I SA/GD 301/05

I SA/Gd 301/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1239/06 - Wyrok NSA z 2007-10-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik,, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Asystent Sędziego Dorota Łabuda, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do sierpnia i październik 1999 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu odwołań J.P., decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 2, art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), utrzymał w mocy sześć decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] od nr [...] do nr [...] określających przedsiębiorstwu "A" J.P. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do sierpnia 1999 r. oraz za październik 1999 r.
W motywach rozstrzygnięcia podzielono stanowisko organu pierwszej instancji, że podatnik bezpodstawnie dokonał obniżenia podatku należnego
o podatek naliczony wynikający z faktur Nr [...] z dnia 20.04.1999 r., Nr [...] z dnia 4.05.1999 r., Nr [...] z dnia 1.06.1999 r., Nr [...] z dnia 5.07.1999 r., Nr [...] z dnia 4.08.1999 r., Nr [...] z dnia 31.08.1999 r. (duplikat) wystawionych przez "B" S.A. z tytułu czynszu za leasing operacyjny prasorolkarki [...] oraz z tytułu zakupu ww. maszyny po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego. Wydatki poniesione przez podatnika na podstawie przedmiotowych faktur nie stanowią bowiem kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.).
Organ odwoławczy, przywołując przepis art. 19 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, wskazał, że warunkiem koniecznym do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług jest takie rozporządzenie zakupionymi towarami lub usługami, które pozwoli na zaliczenie poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów
o podatku dochodowym. Przez "rozporządzenie" należy zaś rozumieć działania mieszczące się w pojęciu czynności prawnej rozporządzającej polegającej na przeniesieniu, obciążeniu, ograniczeniu lub zniesieniu prawa podmiotowego lub przekazanie na cele określone w art. 2 ust. 3 ustawy o VAT.
Wobec powyższego kluczowe znaczenie dla sprawy ma ustalenie, czy poniesiony przez podatnika wydatek na nabycie towarów i usług może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym.
Przepis art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Tym samym kosztem uzyskania przychodów nie jest każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, lecz tylko taki, który poniesiony został w celu uzyskania przychodu.
O uznaniu danego wydatku za koszt uzyskania przychodu decyduje zatem celowość jego poniesienia, tzn. związek z uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem, przy czym związek ten nie musi mieć bezpośredniego i wyraźnego charakteru.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala na przyjęcie, iż odwołujący się nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy poniesionymi wydatkami na zakup usług leasingowych oraz wykup prasorolkarki, a osiągniętym w okresie od kwietnia do sierpnia i w październiku 1999 r. przychodem w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
Za takim stanowiskiem przemawiają następujące ustalenia stanu faktycznego:
W dniu 16 kwietnia 1998 r. podatnik zawarł umowę, na podstawie której przekazał jako aport dla objęcia udziałów w "C" Spółka z o.o. (po zmianie nazwy "D" Sp. z o.o.) m.in. prasorolkarkę [...] będącą przedmiotem umowy leasingu Nr [...] z dnia 20 czerwca 1996 r. zawartej pomiędzy stroną i B S.A.
Przedmiotowa maszyna została wprowadzona na stan środków trwałych spółki w dniu 1 sierpnia 1999 r. i stanowiła składnik majątek spółki. Z treści porozumienia zawartego w dniu 13 października 1999 r. wynika bowiem, że J.P. (jako udziałowiec "C" Sp. z o.o. i zbywca udziałów) zobowiązał się do rozdysponowania pierwszej raty z tytułu zapłaty ceny udziałów na opłacenie m.in. należnych od niego sum pieniężnych wynikających z Umowy Leasingu Nr [...] z dnia 20 czerwca 1996 r. pomiędzy B S.A. a J.P., dotyczącej leasingu prasorolkarki [...]. Jednocześnie zapis pkt 5 lit.b) porozumienia jednoznacznie wskazuje, że prasorolkarka była składnikiem majątku spółki. Tym samym chodziło jedynie o to, aby nie istniały żadne zaległe płatności w związku z prasorolkarką, co stanowiło warunek niezakłóconego jej posiadania przez spółkę.
W okresie od maja do sierpnia 1999 r. "C" Spółka z o.o. obciążała "A" J.P. za usługi wykonania profili na przedmiotowej prasorolkarce, co potwierdzają faktury wystawione przez spółkę na rzecz podatnika. Dokumentują one sprzedaż usług polegających na wykonywaniu profili na rolkarce [...]. Faktury te zostały przez stronę uznane i zaksięgowane w ciężar kosztów w firmie "A".
Z tych przyczyn organy obydwu instancji nie dały wiary nie popartym żadnymi dowodami wyjaśnieniom podatnika, że ww. maszyna była przez niego używana do wykonania elementów prowadnic, które stanowiły przedmiot sprzedaży. Dowodu na wykorzystywanie prasorolkarki w działalności "A" nie stanowią faktury zakupu materiałów (taśmy) do produkcji wyrobów gotowych (prowadnice kulkowe
i pierścienie kubka) przy użyciu przedmiotowej maszyny. Jak już bowiem podkreślono w okresie od maja do sierpnia 1999 r. "A" kupował od "C" Sp. z o.o. usługi wykonania profili na rolkarce [...] co oznacza, że sprzedawane przez podatnika wyroby gotowe mogły zostać wykonane przez pracowników spółki przy użyciu prasorolkarki.
Nie podzielono także argumentacji pełnomocnika odwołującego się
o możliwości popełnienia omyłki osoby wystawiającej te faktury oraz poddającej w wątpliwość faktyczne zaistnienie zdarzeń udokumentowanych fakturami zakupu usług.
Uprawnionym tym samym jest wniosek, że wydatki związane z odpłatnym użytkowaniem oraz wykupem prasorolkarki nie były związane z kosztami uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży wyrobów gotowych przez "A", lecz
z przychodem spółki "C". Podkreślono również, że na mocy zawartej w dniu 13 października 1999 r. umowy podatnik dokonał sprzedaży udziałów w "C" Sp. z o.o. i wszystkich praw wynikających z tych udziałów. Z treści umowy wynika, że odsprzedane zostały wszystkie udziały, które podatnik objął na podstawie umowy Spółki z dnia 16 kwietnia 1998 r. Tym samym odsprzedane zostały również udziały pokryte aportem w części dotyczącej prasorolkarki [...]. Dokonując zatem wykupu przedmiotowej prasorolkarki na podstawie faktury Nr [...] z dnia 31.08.1999 r. J.P. nie miał na celu uzyskania przychodu z tytułu jej użytkowania w działalności gospodarczej pod firmą "A", lecz przekazanie nabytego prawa własności do spółki "C".
Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez B S.A. – wobec wyłączenia zawartego w art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT – nie podlega odliczeniu na podstawie art. 19 ust. 1 tej ustawy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wkład niepieniężny (aport) jest pojęciem szerszym niż wkład rzeczowy i obejmuje (poza wkładem rzeczowym) również wkład w postaci wniesienia prawa. Prawo przyznane podatnikowi na podstawie umowy leasingu mogło być zatem przedmiotem wkładu niepieniężnego, którym strona pokryła swój udział w "C" Sp. z o.o. Po wykupie maszyny J. P. mógł już wnieść prasorolkarkę jako wkład rzeczowy do spółki. Wskazał przy tym, że bez wpływu na ocenę charakteru czynności dokonanej na podstawie umowy z dnia 16 kwietnia 1998 r. (aport) pozostaje, że przekazanie prawa do używania prasorolkarki naruszało postanowienia umowy leasingowej. Zważyć bowiem należy, że w toku postępowania podatkowego organy podatkowe nie są uprawnione do badania zgodności umów z prawem, ale oceniają skutki podatkowe tych umów.
Odmienne stanowisko w tej kwestii prezentowane przez pełnomocnika strony organ uznał za niezasadne.
Ustosunkowując się do argumentu odwołania, że nie doszło do jakiegokolwiek rozporządzenia przedmiotową prasorolkarką organ odwoławczy zauważył, że brak jest podstaw do zawężenia znaczenia terminu "rozporządzenie", o którym mowa w art. 25 ust. l pkt 3 ustawy o VAT do przeniesienia własności rzeczy. W rozumieniu wskazanego przepisu jest nim bowiem każda czynność prawna rozporządzająca polegająca na przeniesieniu, obciążeniu, ograniczeniu lub zniesieniu prawa podmiotowego albo przekazanie na cele określone w art. 2 ust. 3 ustawy o VAT. W ocenie organu bezsporną jest okoliczność, że podatnik przekazał prawo do używania (które nabył na podstawie umowy leasingowej), a następnie prawo własności prasorolkarki (po wykupie maszyny). Nadto, tego rodzaju rozporządzenie nie pozwalało na zaliczenie wydatków poniesionych na zakup ww. usług oraz przedmiotowej maszyny do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów
o podatku dochodowym.
Organ odwoławczy nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania w przedmiocie naruszenia art. 169 § 1 k.c. poprzez przyjęcie, że nabycie składnika majątku nastąpiło od osoby uprawnionej, braku uprawnień do dokonania przez J.P. aportu prasorolkarki w sytuacji, gdy był jedynie jej użytkownikiem oraz zawyżenia wartości aportu.
Dla zastosowania art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT istotnym było ustalenie związku wydatków z tytułu odpłatnego użytkowania i nabycia prasorolkarki [...] z przychodem uzyskanym przez podatnika z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Za nieuzasadniony w świetle zebranego w sprawie materiału uznano także zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie przeprowadzone zostało przez organ pierwszej instancji zgodnie z przepisami. W jego toku podjęte zostały działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrany materiał dowodowy pozwalał na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia
w sprawie oraz został prawidłowo oceniony, jak również prawidłowo zostały zastosowane normy prawne.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej. Odmowa uwzględnienia wniosku dowodowego strony, tj. przesłuchania w charakterze świadków J.J., T.L. i L.K. na okoliczność wykorzystywania prasorolkarki przy produkcji wyrobów gotowych oraz M.F. na okoliczność wystawienia przez spółkę "C" faktur dokumentujących wykonanie profili z omyłkowym wskazaniem, iż wykonane zostały na przedmiotowej prasorolkarce, była zasadna. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Sytuacja określona w tym przepisie w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca. W wyniku przeprowadzonego postępowania zgromadzono bowiem materiał dowodowy pozwalający na stwierdzenie, że wydatki ponoszone przez stronę z tytułu odpłatnego użytkowania i wykupu prasorolkarki nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł J.P., żądając jej uchylenia. Pełnomocnik skarżącego podniósł naruszenie art. 25 ust. l pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, że doszło do rozporządzenia składnikiem majątku w wyniku czego organ uznał, że podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług, gdyż uiszczane przez niego raty leasingowe nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez dopuszczenie w charakterze dowodu oświadczenia świadka M. B. oraz odmowę przesłuchania świadków na okoliczność wykorzystania prasorolkarki [...] przez stronę w działalności jej przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu skargi wskazano na błędne – zdaniem pełnomocnika – stwierdzenie organu podatkowego, że podatnik wniósł prawo używania maszyny do spółki w charakterze aportu. Zasadnicze znaczenie dla oceny skutków podatkowych dokonanych czynności ma bowiem skuteczność wniesienia maszyny jako aportu do spółki przez skarżącego.
W ocenie strony nie doszło do rozporządzenia ww. maszyną, ponieważ taka czynność dokonana przez leasingobiorcę ze swej istoty byłaby prawnie bezskuteczna. Leasingobiorca nie posiadał żadnych uprawnień właścicielskich w stosunku do przedmiotu leasingu. Zgodnie z przepisem art. 709 § 1 k.c. podatnik nie miał prawa przekazania maszyny osobie trzeciej do używania lub korzystania z niej. Nadal był leasingobiorcą ze wszystkimi prawami i obowiązkami z tego faktu wynikającymi. Pełnomocnik nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że wydatki poniesione przez skarżącego na pokrycie rat leasingowych za maszynę [...] nie miały bezpośredniego związku z uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem. W okresie objętym kontrolą podatnik wykorzystywał przedmiotową prasorolkarkę do prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą "A", o czym świadczą faktury sprzedaży wyrobów gotowych (prowadnice i tzw. pierścienie kubka) oraz faktury zakupu materiałów (taśmy), z których wykonuje się te produkty. W ocenie pełnomocnika strony organy bezpodstawnie przyznały moc dowodową oświadczeniu ówczesnego wiceprezesa spółki "C" – M. B., który podał, że skarżący w roku 1999 nie użytkował przedmiotowej prasorolkarki. W toku postępowania wskazywano, że w roku 1999 M.B. zamieszkiwał za granicą i nie orientował się w sposób dostateczny w działalności przedsiębiorstwa, jako członek zarządu nie obsługiwał maszyn i rzadko przebywał w hali produkcyjnej, duży upływ czasu (od roku 1999) czyni jego oświadczenie niewiarygodnym, maszyna [...] stała w części hali produkcyjnej, która nie znajdowała się w dyspozycji spółki "C". Podniesiono przy tym, że organy winny przesłuchać M.B. w charakterze świadka, gdyż tylko taki dowód jest dopuszczalny na mocy art. 181 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. skarżący podniósł, iż przedmiotowa maszyna stała w jego części hali, zaś spółka korzystała z innej maszyny o tej samej nazwie, która również stała w użytkowanej przez niego części hali. Prasorolkarka będąca w posiadaniu podatnika została przekazana spółce dopiero po spłaceniu rat leasingowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji
z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.
Wbrew zarzutom skargi w przeprowadzonym przez organy postępowaniu nie występują uchybienia, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
a zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego.
Na wstępie wskazać należy, że ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym dając podatnikowi podatku VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego mu przy nabyciu towarów i usług (art. 19 ust. 1), wprowadziła jednak przy stosowaniu tego prawa szereg obwarowań i wyłączeń. I tak, m.in. obniżenia kwoty podatku lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się w przypadku nabycia przez podatnika towarów
i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym (art. 25 ust. 1 pkt 3). Z regulacji tej wynika zatem, iż jednym
z koniecznych warunków obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług jest to, aby wydatek poniesiony na to nabycie był takim wydatkiem, który w myśl przepisów o podatku dochodowym może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.
Jakkolwiek istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest prawidłowość dokonania przez podatnika obniżenia należnego podatku od towarów i usług o kwotę tego podatku naliczoną podatnikowi w fakturach VAT wynikający z faktur wystawionych przez B S.A w związku z zakupem usługi leasingu operacyjnego prasorolkarki [...] oraz zakupem tej maszyny po zakończeniu umowy leasingu, to w rzeczywistości przedmiotem tego sporu jest ustalenie istnienia związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem na zakup tej usługi a przychodami uzyskanymi lub spodziewanymi przez skarżącego, który to związek pozwalałby na uznanie tego wydatku za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, do której należy odwołać się w rozpoznawanym przypadku, nie wyszczególnia wszystkich rodzajów kosztów uzyskania przychodów, ograniczając się do ogólnej ich definicji. Zgodnie z definicją zawartą art. 22 ust. 1 ustawy kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem tych, których ustawa nie uznaje za koszty, a które wymienione zostały w jej art. 23. O zakwalifikowaniu danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu decyduje więc poniesienie wydatku w celu uzyskania przychodu i niezakwalifikowanie wydatku do grupy wydatków nie uznanych za koszty uzyskania przychodów. Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca nie posługuje się kategorią kosztów prowadzonej działalności lecz wiąże pojęcie kosztu z pojęciem przychodu.
Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że w sprawie zaistniała sytuacja opisana w art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, wykluczająca możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z przedmiotowych faktur.
Skarżący, na mocy zawartej w dniu 16 kwietnia 1998 r. umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Rep A nr [...], objął udziały w kapitale zakładowym spółki "C", pokrywając je aportem, stanowiącym maszyny, urządzenia, środki transportowe, komputery, wyposażenia biur, narzędzia, wyposażenie warsztatowe i części zamienne, materiały i produkcję w toku oraz wyroby gotowe (§ 9 lit. b umowy). Aport został określony w załączniku nr 2 do umowy. I tak, wśród składników majątku trwałego wniesionego przez podatnika jako aport rzeczowy do spółki znajdowała się prasorolkarka [...], którą użytkował on na podstawie umowy leasingu operacyjnego z dnia 20 czerwca 1996 r. i używał do potrzeb prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
W trakcie przeprowadzonej kontroli skarbowej dokonano kontroli transakcji u kontrahenta skarżącego – "C" Sp. z o. o., w wyniku której ustalono, że przedmiotowa maszyna w dniu 1 sierpnia 1999 r. wprowadzona została na stan środków trwałych spółki "C", nie była przez spółkę amortyzowana, nie była użytkowana przez skarżącego w roku 1999, a nadto spółka w okresie od maja do sierpnia 1999 r. wykonywała na przedmiotowej rolkarce profile na rzecz skarżącego. Transakcje pomiędzy spółką a skarżącym dokumentują faktury VAT ujęte w rejestrach spółki oraz zaliczone przez podatnika jako koszt uzyskania przychodów.
W dniu 13 października 1999 r. skarżący dokonał sprzedaży udziałów spółki "C". Z zawartego tego samego dnia pomiędzy skarżącym a nabywcą udziałów porozumienia wynika, że zobowiązał się on do uiszczenia m.in. należności wynikających z umowy leasingu operacyjnego z dnia 20 czerwca 1996 r. celem utrzymania przez spółkę niezakłóconego posiadania składników majątku będących przedmiotem tej umowy (pkt 4 (4) oraz 5 (b) porozumienia).
Sąd stwierdza, że okoliczności te we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzą do wniosku, iż organy podatkowe słusznie uznały, że wniesiona do spółki jako aport prasorolkarka [...] nie była używana przez skarżącego
w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a w konsekwencji zasadnie przyjęły, że poniesione przez skarżącego wydatki związane z umową leasingu maszyny nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej.
Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało przez organy podatkowe zgodnie z przepisami Rozdziału 11 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że przepisy Ordynacji podatkowej nie definiują pojęcia środka dowodowego, którym – w świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej – są wszelkie źródła informacji, które nie są sprzeczne z prawem
i pozwolą prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy. Tym samym ustawa nie zawiera zamkniętego katalogu środków dowodowych, wprowadzając ograniczenie w postaci ich zgodności z prawem.
Bez wątpienia dowodem w postępowaniu podatkowym jest złożone przez prezesa spółki "C" M.B. w dniu 16 lipca 2004 r. oświadczenie, iż wniesiona aportem do spółki prasorolkarka nie była przez skarżącego w roku 1999 użytkowana. Podnoszone zaś przez stronę okoliczności, tj. fakt pozostawania przez ww. osobę za granicą, znaczny upływ czasu uznać należy za gołosłowne. Podkreślić trzeba, że treść kwestionowanego przez skarżącego oświadczenia potwierdza dokumentacja księgowa zarówno spółki, jak i skarżącego (zaewidencjonowane faktury VAT). Jak już bowiem wskazano spółka w maju, czerwcu, lipcu i sierpniu 1999 r. wykonała na przedmiotowej prasorolkarce na rzecz skarżącego profile.
Bez znaczenia dla sprawy jest okoliczność usytuowania prasorolkarki, tzn. czy znajdowała się ona w części hali użytkowanej przez skarżącego, czy też przez spółkę, skoro organy wykazały, iż nie była ona przez skarżącego używana.
W tym stanie sprawy uznać również trzeba, że odmowa przeprowadzenia dowodu ze wskazywanych przez skarżącego świadków na okoliczność wykorzystywania prasorolkarki przy produkcji wyrobów gotowych nie narusza przepisów Ordynacji podatkowej. Organ może nie uwzględnić wniesionego przez stronę żądania przeprowadzenia dowodu, przedmiotem którego są okoliczności stwierdzone wystarczająco innym dowodem, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie (art. 188 Ordynacji podatkowej).
Natomiast podniesiona dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r.) okoliczność posiadania przez skarżącego drugiej takiej samej maszyny nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i budzi wątpliwości. Skarżący na prawdziwość swoich twierdzeń nie przedstawił jakichkolwiek dowodów. Co więcej, przyjęciu jej za wiarygodną przeczą dokonane przez organy i przywołane przez Sąd ustalenia faktyczne.
Sąd podziela prezentowane przez organy podatkowe stanowisko
w przedmiocie skutecznego wniesienia aportem do spółki "C" przedmiotowej maszyny. Postanowienia umowy spółki w tym zakresie nie zostały zakwestionowane przez żadną z jej stron w drodze powództwa cywilnego. Naruszenie zaś przez skarżącego umowy leasingu z dnia 20 czerwca 1996 r., która zakazywała leasingobiorcy oddawania przedmiotu leasingu do używania osobie trzeciej pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.
Zarządzenie:
1. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi skarżącemu.
2. Przedłożyć z wpływem lub za 40 dni.