I SA/Gd 317/06

I SA/Gd 317/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący/
Małgorzata Tomaszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi F.W. na decyzję Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia budżetu Gminy na 2006 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 317/06
U z a s a d n i e n i e
Rada Gminy na sesji w dniu [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia budżetu Gminy na 2006 rok.
Uchwałę tę podjęto na podstawie m. in. art. 18 ust. 2 pkt 4, art. 51 ust. 1 i 2, art. 57 i art. 58 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, pa. 1591 z późn. zm.) oraz art. 109, art. 110, art. 116, art. 124, art. 128, ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (j. t. Dz. U. z 2003 r., Nr 15, poz. 148 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966).
Przy piśmie z dnia 4 stycznia 2006 r. przedmiotową uchwałę - na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - posłano do Wojewody oraz Rejonowej Izby Obrachunkowej.
Regionalna Izba Obrachunkowa uchwałą Nr [...] z dnia [...] w przesłanej uchwale stwierdziła nieprawidłowość o charakterze nieistotnego naruszenia prawa polegającego na wadliwie zastosowanej kwalifikacji budżetowej do wydatków na oświetlenie placów i podświetlenia reflektorami budynków kościelnych w [...] i w [...] tj. zamiast uiszczenia wydatków w dziale 900 - wydatki te należało ująć w dziale 750 - Administracja publiczna, rozdział 75075 - Promocja jednostek samorządu terytorialnego § 426 - zakup energii.
Pismem z dnia 30 stycznia 2006 r. pan F.W. (radny Gminy) wezwał Radę Gminy do uchylenia uchwały Rady z dnia [...] w części wydatki dział 900.
Pismo to było przedmiotem analizy na sesji Rady Gminy w dniu [...], na której to uwzględniając treść tego pisma oraz treść opisanej powyżej Uchwały Kolegium Izby Obrachunkowej z dnia [...] Rada uchwałą z dnia [...] Nr [...] dokonała odpowiednich zmian w budżecie na 2006 r. poprzez prawidłowe zakwalifikowanie wydatków na oświetlenie placów i podświetlenie budynków kościelnych w [...] i w [...] przenosząc wydatki w tym zakresie z działu 900 do działu 750 Rozdział 75075 - Promocja jednostek samorządu terytorialnego.
Pan F.W. pismem z dnia 8 marca 2006 r. nie akceptując dokonanych zmian wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zaskarżył w części Uchwałę Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia budżetu Gminy na 2006 r. tj. w części dotyczącej wydatków w dziale 900 zarzucając jej niezgodność z prawem, a w szczególności z przepisami art. 7 ustawy o samorządzie gminnym, z przepisami ustawy o finansach publicznych oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 września 2004 r. w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych (Dz. U. Nr 209, poz. 2132). Zarzucając powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały we wskazanej części.
Skarżący podał, iż wydatki na podświetlenie kościołów w [...] i [...] zostały wprowadzone do budżetu gminy wadliwie, w szczególności wadliwie został w tym względzie sformułowany wniosek Wójta Gminy. Celem zaś tych manipulacji - jak określił skarżący - było ukrycie tychże wydatków.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy powołując się na fakt dokonania zmiany budżetu gminy na 2006 r. w części dotyczącej nieprawidłowej kwalifikacji wydatków na oświetlenie placów przykościelnych i kościołów w [...] i w [...], stwierdziła iż skarga jest bezprzedmiotowa.
Nadto Rada Gminy wskazała na brak legitymacji skarżącego do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zaskarżeniu w tym trybie podlega uchwała organu gminy niezgodna z prawem i jednocześnie godząca w sferę prawną skarżącego - wywołująca negatywne dla niego konsekwencje prawne. Dalej podniosła, że o powodzeniu skargi przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego.
Podnosząc powyższe Rada Gminy wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi nie można było uwzględnić.
Zgodnie z art. 1 § 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarżący wniósł skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] w sprawie: uchwalenia budżetu Gminy na 2006 r., zarzucając jej niezgodność w części dotyczącej wydatków w dziale 900.
Wnosząc skargę na powyższą uchwałę skarżący powołał się na przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). W przepisie tym ustawodawca ustanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z przepisu tego wynika po pierwsze, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Ta przesłanka w sprawie niniejszej została spełniona i jest to okoliczność bezsporna. Spełniony został również wymóg wezwania do usunięcia naruszenia.
Kolejny wymóg wynikający z tej normy prawnej dotyczy osoby wnoszącej skargę i tu ustawodawca określił, że jest nim każdy, kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Oznacza to, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną przez niego uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienia, albo jako indywidualnego podmiotu (np. jako właściciela) albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Należy zauważyć, iż taki związek musi istnieć aktualnie a nie w przyszłości.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, iż skarżący nie wykazał tak skonstruowanego własnego interesu prawnego. Skarżący zarzucił, iż zaskarżoną uchwałę podjęto z naruszeniem ustawy o finansach publicznych. Nie wykazał natomiast jakie skutki prawne płyną z tak podjętej uchwały dla niego indywidualnie czy jako członka społeczności gminnej. Fakt, że skarżący jest radnym gminy [...] nie daje uprawnień do wniesienia skargi podważającej legalność uchwały zastrzeżonych w pierwszej kolejności organom nadzoru nad działalnością gminy.
Zaprezentowane stanowisko składu orzekającego w sprawie jest zgodne z linią orzeczniczą Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych, a potwierdzeniem tego są m. in. wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 42/02 OSNP 2004/7/114, wyrok NSA z dnia 9 września 2001 r. sygn. akt II SA 1410/01 LEX nr 53376, czy wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OSK 476/04 - ONSA i WSA 2005 2005/1/2.
Skoro więc skarżący nie wykazał, aby interes prawny skarżącego został naruszony zaskarżoną uchwałą, to w świetle art. 101 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym uznać należało, że nie posiadał legitymacji do wniesienia skargi na tę uchwałę.
Z tych też względów Sąd na mocy art. 151 powoływanej na wstępie ustawy. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.