I SA/Gd 320/24

I SA/Gd 320/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 62 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt SKO Gd/3268/23 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w opłatach z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej; "Kolegium"), po rozpatrzeniu zażalenia R.K. (dalej: "Skarżący"), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Wejherowa (dalej: "Prezydent") z dnia 20 marca 2023 r., w sprawie zaliczenia wpłaty z dnia 24 lutego 2023r. w kwocie 119,15 zł. na poczet zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023r. poz. 2383 ze zm. – dalej: "O.p.") jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.
Kolegium podało, że wpłata kwoty 119,15 zł dokonana w dniu 24 lutego 2023 r. została zaliczona na poczet najwcześniej wymagalnych zaległości strony w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi - za sierpień i wrzesień 2021 oraz na koszty upomnień.
Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia 5 maja 2021 r. Prezydent określił Skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 91,39 zł miesięcznie, począwszy od dnia 1 marca 2020 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku - decyzją z dnia 30 sierpnia 2021 r. Decyzja Kolegium była poddana kontroli sądu administracyjnego, jest ostateczna i prawomocna oraz pozostaje w obrocie prawnym. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest zobowiązanie Skarżącego do uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 91,39 zł miesięcznie, począwszy od dnia 1 marca 2020 r. Kolegium wskazało dalej, że dopóki wspomniane wyżej decyzje pozostają w mocy, Skarżący winien uiszczać opłatę we wskazanej w nich wysokości. Na etapie postępowania w sprawie zażalenia na postanowienie o zaliczeniu wpłaty nie można skutecznie domagać się uchylenia lub zmiany decyzji określającej wysokość opłaty. Wszelkie argumenty strony odnoszące się do wadliwego określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mogą w niniejszym postępowaniu odnieść żadnego skutku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Kolegium oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
1) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygniecie, tj. art. 120, 121 w zw. z art. 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, a w konsekwencji podważanie dowodów mających walor dokumentów urzędowych, tj. naruszenie prawa procesowego przez odmowę przesłuchania świadków oraz uznania zeznań świadków w sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości, czy uznania przez organy dowodów z dokumentu urzędowego opinii biegłego sądowego,
2) naruszenie art.77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 190 O.p., które to normy prawa obligują organy administracyjne do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).
Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale
i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie zostało ono wydane z naruszeniem prawa.
Oceniając działanie organów podatkowych, w pierwszej kolejności wskazać trzeba na charakter orzeczenia będącego przedmiotem skargi oraz kontroli sądowej.
Zgodnie z przepisem art. 62 § 2 O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku, gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. Ponadto stosownie do art. 62 § 4 O.p. w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie z zastrzeżeniem § 4a. Wcześniej, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2019 r., art. 62 § 1 O.p. stanowił, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę, z zastrzeżeniem § 2, zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.
W wyniku wspomnianej zmiany w sposób istotny doszło do rozszerzenia uprawnień organów w zakresie, w jakim mają one prawo do zaliczania wpłaty niezależnie od tytułu, który został wskazany przez podatnika. Ustawodawca rozróżnił bowiem zobowiązania niewymagalne (takie, których termin płatności nie upłynął) od zobowiązań wymagalnych (a zatem takich, których termin płatności upłynął). Zobowiązania niewymagalne, a zatem bieżące, objęte są zdaniem pierwszym przepisu. Natomiast w odniesieniu do zobowiązań wymagalnych, w przypadku dokonanej wpłaty, obowiązkiem organu jest zaliczenie wpłaty na poczet najstarszej zaległości podatkowej w danym podatku (w przypadku jego wskazania) albo na najstarszą zaległość podatkową we wszystkich podatkach, jeżeli podatnik nie ma zaległości wymagalnych w danym podatku, bądź też nie wskaże jakiego podatku dotyczy wpłata. Ustawodawca odszedł zatem od generalnej zasady, że to podatnik mający zaległości podatkowe decyduje, na jaką zaległość dokonuje wpłaty.
Z omawianych przepisów wynika, że postanowienie wydane na podstawie art. 62 § 4 O.p. ma charakter deklaratoryjny. To zaś oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie, jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w O.p. Organowi nie przysługuje żadna uznaniowość w rozliczeniu wpłaconej kwoty, gdyż rozliczenie następuje z mocy prawa, zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili dokonania wpłaty. Z brzmienia przytoczonego wyżej art. 62 § 1 O.p. wynika obowiązek organu uwzględnienia przy rozliczaniu wpłaty oświadczenia podatnika, w którym wskazuje on, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Ponadto, postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. Zaliczenie następuje z mocy prawa (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. II FSK 2452/18; wyrok NSA z dnia 5 października 2017 r., sygn. I FSK 2290/15; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. III SA/Wa 1739/14, CBOSA). Postanowienie o zarachowaniu wpłat nie przesądza o wysokości zaległości podatkowej, która może okazać się inna niż przyjęta przez organ podatkowy w momencie zaliczenia, konieczne jest jednak istnienie ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego, znana musi być również jego wysokość w dacie zaliczenia (tutaj zaległość odnotowana była na karcie kontowej). Podobną uwagę należy również odnieść do kwestii odsetek za zwłokę. I choć kwotę odsetek za zwłokę, które powstają z mocy prawa, wylicza organ podatkowy, to jednak nie jest to przedmiotem tego postanowienia, które dotyczy zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek. Postanowienie to nie może być zatem traktowane jako akt, w którym określone zostały podatnikowi zaległości podatkowe czy odsetki za zwłokę. Bezspornie też odsetki, w sytuacji, gdy wpłata nie pokryła w całości zaległości i odsetek, biegną dalej (por. Komentarz do art. 62 Ordynacji podatkowej, L. Etel [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2006 r.).
Uwzględniając powyższe regulacje, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej wpłata w kwocie 119,15 zł dokonana przez Skarżącego w dniu 24 lutego 2023 r. została prawidłowo zarachowana na poczet posiadanych przez niego najwcześniejszych zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami tj. za sierpień i wrzesień 2021 r. oraz na koszty upomnień. Należy podkreślić, że organ podatkowy miał nie tylko uprawnienie, ale wręcz obowiązek wynikający z art. 62 § 1 w zw. z art. 62 § 3 O.p. do zaliczenia w pierwszej kolejności dokonanej wpłaty na poczet opłaty o najwcześniejszym terminie płatności.
Sąd podzielił zatem stanowisko organu odwoławczego, wynikające z zaskarżonego postanowienia, że w sytuacji posiadania zaległości podatkowych, podatnik (płatnik) dokonujący wpłaty może decydować o jej przeznaczeniu, ale tylko w zakresie tytułu podatkowego, a nie okresu, za który powstała zaległość, albowiem z urzędu będzie ona zaliczana na koszty upomnienia oraz na zaległość o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości we wskazanym podatku, a w przypadku braku określenia podatku, albo braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności, spośród wszystkich zaległości podatkowych.
Zdaniem Sądu słusznie i w sposób właściwie uzasadniony, organ zastosował przepis art. 62 § 1 O.p. Sąd wskazuje, że w świetle powołanego przepisu Skarżący nie mógł wydać organowi I instancji wiążącej dyspozycji w zakresie zaksięgowania dokonywanych wpłat. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które częściowo zostało powołane w niniejszym uzasadnieniu, a które Sąd rozpoznający sprawę podziela. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w rozliczeniu przedmiotowej wpłaty uznając stawiane w tym zakresie zarzuty za nieuzasadnione.
Ze stanu faktycznego analizowanej sprawy wynika, że zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, na które zaliczono dokonaną przez Skarżącego, wynikają z ostatecznej i pozostającej w obrocie prawnym decyzji Prezydenta z dnia z 5 maja 2021 r., określającej Skarżącemu zobowiązanie w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 91,39 zł miesięcznie, począwszy od dnia 1 marca 2010 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia 30 sierpnia 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w związku z cofnięciem skargi wniesionej na decyzję Kolegium z dnia 30 sierpnia 2021 r., prawomocnym postanowieniem z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 1500/21 umorzył postępowanie. Kolejna skarga wniesiona przez Skarżącego na decyzję Kolegium z dnia 30 sierpnia 2021 r. został odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1314/22.
Pismem z dnia 2 stycznia 2023 r. Skarżący uruchomił postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Kolegium z dnia 30 sierpnia 2021 r. sygn.
Decyzją z dnia 12 stycznia 2024 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia 30 sierpnia 2021 r.
Jak stanowi przepis art. 21 § 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W przypadku opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przepis art. 6i pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1469 – dalej "u.c.p.g.") reguluje, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje - w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.
Natomiast w myśl art. 21 § 2 O.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Obowiązek złożenia deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi reguluje wspomniany art. 6m ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., zgodnie z którym deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.
Zgodnie z art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił całości lub części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Podstawę materialnoprawną takiej decyzji stanowi art. 6o ust. 1 u.c.p.g., zgodnie z którym, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.
Z powołanych powyżej przepisów wynika zatem, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana jest, co do zasady, na podstawie złożonej przez właściciela nieruchomości deklaracji oraz stawki opłaty uchwalonej przez radę gminy. Wyjątkowo natomiast u.u.c.p.g. przewiduje określenie wysokości tej opłaty w drodze decyzji – może to mieć miejsce bądź w przypadku niezłożenia przez podmiot zobowiązany deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym lub istnienia wątpliwości co do danych zawartych w tej deklaracji (art. 6o u.u.c.p.g.) albo w przypadku nieuiszczenia przez właściciela nieruchomości opłaty określonej w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 6m ust. 2a u.u.c.p.g (art. 6m ust. 2b u.u.c.p.g.).
Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że przepis art. 6o ust. 1 u.c.p.g. uprawnia organ do określenia opłaty w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie stosuje się do obowiązków wynikających z ustawy bądź naliczył opłatę w nieprawidłowej wysokości, nie dokonał korekty deklaracji np. w sytuacji gdy faktyczna ilość odebranych odpadów jest odmienna od zadeklarowanej. W wypadku stwierdzenia rozbieżności organ zobowiązany jest ustalić prawidłową wysokość opłaty za okresy, w którym powstał i uległ konkretyzacji obowiązek jej uiszczenia. Z tego punktu widzenia należy uznać za dopuszczalne określenie wysokości opłaty wstecz - za okresy, co do których potwierdziły się wątpliwości organu odnośnie do danych zawartych w złożonej deklaracji.
Należy podkreślić, że w przypadku wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie opadami komunalnymi, decyzja podatkowa zastępuje deklarację podatkową za okres objęty decyzją. Oznacza to, że wysokość opłaty wynika w takiej sytuacji z decyzji, a nie ze złożonej deklaracji, gdyż ta przestała obowiązywać. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Kolegium prawidłowo wskazało Skarżącemu obowiązujący w omawianej sprawie stan prawny oraz przedstawiło przebieg rozliczenia wyjaśniając, że zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, na które zaliczono dokonaną wpłatę wynikają ze wskazanej decyzji Prezydenta z dnia 5 maja 2021 r., która pozostaje w obiegu prawnym.
W dalszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonuje uzasadniony pogląd, że ze względu na charakter tego postępowania nie można w jego ramach rozstrzygać wszelkich zagadnień materialnoprawnych, nie może się ono przekształcić w kolejną fazę postępowania wymiarowego, natomiast dla zaliczenia wpłaty na zaległość podatkową koniecznym jest ustalenie, że zaległość ta istnieje.
Ponownie należy przypomnieć, że postanowienie w przedmiocie zaliczenia wpłaty nie kreuje stanu faktycznego i prawnego, a jedynie potwierdza dokonanie czynności o charakterze rachunkowo-technicznym, jest aktem formalnym nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym jedynie o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. To zaś oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej, polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Przy czym wobec argumentacji zaprezentowanej przez Skarżącego w treści skargi, należy raz jeszcze stanowczo zaznaczyć, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia wpłaty strony, dokonanej tytułem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nie zaś prawidłowość przeprowadzonego odrębnie wobec strony postępowania określającego wysokość zobowiązania w tej opłacie.
Reasumując, powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, a zarzuty podniesione w skardze należy ocenić jako niezasadne. Wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zaś zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które miały wpływ lub mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę