I SA/Gd 321/04

I SA/Gd 321/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bogusław Woźniak
Ewa Wojtynowska /przewodniczący/
Tomasz Kolanowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 916/06 - Wyrok NSA z 2007-09-25
FZ 414/04 - Postanowienie NSA z 2004-12-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.),, asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Monika Orska, po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi firmy "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 1998 r. oraz za styczeń, luty, marzec i sierpień 1999 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołań "A" S.A. z siedzibą w L. (dawniej: "A" S.A. z siedzibą w G.), utrzymał w mocy decyzje [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] określające w/w Spółce w zakresie podatku od towarów i usług:
– za miesiąc grudzień 1998 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 31.258 zł;
– za miesiąc styczeń 1999 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 36.411 zł;
– za miesiąc luty 1999 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 43.318 zł;
– za miesiąc marzec 1999 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 49.327 zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 45.431 zł i do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 3.896 zł;
– za miesiąc sierpień 1999 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 6.063 zł.
oraz, na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) – zwanej dalej "ustawą o VAT", ustalające dodatkowe zobowiązanie podatkowe:
– za miesiąc grudzień 1998 r. w wysokości 128 zł;
– za miesiąc marzec 1999 r. w wysokości 687 zł;
– za miesiąc sierpień 1999 r. w wysokości 56 zł.
Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny:
W wyniku analizy przedłożonych do kontroli dokumentów oraz przeprowadzonych postępowań podatkowych [...] Urząd Skarbowy wydał decyzje, w których dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 1998 r. do marca 1999 r. oraz za sierpień 1999 r. w sposób odmienny, aniżeli podatnik w złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT–7.
Organ podatkowy I instancji zakwestionował prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony uwidoczniony na fakturach VAT:
– nr [...] z dnia 31.03.1998 r., wartość netto 16.562,70 zł, podatek VAT 1.159,39 zł, wystawionej przez "B" Sp. z o.o. w G.;
– nr [...] z dnia 31.03.1998 r., wartość netto 16.185,40 zł, podatek VAT 1.132,98 zł, wystawionej przez "B" Sp. z o.o. w G.;
– nr [...] z dnia 31.08.1999 r., wartość netto 851,20 zł, podatek VAT 187,26 zł, wystawionej przez Firmę Usługowo – Handlową "C" E. i T. Ż.;
z uwagi na odliczenie podatku VAT w miesiącach wystawienia w/w faktur VAT, a nie w miesiącach ich otrzymania, przez co naruszono przepisy art. 19 ust. 1–3 ustawy o VAT.
Ponadto organ podatkowy I instancji zakwestionował prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony uwidoczniony na fakturach VAT:
– nr [...] z dnia 07.12.1998 r., wartość netto 2.098,60 zł, podatek VAT 461,69 zł, wystawionej przez Zakład Produkcyjno – Handlowo – Usługowy "D" s.c. w O.;
– nr [...] z dnia 08.12.1998 r., wartość netto 4.563,00 zł, podatek VAT 1.003,86 zł, wystawionej przez Zakład Produkcyjno – Handlowo – Usługowy "D" s.c. w O.;
– nr [...] z dnia 21.12.1998 r., wartość netto 2.500,00 zł, podatek VAT 550,00 zł, wystawionej przez Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe "E" P.K.,
z uwagi na odliczenie podatku VAT na podstawie znajdujących się w dokumentacji rachunkowej podatnika kserokopii oryginałów w/w faktur VAT, co spowodowało naruszenie przez podatnika art. 19 ust. 2 ustawy o VAT oraz § 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 z późn. zm.).
W złożonych odwołaniach od powyższych decyzji "A" S.A. z siedzibą w L. zarzuciła zaskarżonym orzeczeniom:
– wystąpienie przesłanki wznowienia postępowania wynikającej z art. 240 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) – zwanej dalej "Ordynacja podatkowa";
– inne naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 i art. 124 Ordynacji podatkowej;
– naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 19 ust. 1 i 2, art. 20, art. 27 ust. 4–6 ustawy o VAT oraz § 54 ust. 1 i 3, § 56 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997 r.
W uzasadnieniu odwołań podatnik podniósł, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania przewidziana w przepisie art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. decyzje wydane zostały przez pracownika organu podatkowego, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 § 1 pkt 5 i § 3 Ordynacji podatkowej, albowiem zastępca naczelnika była świadkiem w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko Prezesowi Zarządu podatnika. Zdaniem odwołującego powyższa okoliczność wywołuje wątpliwość co do bezstronności w/w pracownika przy wydawaniu decyzji.
Podatnik zarzucił, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy I instancji, nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, dopuścił się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.
Odwołujący podał, że urząd skarbowy pominął materiały dowodowe zgromadzone w postępowaniu kontrolnym przeprowadzonym przez Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej, które zakończyło się wydaniem wyniku kontroli.
Zdaniem podatnika kontrola podatkowa [...] Urzędu Skarbowego w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1998 r. nie została skutecznie wszczęta, ponieważ upoważnienie do kontroli nie zostało doręczone pełnomocnikowi kontrolowanej, co stanowi naruszenie przepisów art. 284, art. 285 i art. 145 § 2 w zw. z art. 292 Ordynacji podatkowej.
Wszczęcie kontroli podatkowej co do zasady następuje przez doręczenie kontrolowanemu upoważnienia do jej kontroli
W dalszej części uzasadnienia odwołania podatnik podał, że Urząd Skarbowy błędnie przyjął, iż Spółka zbyt wcześnie odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur VAT nr [...] z dnia 31.03.1998 r. i nr [...] z dnia 31.03.1998 r. wystawionych przez "B" Sp. z o.o. w G. oraz z faktury VAT nr [...] z dnia 31.08.1999 r. wystawionej przez Firmę Usługowo – Handlową "C" E. i T. Ż. W ocenie odwołującego ustalenia organu podatkowe w tym zakresie oparte są wyłącznie na dowodzie z protokołów kontroli podatkowych przeprowadzonych przez urzędy skarbowe w [...] i [...] u wystawców faktur, natomiast nie znajdują potwierdzenia w innych materiałach dowodowych. Podatnik podkreślił przy tym, że ciężar udowodnienia faktu otrzymania faktury w innym miesiącu niż wynika to z dokonanego przez podatnika rozliczenia spoczywa na organie podatkowym. Ponadto skoro przepisy ustawy o VAT nie wprowadzają obowiązku umieszczania na fakturach daty ich otrzymania, oznacza to, że datę tę można dowodzić przy pomocy każdego środka dowodowego.
W związku z powyższym, w ocenie podatnika, konieczne jest przeprowadzenie przez organ podatkowy postępowania dowodowego, które wyjaśni okoliczności obiegu faktur VAT zarówno u ich wystawców, jak również u nabywcy.
Odwołujący zarzucił ponadto organowi podatkowemu I instancji, że bezzasadnie zakwestionował prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT nr [...] z dnia 07.12.1998 r., nr [...] z dnia 08.12.1998 r. i nr [...] z dnia 21.12.1998 r. – poprzez błędnie ustalenie, iż podatnik dokonał odliczenia podatku na podstawie kserokopii w/w faktur VAT.
W ocenie podatnika w konsekwencji błędnych ustaleń faktycznych zaskarżone decyzje naruszają przepisy art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1, 2 i 3, art. 20 oraz art. 27 ust. 4 i 6 ustawy o VAT, jak również § 54 ust. 1 i 3 oraz § 56 cyt. wyżej rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997 r.
Ponieważ [...] Urząd Skarbowy nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, to zdaniem podatnika w tej sytuacji nie mógł zawrzeć w decyzjach uzasadnienia odpowiadającego wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie odwołującego uzasadnienia faktyczne skarżonych decyzji nie zawierają wskazania faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a uzasadnienia prawne nie wskazują pełnej podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienia.
Powyższe, w ocenie Spółki, spowodowało naruszenie przez organ podatkowy I instancji wynikającej z art. 124 Ordynacji podatkowej zasady przekonywania.
Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji odwołującego się uznając za słuszne rozstrzygnięcia [...] Urzędu Skarbowego.
Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w art. 240 § l pkt 3 w zw. z art. 130 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie przesłanka taka nie zachodzi, albowiem pracownik [...] Urzędu Skarbowego był świadkiem nie w postępowaniu podatkowym, lecz w postępowaniu karnym toczącym się w sprawie karnej przeciwko Prezesowi Zarządu "A" S.A. W ocenie organu odwoławczego, aby można było zastosować regulację z art. 130 Ordynacji podatkowej wyłączany pracownik musiałby być świadkiem w tożsamej sprawie prowadzonej przez organy podatkowe, w danym przypadku natomiast zastępca naczelnika była świadkiem w sprawie karnej normowanej przepisami prawa karnego, a nie, jak wyraźnie wskazuje art. 130 Ordynacji podatkowej, przepisami prawa podatkowego. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż decyzje wydane przez [...] Urząd Skarbowy w przedmiotowych sprawach nie są decyzjami ostatecznymi, zaś art. 240 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie tylko w przypadku decyzji ostatecznych.
Odnosząc się do zarzucanych organowi I instancji naruszeń prawa proceduralnego, polegających m.in. na pominięciu w trakcie kontroli podatkowej i postępowaniu podatkowym materiałów dowodowych zgromadzonych w postępowaniu kontrolnym przeprowadzonym przez Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej organ odwoławczy stwierdził, iż dokumenty zgromadzone przez urząd skarbowy pozwalały na samodzielne ustalenie istotnych kwestii w niniejszej sprawie. Podkreślono przy tym, że po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego przez Inspektora Kontroli Skarbowej nie została wydana decyzja podatkowa, a więc nie znajduje tu zastosowania przepis art. 282a § l Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w zakresie spraw rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu podatkowego kontrola podatkowa nie może być ponownie wszczęta.
Odnosząc się z kolei do sformułowanego w odwołaniu zarzutu, że kontrola podatkowa w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1998 r. nie została skutecznie wszczęta, ponieważ upoważnienie do kontroli nie zostało doręczone pełnomocnikowi kontrolowanej, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że upoważnienie do kontroli zostało w dniu 07.04.2003 r. doręczone pracownikowi spółki akcyjnej "A", zgodnie z dyspozycją art. 284 § 3 Ordynacji podatkowej. Tego samego dnia, zgodnie z informacją uzyskaną od członka rady nadzorczej podmiotu kontrolowanego, upoważnienie do kontroli zostało przesłane za pośrednictwem faksu pełnomocnikowi Spółki. Reprezentujący Spółkę pełnomocnik został ponadto poinformowany o wszczęciu kontroli podatkowej pismem [...] Urzędu Skarbowego z dnia 10.04.2003 r.
W ocenie organu odwoławczego wszczęcie kontroli podatkowej w niniejszej sprawie poprzez doręczenie upoważnienia do jej przeprowadzenia pracownikowi podmiotu kontrolowanego, wobec nieobecności członka zarządu, wspólnika lub innej osoby upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia jej spraw, w pełni odpowiadało prawu.
Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu odwołania, że w sytuacji, gdy kontrolowany ustanowił pełnomocnika, upoważnienie do przeprowadzenia kontroli powinno być doręczone pełnomocnikowi. Swoje stanowisko w tym zakresie podatnik oparł na przepisie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, który, w ocenie odwołującego, w trakcie kontroli podatkowej znajduje odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 292 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy podkreślił natomiast, że art. 292 odsyła do przepisów m.in. rozdziału 5 Działu IV ("Doręczenia") jedynie w sprawach nieuregulowanych w art. 281–291. A zatem konieczność odpowiedniego zastosowania przepisów o doręczeniach zachodziłaby tylko w sytuacji braku regulacji w Dziale VI ("Kontrola podatkowa"), jednakże w art. 284 Ordynacji podatkowej zostały wymienione obowiązki i sposób postępowania organu podatkowego w danej sytuacji.
W związku z powyższym organ odwoławczy uznał za prawidłowe działania podejmowane w przedmiotowym zakresie przez urząd skarbowy.
Odnośnie przedwcześnie odliczonego przez Spółkę podatku VAT Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że podatnik zarzucając organowi I instancji oparcie decyzji w tym zakresie jedynie na dowodach z protokołów kontroli podatkowej przeprowadzonych przez urzędy skarbowe w [...] i [...] u wystawców faktur VAT, nie przywołał innych dowodów, które świadczyłyby o otrzymaniu spornych faktur w miesiącu ich wystawienia. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że fakt przedwczesnego odliczenia podatku naliczonego zawartego w w/w fakturach został ustalony nie tylko na podstawie protokołów z kontroli, lecz również z wykorzystaniem innych dowodów, a mianowicie: informacji uzyskanych z urzędu pocztowego [...] w piśmie z dnia 13.01.2000 r. oraz dokumentu uzyskanego u wystawcy faktury VAT nr [...] z dnia 31.08.1999 r. (kserokopia potwierdzenia nadania przesyłki poleconej nr 38890 w dniu 06.09.1999 r.). Dyrektor zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie podatnika złożone do protokołu kontroli o okazaniu wszystkich dokumentów źródłowych zakupu i sprzedaży, urządzeń księgowych oraz rejestrów zakupu i sprzedaży VAT służących Spółce do sporządzenia deklaracji VAT–7. Ponieważ organ I instancji przeprowadził w danej kwestii postępowanie w celu ustalenia daty otrzymania dokumentów uprawniających do dokonania odliczenia, w wyniku którego stwierdzono, iż podatnik obniżył podatek należny o podatek naliczony wynikający z danych faktur w miesiącu ich wystawienia a nie faktycznego otrzymania, w danej sytuacji ciężar przeprowadzenia dowodu przeciwnego spoczywał na podatniku, który winien wskazać i udokumentować datę wpływu faktur, a tego zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej podatnik nie uczynił.
Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dokonania błędnych ustaleń, iż podatnik dokonał odliczenia podatku na podstawie kserokopii faktur VAT nr [...] z dnia 07.12.1998 r., nr [...] z dnia 08.12.1998 r. i nr [...] z dnia 21.12.1998 r. organ odwoławczy podniósł, że podatnik nie wskazał na żadne dowody, które miałyby potwierdzać, iż w sprawie miał miejsce inny stan faktyczny niż ustalił to organ I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, że urząd skarbowy w pismach kierowanych do reprezentującego Spółkę pełnomocnika zwracał uwagę na stwierdzony w trakcie kontroli podatkowej brak oryginałów w/w faktur zakupu oraz prosił o wyjaśnienie tej sprawy, jednakże podatnik nie przedstawił jakichkolwiek dowodów wskazujących na zasadność dokonanego odliczenia. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, iż podatnik korzystający z przysługującego mu prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego ma obowiązek (wynikający z § 56 pkt l cyt. wyżej rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997 r.) posiadać przez okres 5 lat wszelkie dokumenty, które stanowią potwierdzenie powyższego prawa. Podatnik ma obowiązek wykazania, w każdym czasie (w okresie 5 lat), istnienie podstaw do skorzystania z tego prawa.
Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zarzucane organowi I instancji naruszenie przepisów art. 210 § 4 w związku art. 124 Ordynacji podatkowej nie znajduje podstaw w zgromadzonym w toku postępowań materiale dowodowym. W ocenie organu odwoławczego urząd skarbowy obszernie uzasadnił decyzje wskazując fakty, dowody, podstawę prawną oraz jej wyjaśnienie. Podatnik nie wskazał natomiast dowodów świadczących o naruszeniu powyższych przepisów postępowania.
Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone decyzje [...] Urzędu Skarbowego.
W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej "A" S.A. z siedzibą w L. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji zarzucając jej:
– wystąpienie przesłanki wznowienia postępowania wynikającej z art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej;
– inne naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4, art. 124 Ordynacji podatkowej;
– naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 19 ust. 1 i 3 oraz art. 27 ust. 4 i 6 ustawy o VAT a także § 54 ust. 1 i 3, § 56 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997 r.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła wszystkie zarzuty i argumenty, które podniosła w odwołaniach od decyzji organu podatkowego I instancji.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzygając w granicach danej sprawy o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji tutejszy Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia.
Ustosunkowując się kolejno do zarzutów skargi na wstępie należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu dotyczącego wydania decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu, co w konsekwencji miałoby stanowić podstawę wznowienie postępowania.
Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) pracownik urzędu skarbowego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których był świadkiem.
Jak wynika z powołanego wyżej przepisu, aby można było mówić o spełnieniu przesłanki wyłączenia dany pracownik musiałby być świadkiem w postępowaniu dotyczącym zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego. Tymczasem wskazany przez skarżącą spółkę pracownik urzędu skarbowego był świadkiem w sprawie karnej dotyczącej osoby fizycznej (prezesa zarządu spółki), a zatem podmiotu nie będącego stroną w niniejszej sprawie podatkowej.
Skoro zatem pracownik ten nie podlegał wyłączeniu, to nie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a tym samym nie zachodziła podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Bezzasadny był kolejny zarzut skargi naruszenia przez organy podatkowe art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca upatruje naruszenia zasady swobodnej oceny materiału dowodowego i niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy w pominięciu materiałów dowodowych zgromadzonych przez inspektora kontroli skarbowej w toku postępowania kontrolnego m.in. dotyczącego rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 1998 r.
Należy wskazać, że strona skarżąca formułując taki zarzut nie wskazała, jakie dowody zgromadzone przez inspektora kontroli skarbowej zostały pominięte przez organ podatkowy. W zakresie podatku od towarów i usług dowodami tymi były opisane w protokole nr 00/0584/WP z dnia 22 listopada 2000 r. faktury i rachunki uproszczone oraz deklaracje VAT–7. Dowody te były także podstawą ustalenia stanu faktycznego w zaskarżonej decyzji. Wprawdzie inspektor kontroli skarbowej po "sprawdzeniu wyrywkowym dowodów zakupu wg faktur VAT" nie stwierdziła nieprawidłowości, jednak postępowanie jej nie zakończyło się wydaniem decyzji. Zatem organ podatkowy nie naruszył art. 282a § 1 Ordynacji podatkowej ponownie wszczynając kontrolę podatkową.
Kolejnym niezasadnym zarzutem skargi był zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 284, 285 i 145 § 2 w zw. z art. 292 Ordynacji podatkowej przez nieskuteczne wszczęcie kontroli podatkowej.
Strona skarżąca wywodzi, że kontrola podatkowa w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1998 r. nie została skutecznie wszczęta, albowiem jej pełnomocnikowi nie zostało doręczone upoważnienie do przeprowadzenia kontroli.
Zgodnie jednak z art. 284 § 3 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia kontroli podatkowej) w razie nieobecności członka zarządu, wspólnika lub osoby upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia jego spraw doręcza się upoważnienie do przeprowadzenia kontroli i okazuje legitymację służbową lub dowód osobisty pracownikowi lub innej osobie wykonującej czynności na rzecz kontrolowanego w miejscu wszczęcia kontroli.
W niniejszej sprawie kontrola podatkowa została wszczęta skutecznie poprzez doręczenie upoważnienia pracownikowi spółki. Dodatkowo upoważnienie zostało przesłane faksem pełnomocnikowi skarżącej. Pełnomocnik ten już w dniu wszczęcia kontroli pozostawał w telefonicznym kontakcie z kontrolującymi pracownikami urzędu skarbowego, jemu też doręczono postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego. Na każdym etapie postępowania strona miała zapewnioną należytą reprezentację i żadne jej prawa nie zostały naruszone lub ograniczone.
Jak trafnie zauważył dyrektor izby skarbowej, wobec szczegółowej regulacji zasad wszczęcia kontroli podatkowej w art. 284 Ordynacji podatkowej nie znajdują w tym zakresie zastosowania przepisy art. 145 § 2 w zw. z art. 292 Ordynacji podatkowej.
Nie nasuwają też jakichkolwiek zastrzeżeń ustalenia organów podatkowych odnośnie przedwczesności skorzystania przez stronę skarżącą z prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez "B" Sp. z o.o. w G. oraz Firmę Usługowo – Handlową "C" E. i T. Ż. z 31.03.1999 r. i 31.08.1999 r. Podstawą do takich ustaleń były nie tylko (jak zarzuca skarżąca) protokoły z kontroli przeprowadzonych u wystawców faktur, ale również inne dowody: pismo oddawczego urzędu pocztowego i potwierdzenie nadania przesyłki poleconej. Przeciwko takim dowodom strona skarżąca nie przedstawiła przeciwdowodu świadczącego o odebraniu faktur w miesiącu ich wystawienia.
Odnośnie zakwestionowania przez organ podatkowy prawa do odliczenia podatku naliczonego z kserokopii faktur VAT w ocenie Sądu nie nasuwa żadnych wątpliwości, że skoro podatnik nie okazał oryginału faktury lub jej duplikatu, a jedynie dysponuje kserokopią faktury, to nie może podważać decyzji w części, w jakiej pozbawia ona prawa strony skarżącej do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tychże kserokopii.
Zgodnie z § 54 ust. 3 cyt. rozporządzenia z 15 grudnia 1997 r. podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty, o których mowa w § 55.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 1998 r. jeżeli podatnik nie dysponuje oryginałem faktury, który obowiązany jest przechowywać przez okres 5 lat, licząc od końca roku, w którym je wystawiono (§ 56 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia), to jego rzeczą jest uzyskać od sprzedawcy duplikaty faktur (sygn. akt SA/Sz 2430/97, LEX nr 36099).
Mając powyższe na względzie należało skargę oddalić na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.[pic]