I SA/Gd 306/25

I SA/Gd 306/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Kraus
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 i 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2025 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 marca 2025 r., nr SKO Gd/3659/24 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 rok oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku na posiedzeniu w dniu 19 marca 2025 roku po rozpoznaniu odwołania S.G. od decyzji Prezydenta Miasta Gdyni nr KPW.3120.1.323.2023 z dnia 29 maja 2024 roku w sprawie podatku od nieruchomości za 2023 rok w wysokości 39.256,00 złotych
na podstawie:
• art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm.); w zw. z
• art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2024 r. poz. 1151),
• art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. 2023 r. poz. 70 z późn. zm.),
- utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu przypomniano, że zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji określił S.G. podatek od nieruchomości za 2023 rok w wysokości 39.256,00 złotych.
Niniejsza decyzja została wydana w wyniku uchylenia przez Kolegium decyzją z 22 listopada 2023 roku, sygn. akt. SKO Gd/2815/23 -decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 24 stycznia 2023 roku.
W odwołaniu od decyzji skarżący wskazał, iż doszło do naruszenia art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, § 5, art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej.
Wskazano, iż błędnie przyjęto, że części wspólne budynku mieszkalnego związane z lokalem użytkowym opodatkowane są według stawki właściwej dla lokalu użytkowego. Części wspólne budynku mają ściśle mieszkalny charakter i nie pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, tym samym powinny zostać opodatkowane jak od budynków mieszkalnych. Błędne na potrzeby podatku od nieruchomości jest twierdzenie, iż udział w częściach wspólnych budynku związany z wyodrębnionym lokalem użytkowym dzieli jego byt w zakresie stawki opodatkowania, w sytuacji gdy przepis ustawy o własności lokali dotyczył wyłącznie zakresu opodatkowania części wspólnych a nie ma zastosowania do odpowiedniej stawki podatku. Tym samym nie uwzględniono słusznego interesu strony, nie wyjaśniono wszystkich okoliczności występujących w sprawie. W wyniku ponownego rozpoznana sprawy doszło do pogorszenia sytuacji podatnika i orzekania na jego niekorzyść (zastosowano stawkę 28,78 zł/m2 zamiast 1 zł/m2) i zwiększono wymiar podatku w stosunku do decyzji pierwotnej. Organ nie respektuje zasady reformationis in peius. Części wspólne budynku są to budynki mieszkalne nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Rozpatrując przedmiotową sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Kolegium po przypomnieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazało, że jak wynika z księgi wieczystej KW [...] S.G. jest właścicielem lokalu usługowego nr 5 położonego przy ul. [...] w G. o pow. użytkowej 457,44 m2, z którym związany jest udział w nieruchomości wspólnej którą stanowią grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali w wysokości 4574/101358 części.
Także jak wynika z księgi wieczystej KW [...] S.G. jest właścicielem lokalu usługowego nr [...] położonego przy ul. [...] w G. o pow. użytkowej 457,07 m2, z którym związany jest udział w nieruchomości wspólnej którą stanowią grunt oraz części budynku i urządzenia które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali w wysokości 4571/101358 części.
Przypomniano, że S.G. nabył przedmiotowe lokale niemieszkalne aktem notarialnym Rep-A [...] w dniu 12 lutego 2021 roku jako prowadzący działalność gospodarczą w ramach firmy S.G. I. Wraz z nabyciem w/w lokali niemieszkalnych skarżący nabył prawo do wyłącznego korzystania z wymienionych w w/w akcie miejsc postojowych.
W akcie notarialnym skarżący oświadczył, iż nabycia dokonał na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów budynek w którym znajdują się lokale skarżącego posadowiony jest na działkach o rodzaju użytku B: nr [...] o pow. 776 m2, nr [...] o pow. 3358 m2, nr [...] o pow. 384 m2.
Z danych z rejestru lokali wynika, iż lokal nr 10 i nr 5 stanowiące własność skarżącego określone zostały jako lokale niemieszkalne.
Organ ustalił powierzchnię części wspólnych przedmiotowego budynku na podstawie danych przesłanych przez administratora nieruchomości G. s.c., która wynosi dla budynku B. 4.799,8 m2.
W dniu 30 grudnia 2021 roku skarżący złożył korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w której wskazał, iż jest właścicielem budynku mieszkalnego o pow. 216,60 m2 i budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 457,44 m2.
Także dnia 30 grudnia 2021 roku skarżący złożył korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w której wskazał, iż jest właścicielem budynku mieszkalnego o pow. 216,46 m2 i budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 457,47 m2.
W związku z wezwaniem organu pierwszej instancji z 18 marca 2024 roku, w którym wskazano na konieczność opisania stanu nieruchomości w roku 2023, skarżący w piśmie z 2 kwietnia 2024 roku oświadczył, iż lokal przy ul. [...] ma pow. 457.44 m2. Działalność gospodarcza była prowadzona w/w lokalu od 26 lipca 2023 roku, lokal stanowi środek trwały, był amortyzowany zgodnie z załączoną ewidencją środków trwałych, koszty naprawi i remontów dla tego lokalu były zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, koszty eksploatacyjne oraz pozostałe wydatki zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, nieruchomość była przedmiotem najmu jednak treść umowy objęta jest tajemnicą handlową.
Odnośnie lokalu nr [...] przy ul. [...] skarżący natomiast wskazał, iż działalność gospodarcza była prowadzona w/w lokalu od 7 września 2022 roku, lokal stanowi środek trwały, był amortyzowany zgodnie z załączoną ewidencją środków trwałych, koszty naprawi i remontów dla tego lokalu były zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, koszty eksploatacyjne oraz pozostałe wydatki zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, nieruchomość była przedmiotem najmu jednak treść umowy objęta jest tajemnicą handlową.
Skarżący przedłożył także listę środków trwałych w której lokal niemieszkalny nr [...] i lokal niemieszkalny nr [...] zostały przyjęte jako środki trwałe od 8 kwietnia 2021 roku, amortyzacja liniowa.
Zgodnie z w/w listą środków trwałych został tam też ujęty grunty związany z w/w lokalami od 8 kwietnia 2021 roku (udział związany z lokalem nr [...]), a od 12 lutego 2021 roku (udział związany z lokalem nr [...]).
Po przypomnieniu wskazanych przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił powierzchnię udziału w częściach wspólnych budynku przypadkującą skarżącemu z tytułu własności lokalu:
- nr [...] która wynosi 216,60 m2 zgodnie z wyliczeniem: 4799,80 m2 x 4574/101358 udział w częściach wspólnych = 216,60 m2, stąd powierzchnia lokalu niemieszkalnego wraz z udziałem w częściach wspólnych wynosi 674,04 m2,
- nr [...] która wynosi 216,46 m2 zgodnie z wyliczeniem: 4.799,80 m2 x 4.571/101358 udział w częściach wspólnych = 216,46 m2, stąd powierzchnia lokalu niemieszkalnego wraz z udziałem w częściach wspólnych wynosi 673,35 m2.
Zgodnie z uchwałą Rady Miasta Gdyni w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Gdyni nr XLVI/1411/22 z dnia 26 października 2022 roku dla gruntów roczne stawki podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków wynoszą 1,16 zł od 1 m2 powierzchni (§ 1 ust. 1 lit. a) uchwały).
Powyższa uchwała stanowi natomiast, iż roczne stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 28,78 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 ust. 2 lit. b) uchwały).
W niniejszej sprawie skarżący jest właścicielem lokali niemieszkalnych, które nabył w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Lokale te wraz z gruntem są ujęte w ewidencji środków trwałych. W 2023 roku była tam też prowadzona działalność gospodarcza, nieruchomość była przedmiotem najmu. Lokale były amortyzowane zgodnie z załączoną ewidencją środków trwałych.
Koszty napraw i remontów lokali niemieszkalnych były zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.
Zwrócono uwagę, iż koszty eksploatacyjne (w tym koszty związane z samym lokalem jak i częściami wspólnymi) oraz pozostałe wydatki zostały zaliczone zostały przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodu.
Uznano, że w niniejszej sprawie organ podatkowy prawidłowo ustalił stawkę podatków od udziału gruncie lokali niemieszkalnych skarżącego. Niniejszy udział jest związany z własnością lokalu niemieszkalnego Skarżącego i pozwala na prawidłowe korzystanie z części wspólnych gruntu w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w lokalu np. przez najemców.
Uchwała Rady Miasta Gdyni w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Gdyni nr XLVI/1411/22 z dnia 26 października 2022 roku ustala stawki podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 1,16 zł od 1 m2 powierzchni bez względu na sposób zakwalifikowania gruntu w ewidencji gruntów i budynków.
Kolegium stwierdziło, iż ustalenie przez organ pierwszej instancji w ramach ponownego rozparzenia sprawy wymiaru podatku w stawce wyższej niż w decyzji Prezydenta Miasta Gdyni uchylonej przez Kolegium, nie stanowi naruszenia zasady reformationis in peius.
Kolegium decyzją z 22 listopada 2023 roku uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznym zakresie. Sprawa była ponownie rozpatrywana przez organ pierwszej instancji i wydano zaskarżoną decyzję z 29 maja 2024 roku. Decyzja ta ustala prawidłową stawkę podatku od gruntów jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Wskazano, że także udział w częściach wspólnych budynku jest związany z własnością lokali niemieszkalnych i pozwala na korzystanie z lokali niemieszkalnych zgodnie z ich przeznaczeniem.
Miejsca postojowe jak i części wspólne budynku służą najemcom lokali niemieszkalnych i ich klientom.
Zwrócono uwagę, iż przedmiotowa nieruchomość B., w której skarżący jest właścicielem dwóch lokali niemieszkalnych stanowi budynek mieszkalno - usługowy ([...])
Na stronie inwestora M. znajduje się informacja, iż w/w budynku znajduje się 84 lokali mieszkalnych i 14 lokali usługowych.
Także w akcie notarialnym z 12 lutego 2021 roku wskazano zasady na których z nieruchomości B. korzysta L., czyli jeden z 14 lokali usługowych w budynku.
Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego budynek B. nie jest jedynie budynkiem mieszkalnym.
W związku z powyższym zdaniem SKO organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stawkę podatku skarżącemu od lokalu niemieszkalnego i związanego z nim udziału w częściach wspólnych na 28,78 zł za 1 m2.
Stwierdzono, że w niniejszej sprawie występuje zarówno zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej jak i funkcjonalne związanie części wspólnych budynku mieszkalno - usługowego z prowadzoną w roku objętym postępowaniem podatkowym przez skarżącego działalnością gospodarczą.
Tym samym podatek został prawidłowo ustalony na kwotę 39.256,00 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję SKO z 19 marca 2025 r..
Stosownie do art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzucono:
I. naruszenie prawa materialnego tj.:
1. art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 2a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (dalej PodLokU), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że części wspólne budynku mieszkalnego związane z lokalem użytkowym, opodatkowane są według stawki właściwej dla lokalu użytkowego, tj. najwyższej stawki podatku dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, w sytuacji, gdy przepisy te odczytywane we wzajemnych powiązaniu, prowadzą do odmiennej wykładni, a mianowicie, żeby budynek mieszkalny lub jego część (w tym cześć wspólna związana z lokalem użytkowym) mogły być opodatkowane stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, muszą być one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a w niniejszej sprawie części wspólne budynku przy ul. [...] w G. służą wyłącznie właścicielom lokali mieszkalnych - mają ściśle mieszkalny charakter (korytarze prowadzące do lokali mieszkalnych na niższych/ wyższych kondygnacjach, miejsca postojowe w halach garażowych); części te nie pozostają w związku z prowadzoną w lokalu skarżącego działalnością gospodarczą; tym samym powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych;
2. art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 2a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (dalej PodLokU) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że grunt, na którym stoi budynek mieszkalny, w którym skarżący ma udziały w związku z posiadaniem dwóch lokali niemieszkalnych, winien być opodatkowany według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, tj. wg. podwyższonej stawki podatku, w sytuacji, gdy przepisy te odczytywane we wzajemnych powiązaniu, prowadzą do odmiennej wykładni, a mianowicie, żeby grunty związane z budynkami mieszkalnymi mogły być opodatkowane stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, muszą być one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a w niniejszej sprawie grunty przy ul. [...] nie są wykorzystywane przez skarżącego w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej; tym samym powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawki właściwej dla pozostałych gruntów,
3. art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 a) oraz pkt 2 lit. b) PodLokU poprzez jego niezastosowanie i dla potrzeb opodatkowania ustalenie kategorii zakupionych przez skarżącego lokali niemieszkalnych zamiast kategorii budynku wraz z gruntem z nim związanym, co w efekcie prowadziło do pominięcia danych wskazanych w ewidencji gruntów i budynków co do przeznaczenia budynku i związanego z nim gruntu, jak również pominięcia danych z KW nr [...] i ustalenie w oparciu o informacje wskazane w Internecie (nie podano bezpośredniego adresu stanowiącego źródło informacji organów), że nieruchomość, w której znajdują się sporne lokale stanowi budynek dla którego właściwa jest stawka jak dla gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą bez ustalenia zakresu prowadzenia tej działalności na przedmiotowych powierzchniach, mimo że zgodnie z ewidencją gruntów jak również przywołanym aktem notarialnym nieruchomość stanowi budynek mieszkalny,
4. art. 3 ust. 5 PodLokU, poprzez jego błędną wykładnię dokonaną w kontekście przepisów ustawy o własności lokali, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że na gruncie prawa podatkowego udział w częściach wspólnych budynku związany z wyodrębnionym lokalem użytkowym dzieli jego byt w zakresie stawki opodatkowania, w sytuacji, gdy przepis ten dotyczy wyłącznie zakresu opodatkowania części wspólnych przypadającego na poszczególnych właścicieli, a nie ma zastosowania do przyjęcia odpowiedniej stawki podatku;
II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 47 § 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (dalej OrdPU) - poprzez dokonanie uproszczonej, jednostronnej oraz pobieżnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nieuwzględnienie słusznego interesu strony, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności występujących w niniejszej sprawie, naruszenie zasady zaufania do organów i w konsekwencji niewłaściwe ustalenie podstawy opodatkowania oraz niewłaściwe uznanie, że stan wskazany w Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych" jest niezgodny ze stanem faktycznym, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zgodnie, z którą organy podatkowe zobligowane są do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
2) art. 187 § 1 OrdPU oraz art. 191 OrdPU w zw. z art. 122 OrdPU poprzez niezebranie i nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego tj. niezbadanie okoliczności i niewykazanie na jakiej części nieruchomości faktycznie prowadzona jest działalność gospodarcza wskutek czego dokonana została dowolna i wybiórcza, a nie wszechstronna ocena zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło SKO do nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i błędnego przyjęcia, że ustalona wartość zobowiązania podatkowego jest prawidłowa;
3) art. 122 OrdPU w zw. z art. 120 OrdPU poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. niezbadanie kompleksowo stanu podlegających opodatkowaniu nieruchomości i przyjęciu na potrzeby sprawy, że wykazane w deklaracji podatkowej nieruchomości będące w posiadaniu skarżącego wraz z udziałem w częściach wspólnych i udziałem w gruncie są przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc niedokonanie ustaleń faktycznych, które stanowiłyby prawidłową podstawę rozstrzygnięcia w zakresie rozmiaru prowadzonej działalności oraz co do kwalifikacji budynku na potrzeby zastosowania stawki podatku od nieruchomości;
4) art. 210 § 1 pkt 6 OrdPU w zw. z a art. 122 OrdPU i art. 124 OrdPU poprzez niezawarcie w uzasadnieniu decyzji wnikliwej i merytorycznej analizy materiału dowodowego sprawy oraz nienależyte wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia, w szczególności lakoniczne i niewyczerpujące odniesienie się przez SKO do zarzutów postawionych w odwołaniu, a tym samym nierozpoznanie całości sprawy w kontekście zgromadzonych dowodów, z uwagi na przyjęcie, że organy podatkowe dokonały w niniejszej sprawie prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, bez podania jednak przesłanek takiej konkluzji oraz że sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika i posiadanie przez niego nieruchomości jest wystarczające do zastosowania wyższej stawki podatkowej;
5) art. 121 § 2 oraz art. 123 § 1 OrdPu poprzez nieudzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień, o które skarżący zwrócił się w piśmie z dnia 2 kwietnia 2024 r. w toku prowadzonego postępowania podatkowego, a udzieleniem ich dopiero w wydanej decyzji co skutkowało brakiem możliwości obrony swych praw i czynnego udziału w postępowaniu, brakiem możliwości wypowiedzenia się co do żądanych przez organ dokumentów w kontekście przyczyn ich żądania co w efekcie miało wpływ treść wydanej decyzji.
W związku z powyższymi zarzutami na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesiono o:
1) o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia 19 marca 2025 r. nr SKO Gd/3659/24 oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 29 maja 2024 r. nr KPW.3120.1.323.2023 w zaskarżonej części,
2) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przez organ - na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a w razie nieuwzględnienia tego wniosku przez organ i przekazania skargi sądowi - przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody,
3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.,
4) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2024 r., poz. 935 - dalej w skrócie p.p.s.a.) stwierdzić należy, że brak jest podstaw do jej uchylenia. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też gdy stwierdzi naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przy czym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a.. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).
Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 p.p.s.a. i wniosku stron.
Przypomnieć należy na wstępie, że zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni nr KPW.3120.1.323.2023 z dnia 29 maja 2024 roku w sprawie podatku od nieruchomości za 2023 rok w wysokości 39.256,00 złotych.
Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż naruszono art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 2a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 1 a oraz pkt. 2 lit b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powyższe spowodowało naruszenie art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 47 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 122, art. 120, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 122 i art. 144, art. 121 § 2 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu zarzuty te nie są zasadne.
Sąd zwraca uwagę, że w z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący nabył przedmiotowe lokale niemieszkalne aktem notarialnym Rep-A [...] w dniu 12 lutego 2021 roku jako prowadzący działalność gospodarczą w ramach firmy S.G. I. Wraz z nabyciem wskazanych lokali niemieszkalnych skarżący nabył prawo do wyłącznego korzystania z wymienionych w w/w akcie miejsc postojowych. Także wskazano miejsca postojowe nie są związane z celami mieszkaniowymi skarżącego.
W akcie notarialnym skarżący oświadczył, iż nabycia dokonał na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Zatem uznać należy, że skarżący nabył w/w lokale niemieszkalne do majątku osobistego, ale związanego z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
Sąd zwraca uwagę - co także podkreślił organ- iż także opłaty związane z w/w lokalami niemieszkalnymi i miejscami postojowymi są ponoszone z rachunku skarżącego dotyczącego prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Także na koszty ponoszone przez skarżącego z tytułu opodatkowanych lokali niemieszkalnych są wystawiane skarżącemu noty księgowe przez administratora wspólnoty i adresatem w/w not jest S.G. I. czyli skarżący prowadzący działalność gospodarczą. Identyczna sytuacja dotyczy miejsc postojowych w hali garażowej gdzie jako korzystający wpisany jest S.G. I. (nota księgowa [...] z 4 marca 2025 roku dołączona do skargi).
W tej sytuacji Sąd uznał, że dokumenty dołączone do skargi potwierdzają ustalenia Kolegium jak i organu pierwszej instancji dokonane w niniejszej sprawie. Tym samym nieprawidłowe jest stanowisko pełnomocnika, iż stan faktyczny w sprawie nie został prawidłowo ustalony.
Przedmiotowa nieruchomość B., w której skarżący jest właścicielem dwóch lokali niemieszkalnych, stanowi budynek mieszkalno- usługowy (84 lokali mieszkalnych i 14 lokali usługowych). W akcie notarialnym z 12 lutego 2021 roku wskazano zasady, na których z nieruchomości B. korzysta L., czyli jeden z 14 lokali usługowych w budynku. Tym samym wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego budynek B. nie jest jedynie budynkiem mieszkalnym. W niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania zatem nie ma charakteru mieszkalnego i jest wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym trafny jest wniosek organu, że związany z nim udział w częściach wspólnych także nie ma charakteru mieszkalnego.
Odnosząc się do opisanych w skardze naruszeń proceduralnych Sąd stwierdza, że - wbrew ich treści - skarżącemu zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Skarżącemu na adres wskazany w skardze wysłano postanowienie o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie (pismo z 17 kwietnia 2024 roku), jednakże pismo nie zostało odebrane przez skarżącego (skutek doręczenia nastąpił 7 maja 2024 roku). Dodatkowo skarżący aktywnie uczestniczył w w/w postępowaniu składając pismo z 2 kwietnia 2024 roku i przedstawiając swoje stanowisko w sprawie.
Reasumując, Sąd uznał że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak i procesowego.
W tej sytuacji skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.