I SA/Gd 328/25

I SA/Gd 328/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /przewodniczący sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Marek Kraus
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OZ 412/25 - Postanowienie NSA z 2025-09-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 54 § 3
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marek Kraus Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 18 lutego 2025 r., nr WSO-III.756.39.2025.DM w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z 18 lutego 2025 r. Wojewoda Pomorski (dalej: Wojewoda lub organ), działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: Kpa, w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.) – dalej: upea, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną złożonej przez A Spółkę z o.o. w G. (dalej: Skarżąca, zobowiązana) na postanowienie z dnia 8 stycznia 2025 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że działając na wniosek Ministra Nauki, prowadzi administracyjne postępowanie egzekucyjne w sprawie likwidacji Szkoły w S. przez jej założyciela A Sp. z o.o.
W toku prowadzonego postępowania Wojewoda postanowieniem z dnia 8 stycznia 2025 r. nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia do realizacji ciążącego na niej obowiązku.
W dniu 24 stycznia 2025 r. do Wojewody wpłynęła skarga zobowiązanej na tę czynność egzekucyjną.
Rozpatrując przedmiotową sprawę, po otrzymaniu skargi, mając na uwadze art. 134 Kpa, organ egzekucyjny podjął czynności sprawdzające mające na celu zbadanie dopuszczalności skargi oraz czy nie została złożona po terminie. Zgodnie z art. 54 § 3 upea skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej.
W ocenie Wojewody, zobowiązana bez wątpienia posiada legitymację prawną do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną w przedmiotowej sprawie. Z analizy akt postępowania wynika, że postanowienie Wojewody z dnia 8 stycznia 2025 r. zostało doręczone zobowiązanej wraz z tytułem wykonawczym z dnia 25 października 2024 r., w dniu 14 stycznia 2025 r. za pośrednictwem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, zatem siedmiodniowy termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną wynikający z art. 54 upea rozpoczął bieg w rozpoznawanej sprawie od dnia 15 stycznia 2025 r. i upłynął w dniu 21 stycznia 2025 r. Skarga na czynność egzekucyjną została natomiast przez zobowiązaną nadana w placówce pocztowej w dniu 22 stycznia 2025 r. (dowód: data stempla pocztowego), a zatem 1 dzień po upływie terminu przewidzianego do jej złożenia, co skutkuje uchybieniem przepisanego prawem terminu. Wojewoda zaznaczył, że siedmiodniowy termin do wniesienia skargi przewidziany w art. 54 upea jest terminem ustawowym, którego niedotrzymanie powoduje dla strony ujemne skutki procesowe tj. utratę prawa do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Z uwagi na złożenie przez zobowiązaną skargi z uchybieniem terminu organ egzekucyjny nie miał podstaw prawnych do merytorycznego jej rozpoznania, ponieważ z upływem wskazanego terminu wygasło uprawnienie strony do złożenia skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na powyższe postanowienie Skarżąca, wnosząc o jego uchylenie, zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
1. art. 54 § 3 upea poprzez błędne przyjęcie, ze termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną upłynął z dniem 21 stycznia 2025 r., podczas gdy upływał on dopiero w dniu 22 stycznia 2025 r.;
2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 18 upea poprzez brak odpowiedniego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.
W ocenie skarżącej, organ nieprawidłowo ustalił datę upływu terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Zdaniem strony, siedmiodniowy termin do złożenia skargi upływał w dniu 22 stycznia 2025 r., a skarga została sporządzona i nadana właśnie tego dnia, co oznacza, że została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Skarżąca działała z należytą starannością i w uzasadnionym przekonaniu, ze dochowuje przewidzianego przepisami terminu procesowego. W takiej sytuacji organ, przed odmową rozpoznania skargi, powinien szczegółowo ocenić okoliczności sprawy, w szczególności datę doręczenia zobowiązanej dokumentów egzekucyjnych oraz datę nadania skargi. Całokształt materiału zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wskazuje, że skarga została wniesiona prawidłowo, a jej rozpoznanie powinno nastąpić merytorycznie. Pominięcie tej analizy i ograniczenie się do formalnej oceny daty stempla pocztowego prowadziło do naruszenia zasady ochrony praw strony i nieuzasadnionego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
W opinii Skarżącej, organ naruszył również podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w szczególności wynikające z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez brak odpowiedniego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Organ poprzestał na ogólnym stwierdzeniu, że skarga została nadana w dniu 22 stycznia 2025 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu, który - według organu - zakończył swój bieg dzień wcześniej. Nie przeprowadzono jednak żadnych czynności wyjaśniających w zakresie dokładnych okoliczności związanych z doręczeniem postanowienia i tytułu wykonawczego oraz nadaniem skargi. Ponadto w uzasadnieniu postanowienia brak jest jakiejkolwiek analizy materiału dowodowego, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Wojewoda Pomorski, jako organ egzekucyjny, po otrzymaniu skargi, mając na uwadze art. 134 Kpa, prawidłowo na wstępie podjął czynności sprawdzające mające na celu zbadanie dopuszczalności skargi oraz czy nie została złożona po terminie. Z analizy akt postępowania wynika, że postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 8 stycznia 2025 r. zostało doręczone zobowiązanej wraz z tytułem wykonawczym z dnia 25 października 2024 r., w dniu 14 stycznia 2025 r. za pośrednictwem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, zatem siedmiodniowy termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną wynikający z art. 54 § 3 upea rozpoczął bieg w rozpoznawanej sprawie od dnia 15 stycznia 2025 r. i upłynął zgodnie z art. 57 § 1 Kpa w dniu 21 stycznia 2025 r. Skarga na czynność egzekucyjną została natomiast przez zobowiązaną bezspornie nadana w placówce pocztowej w dniu 22 stycznia 2025 r. (dowód: data stempla pocztowego), a zatem 1 dzień po upływie terminu przewidzianego do jej złożenia.
Mając na uwadze powyższe, Wojewoda Pomorski zasadnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.