I SA/Gd 3/07

I SA/Gd 3/07 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Irena Wesołowska
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Zbigniew Romała /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Asesor WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art.14 b par. 5 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8 poz. 60 ze zm., zwanej dalej O.p.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] udzielające K.K. pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie prawidłowego zdefiniowania nazwy towaru na kasie rejestrującej w przypadku sprzedaży wyrobów tytoniowych.
K.K. pismem z dnia [...] zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o interpretację prawa podatkowego – przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4.07.2002 w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników, a w szczególności par. 4 ust.1 pkt.6 lit.e.
Przedstawiając następujący stan faktyczny :
K.K. wskazała, iż prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży głównie wyrobów tytoniowych, ewidencję obrotów prowadzi poprzez zastosowanie kasy rejestrującej.
Zgodnie zaś z treścią przywołanego powyżej par. 4 ust.1 pkt.6 lit.e rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4.07.2002 r. paragon fiskalny winien zawierać m.in. nazwę towaru lub usługi, który według niej nie precyzuje, czy nazwa towaru odpowiadać ma nazwie – marce, czy nazwa towaru wywodzić się winna z grupy według PWKiU.
K.K. prezentuje stanowisko, że na paragonie fiskalnym winny znajdować się nazwy podane w oparciu o PKWiU w postaci np. papierosy, cygara, cygaretki, tytoń do palenia, tabaka.
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego, zgodnie z którym nazwa towaru drukowana na paragonie fiskalnym nie może odpowiadać nazwie – marce tego towaru jest nieprawidłowe, nazwa towaru drukowana na paragonie fiskalnym winna odpowiadać nazwie ugrupowania według PKWiU i jest prawidłowa pod warunkiem, że nazwa danego grupowania będzie jednoznacznie identyfikować zakupiony towar.
Na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] K.K. złożyła zażalenie, zarzucając mu naruszenie przepisu art. 14 Par. 2 ustawy Ordynacja podatkowa podnosząc, iż interpretacjami są wszelkie wyjaśnienia treści obowiązującego prawa podatkowego, dotyczące problemów prawa podatkowego. Według K.K. w przedmiotowym postanowieniu nie udzielono jej jednoznacznej odpowiedzi na wątpliwości związane z interpretacją przepisu par. 4 ust.1 pkt.6 lit.e rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4.07.2002 w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym musza odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników w przedstawionym przez nią stanie faktycznym.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Podniósł, iż zgodnie z par. 4 ust.1 pkt.6 lit.e cyt. rozporządzenia paragon fiskalny drukowany przez kasę musi zawierać m.in. nazwę towaru lub usługi, która musi być tak skonstruowana, aby jednoznacznie identyfikowała sprzedawany artykuł i aby nie było wątpliwości, iż zaprogramowana z artykułem stawka podatku VAT jest prawidłowa. Podał, iż przez nazwę towaru lub usługi należy rozumieć nazwę jednostkową – nazwę mającą tylko jeden desygnat. Ma to oznaczać, że używanie nazw grup towarowych jest naruszeniem obowiązujących przepisów.
Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przepis art.14 Par. 2 ustawy Ordynacja podatkowa nie odnosi się do rozpatrywania indywidualnych spraw podatników, na których wniosek udzielane są interpretacje przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego w trybie art.14 Par.1 cytowanej wyżej ustawy.
Przepis art.14 Par. 2 ustawy Ordynacja podatkowa odnosi się do interpretacji treści obowiązującego prawa podatkowego kierowanych do organów podatkowych i organów kontroli skarbowej, dotyczące problemów prawa podatkowego, ogłoszonych w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów. Zgodnie z przepisem art. 14 Par. 4 wyżej przywołanej ustawy Minister właściwy do spraw finansów publicznych nie dokonuje interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach podatników, płatników lub inkasentów.
W skardze na decyzję organu odwoławczego K.K. zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej, naruszenie przepisu art. 14 a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa z uwagi na brak jednoznacznej i wyraźnej interpretacji sposobu zastosowania prawa podatkowego w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Wniosła jednocześnie o jednoznaczne, bądź wyraźne rozstrzygnięcie w sprawie zdefiniowania prawidłowej nazwy towaru na paragonie fiskalnym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270) sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
W pierwszej kolejności, zdaniem Sądu, zaakcentować należy, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r. sygn. akt P 36/05 nie budzi wątpliwości kompetencja sądów administracyjnych do merytorycznego rozpatrywania spraw dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, bowiem stanowi ona przejaw realizacji art. 45 Konstytucji RP.
Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14 a ordynacji podatkowej.
W myśl § 1 powołanego przepisu naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa (według swej właściwości) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Paragraf drugi tego przepisu przewiduje, że wniosek o interpretację składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3).
Zgodnie z jednoznaczną, jasną i nie budzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie urzędowej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do rożnych sytuacji faktycznych.
Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.
Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Zaakcentować należy, że organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest, bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.
Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Również organ odwoławczy kontroluje jedynie poprawność dokonanej interpretacji danego przepisu w kontekście zadanego pytania prawnego. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest, więc możliwe dalsze uzupełnienie, bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.
Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że organ podatkowy prawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji w kontekście zadanego pytania. Powyższa konstatacja jest uwarunkowana ustaleniem, że wnioskodawca wskazał we wniosku, iż jego pytanie dotyczy zdefiniowania prawidłowej nazwy towaru na paragonie fiskalnym.
Zdaniem Sądu organ podatkowy II instancji dokonał prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego opisanego przez K.K., przedstawił swój pogląd dotyczący rozumienia i zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do niniejszej sytuacji indywidualnej. Nie ma więc podstaw, by uznać ją za błędną lub wadliwą.
K.K. prowadząc przedstawioną w toku niniejszego postępowania działalność gospodarczą, stosownie do art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2005 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) winna bowiem prowadzić przy zastosowaniu kasy rejestrującej ewidencję obrotu i kwot podatku należnego z tytułu sprzedaży towarów i świadczenia usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarcza w formie indywidualnych gospodarstw rolnych oraz obowiązana jest do przestrzegania warunków określonych w odrębnych przepisach dotyczących stosowania tych kas.
Kwestie te zgodnie z treścią art.111 ust. 9 cyt. wyżej ustawy reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4.07.2002 w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników. Zgodnie z par. 4 ust.1 pkt.6 lit.e tego rozporządzenia, paragon fiskalny drukowany przez kasę musi zawierać m.in. nazwę towaru lub usługi, który musi być tak skonstruowany, aby jednoznacznie identyfikował sprzedawany artykuł i aby nie było wątpliwości, iż zaprogramowana z artykułem stawka podatku VAT jest prawidłowa.
Przez nazwę towaru lub usługi należy rozumieć nazwę jednostkową – nazwę mającą tylko konkretny przedmiot asortymentu. Ma to oznaczać, że używanie nazw grup towarowych nawet w przypadku podania ich w oparciu o PKWiU w postaci np. papierosy, cygara, cygaretki, tytoń do palenia, tabaka będzie naruszeniem obowiązujących przepisów.
Zdaniem Sądu organ podatkowy słusznie określił, iż nazwa towaru drukowana na paragonie fiskalnym winna odpowiadać nazwie ugrupowania według PKWiU i jest prawidłowa pod warunkiem, że nazwa danego grupowania będzie jednoznacznie identyfikować zakupiony towar.
Sąd zauważa, iż niesłuszne jest twierdzenie Skarżącej, iż w niniejszej sprawie powstał spór pomiędzy organem podatkowym, a podatnikiem w zakresie prawidłowej interpretacji przepisów dotyczących nazwy towaru na paragonie fiskalnym.
Zgonie bowiem z przepisami art.14 b Par.2 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja, o której mowa w art.14 a Par.1 jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawców i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w par.5 tego przepisu.
Kontrolę prawidłowości ewidencjonowania bieżących obrotów ze sprzedaży towarów i usług przeprowadzono zaś w dniach [...] ( w toku której nie stwierdzono nieprawidłowości) to znaczy, że jeszcze przed wydaniem wiążącej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
Sąd uznając, w oparciu o art. 145 p.p.s.a. a contrario, że w niniejszej sprawie nie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz nie zaistniały przesłanki skutkujące stwierdzeniem jego nieważności, bądź stwierdzeniem wydania z naruszeniem prawa, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.