I SA/Gd 349/24

I SA/Gd 349/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-08-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Małgorzata Gorzeń
Marek Kraus /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 11 marca 2024 r., nr SKO.410.223.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2023 r. uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 marca 2024 r. nr SKO.410.223.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej, jako: "organ drugiej instancji", "SKO" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) dalej, jako "O.p." w zw. z art. 1-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.), dalej, jako "u.p.o.l." oraz uchwały Rady Gminy [...] z dnia 21 listopada 2022 r. nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości i wprowadzenia innych zwolnień niż określone w ustawie (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2022 r., poz. [...]), po rozpoznaniu odwołania J.U. (dalej, jako: "Skarżący", "Strona", "Podatnik" ) od decyzji Burmistrza Miasta [...] (dalej, jako: "organ pierwszej instancji", "Burmistrz Miasta") z dnia 21 grudnia 2023 r. nr FN.3120.1.12985.2023 w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2023 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
2.1. W dniu 14 lutego 2023 r. Skarżący złożył do organu podatkowego informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 wraz z załącznikami ZIN-1 i ZIN-2 dotyczącą nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], w której podatnik zadeklarował do opodatkowania:
- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 167,58 m2;
- grunty pozostałe o pow. 608,42 m2;
- budynki mieszkalne o powierzchni 1.497,04 m2,
- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 428,31 m2,
- piwnice o powierzchni 57,96 m2 jako zwolnione na podstawie § [...] uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...].
Pismem z 22 września 2023 r. organ pierwszej instancji wezwał Podatnika do udzielenia wyjaśnień w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności zadeklarowanej podstawy opodatkowania przedmiotowej nieruchomości z informacją zawartą w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w [...] oraz powierzchnią budynku zawartą w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 14 października 2022 r.
W odpowiedzi Podatnik przedłożył w dniu 3 października 2023 r. pismo wraz ze sporządzoną osobiście inwentaryzacją powykonawczą, w której wykazał powierzchnię użytkową budynku podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Postanowieniem z dnia 10 października 2023 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2023 r. dotyczącego nieruchomości, położonej przy ul. [...] w [...].
W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, iż w decyzją z 27 marca 2021 r. Starosta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Z. [...], ul. [...], obejmujące: budowę budynku usługowego z pomieszczeniami mieszkalnymi, na terenie działki numer [...], położonej w [...] przy [...].
Podatnik pozostaje aktywnym przedsiębiorcą, działa pod firmą – Z. (NIP [...], REGON [...]), wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (CEDIG) i od [...]-09-1991 r. prowadzi działalność gospodarczą, w przeważającym zakresie PKD 41.20.Z - Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych, a ponadto między innymi w następującym zakresie: PKD 68.32.Z - Zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie, PKD 68.31.Z - Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, PKD 68.20.Z - Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, PKD 68.1 OZ - Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, itp.
Postanowieniem z dnia 27 października 2023 r. organ podatkowy dopuścił dowód z:
- aktu notarialnego Rep A nr [...] z dnia [...]-08-2017 r., z którego wynika, iż podatnik, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą – Z. z siedzibą w [...] przy ul. [...], wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (NIP [...], Regon [...]) - kupuje na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, nieruchomość gruntową położoną w [...] przy [...] oznaczoną numerem [...] o powierzchni [...] ha - dla której prowadzona jest geodezyjna jednostka rejestrowa [...];
- informacji wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie PINB.0111.53.2022 w dniu 14 października 2022 r., z której wynika, iż w dniu 14 września 2022 r. oddano do użytku nowo wybudowany budynek usługowy z pomieszczeniami mieszkalnymi, zlokalizowany na działce nr [...] w [...], położony przy [...], którego inwestorem był J.U. z siedzibą w [...] przy ul. [...].
Decyzją z dnia 11 marca 2024 r. Burmistrz Miasta określił Podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie [...] zł.
Organ wskazał, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości czyni m.in. budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). W przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zdefiniowano pojęcie "gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", które należy rozumieć jako grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a pkt 1 (gdzie mi.in znajduje się wyjątek, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami).
Burmistrz Miasta wskazał, że treść art. 1a ust 1 pkt 4 u.p.o.l. przesądza o tym, że działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5 ust 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b ustawy należy rozumieć zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców tj. przez działalność gospodarczą należy rozumieć zorganizowaną działalność zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły.
Organ pierwszej instancji zaznaczył, że przepisy u.p.o.l. nie zawierają warunku wykorzystywania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, aby można było zastosować wobec nich stawkę przewidzianą dla tego rodzaju gruntów, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Termin "posiadanie" rozumiane jest jako określenie korzystania przez przedsiębiorcę bez względu na istnienie i rodzaj tytułu prawnego do władania nieruchomością. Sam fakt objęcia nieruchomości we władanie przez przedsiębiorcę powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. Sam fakt wykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że to przedsiębiorca staje się posiadaczem tejże, a w związku z tym staje się ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W ocenie organu pierwszej instancji definicja wyrażenia "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" pozwala na wniosek, że budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej to takie, które noszą cechy faktycznego, tj. rzeczywistego wykorzystania w działalności gospodarczej. Innymi słowy, budynek lub jego część musi służyć wykonywaniu tego rodzaju działalności.
W rozpoznawanej sprawie zdaniem organu bezsporne pozostaje, że Podatnik będący przedsiębiorcą jest właścicielem nieruchomości o charakterze usługowym z pomieszczeniami mieszkalnymi oraz że nieruchomość będzie wynajmowana.
Zdaniem Burmistrza Miasta [...] sama okoliczność wynajmowania budynku na cele mieszkalne nie wystarcza do zastosowania niższej stawki podatkowej. Istotne jest, że budynek został przeznaczony przez Podatnika na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jest to zatem ten składnik majątku podatnika, który ma w założeniu przynosić podatnikowi przychód z prowadzonej działalności, a zatem zostaje zajęty na taką działalność. W konsekwencji, w odniesieniu do takiego budynku lub jego części stosuje się podwyższoną stawkę podatku od nieruchomości.
Nawet korzystanie z funkcji mieszkalnej budynku lub jego części przez najemców (osoby zakwaterowane) nie wyłącza możliwości ustalenia, że budynek lub jego część zostały zajęte przez przedsiębiorcę na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej przykładowo na najmie lokali.
Z treści art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. nie wynika, aby zajęcie budynku mieszkalnego lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej było wykluczone w każdej sytuacji, kiedy budynek (jego część) jest zamieszkały. W sytuacji, kiedy wypełnianie przez budynek (jego część) funkcji mieszkalnej wynika z tego, że udzielenie wynajmującym zakwaterowania przez przedsiębiorcę jest jednym z elementów składających się na prowadzenie przez najemcę (podatnika) działalności gospodarczej, polegającej m.in. na wynajmie mieszkań (ogólnie zakwaterowaniu), to wówczas funkcja mieszkalna budynku lub jego części, jako wynikająca z istoty działalności gospodarczej przedsiębiorcy, nie wyłącza możliwości ustalenia, że budynek mieszkalny lub jego część zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Innymi słowy, w takiej sytuacji okoliczność, że budynek mieszkalny lub jego część spełnia swoją funkcję mieszkalną nie oznacza, że nie jest on zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, ponieważ właśnie spełnianie funkcji mieszkalnej przez budynek jest niezbędne do zajęcia go na prowadzenie przez podatnika takiego rodzaju działalności gospodarczej, jaką jest najem lokali, czy szerzej zakwaterowanie.
Zaakcentował organ pierwszej instancji, że oceny charakteru danego obiektu dla opodatkowania go podatkiem od nieruchomości należy dokonywać z uwzględnieniem sytuacji podatnika jako podmiotu, który jest właścicielem budynku i prowadzi w nim działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług wynajmu, czy zakwaterowania. W stosunku do budynku podatnikiem jest wnioskujący przedsiębiorca, a nie najemcy, czy osoby zakwaterowane. Na terenie budynku podatnik nie realizuje celu mieszkaniowego, lecz wykonuje działalność gospodarczą polegającą na wynajmie, czy zakwaterowaniu pensjonariuszy. Z perspektywy podatnika budynek nie służy do realizacji celu mieszkalnego, ale do realizacji zamierzenia gospodarczego, jakim jest zarobkowe wynajmowanie lokali mieszkalnych.
Przywołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. w sprawie SK 39/19 oraz liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyrok z dnia 15 grudnia 2021 r. III FSK 4061/21, z 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3960/21, z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 896/21 i z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. akt III FSK 3325/21) organ I instancji wskazał, że ocena tego, czy grunty i budynki mogą zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co pozwoliłoby opodatkować je wyższymi stawkami podatku od nieruchomości dokonywana jest wedle kryterium nie tylko związania z działalnością gospodarczą w rozumieniu art.1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ale też uwzględniając kryterium ujęcia tych składników w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub czy przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub czy nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: czy są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.
Przedmiotowa nieruchomość stanowi własność przedsiębiorcy, którego główny przedmiot działalności polega na prowadzeniu działalności gospodarczej, w przeważającym zakresie polegającej na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a także na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, na realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, robotach budowlanych, rozbiórkach, przygotowaniu terenu pod budowę (co wynika z zapisów w Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej). Nieruchomość ta jest zabudowana budynkiem usługowym z częściami mieszkalnymi, które z perspektywy podatnika nie służą do realizacji jego celu mieszkalnego, lecz do realizacji zamierzenia gospodarczego, jakim jest zarobkowe wynajmowanie lokali mieszkalnych. Okoliczność wynajmowania posadowionego na przedmiotowej nieruchomości budynku usługowego z częściami mieszkalnymi przesądza o ich przeznaczeniu przez Stronę na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Sama okoliczność, iż część budynku ma charakter mieszkalny nie jest wystarczająca dla ustalenia braku związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy braku zajęcia na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Jeżeli bowiem budynek mieszkalny jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, to będzie on podlegał opodatkowaniu podwyższoną stawką podatku od nieruchomości, tak samo jak budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z tego względu również grunt na przedmiotowej nieruchomości winien być opodatkowany przy zastosowaniu stawki, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. tj. jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób jego zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków.
2.2. Od opisanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji, Strona złożyła odwołanie, po rozpoznaniu którego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 11 marca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990) podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.
SKO powołało przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazując, że zgodnie z tą regulacją grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych lub gruntów związanych z tymi budynkami oraz budynków, budowli lub ich części trwale wyłączonych z użytkowania na podstawie ostatecznej decyzji właściwego organu.
Kolegium podało, iż ze stanu faktycznego sprawy wynika, że podatnik jest właścicielem nieruchomości, o charterze usługowym z pomieszczeniami mieszkalnymi oraz, że nieruchomość będzie wynajmowana. Okoliczność, że część budynku jest wynajmowana, i to nawet gdyby realizowała cele mieszkaniowe i służyła zaspakajaniu potrzeb bytowych rezydentów lokali, nie zmienia tego, że budynek został przeznaczony przez podatnika na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jest to zatem ten składnik majątku podatnika, który ma w założeniu przynosić podatnikowi przychód z prowadzonej działalności, a zatem zostaje zajęty na taka działalność. W konsekwencji, w odniesieniu do takiego budynku lub jego części stosuje się podwyższoną stawkę podatku od nieruchomości. Nawet korzystanie z funkcji mieszkalnej budynku lub jego części przez najemców (osoby zakwaterowane) nie wyłącza możliwości ustalenia, że budynek lub jego cześć zostały zajęte przez przedsiębiorcę na prowadzenie działalność gospodarczej polegającej przykładowo na najmie lokali.
Kolegium dodało, że stanowisko organu pierwszej instancji zgodne jest z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a postępowanie podatkowe było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
3. Od powyższej decyzji, Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, w której zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.
W skardze strona skarżąca wniosła o;
1) uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości,
2) uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części - obejmującej ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości za lokale mieszkalne o wskazanych numerach, klasyfikując je jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, odmiennie od ich rzeczywistego przeznaczenia i danych wykazanych przez podatnika w informacji, a następnie:
3) orzeczenie do istoty sprawy, poprzez zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie dla Skarżącego wymiaru podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł, ewentualne: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Burmistrza Miasta [...], jeżeli tut. Sąd uzna, że rozstrzygniecie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postepowania dowodowego w całości lub w znacznej części.
W pierwszej kolejności pełnomocnik skarżącego zarzucił w przedmiotowej sprawie, całkowite pominiecie ugruntowanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawionego w wyroku z dnia 12 lipca 2023 r. w sprawie III FSK 250/23.
Ponadto przedmiotowej decyzji zarzucił;
I. naruszenie przepisów prawa proceduralnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 120, art. 122, 124 O.p. poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie i naruszenie w ten sposób podstawowych zasad postępowania podatkowego, takich jak: działanie niezgodne z przepisami prawa, w sposób naruszający zaufanie podatnika do organów podatkowych, niewyjaśnienie dostateczne i przekonywujące przesłanek działania organu, które spowodowałyby, że podatnik bez przymusu wykona decyzję;
b) art. 121 Op. poprzez niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie i naruszenie w ten sposób podstawowych zasad postępowania podatkowego, takich jak: prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, kiedy z informacji Skarżącego wynika, że Burmistrz Miasta [...] w zależności od podmiotu - w analogicznych sytuacjach do J.U. - obciąża podatników różnymi stawkami podatku od nieruchomości za lokale mieszkalne.
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 1a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.o.p.l. poprzez odniesienie zdefiniowanego pojęcia "związane z działalnością gospodarczą", do budynku mieszkalnego oraz gruntów związanych z tym budynkiem, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy Skarżącego, którego aktywność dotyczy wyłącznie prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4, a które w części dotyczącej lokali numer [...] są lokalami mieszkalnymi wykorzystywanymi wyłącznie na cele mieszkalne - każde mieszkanie stanowi odrębną nieruchomość lokalową;
b) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b u.o.p.l. poprzez wadliwe zastosowanie w odniesieniu do budynku mieszkalnego Skarżącego, w zakresie lokali mieszkalnych najwyższej stawki opodatkowania - jak od powierzchni przeznaczonych pod działalność gospodarczą, kiedy faktycznie przesądzające i wyłączne znaczenie winna mieć okoliczność ich "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej", które w przedmiotowym przypadku nie ma miejsca w zakresie lokali numer [...] – każde mieszkanie stanowi odrębna nieruchomość lokalową;
c) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.o.p.l. poprzez jego wykorzystanie, do części budynku mieszkalnego Skarżącego, które faktycznie są zajęte na cele mieszkalne, przez co należy rozumieć trwałe zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych posiadacza lokalu, nawet wówczas gdy ich oddanie przez podatnika do korzystania osobom trzecim dla realizacji tej funkcji, nastąpiło w ramach jego gospodarczej działalności np. komercyjnego najmu;
d) art. 1a ust. 2a pkt 1 u.o.p.l. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy mają zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym sprawy.
Ze względu na posiadane przez Skarżącego informacje, jakoby Burmistrz Miasta w zakresie nakładania podatku od nieruchomości za lokale mieszalne, będące w posiadaniu innych przedsiębiorców nakładał odmienne od zastosowanej do przedmiotowej nieruchomości, pełnomocnik wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta do wskazania, czy Z. Sp. o.o. w [...] w 2023 r. oraz w 2024 r. była płatnikiem podatku od nieruchomości za lokale mieszkalne, a także według jakiej stawki z podaniem podstawy faktycznej i prawnej, a następnie przeprowadzenie z ww. dowodu na fakt nierównego traktowania podatników.
Nadto Skarżący wniósł o przeprowadzenie postępowania z przedłożonych uprzednio do akt sprawy dowodów; wypisu z kartoteki budynków dla budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce gruntu przy ul. [...] w [...], wydanego przez Starostę [...] z dnia 31 sierpnia 2023 r., wypisów z kartoteki lokali dla wymienionych lokali mieszkalnych, zaświadczenia z dnia 1 lutego 2023 r. o samodzielności [...] lokali mieszkalnych, sporządzonej przez Skarżącego w grudniu 2022 r. inwentaryzacji, wydruków z ksiąg wieczystych - na fakt charakteru mieszkalnego lokali znajdujących się w budynku położonym w [...] przy ul. [...].
4. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
5. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2024 r. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z odpowiedzi Z. siedzibą w [...] z dnia 11 kwietnia 2024 r., wydruku informacji z rejestru przedsiębiorców KRS dotyczącej Z. sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz uchwał Rady Miasta [...] w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości dotyczących roku 2023 i 2024.
6. Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód z dokumentów dołączonych do pisma procesowego Skarżącego z dnia 15 maja 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
7.1. Skarga jest zasadna.
7.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a.
W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
7.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że grunt i budynek, będący własnością Skarżącego, w którym znajdują się lokale mieszkalne pod wynajem oraz lokale usługowe, winien zostać opodatkowany w całości z zastosowaniem podwyższonej stawki podatku od nieruchomości, jako zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.
Zdaniem Sądu dokonując oceny zarzutów skargi złożonej w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności należy odnieść się do sformułowanych przez Skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 2 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 579/16; wszystkie powoływane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako ,,CBOSA’’).
Podkreślić ponadto należy, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika objęta jest hipotezą, czy też nie jest objęta (a w konsekwencji i dyspozycją) określonej normy materialnego prawa podatkowego.
Mając na uwadze zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania podnieść należy, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 O.p., zgodnie z którą, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP.
Również jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 O.p., której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Wprowadzona w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej polega na tym, że organ podatkowy ma obowiązek podjęcia z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy podatkowej, aby w ten sposób odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2002, s. 426). Tym samym organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych na podstawie mających w sprawie zastosowanie przepisów, z punktu widzenia konsekwencji podatkowoprawnych dla strony postępowania. Na gruncie omawianego przepisu zarówno niezebranie kompletnego materiału dowodowego, jak i nierozważnie wszystkich dowodów narusza komentowany przepis w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego nie może być podstawą ustaleń negatywnych dla strony.
Natomiast oceniając zgromadzony materiał dowodowy, organy muszą kierować się regułami wynikającymi z art. 191 O.p., tj. zawartą w tym przepisie zasadą swobodnej oceny dowodów.
Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. - co do zasady - zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 O.p. zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.
Ponadto należy podkreślić, że w myśl zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy może rozpoznać tylko sprawę, która była już wcześniej rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji. Odnosząc się z kolei do ustawowego modelu postępowania odwoławczego podkreślić należy, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Druga instancja postępowania podatkowego to także instancja merytoryczna, co wynika z treści art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., zgodnie z którym, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu I instancji w całości lub części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Przyznanie przez ustawodawcę temu organowi uprawnień reformatoryjnych oznacza, że organ ten ma obowiązek oceny nie tylko ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, ale również rozpoznania sprawy w pełnym zakresie.
Podkreślić ponadto należy, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie tylko odwołanie. Powołana na wstępie zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania lub zażalenia sprawa podatkowa będzie w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Zasada ta nie wyklucza przy tym dokonania odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Organ odwoławczy nie jest bowiem organem stricte kontrolującym prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale samodzielnie, w oparciu o już zgromadzone (ewentualnie uzupełnione) dowody, ponownie rozstrzyga sprawę. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy oznacza zatem dokonanie ponownych ustaleń faktycznych, a nie tylko przyjęcie tych, które wynikają z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Gdańsku z 13 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1061/12, i powołane tam orzecznictwo).
Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, uzasadnienie decyzji powinno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa (por. wyrok WSA w Olsztynie z 21 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 67/13, wyrok WSA we Wrocławiu z 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 488/11, CBOSA).
Należyte uzasadnienie decyzji pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Należyte uzasadnienie decyzji służy także realizacji zasady zaufania stron do organów orzekających oraz przekonywania stron. Obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 29/11, i powołane tam orzecznictwo).
Ponadto w judykaturze zwraca się uwagę, że użyte przez organ odwoławczy ustawowe określenie "utrzymuje w mocy", wskazuje jedynie formalnie na utrzymanie w mocy bytu decyzji organu pierwszej instancji, ale i oznacza zarazem, że treść rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, choć tożsama z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, stanowi wynik przeprowadzonego samodzielnie przez organ wyższego stopnia postępowania. Dwuinstancyjność postępowania wymusza na organie odwoławczym odniesienie się w uzasadnieniu wydanego aktu (decyzji) nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w ocenianym rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji. Nie może być jednak tak, że odesłanie do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji zastępuje w tym przypadku ocenę, którą winien dokonać ponownie organ odwoławczy. Tworzy to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1561/09, CBOSA).
7.4. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja SKO nie spełnia wymogów wynikających z powołanych przepisów postępowania. Zdaniem Sądu zgodzić się należy z zarzutami skargi, że organ odwoławczy pominął przedłożone przez stronę w trakcie postępowania dowody, nie odniósł się do podniesionych zarzutów, a zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów w zakresie uzasadnienia prawnego i faktycznego wynikających z powołanych przepisów.
Podkreślenia wymaga, że celem oceny zastosowania w niniejszej sprawie właściwych przepisów u.p.o.l. w pierwszej kolejności było stwierdzenie, czy przedmiotowa nieruchomość stanowi grunt i budynek wyłączony z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l..
Bowiem zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Natomiast z uwagi na szczególne (preferowane) przeznaczenie przedmiotu opodatkowania ustawodawca w art. 1a ust. 2a tej ustawy wyłączył z definicji "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" określone kategorie nieruchomości.
W myśl art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. (przepis dodany do ustawy z dniem 1 stycznia 2016 r.) do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami.
Przed datą 1 stycznia 2016 r. wyłączenie z definicji "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" uregulowane było wprost w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przepis ten, w istotnej dla analizowanego problemu części, miał wówczas następującą treść: "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami [...]".
Stwierdzić zatem należy, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2016 r., a po tej dacie art. 1a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l., nie pozwala na odnoszenie pojęcia "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" do budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, nawet gdyby znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy, którego aktywność dotyczy wyłącznie prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.
Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. podwyższoną stawkę podatku stosuje się do budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
W konsekwencji dla zastosowania w takim przypadku do budynków mieszkalnych lub ich części, będących w posiadaniu przedsiębiorcy najwyższej stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., przesądzające i wyłączne znaczenie będzie miała okoliczność ich "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej".
Powołane przepisy tworzą normę prawną z której wynika, że zastosowanie podwyższonych stawek podatku od nieruchomości w odniesieniu do budynku mieszkalnego będącego w posiadaniu przedsiębiorcy możliwe jest jedynie wówczas, gdy zajęty jest on na prowadzenie działalności gospodarczej (analogicznie ma to zastosowanie do części takiego budynku).
W związku z brzmieniem powołanych przepisów, w pierwszej kolejności organ powinien stwierdzić, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy znajdzie zastosowania przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uznać grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Dopiero w przypadku stwierdzenia w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że budynek jest budynkiem mieszkalnym, a więc kategorią nieruchomości wyłączonych zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. z definicji ,,związane z prowadzeniem działalności gospodarczej’’, organ powinien dokonać dalszych ustaleń i oceny z uwzględnieniem treści art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. tj. czy budynek mieszkalny lub jego część jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990, dalej jako "p.g.i.k.") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Zatem ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym, a dane w niej zawarte są co do zasady wiążące dla organów podatkowych.
Pomimo, że SKO w zaskarżonej decyzji wskazało na takie związanie, jednak nie dokonało analizy danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości.
Kolegium stwierdziło jedynie, że; ,, z akt niniejszej sprawy wynika, że podatnik jest właścicielem nieruchomości, o charakterze usługowym z pomieszczeniami mieszkalnymi oraz, że nieruchomość będzie wynajmował’’. Natomiast nie jest wiadome jakie jest stanowisko SKO w odniesieniu do treści zapisów wynikających z ewidencji gruntów i budynków tj. czy przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym, czy też nie jest. SKO również nie odniosło się do przedłożonych przez stronę wraz z odwołaniem dokumentów tj. wypisów z kartoteki lokali mieszkalnych, wydruków ksiąg wieczystych lokali mieszkalnych znajdujących się w przedmiotowym budynku, wypisu kartoteki przedmiotowego budynku.
Brak stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie, przy jednoczesnym powołaniu w uzasadnieniu jedynie przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., bez ich wykładni i oceny prawidłowości zastosowanych przepisów przez organ pierwszej instancji, powoduje że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, które przepisy zdaniem organu odwoławczego mają zastosowanie w niniejszej sprawie.
Pomimo, że organ odwoławczy nie stwierdził, czy przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym, co skutkowałoby na podstawie art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. wyłączeniem budynku z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz czy w konsekwencji ma zastosowanie w sprawie przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., SKO uznało, że w odniesieniu do przedmiotowego budynku stosuje się podwyższoną stawkę podatkową, bowiem budynek został przeznaczony na cele prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej.
Jednocześnie SKO nie odniosło się do wykładni przepisów u.p.o.l. dokonanej przez stronę z powołaniem się na wskazane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zatem SKO rozpoznało kontrolowaną sprawę bez analizy materiału dowodowego i dokonanych ustaleń oraz wskazania przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie, jak i braku wykładni tych przepisów, uznając że w odniesieniu do części spornej nieruchomości obejmującej lokale mieszkalne przeznaczone przez Skarżącego na wynajem winna być zastosowana podwyższona stawka podatku od nieruchomości.
Powyższe stanowi o zasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124 O.p. jak i naruszeniu przepisów art. 191 O.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
7.5. Mając na uwadze wskazane powyżej naruszenia przepisów postępowania przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.
Natomiast odnosząc się do podniesionego przez Skarżącego zarzutu odmiennego opodatkowywania spółki komunalnej przez organ pierwszej instancji wskazać należy, że weryfikacja prawidłowości wymiaru podatku od nieruchomości dotyczącego innego podmiotu nie mieści się w granicach kontroli sądowej w niniejszej sprawie, zatem przedłożone dowody dotyczące opodatkowania wskazanej spółki nie mają wpływu na ocenę prawidłowości opodatkowania w niniejszej sprawie.
7.6. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania SKO uwzględni ocenę prawną oraz wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, przede wszystkim dokonując w oparciu o zebrany materiał dowodowy ( w tym dokumenty dołączone do odwołania strony) oceny, czy przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym. Następnie dokonana ustaleń, względnie oceny czy istnieje konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części, w zakresie dotyczącym faktycznego (rzeczywistego) wykorzystanie lokali mieszkalnych w przedmiotowym budynku i w zależności od tej oceny wyda stosowne rozstrzygnięcie.
7.7. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd nie zasądził zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego, ze względu na brak wniosku o ich zwrot złożonego w terminie wskazanym w art. 210 § 1 p.p.s.a.