I SA/GD 326/06

I SA/Gd 326/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Kwarcińska
Ewa Wojtynowska
Tomasz Kolanowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 maja 2007 r. sprawy ze skargi "A" w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia A na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] zawierające pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, odmówił zmiany postanowienia.
Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny:
Pismem z dnia 12 września 2005 r., uzupełnionym 13 listopada 2005 r. i 3 grudnia 2005 r., A wystąpiło do Naczelnika Urzędu Skarbowego z zapytaniem czy składka członkowska, która zaliczona została do PKWiU 91.11. za 2004 r. i 2005 r. powinna być opodatkowana podatkiem VAT, czy część wpłacanej składki członkowskiej jest opłatą za usługę udostępniania pasma częstotliwości radiowej podmiotom wykonującym usługi taksówkowe, sklasyfikowaną w grupowaniu PKWiU 63.21.25 "Usługi wspomagające transport drogowy pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane", a jeżeli tak, to jaka część i czy ta część powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT?
Podatnik wskazał, że A jest dobrowolnym, samorządowym i trwałym zrzeszeniem osób prowadzących we własnym imieniu i na własny rachunek działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób i bagaży. A, zgodnie ze statutem realizuje cele, którymi jest m.in.: tworzenie bazy usprawniającej i wspomagającej działalność indywidualną członków, udzielanie członkom pomocy w rozwiązywaniu problemów związanych z prowadzoną działalnością poprzez m.in. udostępnianie członkom A pasma częstotliwości radiowej Jest to działalność statutowa i finansowana jest ona ze składek członkowskich, jak również z prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług reklamowych.
Działalność A, zgodnie ze statutem oraz wpisem do KRS kwalifikowana jest wg PKD 91.11.Z "Działalność organizacji komercyjnych i pracodawców". Zgodnie z pismem Głównego Urzędu Statystycznego w Warszawie z dnia 8.11.2005 r. działalność A objęta jest zakresem działu PKD 91 "Działalność organizacji członkowskich, gdzie indziej nie sklasyfikowana". Z pisma powyższego wynika, że składki członkowskie pobierane przez A nie są przedmiotem odrębnej klasyfikacji i mieszczą się w zakresie działu PKD 91. Dodatkowo poinformowano podatnika, że zakwalifikowanie działalności A do działu PKD 91 nie wyklucza zaliczenia usług świadczonych przez tą jednostkę w grupowaniu innym niż PKWiU 91 "Usługi świadczone przez organizacje członkowskie, gdzie indziej nie sklasyfikowane" zgodnie z charakterem wykonywanych czynności. W związku z powyższym usługi świadczone przez A na rzecz podmiotów, które wykonują usługi taksówkowe polegające na udostępnianiu pasma częstotliwości radiowej mieszczą się w grupowaniu PKWiU 63.21.25 " Usługi wspomagające transport drogowy pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane". Zdaniem podatnika składki członkowskie powinny być zwolnione w całości z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zaliczeniem składki do PKWiU 91 przez GUS. Wpłacana składka nie jest, bowiem opłatą za usługę, a jej wysokość określana jest przez Walne Zgromadzenie Członków i uzależniona jest od kosztów utrzymania A.
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku, w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że A (osoba prawna) jest podatnikiem podatku od towarów i usług, w przypadku, gdy prowadzi samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.15 ust.1 i 2 cyt. ustawy o podatku VAT i wykonuje czynności opodatkowane. Na podstawie art. 43 ust.1 pkt 1 i poz. 10 załącznika nr 4 do ustawy o podatku VAT zwalnia się od podatku usługi świadczone przez organizacje członkowskie, gdzie indziej nie sklasyfikowane (wyłącznie statutowe), zaliczone do grupowania PKWiU 91.
Działalność A zgodnie z klasyfikacją dokonaną przez GUS mieści się w grupowaniu PKD 91. W tym samym dziale umieszczone zostało pobieranie składek członkowskich. Jednakże GUS wskazał, że powyższe nie wyklucza zaliczenia usług świadczonych przez A w innym grupowaniu. Usługi świadczone przez A na rzecz członków będących podmiotami, które świadczą usługi taksówkowe w zakresie udostępniania im pasma częstotliwości radiowej (radio - taxi) zostały zaliczone do kategorii PKWiU 63.21.25 "Usługi wspomagające transport drogowy pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane". W związku z taką klasyfikacją usługi te podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
Z uwagi na powyższe składka członkowska wnoszona przez członków A jest w części odpłatnością za możliwość korzystania z konkretnej rzeczy. Oznacza to, że składka członkowska jest zwolniona od podatku VAT w takiej części, w jakiej jest ona związana ze świadczeniem usług, o których mowa w załączniku nr 4 (zaliczonych do PKWiU 91). Natomiast w tej części, w której jest ona przeznaczona na prowadzenie działalności opodatkowanej podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Jednocześnie zaznaczono, że podatnicy wykonujący czynności opodatkowane mogą skorzystać ze zwolnienia podmiotowego, jeżeli wartość sprzedaży opodatkowanej łącznie nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym równowartości 10.000 Euro.
Na powyższe postanowienie A pismem z dnia 22 grudnia 2005 r. (uzupełnionym o pismo z dnia 28 grudnia 2005 r.) złożyło zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o zmianę w/w postanowienia poprzez uznanie, że realizowanie przez A jego celów pomimo, że czynności te są zakwalifikowane do usług w ramach PKWiU - jest zwolnione od podatku od towarów i usług. Podatnik podtrzymał argumentację zawartą we wcześniejszym wniosku. Organ podatkowy pierwszej instancji błędnie uznał, że czynności, za pomocą których A realizuje swoje cele statutowe mogą być zakwalifikowane jako świadczenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Zdaniem strony nie ma znaczenia dla podatku od towarów i usług przeznaczenie przychodów z tytułu składek członkowskich.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej działając w trybie art. 14 b par. 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U .z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) decyzją z dnia [...] odmówił zmiany postanowienia będącego przedmiotem zażalenia wniesionego przez A. W uzasadnieniu decyzji podzielono argumentację zaprezentowaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.
Na powyższą decyzję A złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu złożonej skargi, a także w złożonym piśmie procesowym, podatnik podniósł takie same argumenty, jak w zażaleniu. Strona uważa, że A nie prowadzi działalności polegającej na udostępnianiu częstotliwości radiowej członkom a zapis dokonany w statucie jest zapisem ogólnikowym. A reprezentuje tylko członków i sprawuje nadzór nad prawidłowością korzystania i używania urządzeń nadawczo - odbiorczych przez członków A. A posiada jeden radioodbiornik, który jest umieszczony w bazie. A płaci 150 zł kwartalnie za używanie częstotliwości przez 60 radioodbiorników. Opłata ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. A nie pobiera też żadnej opłaty od członków za używanie częstotliwości. Strona uważa, że fakt, iż składka członkowska jest skalkulowana tak, aby pokryć koszty statutowe, między innymi opłatę za używanie częstotliwości radiowej, nie jest jednoznaczny z pobieraniem opłaty za usługę, ponieważ nie jest to usługa, tylko jeden z celów statutowych A.
Strona zauważyła, że zapis istniejący w statucie, iż udostępnia częstotliwość swoim członkom może sugerować, że jest to działalność gospodarcza, ale w rzeczywistości jest to tylko reprezentowanie członków w urzędzie w celu uzyskania pozwolenia na korzystanie z częstotliwości oraz nadzorowanie prawidłowości korzystania z tej częstotliwości. Zdaniem strony, z działalnością gospodarczą mamy do czynienia wówczas, gdy w zamierzeniu przynosi ona A zyski, natomiast każde inne działanie określone w celach statutu, które w zamierzeniu względem członków nie przynosi zysku jest celem statutowym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji pod kątem wskazanych powyżej kryteriów w pierwszej kolejności należy zaakcentować, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r. (sygn. akt P 36/05, OTK–A 2006/9/129) nie może budzić wątpliwości kompetencja sądów administracyjnych do merytorycznego rozpatrywania spraw dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, bowiem stanowi ona przejaw realizacji art. 45 Konstytucji RP.
Zasadniczą kwestią, istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jest właściwa interpretacja przepisów art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej w dalszej części "Ordynacją podatkową".
W myśl § 1 w/w artykułu stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Wniosek składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie (§ 2). Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3).
Zgodnie z jednoznaczną, jasną i nie budzącą wątpliwości treścią przytoczonych powyżej przepisów rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie urzędowej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do rożnych sytuacji faktycznych. Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.
Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.
Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Również organ odwoławczy kontroluje jedynie poprawność dokonanej interpretacji danego przepisu w kontekście zadanego pytania prawnego. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest zatem możliwe dalsze uzupełnienie bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.
Przechodząc do merytorycznej oceny stanowiska zaprezentowanego przez orzekające w sprawie organy podatkowe należy wskazać, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), zwaną w dalszej części "ustawą o VAT", zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy. Pod pozycją 10 tegoż załącznika wymieniono: usługi świadczone przez organizacje członkowskie, gdzie indziej niesklasyfikowane (wyłącznie statutowe). Usługi te są zaliczone do grupy 91 PKWiU.
Powyższe zwolnienie nie zostało skonstruowane zbyt poprawnie co do jego zakresu (Komentarz do art. 43 ustawy o VAT, A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, Zakamycze, 2004). Analiza regulacji art. 13(A)(1)(l) VI Dyrektywy Rady UE z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), zwanej w dalszej części jako "VI Dyrektywa VAT", który wprowadza zwolnienie od podatku zakresem odpowiadające powyższemu zwolnieniu, wskazuje, że na tej podstawie od podatku zwolnione są wyłącznie usługi świadczone przez te organizacje na rzecz swoich członków. Wszelkie inne odpłatne usługi świadczone przez tego rodzaju organizacje na rzecz osób trzecich nie będą zwolnione od podatku na tej podstawie. Należy również zauważyć, że VI Dyrektywa wskazuje po pierwsze na charakter organizacji, o których mowa, określając że chodzi wyłącznie o organizacje niedochodowe, a po drugie, wyraźnie i wyczerpująco wymienia, jaki profil działalności danej organizacji skutkuje objęciem usług wykonywanych przez nią na rzecz członków zwolnieniem podatkowym. Wskazuje się tutaj na organizacje realizujące cele polityczne, związkowe, religijne, patriotyczne, filozoficzne, dobroczynne, obywatelskie. Zawarto także warunek, że zwolnienie jest udzielane wówczas, o ile nie powoduje to pogorszenia warunków konkurencji.
Ponadto art. 13(A)(2)a) VI Dyrektywy wskazuje, że Państwa Członkowskie mogą przyznać zwolnienia od podatku instytucjom, które nie są instytucjami prawa publicznego, według ust. 1, lit. b), g), h), i), l), m) i n) niniejszego artykułu, w każdym z indywidualnych przypadków w oparciu o jeden lub więcej z następujących warunków:
– instytucje, których to dotyczy nie mogą systematycznie dążyć do osiągnięcia zysków, ewentualne zyski, które pomimo to osiągną, nie mogą być rozdzielane, ale muszą być przeznaczone na kontynuację i doskonalenie świadczonych usług,
– muszą być zarządzane i administrowane wyłącznie społecznie przez osoby nie mające bezpośredniego czy pośredniego interesu, ani samodzielnie bądź też przez pośredników w wynikach działalności,
– pobierają opłaty zatwierdzone przez władze publiczne ich nie przewyższające lub też, w odniesieniu do tych usług, które nie wymagają zatwierdzenia, pobierają opłaty niższe niż pobierane za podobne usługi przez przedsiębiorstwa prowadzące działalność gospodarczą, objęte podatkiem od wartości dodanej,
– zwolnienie z podatku nie może prowadzić do zakłócenia konkurencji takiego jak postawienie w gorszej sytuacji przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą objętych podatkiem od wartości dodanej.
Powyższe zastrzeżenia, wynikające z zapisów VI Dyrektywy, należy mieć na uwadze interpretując przepisy polskiej ustawy w tym zakresie. Sąd po dokonaniu analizy statutu A doszedł do wniosku, że "A" spełnia warunki określone przepisami VI Dyrektywy. Jest bowiem organizacją, która nie dąży do osiągania zysków, opiera swoją działalność na pracy społecznej członków, świadczy usługi wyłącznie na rzecz swoich członków, a jego działalność nie zakłóca warunków konkurencji.
W związku z powyższym istotnym w sprawie było ustalenie zakresu tego zwolnienia. Jak wynika z treści poz. 10 załącznika Nr 4 do ustawy o VAT, zwolnieniu podlegają usługi świadczone przez organizacje członkowskie, gdzie indziej niesklasyfikowane (wyłącznie statutowe). Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, zakresem powyższego zwolnienia objęte będą wszystkie usługi świadczone przez A, które mieszczą się w jego celach statutowych, a są finansowane ze składek członkowskich.
Sąd nie podziela argumentacji zaprezentowanej przez Dyrektora Izby Skarbowej, że zwolnieniu podlegają te czynność realizowane przez A, które polegają na świadczeniu usług zaliczonych do PKWiU 91 (wyłącznie statutowych), które nie są odrębnie sklasyfikowane w innym grupowaniu PKWiU. Natomiast te usługi, które podlegają odrębnej klasyfikacji wg PKWiU, nie są objęte zwolnieniem i podlegają opodatkowaniu.
Biorąc pod uwagę cel przepisu oraz odnosząc się do regulacji zawartych w VI Dyrektywie VAT, Sąd stwierdził, że zwolnieniu podlegać będą wszelkie usługi świadczone przez organizacje członkowskie, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
• usługi są świadczone przez organizacje nie nastawione na zysk (non profit),
• usługi świadczone są na rzecz swoich członków (zwolnienie nie dotyczy usług świadczonych na rzecz osób trzecich),
• usługi świadczone są w zamian za płacone przez członków składki członkowskie ustalone zgodnie ze statutem,
• są to usługi wymienione w art. 13(A)(1)(l) VI Dyrektywy, bądź spełniające jeden z warunków określonych w art. 13(A)(2)(a) VI Dyrektywy, należące do celów statutowych organizacji,
• są to usługi niepodlegające wyłączeniu od zwolnienia na podstawie art. 13 A)(2)(b) VI Dyrektywy,
• świadczenie usług nie powoduje zakłócenia konkurencji na rynku.
Zdaniem Sądu przyjęta przez organy podatkowe literalna interpretacja przepisu art. 43 ust. 1 pkt 1 w 1 w powiązaniu z zapisem poz. 10 załącznika Nr 4 do ustawy o VAT, prowadziłaby do wniosku, że organizacje członkowskie mogłyby korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT tylko w stosunku do usług nie sklasyfikowanych w PKWiU. Tak zawężającego warunku nie da się pogodzić z celem tego przepisu, a ponadto prowadziłoby to do jego niezgodności z przepisami VI Dyrektywy VAT, która nie uzależnia zastosowania zwolnienia podatkowego od konkretnego zapisu klasyfikacji statystycznej. Stąd zdaniem Sądu opinie statystyczne dołączone do akt sprawy nie mają znaczenia dla ustalenia zakresu zwolnienia podatkowego określonego w art. 43 ust. 1 pkt. 1 w powiązaniu z zapisem poz. 10 załącznika Nr 4 do ustawy o VAT.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że celem "A" jest m.in. tworzenie bazy uprawniającej i wspomagającej działalność indywidualną członków (§ 4 pkt 7 statutu). Z pewnością udostępnianie członkom pasma częstotliwości radiowej w celu umożliwienia przepływu i wymiany informacji wspomaga działalność członków, a zatem należy do powyższego celu statutowego A. W związku z tym usługi świadczone przez "A" polegające na udostępnianiu członkom pasma częstotliwości radiowej w celu umożliwienia przepływu i wymiany informacji, korzystać będą ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na mocy art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, o ile spełnione zostaną wszystkie warunki wynikające z VI Dyrektywy VAT (wskazane powyżej).
Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ powinien wziąć pod uwagę wykładnię zwolnienia podatkowego dokonaną przez Sąd w powyższym uzasadnieniu. Dokonując odpowiedzi na pytania sformułowane przez stronę organ podatkowy powinien w szczególności uwzględnić cel przepisu, a także regulację zawartą w przepisach VI Dyrektywy VAT.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
W drugim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 209 P.p.s.a., zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Z uwagi na charakter sprawy Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia w przedmiocie wykonalności decyzji (art. 152 P.p.s.a.).