I SA/GD 347/06

I SA/Gd 347/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń
Małgorzata Tomaszewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 r. sprawy ze skargi C. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 1999 r. oraz od stycznia do września 2000 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 347/06
U z a s a d n i e n i e
W okresie od 23 kwietnia do 12 października 2001 r. Inspektor Kontroli Skarbowej Pan J. W. w Urzędzie Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w [...] przeprowadził kontrolę skarbową w "A" prowadzonej przez Pana
C. J. w [...] w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 1999 r., do września 2000 r.
Pan C. J. prowadził działalność gospodarczą na podstawie zaświadczenia o wpisie do ewidencji prowadzonej przez Wójta Gminy pod numerem [...], do 21.01.2001 r. Przedmiotem prowadzonej działalności były usługi transportowe, usługi rolnicze oraz, naprawa maszyn i urządzeń rolniczych, których świadczenie opodatkowane było w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz podatkiem od towarów i usług.
Podatnik nie przedłożył kontrolującym ewidencji oraz dokumentów źródłowych dotyczących prowadzonej w badanym okresie działalności gospodarczej, oświadczając iż uległy one spaleniu w trakcie pożaru pomieszczenia biurowego w "F" w [...] w dniu 21 stycznia 2001 r. Wyjaśnił także, że dokumenty te pozostawił w biurze "F" w związku ze składaniem rocznego zeznania podatkowego PIT-28.
O fakcie spalenia dokumentów dot. prowadzonej działalności gospodarczej - Pan C. J pismem z dnia 23.01.2001 r., powiadomił Urząd Skarbowy. W odpowiedzi (pismo z dnia 11.04.2001r.), został poinformowany, że "w gestii podatnika zgodnie z par. 51 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
22 grudnia 1999 r., w sprawie niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.), leży odtworzenie w/w dokumentacji. Brak odtworzonej dokumentacji w przyszłości może spowodować niekorzystne dla podatnika konsekwencje".
W trakcie kontroli stwierdzono jednak, że żadnych działań w tym kierunku Pan
Cz. J. nie podjął i w związku z tym pismem z dnia 19 czerwca 2001 r., wezwano go aby w terminie do dnia 20 lipca 2001 roku przedłożył dokumenty uprawniające podatnika do dokonania odliczeń podatku naliczonego w deklaracjach VAT-7 w badanym okresie. Pismem z dnia 14.08.2001 r., termin ten , na wniosek strony, został przedłużony do 10.09.2001 r., a pismem z dnia 3.10.2001 r., wezwano pełnomocnika strony do ostatecznego przedłożenia uzyskanych duplikatów faktur VAT zakupu w terminie do dnia 10 października 2001 r.
W wyniku powyższych działań przedłożono kontrolującemu 60 duplikatów faktur VAT zakupu, z czego 26 dotyczyło zakupów dokonanych w "B", 27 w "C", 6 w "D" oraz 1 w "E". Łącznie podatek naliczony zawarty w wym. duplikatach faktur VAT wynosi 8.472,94 zł i taką też kwotę Inspektor Kontroli Skarbowej uwzględnił w rozliczeniu podatku od towarów i usług za badany okres jako podatek naliczony do odliczenia (par. 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r., oraz par. 50 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
22.12.1999 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym).
Natomiast kwoty podatku należnego za poszczególne miesiące od stycznia 1999 roku do września 2000 roku organ kontroli skarbowej przyjął na podstawie kserokopii oryginałów faktur VAT i rachunków uproszczonych wystawionych przez podatnika dwóm firmom, tj. "F" oraz "G". Dane wynikające z wym. kserokopii wskazują, że w porównaniu z deklaracjami VAT-7 złożonymi do Urzędu Skarbowego - podatnik zaniżył podatek należny za miesiąc kwiecień 1999 r., o 35 zł i za miesiąc czerwiec 1999 r., o 416 zł.
Mając na uwadze powyższe ustalenia - Inspektor Kontroli Skarbowej w decyzji z dnia [...], znak: [...] dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług i określił Panu C. J. za poszczególne miesiące od stycznia 1999 r., do września 2000 r., wysokość zobowiązania podatkowego, zwrot różnicy podatku oraz zaległości podatkowych w kwotach jak w sentencji niniejszej decyzji. Zaś decyzją z dnia [...], znak: [...] określił podatnikowi należne odsetki za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 1999 r., do września 2000 r., w wysokościach jak w sentencji decyzji.
Pismami z dnia 13 listopada 2001 r., pełnomocnik strony złożył odwołania od powyższych decyzji, wnosząc o ich uchylenie w całości i umorzenie postępowania bądź uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ kontroli skarbowej.
Izba Skarbowa – Ośrodek Zamiejscowy po rozpatrzeniu materiałów zgromadzonych w aktach sprawy oraz przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...], znak: [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej - Ośrodek Zamiejscowy, uznając zarzuty stawiane w odwołaniu za bezzasadne.
Pismem z dnia 23 kwietnia 2002 r., pełnomocnik podatnika zaskarżył w/w decyzję Izby Skarbowej - Ośrodek Zamiejscowy do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości.
Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a które wcześniej skarżący zawarł w odwołaniu z dnia 13 listopada 2001 r., w odniesieniu do decyzji organu kontroli skarbowej. Według skarżącego Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy przeprowadziła postępowanie z naruszeniem norm prawa procesowego, naruszając przepisy art. 122 , art. 180, art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej oraz pominięto istotną okoliczność, iż
C. J. dokonał obniżenia kwoty podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 1999 roku i 2000 roku na podstawie oryginałów faktur wystawionych przez sprzedawców, co czyni zadość wymaganiom art. 19 ust. 1 i 2 ustawy oraz przepisom par. 54 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
15 grudnia 1997 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz par. 50 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpatrzeniu sprawy w dniu
8 czerwca 2005 r., - wyrokiem o sygn. akt: I S.A./Gd 865/02 uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając, że decyzja ta nie może być wykonana. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy podatkowe naruszyły przepisy art. 122 , art. 187 par. 1 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa - nie zgromadziły bowiem i nie zbadały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Mianowicie z pism przedłożonych przez podatnika wynika, że jego kontrahent potwierdza istnienie 90 faktur, z których strona skarżąca wywodzi uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego, a co do których podatnik wskazał na trudności w ich uzyskaniu.
Dyrektor Izby Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...],
- utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji za miesiące: październik i grudzień 1999 r., styczeń i marzec 2000 r.,
- uchylił w/w decyzję w całości za miesiące maj i wrzesień 2000 r., i umorzył postępowanie,
- za pozostałe miesiące 1999 r., i 2000 r., uchylił w/w decyzję w całości i określił Panu C. J. obowiązanie w podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu organ stwierdza, iż podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, którą stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.).
Zgodnie z dyspozycją par. 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
15 grudnia 1997 r., i par. 50 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
22 grudnia 1999 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (odpowiednio Dz. U. Nr 156, poz. 1024 i Dz. U. Nr 109, poz. 1245) podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty, o których mowa w par. 55 i odpowiednio par. 51.
Z kolei przepis par. 55 ust. 1 i 2 oraz par. 51 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzeń stanowi: 1. Jeżeli oryginał faktury, faktury korygującej, rachunku uproszczonego lub rachunku korygującego dotyczącego rachunku uproszczonego ulegnie zniszczeniu albo zaginie, sprzedawca ponownie wystawia fakturę lub rachunek zgodnie z danymi zawartymi w kopii faktury lub rachunku. 2. Faktura lub rachunek uproszczony wystawiony ponownie musi zawierać wyraz "DUPLIKAT" oraz datę jego wystawienia. Duplikat faktury powinien być wystawiony w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca.
Podatnicy zgodnie z par. 56 ust. 1 i par. 52 ust. 1 cyt. rozporządzeń obowiązani są przechowywać oryginały i kopie faktur, faktur korygujących i not korygujących, a także duplikaty tych dokumentów w okresie 5 lat, licząc od końca roku, w którym wystawiono fakturę, fakturę korygującą lub notę. Zatem posiadanie faktur jest warunkiem koniecznym, aby podatnik mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W przypadku zaginięcia bądź zniszczenia faktur, ich odtworzenie leży w interesie podatnika, jeżeli chce on oczywiście z tego prawa skorzystać.
Jak wynika z akt w przedmiotowej sprawie - podatnik w dniu kontroli nie przedłożył kontrolującym oryginałów faktur VAT ani ewidencji zakupu i sprzedaży dla potrzeb podatku VAT, oświadczając, iż uległy zniszczeniu w wyniku pożaru, który miał miejsce 21 stycznia 2001 r., w siedzibie "F", o czym powiadomił Urząd Skarbowy.
Dopiero w wyniku wezwań Inspektora Kontroli Skarbowej - pełnomocnik podatnika przedłożył 60 duplikatów faktur VAT, jak też wskazał na trudności w pozyskaniu pozostałych faktur, między innymi dot. zakupu oleju napędowego (90 faktur) na "H" S.K. w [...] (pismo z dnia 10.08.2001r.).
Uwzględniając wskazania WSA, organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe skutkiem którego było ustalenie, iż:
1) na "H" S.K., sprzedawca nie posiada kopii 102 szt. duplikatów faktur VAT wystawionych dla C. J. Jednakże na podstawie przedłożonych rejestrów sprzedaży za okres od stycznia 1999 r., do września 2000 r., stwierdzono, że faktury objęte czynnościami sprawdzającymi zostały przez Pana ST. K. wykazane w tychże rejestrach.
2) Podatnik wbrew twierdzeniom nie mógł dokonywać zakupu paliwa na stacji paliw na ul. [...] w [...] oraz w [...] skoro:
- z informacji uzyskanej w Urzędzie Skarbowym wynika, że w miejscowości [...] nie ma stacji paliw,
- na ul. [...] ma siedzibę "I" W. S. i W. G. NIP: 842-000-36-37. W aktach przedmiotowej sprawy znajdują się dwa wyjaśnienia podatnika z dnia 24.04.2001 r., i z dnia 23.05.2001 r., w których Pan Cz. J. oświadcza, iż "w okresie od stycznia 1999 r., do września 2000 r., nie kupowałem na rachunek firmy oleju opałowego i nie zużywałem do napędu samochodu" i w drugim: "Ponadto wyjaśniam, że w firmie "I" w 1999 r., i 2000 r., nie dokonywałem żadnych zakupów", zaś wystawione przez "I" 14 faktur VAT dot. zakupu 31.407 litrów oleju opałowego przez firmę "A" zostały rzekomo podrobione i w tej kwestii radca prawny E. R.-K. pełnomocnik podatnika złożyła zawiadomienie o przestępstwie do Prokuratury Rejonowej w [...].
W przedstawionej sytuacji organ odwoławczy wystąpił też pismem do Prokuratury Rejonowej i do Sądu Rejonowego z prośbą o informację w sprawie zakończenia postępowania w kwestii podrobienia faktur na zakup oleju opałowego wystawionych przez firmę "I" w [...].
W odpowiedzi na kolejne pismo podatnik poinformował, że dokonywał zakupu paliwa na stacji paliw w [...] i również w innych stacjach paliwowych, ale nie pamięta gdyż leczy się psychiatrycznie.
Z informacji uzyskanej w Urzędzie Gminy wynika, że w miejscowości [...] nie ma stacji paliw. Natomiast przez miedzę położona jest miejscowość [...], w której mają siedzibę dwie stacje paliw: "J" Sp. z o. o., i "K"
Sp. z o. o. - do których zwrócił się organ z zapytaniem o dokonywane zakupy na przestrzeni okresu od stycznia 1999 r., do września 2000 roku przez Pana
Cz. J.. W odpowiedzi Spółka z o. o. "J" poinformowała, że w wym., okresie Pan Cz. J. prowadzący firmę "A" nie kupował paliwa na tej stacji natomiast Spółka z o. o. "K", że w 2000 roku Pan Cz. J. nie kupował u nich paliwa, zaś w archiwum nie posiadają już dokumentów z 1999 r., ponieważ dla tego roku upłynął już obowiązkowy termin przechowywania.
3) Firma "L" przesłała Organowi odwoławczemu dwie kserokopie faktur VAT dot. zakupów opon dokonanych w sierpniu 1999 r., i w maju 2000 roku. Jednakże podatek VAT wykazany w tych kserokopiach nie mógł zostać uwzględniony , gdyż jak wykazano wyżej odliczenia podatku VAT można dokonać wyłącznie na podstawie oryginałów faktur lub faktur korygujących albo ich duplikatów.
Jednocześnie do Izby Skarbowej wpłynął wyrok Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 16 stycznia 2002 r., o sygnaturze akt: [...], z którego wynika, że podrobionych zostało 40 faktur VAT, - wystawionych przez "H" w [...].
W przedstawionym stanie faktycznym, ze 102 duplikatów faktur przesłanych przez podatnika organ odwoławczy przyjął do rozliczenia 75, odrzucając 27 wystawionych przez "H" S.K. w [...] i [...] – które zostały wymienione w wyżej powołanym wyroku Sądu jako podrobione.
Z tych samych przyczyn nie uwzględniono też podatku naliczonego z faktur wystawionych przez "I" w [..].
W konsekwencji dodatkowych ustaleń organ odwoławczy uznał, że rozliczenie w miesiącach: październiku i grudniu 1999 r., oraz w styczniu i marcu 2000 r., nie ulega zmianie w stosunku do dokonanego przez organ kontrolny, gdyż wszystkie przedstawione duplikaty faktur za październik i grudzień 1999 r., oraz za
styczeń 2000 r., należało odrzucić zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego, zaś za marzec 2000 r., podatnik nie przedłożył żadnego duplikatu faktury VAT. Powyższe jest przesłanką do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji za wymienione miesiące.
Z kolei przesłane duplikaty faktur za maj i wrzesień 2000 r., upoważniają organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji do wysokości deklaracji - co powoduje, że za te miesiące postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Organ odwoławczy umorzył również postępowanie odwoławcze dot. naliczenia przez organ odwoławczy odsetek - albowiem w związku ze zmianą przepisu art. 21
par. 3 ustawy Ordynacja podatkowa dokonanej ustawą z dnia 12 września 2002 r., o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387) , obowiązującej od dnia 1 stycznia 2003 r., - organ podatkowy wydając decyzję nie określa już wysokości zaległości podatkowych, od których naliczane są odsetki. Nie oznacza to oczywiście, że podatnik nie zapłaci odsetek - zostaną one naliczone przez urząd skarbowy w momencie wpłaty należnego zobowiązania.
W skardze na powyższą decyzję, skarżący nie zgadza się z następującymi kwestiami:
1. w decyzji nie powinien być uwzględniony rok 1999, gdyż minął już obowiązujący okres przechowywania dokumentów, a poprzednia decyzja z dnia 25.03.2002 r., została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dnia 8 czerwca 2005 r.,
2. nie rozumie, dlaczego nie zostało uwzględnione 40 duplikatów faktur ze 102 dostarczonych,
3. zadaje pytanie, dlaczego w decyzji z dnia 16.02.2006 r., podane są wyższe kwoty w stosunku do decyzji z dnia 29.10.2001 r. Nadmienia też, że za wspomniany okres prowadzenia działalności gospodarczej był kontrolowany w okresie od 7 do 13 września 2000 r., przez Urząd Skarbowy, a kontrola żadnych nieprawidłowości nie stwierdziła, na którą to okoliczność posiada protokół pokontrolny. Natomiast po kontroli przeprowadzonej przez inspektora kontroli skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej, podatnik twierdzi, że w pierwszej wersji otrzymał decyzję o zapłaceniu podatku akcyzowego w wysokości 53 tyś. zł za olej opałowy i, że już wówczas UKS posiadał kopie faktur jego zakupów i cyt. "wtedy nie były one ani sfałszowane ani podrobione - ciekawa interpretacja faktów". W tym miejscu skarżący oświadcza cyt. "że żadne faktury nie zostały sfałszowane ani podrobione - jedynie, że pobrał je w moim imieniu brat".
Według podatnika otrzymanie decyzji dot. obciążenia go podatkiem stało się przyczyną jego choroby, gdyż cały czas leczy się psychiatrycznie. Dalsze dywagacje podatnika są niezrozumiałe.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ odwoławczy uzupełnił postępowanie dowodowe w zakresie wskazanym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zaś wyciągniętym wniskom nie sposób zarzucić dowolności.
Otóż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest nie uznanie prawa podatnika do odliczenia podatku od towarów i usług z faktur VAT, których duplikatów nie przedłożył ani w postępowaniu kontrolnym, ani w postępowaniu odwoławczym.
Jak wynika z akt sprawy - podatnik w dniu kontroli nie przedłożył kontrolującym oryginałów faktur VAT ani ewidencji zakupu i sprzedaży dla potrzeb podatku VAT, oświadczając, iż uległy zniszczeniu w wyniku pożaru, który miał miejsce
21 stycznia 2001 r., w siedzibie "F" w [...], o czym powiadomił Urząd Skarbowy w [...].
Dopiero w wyniku wezwań Inspektora Kontroli Skarbowej - pełnomocnik podatnika przedłożył 60 duplikatów faktur VAT, jak też wskazał na trudności w pozyskaniu pozostałych faktur, między innymi dot. zakupu oleju napędowego (90 faktur) na "H".
W efekcie, Inspektor Kontroli Skarbowej w przedmiotowej sprawie, uznał prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego zawartego w 60 przedłożonych duplikatach faktur VAT dokumentujących zakupy w okresie od stycznia 1999 r., do września 2000 roku - co szczegółowo omówił i rozliczył w decyzjach z dnia
[....].
Organ odwoławczy po uzupełnieniu materiału dowodowego, szczegółowo omówionego w zaskarżonej decyzji w sposób uprawniony, ze 102 duplikatów faktur przesłanych przez podatnika dokumentujących zakupy na "H" (wśród których nie było wystawionych przez firmę "I") - przyjął do rozliczenia 75, odrzucając 27 wystawionych przez "H" - które zostały wymienione w wyroku Sądu Rejonowego w sprawie [...] – jako podrobione. Z tych samych przyczyn organ odwoławczy zasadnie nie uwzględnił również podatku naliczonego z faktur wystawionych przez "I", tym bardziej, że sam podatnik stwierdził, iż w firmie "I" nie dokonywał żadnych zakupów.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w oparciu o przedłożone 75 duplikatów faktur VAT upoważniających do odliczenia podatku naliczonego, jak też fakt, że podatnik nie wniósł zastrzeżeń do ustaleń zawartych w decyzji organu kontroli skarbowej dot. zaniżenia podatku należnego o 35 zł za kwiecień 1999 r. i o 416 zł za czerwiec 1999 r., za prawidłowe uznać należy rozliczenie podatku VAT zawarte w zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się natomiast do zarzutów strony sprecyzowanych w skardze organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę trafnie podnosi, iż nie ma racji podatnik, iż w skarżonej decyzji nie powinien być uwzględniony rok 1999 ze względu na przedawnienie (5 lat) - gdyż zgodnie z art. 70 par. 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], określającej zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące od stycznia 1999 r., do września 2000 r., została zaskarżona pismem z dnia 23.04.2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrzył skargę 8.06.2005 r. Nadto w myśl art. 70 par. 8 ustawy Ordynacja podatkowa nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane z przedmiotu hipoteki lub zastawu. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy dokonał na wniosek Urzędu Skarbowego wpisu hipoteki przymusowej kaucyjnej w wysokości do 93.227,- zł w księdze wieczystej Nr [...]. Za bezzasadny uznać należy również zarzut, iż w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], (wydanej po wyroku WSA) określono wyższe zobowiązanie podatkowe niż w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej OZ w [...] z dnia
29.10.2001 r. - skoro do odliczenia przyjęto podatek naliczony z 75 duplikatów faktur ze 102 przedłożonych przez podatnika, w sumie na kwotę 14.711,68 zł. Oznacza to, że zaległość podatkowa zmniejszyła się z kwoty 43.584,- zł do 28.872,- zł.
Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w wyroku.
DSz