowego upłynął 25 marca 2015 r.. Zatem w/w zobowiązanie podatkowe jest wymagalne do dnia 31 grudnia 2020 r., przy czym - jak wynikało z akt sprawy - nie zaszły żadne okoliczności skutkujące zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia.
Zatem - w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, a wbrew twierdzeniu strony - organ pierwszej instancji prawidłowo uznał za zasadne nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego z 30 października 2020 r. nr [...], z uwagi na zaistnienie w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a także uprawdopodobnił, że strona nie wykona zobowiązań podatkowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wydanym postanowieniem zarzuciła:
I. naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zmian.) - dalej Ordynacja podatkowa,
- art. 239 b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej,
- art. 239 § 2 Ordynacji podatkowej,
- art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w związku z art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b §2 Ordynacji podatkowej;
II. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest:
- art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowym, które nastąpiło przed nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 30 października 2020 r..
Zarzucając powyższe skarżąca wniosła o: uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 1 lutego 2021 r., nr [...].
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W niniejszej sprawie podstawą wydania zaskarżonego postanowienia był przepis art. 239b § 1 pkt 4 oraz art. 239b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.
W myśl art. 239b § 1 pkt 1 i 4 O.p. ustawy decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.
Natomiast z art. 239b § 2 O.p. wynika, iż przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
Sąd podziela pogląd, że uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania, o którym mowa w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej nie może być utożsamiane z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że podatnik nie ureguluje zobowiązania, przez co zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia.
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, Sąd przypomina, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności.
W przedmiotowej sprawie termin płatności zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży na terytorium kraju samochodu osobowego upłynął 25 marca 2015 r.. Zatem zobowiązanie podatkowe było wymagalne do dnia 31 grudnia 2020 r., przy czym - jak wynika z akt sprawy - na dzień wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] tj. na dzień 30 października 2020 r. nie zaszły żadne okoliczności skutkujące zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia.
W konsekwencji stwierdzić należy, że organy prawidłowo uznały, że w przedmiotowej sprawie zachodziła przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, tj. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży w 2015 r. na terytorium kraju samochodu osobowego - na dzień wydania postanowienia nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności - był krótszy niż 3 miesiące.
W myśl art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej nadaje się - po zaistnieniu określonych w § 1 przesłanek - w sytuacji, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane.
Wydając zaskarżone postanowienie organy wskazały, że w przedmiotowej sprawie uprawdopodobnione zostało, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji z 30 października 2020 r. nie zostanie wykonane przed upływem terminu przedawnienia.
Sąd z powyższą oceną się zgadza, albowiem z akt sprawy wynika, że decyzja niestateczna Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 października 2020 r. została doręczona stronie w dniu 16 listopada 2020 r.. Mając zatem na uwadze, że stronie przysługuje prawo do wniesienia odwołania od tej decyzji w terminie 14 dni od jej doręczenia (z czego strona skorzystała), uwzględniając termin wynikający z art. 227 § 1 Ordynacji podatkowej na przekazanie odwołania do organu odwoławczego, jak również uwzględniając czas niezbędny na przeprowadzenie postępowania odwoławczego i wydanie (oraz doręczenie) decyzji ostatecznej - organ pierwszej instancji, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, mógł mieć uzasadnione podstawy do stwierdzenia prawdopodobieństwa, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane przez stronę przed upływem terminu przedawnienia. W sprawie zaistniało również prawdopodobieństwo, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego nie uzyska waloru wykonalności, z uwagi na obiektywnie krótki czas do upływu terminu przedawnienia.
Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że fakt wniesienia odwołania od decyzji określającej oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji wynikającego, w okolicznościach konkretnej sprawy, może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1650/10; z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt I GSK 1038/11).
W tej sytuacji Sąd podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że mając na uwadze niewykonanie przez stronę zobowiązania podatkowego po doręczeniu decyzji nieostatecznej oraz krótki czas do upływu terminu przedawnienia, uprawdopodobnione zostało zaistnienie przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności określonej w art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej.
Sąd nie podzielił twierdzenia strony skarżącej, iż o wadliwości postanowienia świadczy, że w przedmiotowej sprawie nie dokonano ustaleń dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej spółki.
W ocenie Sądu, skoro organ przytoczył w podstawie prawnej postanowienia art. 239b § 1 pkt 4 O.p., to bez znaczenia są wszystkie okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej, czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku. Okoliczności te mogłyby mieć wyłącznie znaczenie w przypadku zaistnienia pozostałych przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1-3 Ordynacji podatkowej. Odmienna wykładnia analizowanego przepisu przekreślałaby znaczenie przesłanki z art. 239 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż 3 miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych.
Pogląd ten jest zbieżny z tezami wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wydanymi m.in. w sprawach II FSK 1990/16, II FSK 1648/14, czy II FSK 1243/15, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela.
Jako oczywiście niezasadny, gdyż nie miał w sprawie zastosowania, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p..
Jak bezzasadny Sąd uznał także zarzut Spółki dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji i drugiej instancji art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej, gdyż zarówno postanowienie organu pierwszej instancji, jak i zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 217 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.
Mając to na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i w związku z tym skargę jako niezasadną - oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a..