I SA/Gd 33/04

I SA/Gd 33/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bogusław Szumacher /przewodniczący/
Danuta Oleś
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Sygn. powiązane
II FSK 1012/06 - Wyrok NSA z 2007-07-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant: Monika Szymańska, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2003 r. nr [..] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 1997 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania W.S., utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] Urzędu Skarbowego określającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 1997 r.
Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny:
W dniu [...] W.S. złożył w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (PIT–28) za 1997 rok, w którym wykazał przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 44.456,80- zł oraz wysokość należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych wg stawki 3,3% w kwocie 1.467,10 zł,
Postanowieniem nr [...] z dnia 10 czerwca 2003 r. Urząd Skarbowy wszczął postępowanie podatkowe w celu weryfikacji powyższego zeznania podatkowego.
Na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że W.S. prowadził działalność gospodarczą polegającą na zakupie drewna, przerobie tego drewna u podwykonawców wyspecjalizowanym sprzętem na deski, łaty, kantówki itp., a następnie sprzedaży gotowych wyrobów. Działalność ta, zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji, jest działalnością wytwórczą, ponieważ produkt finalny podlegający sprzedaży stanowi nowy wyrób w porównaniu z uprzednio zakupionym. W związku z powyższym przychody uzyskiwane przez podatnika z tytułu prowadzonej działalności wytwórczej w 1997 r. winny być wykazane w ewidencji przychodów jako przychody podlegające opodatkowaniu wg stawki 6,0% (zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 148, poz. 719 z późn.zm.), a nie jak to zadeklarował podatnik, wg stawki 3,3%. Wpisanie natomiast w rejestrze sprzedaży towarów i usług za 1997 r. przychodów uzyskanych z działalności wytwórczej jako przychodów uzyskanych z tytułu prowadzenia działalności handlowej opodatkowanych ryczałtem wg stawki 3,3%, powoduje konieczność uznania rejestru sprzedaży towarów i usług za prowadzony wadliwe, niezgodnie z przepisami ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
W konsekwencji powyższych ustaleń decyzją nr [...] z dnia [...] Urząd Skarbowy określił W.S. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne wg stawki 6,0%, tj. w wysokości 2.667,40 zł, nie uznając jednocześnie rejestru sprzedaży towarów i usług za 1997 r. za dowód tego, co wynika z zawartych w nim zapisów.
W złożonym odwołaniu od powyższej decyzji W.S. zarzucił, że organ działał wbrew przepisom dotyczącym podatku zryczałtowanego, ponadto skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zasad postępowania podatkowego i innych przepisów ordynacji podatkowej, a także iż w toku postępowania pominięto dane wynikające z zaświadczenia REGON.
W uzasadnieniu odwołania podatnik zarzucił organowi podatkowemu dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 4 pkt 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w myśl którego pod pojęciem "działalność wytwórcza" należy rozumieć działalność, w wyniku której powstają nowe wyroby. Zdaniem skarżącego jego działalność ma wyłącznie charakter handlowy i powinien wobec niego mieć zastosowanie art. 4 pkt 3 tej ustawy. Podatnik w uzasadnieniu odwołania zarzucił ponadto wydanie decyzji po upływie terminu określonego w art. 68 § 1 ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznając odwołanie nie podzielił argumentacji odwołującego się, uznając za słuszne rozstrzygnięcie Urzędu Skarbowego.
Organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z którym W.S. w rzeczywistości prowadził działalność wytwórczą, a nie handlową.
Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wbrew stanowisku skarżącego wyrażonemu w odwołaniu, w sprawie niniejszej ma zastosowanie nie ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 z późn.zm.), lecz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 148, poz. 719 z późn.zm.), bowiem do dnia 31 grudnia 1998 r. obowiązywało ww. rozporządzenie, a ww. ustawo dopiero od dnia 1 stycznia 1999 r.
Zdaniem organu odwoławczego nie jest istotny dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, że podatnik nie zatrudniał pracowników oraz nie posiadał własnych środków produkcji. Organ ten wskazał, że Urząd Skarbowy prawidłowo zakwalifikował uzyskane przez W.S. przychody jako opodatkowane stawką zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 6,0%. Istotne w sprawie jest to, że podatnik dokonywał zakupu drewna, zlecał jego przerób podwykonawcom i następnie sprzedawał wyroby gotowe. Takie postępowanie w ocenie organu nie jest działalnością handlową (sprzedaż towarów w stanie nieprzetworzonym), lecz działalnością produkcyjną.
W ocenie organu odwoławczego bez znaczenia dla powyższych stwierdzeń pozostawał fakt, że w zaświadczeniu urzędu statystycznego z dnia 7 sierpnia 1997 r. widnieje zapis o nadaniu numeru identyfikacyjnego REGON firmie prowadzonej pod nazwą "A" przez W.S. w zakresie sprzedaży hurtowej drewna i materiałów budowlanych, albowiem urząd statystyczny nadaje numer REGON wyłącznie na podstawie wniosku przedsiębiorcy, bez uprzedniej weryfikacji wiarygodności danych w nim zawartych. To zaś nie stwarza dla organów podatkowych domniemania, iż zakres prowadzonej przez podatnika w rzeczywistości działalności jest zgodny z nadanym numerem. Za bezzasadne uznano również twierdzenia podatnika, że według Polskiej Klasyfikacji Działalności prowadzona przez podatnika działalność jest sprzedażą drewna.
Ponadto w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 68 § 1 ordynacji podatkowej, gdyż wbrew stanowisku podatnika zaskarżona decyzja nie dotyczy zobowiązania, którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, lecz jest decyzją określającą wydaną na podstawie art. 21 § 3 ordynacji podatkowej, do której nie ma zastosowania art. 68 § 1 tej ustawy.
W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej W.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie przepisów procedury podatkowej, w tym art. 70 § 1 ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 5 ust. 1 pkt 3b i § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 148, poz. 719 z późn.zm.),
W uzasadnieniu skargi W.S. zarzucił, że organy obu instancji dokonały błędnej wykładni § 5 ust. 1 pkt 3b i § 6 ust. 3 ww. rozporządzenia. Skarżący wskazał, że w myśl w/w przepisu § 6 ust. 3 rozporządzenia pod pojęciem "działalność usługowa w zakresie handlu" należy rozumieć sprzedaż, w stanie nieprzetworzonym, nabytych uprzednio produktów (wyrobów) i towarów, w tym również takich, które zostały przez sprzedawcę zapakowane lub rozważone do mniejszych opakowań albo rozlane do butelek, puszek lub mniejszych pojemników. W ocenie skarżącego intencją ustawodawcy było objęcie powyższą definicją również sprzedaży towarów i produktów, wprawdzie przetworzonych, ale nie przez samego podatnika, tylko przez podmiot działający na jego zlecenie. Skarżący zwrócił uwagę, iż zgodnie z zasadami klasyfikowania jednostek statystycznych (rozdział IV zasad metodycznych PKD) od tzw. jednostek produkcyjnych, które produkują (przetwarzają wyroby) odróżnia się tzw. jednostki organizujące wytwarzanie. Są to jednostki, które sprzedają wyroby pod swoją własną nazwą, lecz ich działalność polega na organizowaniu procesu produkcyjnego. Jednostki te klasyfikuje się w sekcji G (Handel hurtowy i detaliczny).
Zdaniem skarżącego w świetle ustalonego stanu faktycznego jego działalność jest typową działalnością związaną z organizacją produkcji. Przyjmując założenie, iż przepisy podatkowe oraz statystyczne są ze sobą spójne, skarżący stwierdził, iż definicja "działalności usługowej w zakresie handlu" obejmuje swoim zakresem również sprzedaż produktów przetworzonych, ale przez podmioty działające na zlecenie podatnika. Powyższa wykładnia koreluje z treścią i § 6 ust. 4 ww. rozporządzenia, który definiuje z kolei pojęcie "działalność wytwórcza". Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem, iż jest to działalność, której bezpośrednim efektem jest wytworzenie nowego wyrobu.
Skarżący ponadto zarzucił, że Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił terminów przedawnienia czym naruszył art. 70 § 1 ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego skoro podatek zryczałtowany wpłacać należy do dnia 20 – tego następnego miesiąca, a za miesiąc grudzień do 31 stycznia roku następnego, to oznacza to, że zobowiązania za miesiące od września do listopada 1997 r. przedawniły się w dniu 31 grudnia 2002 r.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w niniejszej sprawie.
Ustosunkowując się do poniesionego w skardze zarzutu przedawnienia organ ten wskazał, że obowiązek podatkowy w zryczałtowanym podatku od przychodów ewidencjonowanych powstaje po upływie roku podatkowego, w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku (terminie złożenia zeznania, w którym dokonuje się ostatecznego wyliczenia kwoty ryczałtu przypadającej do zapłaty lub zwrotu), zatem termin przedawnienia zobowiązania za rok 1997 upływa z dniem 31 grudnia 2003 r. Tym samym w sprawie niniejszej nie doszło do wydania decyzji po upływie pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.
Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.
Oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że obie zostały wydane bez naruszenia prawa.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie jest uzasadniony najdalej idący zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej zobowiązania podatkowego za miesiące od września do listopada 1997 r. po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 ordynacji podatkowej.
Wbrew poglądowi skarżącego zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne nie jest rozliczane w okresach miesięcznych (jak podatek od towarów i usług, w którym deklaracje składane są w okresach miesięcznych do 25 -tego następnego miesiąca), lecz jego rozliczenie następuje w okresach rocznych (deklaracja w tym podatku składana jest do 31 stycznia roku następnego). Całkowite rozliczenie podatku zryczałtowanego za dany rok możliwe jest dopiero po jego zakończeniu w deklaracji za dany rok, gdzie podatnik deklaruje bądź kwotę do zapłaty, bądź nadpłatę podatku. Zobowiązanie skarżącego w przedmiotowym podatku za rok 1997 płatne było w roku 1998, zatem pięcioletni termin określony w art. 70 § 1 ordynacji podatkowej upływał 31 grudnia 2003 r. Tym samym uznać należy, że prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, iż nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie.
Co do meritum jednak spór pomiędzy stronami sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach ustalonego stanu faktycznego organy podatkowe, weryfikując złożoną przez skarżącego deklarację podatkową, zasadnie uznały, że zastosowana przez niego stawka podatkowa w wysokości 3,3% nie odpowiadała rzeczywistemu charakterowi prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a w rzeczy samej, że uzyskane w roku 1997 przychody winny być opodatkowane stawką ryczałtu w wysokości 6,0 %, a to dlatego, że działalność ta miała charakter działalności wytwórczej, a nie jak twierdzi strona działalności usługowej w zakresie handlu.
Przystępując w dalszej części do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy przywołać przepisy § 5 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 148, poz. 719 z późn.zm.), który dokonuje definicji legalnej obu rodzajów działalności.
Stosownie do treści § 6 ust. 3 tego rozporządzenia, działalność usługowa w zakresie handlu, o której mowa w § 5 ust. 1 pkt 3b, to sprzedaż w stanie nie przetworzonym nabytych uprzednio produktów (wyrobów) i towarów, w tym również takich, które zostały przez sprzedawcę zapakowane lub rozważone w mniejsze opakowanie albo rozlane w butelki, puszki lub mniejsze pojemniki. Z kolei przepis § 6 ust. 4 ww. rozporządzenia stanowi, że sprzedaż wyrobów własnej produkcji prowadzonej przez podatnika zaliczana jest do działalności wytwórczej.
Niewątpliwie obie definicje, poprzez zawarcie ich w rozporządzeniu, są definicjami prawa materialnego, co oczywiście musi rodzić odpowiednie konsekwencje w prawie tym przewidziane. A skoro tak, to należy rozumienie określonych rodzajów działalności gospodarczej wyraźnie rozróżnić, dokonując na tym tle konkretnej oceny zachowań podatnika. A to zachowanie polegało na tym, że skarżący dokonywał w roku 1997 zakupów drewna świerkowego, sosnowego i dębowego, następnie dokonywał przerobu tego drewna u swoich podwykonawców na deski, więźby dachowe, łaty, kantówki itp., i w efekcie taki gotowy wyrób sprzedawał swoim klientom. Z powyższego wynika, że skarżący nie prowadził działalności handlowej, lecz wytwórczą. Skarżący W.S. nie sprzedawał drewna (towarów) w stanie nie przetworzonym, co jest warunkiem działalności handlowej w rozumieniu cytowanego przepisu rozporządzenia, lecz wytworzone z niego deski, więźby dachowe, łaty, kantówki, które w istocie były materiałem wytworzonym przez działających na jego zlecenie podwykonawców.
Zdaniem Sądu oczywistym jest zatem, że sprzedaż dokonywana przez skarżącego dotyczyła towarów przetworzonych, które powinny być opodatkowane stawką ryczałtu w wysokości 6,0%. Towarami handlowymi w rozumieniu ww. rozporządzenia (§ 7 ust. 2 pkt 1) są towary zakupione z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży w stanie nieprzetworzonym, a zatem w takim samym stanie w jakim zostały zakupione. Z akt sprawy wynika natomiast, że sprzedawane przez skarżącego produkty stanowiły nowe wyroby w porównaniu do produktów wcześniej przez niego zakupionych, co przesądza o nadaniu prowadzonej przez niego działalności charakteru działalności wytwórczej, co też zasadnie skonstatowały organy podatkowe.
W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 5 ust. 1 pkt 3b i § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 148, poz. 719 z późn.zm.), nie mogą w powyższej sytuacji zasługiwać na uwzględnienie.
Skarżący wskazał, że według jego oceny intencją ustawodawcy było objęcie definicji działalności usługowej w zakresie handlu także sprzedaży towarów i produktów wprawdzie przetworzonych, ale nie przez samego podatnika, tylko przez podmiot działający na jego zlecenie. Potwierdzeniem tej tezy są według skarżącego zasady klasyfikowania jednostek statystycznych, toteż jego działalność jako typowa działalność związana z organizacją produkcji obejmuje sprzedaż produktów przetworzonych, a ta mieści się w definicji działalności usługowej w zakresie handlu.
W ocenie Sądu rozumowania takiego nie można zaakceptować. Po pierwsze brak jest podstaw do odwoływania się przez skarżącego do Polskiej Klasyfikacji Działalności, skoro kwestia zastosowania odpowiedniej dla podatnika stawki opodatkowania została wprost uregulowana w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym, a definicja legalna obu działalności (usługowej w zakresie handlu i wytwórczej) jak wspomniano powyżej została określona wprost w ustawie, przy czym wykładnia językowa tych pojęć jest oczywista, co w efekcie nie uzasadnia odwoływania się do dalszych wykładni. Po wtóre zaś powyższy argument, według zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Działalności, nie może ostać się również i z tej przyczyny, że w rozdziale IV tych zasad określono, i to wbrew poglądowi skarżącego, że jednostki organizujące wytwarzanie - to jednostki, które sprzedają wyroby i usługi pod swoją własną nazwą, lecz ich działalność polega na zorganizowaniu procesu produkcyjnego lub świadczenia usług przez inne jednostki, przy czym, jednostki te klasyfikuje się w sekcji G (Handel hurtowy i detaliczny ) poza przypadkiem, gdy biorą na siebie ryzyko związane z produkcją (np. nabywają na własność materiały, z których wykonywany jest produkt), wówczas są klasyfikowane tak, jak gdyby same produkowały te wyroby. Innymi słowy stwierdzić należy, że skoro skarżący po zakupie drewna zlecał jego przetworzenie przez podwykonawców, to brał na siebie ryzyko związane z produkcją, a to w sposób oczywisty świadczy, iż jego działalność powinna być sklasyfikowana tak, jak gdyby sam produkował te wyroby. Dokonana w tym zakresie ocena przez organy podatkowe obu instancji była zatem ze wszech miar prawidłowa.
Po trzecie, według zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 marca 1997 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. Nr 42, poz. 264 ze zm.) podstawowym przeznaczeniem tej klasyfikacji jest zapewnienie jednolitego grupowania produktów w celu jednakowej agregacji danych źródłowych dla potrzeb statystyki, co wymaga uwzględnienia jej w ewidencji podstawowej jednostek gospodarczych (pkt. 7.1), zaś przy ustalaniu właściwego grupowania PKWiU, do którego zalicza się dany produkt, należy kierować się zasadami budowy i logiki PKWiU, na co też zasadnie wskazała Izba Skarbowa, przy czym każdą usługę należy zaliczyć do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu, pod którym został zaklasyfikowany wykonujący usługę podmiot gospodarczy w rejestrze jednostek organizacyjnych REGON, a który niewątpliwie nie stwarza, i to nie tylko dla organów podatkowych, domniemania co do tego, że prowadzona przez podatnika działalność jest z nim zgodna. Wyprowadzanie przez skarżącego odmiennych w tym zakresie wniosków nie znajduje żadnego uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy, a ta okoliczność niewątpliwie dyskredytuje zarzuty skarżącego również i w tym zakresie.
W ocenie Sądu nie doszło również w sprawie niniejszej do naruszenia przez Izbę Skarbową przepisów art. 122 187 § 1 oraz art. 200 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej. Jak wynika bowiem z akt niniejszej sprawy organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję w całości oparł się na materiale dowodowym zebranym przez Urząd Skarbowy, dokonując ponownie jego oceny. Przed wydaniem zakwestionowanej decyzji organ odwoławczy uwzględnił wszystkie dowody i żądania strony zgłoszone w toku postępowania przed organem pierwszoistancyjnym, wyczerpująco rozpatrując cały zebrany materiał dowodowy, wystarczający do prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącego za rok 1997.
Uznając, że zaskarżona decyzja w przedstawionych warunkach faktycznych i prawnych nie naruszała prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec braku podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.