I SA/Gd 275/19

I SA/Gd 275/19 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2019-03-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Krzysztof Przasnyski
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 1523/19 - Wyrok NSA z 2023-05-25
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 1870
art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust.2a, ust. 9 pkt 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w R. na decyzję Zarządu Województwa P. z dnia 9 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przyznanych z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2007-2013 oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 sierpnia 2018 r. Zarząd Województwa [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 28 grudnia 2017 r., którą zobowiązano beneficjenta A Spółkę Akcyjną (dalej: beneficjent, Spółka, Skarżąca) do zwrotu środków przyznanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu o numerze [...] pn. "[...]" (dalej: Projekt), realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [...] na lata 2007-2013, Osi Priorytetowej 1 Rozwój i innowacje w MŚP, Działanie 1.2. Rozwiązania innowacyjne w MŚP, współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego - w łącznej kwocie 2 000.000 00 zł, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji wraz z odsetkami.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 1 czerwca 2012 r. zawarto w G. umowę o dofinansowanie ww. Projektu, aneksowaną dwukrotnie w dniach 5 lutego 2014 r. i 3 listopada 2014 r. Przedmiotowa umowa została zawarta pomiędzy Województwem [...], reprezentowanym przez B SA (B SA, zwaną dalej: IP 2) a Skarżącą Spółką.
Zgodnie z zapisami umowy o dofinansowanie projektu i aneksami, beneficjent otrzymał na realizację ww. Projektu dofinansowanie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w kwocie łącznej nieprzekraczającej 2 000 000,00 PLN. Przedmiotem Projektu było nabycie 2 innowacyjnych linii technologicznych oraz przeszkolenie personelu i utworzenie 5 miejsc pracy. Celem projektu był wzrost innowacyjności i konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez zakup 2 innowacyjnych linii technologicznych, wprowadzenie nowego produktu ([...]), a także wdrożenie technologii [...].
Beneficjent realizował projekt i składał wnioski o płatność. Na podstawie przedkładanych przez beneficjenta wniosków o płatność i dołączonych do niego dokumentów IP 2 wypłaciła beneficjentowi dofinansowanie w kwotach: 1.508.970,03 zł oraz 491.029,97 zł.
W okresie trwałości projektu Urząd Kontroli Skarbowej przeprowadził czynności kontrolne w siedzibie beneficjenta, które zaowocowały wydaniem protokołu z dnia 19 maja 2016 r. (oficjalnie przekazanego przez beneficjenta do IP2 pismem z dnia 03.11.2016 r.) a następnie podsumowaniem ustaleń dokonanych w projekcie. Skutkiem przeprowadzonej kontroli było wydanie podsumowania ustaleń w Projekcie, w których Urząd Kontroli Skarbowej stwierdził, że wydatki w Projekcie nie są zgodne z zasadami kwalifikowalności określonymi w przepisach unijnych i krajowych.
Wskutek zgłoszonych przez Urząd Kontroli Skarbowej nieprawidłowości IP2 postanowiło ponownie zweryfikować Projekt. W wyniku tej weryfikacji podzielono ustalenia dokonane przez Urząd kontroli Skarbowej i zwrócono się do Zarządu Województwa [...] o rozwiązanie umowy z beneficjentem.
Decyzją z dnia 28 grudnia 2017 r. Zarząd Województwa [...] zobowiązał Spółkę do zwrotu środków przyznanych w ramach umowy o dofinansowanie Projektu. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia 9 sierpnia 2018 r.
Na podstawie zebranych w sprawie dowodów organ stwierdził, iż w związku z realizacją Projektu doszło do nieprawidłowego przeprowadzenia rozeznania rynku oraz niewypełnienia obowiązków wynikających z umowy o dofinansowanie i wytycznych, co skutkowało uznaniem wydatków za niekwalifikowane i koniecznością zwrotu dofinansowania.
Organ ustalił, że beneficjent przeprowadził postępowanie ofertowe na dostawę linii technologicznej [...] oraz linii technologicznej [...], a także przeprowadzenie szkolenia pracowników z zakresu obsługi powyższych linii technologicznych. Zamawiający skierował zapytanie ofertowe z dnia 10.01.2014 r. do trzech wykonawców. Następnie z jednym z nich, który przedstawił ofertę najkorzystniejszą, czyli z C Spółką Akcyjną, podpisał w dniu 06.02.2014 r. umowę na dostawę ww. linii.
Zamawiający w przedmiocie zamówienia w zapytaniu ofertowym zażądał elementów linii technologicznej, które jak się okazało były już w jego posiadaniu w dniu ogłoszenia tego zapytania, tj. w dniu 10.01.2014 r. Po podpisaniu umowy z wykonawcą (oferentem), elementy linii technologicznej zostały sprzedane wykonawcy na podstawie umowy z dnia 11.02.2014 r., a następnie sfinansowane z Projektu.
Beneficjent w składanych wnioskach o płatność przedstawił m.in. faktury dokumentujące poniesione wydatki na używane maszyny i urządzenia stanowiące elementy składowe linii technologicznej [...]:
faktura nr [...]z dnia 17.04.2014 r. wystawiona przez firmę C Spółka Akcyjna, na kwotę 1.353.000,00 zł netto, 1.664.190,00 zł brutto - pozycja nr 7 faktury dotyczy używanego Przesiewacza 5-pokładowego, wartość na fakturze to 600.000 zł netto, 738.000,00 zł brutto;
faktura nr [...]z dnia 15.05.2014 r. wystawiona przez firmę C Spółka Akcyjna, na kwotę 1.321.000,00 zł netto, 1.624.830,00 zł brutto - pozycja nr 4 dotyczy używanej Baterii hydrocyklonów i przesiewacza odwaniającego, wartość na fakturze to 230.000,00 zł netto, 282.900,00 zł brutto.
Z kolei sprzedający C SA zakupił ten używany sprzęt i maszyny od firmy D Sp. z o.o., co potwierdza wystawiona na niego faktura nr [...] z dnia 24.04.2014 r., data dostawy i wykonania usługi 14.04.2014 r., obejmująca m.in. [...] (bateria hydrocyklonów wraz z przesiewaczem) na wartość 110.000,00 zł netto, [...] (przesiewacz 5-pokładowy) na wartość 200.000,00 zł netto.
Wcześniej zaś D Sp. z o.o. zakupiła te same używane elementy linii technologicznych, tj. ww. przesiewacz 5-pokładowy [...] oraz baterię hydrocyklonów i przesiewacz odwaniający [...] od beneficjenta za kwotę odpowiednio 199.000,00 zł netto oraz 108.000,00 zł netto. Cena tych samych urządzeń zmieniła się. Beneficjent sprzedał urządzenia za cenę odpowiednio 199.000,00 zł netto i 108.000,00 zł netto. D Sp. z o.o. odsprzedało je nieznaczenie drożej (odpowiednio o 1 i o 2 tys. złotych) do C SA. Natomiast C SA te same urządzenia, aczkolwiek jako składowe linii technologicznej sprzedała już znacznie drożej. Odpowiednio 3 razy i prawie 2 razy drożej w stosunku do pierwszej transakcji.
Jak wynika z odpowiedzi C Spółka Akcyjna przesiewacze typu [...] zostały zabudowane i dopasowane do pracy w linii, jednakże przeprowadzone prace nie dotyczyły ingerencji w zmianę konstrukcji. Deklaracje zgodności używanych elementów zostały wystawione przez producenta tych maszyn/urządzeń: deklaracja CE (EC declaration of conformity) [...]z dnia 30.07.2010 r. model [...] (bateria hydrocyklonów i przesiewacz odwadniający); deklaracja CE (EC declaration of conformity) [...]z dnia 02.07.2008 r. [...] (przesiewacz 5-pokładowy).
Dla oceny prawidłowości transakcji będącej przedmiotem projektu zwrócono się do C Spółka Akcyjna o przedłożenie kalkulacji ceny wraz z dokumentami będącymi podstawą tej kalkulacji za wyprodukowanie przedmiotowych linii technologicznych. C Spółka Akcyjna dwukrotnie odpowiedziała, że przedmiotem umowy były między innymi: przesiewacz pięciopokładowy oraz przesiewacz odwadniający, które spółka zakupiła od firmy D a poprzednim właścicielem była spółka A SA - przesiewacze zostały przystosowane do linii rozsiewu piasku, pompy do podawania piasku z wodą firmy [...] 2 szt. oraz zespół pompy wody technologicznej na pontonie wraz z oprzyrządowaniem ([...]) 1 kpl.
Ponadto C Spółka Akcyjna oświadczyła, że w tych podzespołach użyto m.in. wymienionych pomp zakupionych wg faktury [...]od firmy A SA, a reszta urządzeń do linii rozsiewu ([...]) zostały zakupione i odbudowane jako nowe na podstawie faktur [...]z wykorzystaniem istniejących napędów, motoreduktorów, silników.
C Spółka Akcyjna przedstawiła listę faktur, dokumentujących zakup urządzeń i materiałów stanowiących koszty wytworzenia linii technologicznych w kwocie 5.311.276,04 zł. Organ ustalił, że faktury pod nr 1-4 na łączną kwotę 4.400.000,00 zł zostały wystawione przez beneficjenta A SA i dotyczyły zespołu urządzeń, które weszły następnie w skład linii technologicznych zakupionych przez beneficjenta do Projektu od C SA.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ ustalił, że przedmiot Projektu (dwie linie technologiczne) w zadeklarowanej wysokości kosztów kwalifikowanych 5 384 600,00 zł został zakupiony przez C bezpośrednio od beneficjenta A S.A. za cenę 4.400.000,00 zł netto oraz pośrednio od beneficjenta (poprzez D Sp. z o.o.) za cenę 310.000,00 zł netto, a następnie odbudowany jako nowy przez C SA.
W kwocie sprzedaży przez C SA na rzecz A SA, tj. 5.311.276,04 PLN wartość elementów sprzedanych pośrednio lub bezpośrednio z A SA do C SA wynosi 4 710 000,00 zł - 89%. Pozostałe składniki kalkulacji to faktury za drobne elementy o wartości od kilkudziesięciu złotych do kilkudziesięciu tysięcy oraz koszty robocizny pracowników - 191 700,00 zł.
Organ ustalił zatem, że beneficjent przeprowadził postępowanie ofertowe na dostawę linii technologicznej [...], a także przeprowadzenie szkolenia pracowników z zakresu obsługi powyższych linii technologicznych, a w przedmiocie zamówienia zażądał elementów linii technologicznej, które były w jego posiadaniu w dniu ogłoszenia zapytania ofertowego, tj. w dniu 10.01.2014 r. Po podpisaniu umowy z Wykonawcą (oferentem) tj. w dniu 06.02.2014 r., elementy linii technologicznej zostały sprzedane Wykonawcy (11.02.2014) a następnie te same elementy zostały sfinansowane z projektu.
Beneficjent oświadczył we wniosku o dofinansowanie projektu, że cyt. "Wszystkie wymienione powyżej wydatki planowane do poniesienia w ramach projektu są niezbędne i adekwatne do osiągnięcia założonych celów projektu." Tymczasem opisane wyżej działania beneficjenta są niezgodne z zapisami Wytycznych dotyczących kwalifikowalności wydatków w ramach działań 1.1-1.2 RPO WP 2007-2013 r. (Rozdział V - Zasady kwalifikowania wydatków, 5.1 Ocena kwalifikowalności wydatku) – dalej: Wytyczne.
W Wytycznych zapisano m.in., że wydatkiem kwalifikującym się do współfinansowania jest wydatek spełniający łącznie następujące warunki: jest efektywny i racjonalny; został dokonany w sposób oszczędny, tzn. w oparciu o zasadę dążenia do uzyskania założonych efektów przy jak najniższej kwocie wydatku. Analizowany wydatek wymogów tych nie spełnia.
Zdaniem organu beneficjent dopuścił się nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) 1260/1999 (Dz. Urz. L 210 z 31.07.2006, s. 25 z późn. zm., dalej: rozporządzenie (WE) 1083/2006), który stanowi, iż nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Zarówno Komisja Europejska jak i Europejski Trybunał Sprawiedliwości przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego, która obejmuje tak naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Zaś wykrycie takowego naruszenia i uznanie go za nieprawidłowość rodzi obowiązek odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, nałożenia korekty finansowej (art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006).
Organ odwoławczy, po analizie wszystkich zebranych dowodów, doszedł do przekonania, że działanie beneficjenta wypełnia też przesłankę, o której mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2016, poz. 1870 t.j. ze zm.), tj. wykorzystanie środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184. Przepis ten stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa wart. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu, (ust. 1) oraz że przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa (ust. 2).
Pod pojęciem procedur, których naruszenie uprawnia do wydania decyzji określającej kwotę zwrotu, rozumiane są postanowienia dokumentów regulujących zasady przyznawania i wykorzystania dofinansowania, w tym zasady ponoszenia wydatków w ramach projektu, a także zapisy Umowy o dofinansowanie, Wytycznych dotyczących kwalifikowalności wydatków w ramach RPO WP 2007-2013, Przewodnika Beneficjenta RPO WP 2007-2013. Nie został przez ustawodawcę przewidziany zamknięty katalog procedur, na podstawie których wydatkowane są środki unijne związane z realizacją konkretnych programów operacyjnych.
W związku z powyższym w opinii organu, niewypełnienie postanowień umowy oraz dokumentów regulujących zasady przyznawania i wykorzystania dofinansowania, powoduje konieczność odzyskiwania przez IZ RPO WP kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o których mowa w przepisach o finansach publicznych. Co więcej obowiązek zwrotu przez beneficjenta nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania wynika wprost z Umowy o dofinansowanie.
Ze względu na nieprawidłowe przeprowadzenie rozeznania rynku oraz niewypełnienie obowiązków wynikających z umowy oraz Wytycznych organ odwoławczy uznał 100% wydatków za niekwalifikowane.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu:
naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez bezpodstawne ustalenie w zakresie stanu faktycznego, że:
innowacyjne linie technologiczne zrealizowane w ramach Projektu objętego dofinansowaniem na podstawie umowy o dofinansowanie projektu o numerze [...] z dnia 1.06.2012 r. zbudowane zostały w 89% z elementów odkupionych bezpośrednio i pośrednio od Skarżącej;
Skarżąca nie powinna zamawiać nowych linii technologicznych lecz rozbudować i zmodernizować wcześniej posiadaną, a Projekt polegający na zbudowaniu innowacyjnych linii technologicznych miał w wyłącznie charakter odtworzeniowy;
Skarżąca posiadała przesiewacz odwadniający [...] z baterią hydrocyklonów oraz przesiewacz 5-pokładowy [...] i sprzedała je zanim złożyła wniosek o dofinansowanie Projektu;
art. 78 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zsm.), dalej k.p.a., w zw. z art. 136 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność poprawności kalkulacji ceny wytworzenia innowacyjnych linii technologicznych zawartej w oświadczeniu ich wykonawcy (C SA) z dnia 15.04.2016 r.;
art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, polegające na wyciągnięciu wniosków i wyprowadzeniu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wyłącznie z oświadczenia C SA z dnia 15.04.2016 r. oraz protokołów zdawczo-odbiorczych, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego oraz z pominięciem części materiału dowodowego, a także pomimo braku jakiegokolwiek dowodu;
art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 15 k.p.a., poprzez nierozpoznanie ponownie sprawy co do jej istoty i pozorne rozpoznanie zarzutów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu;
art. 142 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wyrażające się niedokonaniem rzeczywistej kontroli instancyjnej postanowienia z dnia 11.10.2017 r. o odmowie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu oceny poprawności kalkulacji znajdującej się w oświadczeniu C SA;
naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dla stwierdzenia "nieprawidłowości" wystarczająca jest poszlaka wystąpienia działania naruszającego przepis prawa wspólnotowego.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca zakwestionowała wiarygodność zawartego w piśmie z dnia 15.04.2016 r. oświadczenia firmy C SA, która była wykonawcą innowacyjnych linii technologicznych objętych Projektem. Organ nie wyjaśnił, jakie znaczenie dla dokonanych ustaleń ma fakt, że urządzenia (zbywane przez Skarżącą do C SA oraz dostarczane i montowane przez C SA na placu budowy Skarżącej), jak wynika z protokołów zdawczo-odbiorczych, były przekazywane "między kontrahentami partiami, a obie transakcje miały miejsce równolegle w odstępach parodniowych." Natomiast dokonanego ustalenia, że dla osiągnięcia zakładanych efektów w postaci innowacyjnego procesu produkcji piasku o frakcji 0-2 mm, wystarczający był remont i rozbudowa środków trwałych będących już w posiadaniu Skarżącej, organ nie poparł żadnym dowodem.
Odnośnie do przesiewacza 5-pokładowego [...] wraz z baterią hydrocyklonów i przesiewacza odwadniającego [...], organ dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.a., ponieważ, wbrew dowodom przedłożonym przez Skarżącą, uznał, że ww. urządzenia zostały zakupione przez Skarżącą przed grudniem 2009 r., co czyni kwestię daty i ceny nabycia tych urządzeń nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżącą tymczasem wykazała w odwołaniu dokumentami, że zakupiła ww. urządzenia jako używane w roku 2010, a więc w okresie kwalifikowalności wydatków, który zgodnie z umową o dofinansowanie z dnia 1.06.2012 r. zaczynał się w grudniu 2009 r. Tym samym, w efekcie wadliwego ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, organ wadliwie zwolnił się z obowiązku analizy wpływu daty zakupu tych urządzeń przez Skarżącą na kwalifikowalność wydatków.
Przywołane wyżej oświadczenie C SA zawarte w piśmie z dnia 15.04.2016r. - kluczowe dla organu do dokonania ustaleń stanu faktycznego, nie jest formalnie i merytorycznie wiarygodne, co Skarżąca wielokrotnie podnosiła w postępowaniach przed obiema instancjami. Dlatego też Skarżąca w obu postępowaniach domagała się powołania biegłego z zakresu mechanizacji górnictwa lub technologii procesów przeróbki materiałów skalnych dla oceny poprawności kalkulacji zawartej w tym oświadczeniu, a w odwołaniu dodatkowo podniosła niezasadność postanowienia Zarządu Województwa [...] z dnia 11.10.2017 r. o odmowie powołania takiego biegłego w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego. Odmowa przeprowadzenia wnioskowanego dowodu narusza art. 78 k.p.a.
Przy dokonywaniu oceny zgromadzonego materiału organ zupełnie pominął znajdujące się w aktach sprawy tabelaryczne zestawienie porównawcze parametrów technicznych starej linii technologicznej, której elementy sprzedano na podstawie umowy z dnia 11.02.2014 r., oraz innowacyjnych linii objętych Projektem. Zestawienie to dokładnie przeanalizował biegły dr. T M w opinii (str. 21-22), której kopia znajduje się w aktach sprawy, wskazując na zasadnicze różnice w wydajności i efektywności siania oraz sprawności procesu anizometrii ziaren. Zestawienie to wskazuje na odmienność obu linii i znaczną niepowtarzalność ich elementów składowych, a tym samym podważa wnioski wyciągnięte przez organ z oświadczenia wykonawcy z dnia 15.04.2016 r., że obie linie w 89% są tożsame.
Zestawienie powyższe przeczy również, niczym nieudowodnionej tezie organu, że dla osiągnięcia zakładanych efektów w postaci innowacyjnego procesu produkcji piasku o frakcji 0-2 mm Skarżąca mogła zlecić remont i rozbudowę środków trwałych będących już w jej posiadaniu. Przy stawianiu tej tezy organ pominął także, wskazaną przez Skarżącą w odwołaniu, potrzebę posiadania kompletnych i nowych linii technologicznych z uwagi na ich innowacyjny charakter i wynikającą z tego potrzebę posiadania gwarancji osiągnięcia zakładanego efektu końcowego, a tym samym poniesienia odpowiedzialności za ewentualny jego brak. Warunek taki mógł spełnić wyłącznie producent innowacyjnych linii.
Organ pominął również przy analizie materiału dowodowego dokumenty związane z procesem inwestycyjnym innowacyjnych linii technologicznych, a w szczególności decyzję Wójta Gminy K nr [...]z dnia 4.08.2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wraz z raportem oddziaływania na środowisko, decyzję nr [...] z dnia 12.03.2012r. Starosty K. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę oraz Dziennik budowy, które dowodzą, że inwestycja była rzeczywiście realizowana.
Skarżąca zarzuciła w swoim odwołaniu, że oświadczenie zawarte w piśmie z dnia 15.04.2016 r. zostało sporządzone wyłącznie w oparciu o dokumenty księgowe, a nie projekt wykonawczy czy np. stany magazynowe wykonawcy i że nie stanowi ono kosztorysu powykonawczego, sporządzonego dla zamawiającego po wyprodukowaniu spornych linii technologicznych. Fakt, że oświadczenie to pochodzi od działu księgowości i zostało sporządzone w 2 lata po wykonaniu zamówienia dowodzi jedynie tego, że jest zestawieniem faktur wybranych spośród wielu zarejestrowanych w księgach handlowych wykonawcy. Sytuacja taka w ocenie Skarżącej podważa moc dowodową tego dokumentu.
Organ nie dokonał analizy zakupu przez Skarżącą, a następnie sprzedaży do D sp. z o.o. przesiewacza 5-pokładowego [...] i przesiewacza odwadniającego [...] wraz z baterią hydrocyklonów, ani wpływu tych operacji na kwalifikowalność poniesionych przez nią wydatków, czego Skarżąca domagała się w odwołaniu. Skarżąca wyjaśniła i wykazała fakturami, że urządzenia te zakupiła w okresie kwalifikowalności wydatków w roku 2010 za cenę ponad 700 000 zł i z powodu niemożności osiągnięcia na nich zakładanych wyników produkcyjnych sprzedała je do D sp. z o.o. Bezspornym jest, że urządzenia te zostały sprzedane za cenę 307 000 zł, a następnie C SA odkupiła je od D sp. z o.o. za cenę 310 000 zł i po wbudowaniu ich w linie technologiczne sprzedała Skarżącej za cenę 830.000 zł, co oznacza, że koszt wbudowania wynosił ponad 500.000 zł. Gdyby Skarżąca nie sprzedała tych urządzeń i zleciła wyłącznie usługę ich dopasowania i wbudowania, we wniosku o płatność wykazałaby za tą część linii technologicznej wydatek rzędu 1.300.000 zł zamiast 830.000 zł, przy nie zmniejszonej cenie pozostałych części tej linii, w które została ona wbudowana i dopasowana.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. Tego rodzaju uchybień Sąd w sprawie tej nie stwierdził.
Stosownie do treści art. 60 rozporządzenia nr 1083/2006, instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności m.in. za: a) zapewnienie, że operacje są wybierane zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji, b) weryfikację, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi (...). Na podstawie art. 70 ust. 1 rozporządzenia 1083/2006, na państwa członkowskie nałożona została z kolei odpowiedzialność za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę, w szczególności za pomocą następujących działań: a) zapewnienia, że systemy zarządzania i kontroli programów operacyjnych są ustanowione zgodnie z art. 58-62 tego rozporządzenia i że funkcjonują skutecznie; b) zapobiegania, wykrywania i korygowania nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności w stosownych przypadkach (...).
Powołane rozporządzenie reguluje również procedury odzyskiwania środków wypłaconych z funduszy unijnych. W myśl art. 98 ust. 1 rozporządzenia państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonują wymaganych korekt finansowych. Ponadto, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze (art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006).
Użyte we wskazanej regulacji pojęcie nieprawidłowości zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, zgodnie z którym "nieprawidłowość" oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Zaznaczyć należy, że tak Komisja Europejska, jak i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego, w związku z czym za nieprawidłowość uznaje się zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Oznacza to, że do popełnienia nieprawidłowości, z punktu widzenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii.
Dla stwierdzenia zaistnienia nieprawidłowości w rozumieniu powyższego przepisu bez znaczenia pozostaje kwestia wiedzy czy woli beneficjenta, gdyż elementy te nie wpisując się w definicję tego pojęcia. Wbrew zarzutom skargi, organ nie musiał więc ustalać osoby odpowiedzianej za powstanie owej nieprawidłowości.
W tym miejscu należy przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r. o sygn. akt II GSK 51/13, w którym analizując pojęcie "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, Sąd podkreślił, iż wydatek niekwalifikowany poniesiony i rozliczony w zatwierdzonym wniosku o płatność oznacza, że z punktu widzenia budżetu środki zostały wydane w sposób nieprawidłowy i doprowadziły do powstania szkody. Natomiast sama szkoda nie musi być konkretną stratą finansową, gdyż do stwierdzenia, że miała miejsce nieprawidłowość wystarczy, że istniało zagrożenie, że szkoda powstanie.
Zgodnie z art. 207 ust.1 z ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240; zwaną dalej w skrócie "u.f.p."). w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:
1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,
2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184,
3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości
- podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10. Jest to przepis prawa materialnego.
Regulując procedury dokonywania wydatków związanych z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków europejskich art. 184 u.f.p. stwierdza, że :
1. Wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.
2. Przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia z dnia 12 października 2018 r. o sygn. akt I GSK 1077/18 stwierdził, że "Procedury, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. to procedury określone w umowie międzynarodowej lub inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu wydatkowanych środków. Mogą to być procedury wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, ale również procedury określone w dokumentach systemu realizacji danego programu, a także procedury określone w umowie o dofinansowanie realizacji projektu".
Stosownie do art. 207 ust. 8 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca lub pośrednicząca wzywa beneficjenta do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Następnie też, po bezskutecznym upływie tego terminu, w myśl art. 207 ust. 9 u.f.p. wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2.
Projekty są realizowane przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie, która stanowi podstawowe źródło uprawnień i obowiązków jej stron, w tym beneficjenta. Wzór umowy o dofinansowanie jest elementem systemu realizacji programu operacyjnego, w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2017 r., poz. 1460 ze zm.), a zarazem częścią dokumentacji konkursowej. Potencjalny beneficjent ma możliwość zapoznania się z warunkami umowy, w tym z zasadami obowiązującymi przy wykorzystaniu dofinansowania i swobodnego podjęcia decyzji o nawiązaniu stosunku prawnego na zasadach określonych w umowie. Umowa o dofinansowanie, zgodnie z przyjętym przez właściwą instytucję wzorem, reguluje natomiast również procedurę realizacji projektu.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że naruszenie postanowień umowy o dofinansowanie, określających sposób jej realizacji, stanowi niewątpliwie podstawę do przyjęcia, że zaistniała przesłanka do wszczęcia postępowania administracyjnego w celu określenia kwoty dofinansowania podlegającej zwrotowi. Żądanie zwrotu tej kwoty musi być też kwalifikowane jako nieprawidłowość z art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006, prowadząca do szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, wynikającej z niecelowego wydatkowania środków finansowych, tj. wydatkowania ich na działania, które nie doprowadziły do realizacji celu w ramach założeń funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności.
W ocenie Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny uzasadniał zastosowanie powyższych przepisów.
Przede wszystkim, wbrew zarzutom skargi, stwierdzić należy, że stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo. Wynika z niego jednoznacznie, że przedmiot Projektu (dwie linie technologiczne) w zadeklarowanej wysokości kosztów kwalifikowanych 5.384.600,00 zł (w tym: szkolenie pracowników w zakresie obsługi linii 1.000,00 zł) nie był nowy, jak to zapisano we wniosku o dofinansowanie i nie został wyprodukowany przez C SA (Wykonawcę), a został zakupiony przez C SA bezpośrednio od beneficjenta A SA za cenę 4.400.000,00 zł netto oraz pośrednio od beneficjenta (poprzez D Sp. z o.o.) w kwocie 310.000,00 zł netto (zakup przez beneficjenta od D Sp. z o.o. w kwocie 830 000,00 zł netto - przesiewacze [...]). Ponadto beneficjent przeprowadził postępowanie ofertowe na dostawę linii technologicznej [...], a także przeprowadzenie szkolenia pracowników z zakresu obsługi powyższych linii technologicznych a w przedmiocie zamówienia zażądał elementów linii technologicznej, które były w jego posiadaniu w dniu ogłoszenia zapytania ofertowego tj. w dniu 10 stycznia 2014 r. Po podpisaniu umowy z Wykonawcą (oferentem) tj. w dniu 6 lutego 2014 r., elementy linii technologicznej zostały sprzedane wykonawcy, a następnie sfinansowane z projektu.
Ustalenia powyższe dokonane zostały na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym na podstawie dokumentacji związanej z dofinansowaniem projektu, faktur, protokołów zdawczo-odbiorczych, dowodów zapłaty, historii środków trwałych, ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Z zebranych dowodów Skarżąca kwestionuje pismo C SA, zawierające m.in. zestawienie faktur dokumentujących koszt wytworzenia sprzedanych na rzecz Skarżącej linii technologicznych, z którego wynika, że składają się na nie głównie 4 faktury wystawione przez Skarżącą dokumentujące sprzedaż na rzecz C SA linii technologicznej za łączną kwotę 4.400.000 zł oraz faktura wystawiona przez D, dokumentująca sprzedaż na rzecz C SA dwóch elementów linii technologicznej za cenę 310.000,00 zł, które to elementy wcześniej D nabyło od A SA. Z wyliczeń wynika, że w cenie nabycia przez Skarżącą od C SA linii technologicznych wynoszącej 5.311.276,04 zł, wartość elementów sprzedanych pośrednio lub bezpośrednio z A SA do C SA wynosi 4.710.000 zł, czyli 89%. Pozostałe składniki kalkulacji to faktury za drobne elementy o wartości od kilkudziesięciu do kilkudziesięciu tysięcy złotych oraz robocizna pracowników wykonawcy – 191.700 zł.
Skarżąca kwestionuje wiarygodność powyższej kalkulacji, żaden jednak z podniesionych przez nią argumentów do jej stanowiska nie przekonuje. Skarżąca wskazuje, że dokument ten sporządzony został przez kierownika Działu Księgowości spółki C SA, a więc osobę nieuprawnioną do jej reprezentacji, oraz że skierowany jest nie do organu, lecz do Urzędu Kontroli Skarbowej. Żaden z tych argumentów nie podważa mocy dowodowej tego dokumentu, został on bowiem przedłożony do akt niniejszej sprawy przez Spółkę reprezentowaną przez Prezesa jej Zarządu (pismo przewodnie z dnia 7 sierpnia 2017 r.). Należy zatem uznać, że jest to oświadczenie Spółki prawidłowo reprezentowanej złożone na potrzeby niniejszej sprawy.
Kalkulacja powyższa sporządzona została przez kierownika Działu Księgowości spółki C SA, a więc osobę dysponującą odpowiednią wiedzą w tym zakresie i mająca dostęp do odpowiednich informacji. Z jej treści nie wynika, aby przedstawiona lista faktur miała charakter przypadkowy, jak zarzuca Skarżąca. Przeciwnie, podano faktury ściśle związane z realizacją produkcji przedmiotowych linii technologicznych. Nie można zgodzić się ze Skarżącą, że moc dowodowa dokumentów księgowych producenta linii technologicznych dotyczących zakupu i sprzedaży, bez powiązania ich z dowodami wydania rzeczy czy z kosztorysem powykonawczym, zaakceptowanym przez nabywcę, jest znikoma, ponieważ dokumenty księgowe można zestawiać w sposób dowolny. Skarżąca nie przedstawiła takich dowodów, które podważałyby wiarygodność zestawienia sporządzonego przez producenta linii technologicznych opartego na dowodach księgowych, w tym fakturach wystawionych przez samą Skarżącą oraz D, których rzetelności przecież Skarżąca nie kwestionowała. Kosztorys powykonawczy mógłby rzeczywiście stanowić dowód w sprawie, gdyby został sporządzony. Fakt, że takiego kosztorysu nie sporządzono, nie oznacza, że dokumentacja księgowa producenta linii technologicznych nie może stanowić dowodu w sprawie. Skarżąca musiałaby wskazać na konkretne uchybienia, podważające wiarygodność sporządzonej kalkulacji, jednak tego nie uczynniła. Jej zarzuty są ogólnikowe. Kwestionuje ona np. uwzględnioną w kalkulacji wartość robocizny, co jest jednak bez znaczenia, nie przedstawia jednak żadnej argumentacji skierowanej przeciwko ustaleniu, że zasadniczą część kosztów wytworzenia linii technologicznych przez C SA dokumentują 4 faktury wystawione przez Skarżącą za łączną kwotę 4.400.000 zł oraz faktura wystawiona przez D, dokumentująca sprzedaż na rzecz C SA dwóch elementów linii technologicznej za cenę 310.000 zł, które to elementy wcześniej D nabyło od A SA.
Zasadnie również zwraca organ uwagę, że Skarżąca zaakceptowała i przyjęła do rozliczenia fakturę wystawioną przez C SA, stąd też kwestia poprawności kalkulacji kosztów pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tego powodu nie zasługuje na uwzględnienie jej argumentacja dotycząca zaniżenia przez producenta kosztów wytworzenia linii technologicznych.
W konsekwencji bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 78 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność poprawności kalkulacji ceny wytworzenia innowacyjnych linii technologicznych zawartej w oświadczeniu producenta. Zgodnie z tym przepisem, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Skarżąca zmierza do wykazania za pomocą tego dowodu nielogiczności przedstawionej przez producenta kalkulacji, a przez to braku jej wiarygodności. Już z samego sformułowania wniosku wynika, że Skarżąca nie ma konkretnych argumentów podważających wiarygodność przedstawionej kalkulacji, skoro celuje w jej logiczność. Powtórzyć zatem w tym kontekście należy, że logiczność tej kalkulacji nie jest okolicznością istotną dla sprawy. Ostateczna cena wskazana w kalkulacji zgodna jest z umową zawartą z producentem w dniu 6 lutego 2014 r. na wykonanie, dostawę, montaż i uruchomienie linii technologicznych, nie była ona kwestionowana ani przez Skarżącą, ani przez organ. Różnica dotyczy wysokości kosztów robocizny, co jednak nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Nie jest niczym niespotykanym, co słusznie zauważył organ, że wartości poszczególnych pozycji z oferty (i to przygotowanej według szablonu zamawiającego) mogą różnić się od wartości tych pozycji z ostatecznej kalkulacji kosztów, jakie poniósł producent na wykonanie zamówienia. Dopiero po wykonaniu zamówienia producent może ostatecznie podliczyć te koszty. Normalne jest także to, że jedne pozycje mogą mieć ostatecznie inną wartość niż pierwotnie planowano. Ostateczna wysokość kosztów jest natomiast ściśle udokumentowana dokumentami księgowymi, w tym przedstawionymi fakturami, z których niezbicie wynika, że 89% kosztów jakie poniosła C SA na realizację umowy z dnia 06.02.2014 r. na wykonanie, dostawę, montaż i uruchomienie linii technologicznych stanowią maszyny i urządzenia odkupione bezpośrednio lub pośrednio od beneficjenta. Co więcej łączna kwota tej umowy (po uwzględnieniu marży producenta) jest taka sama zarówno w ofercie, umowie, jak i ostatecznej kalkulacji. Do oceny spójności kosztorysu i zgodności zakupionych linii technologicznych przez A SA z tym kosztorysem oraz porównania jego treści z treścią umowy na wykonanie linii technologicznych nie są również wymagane wiadomości specjalne a jedynie wykonanie prostych czynności sprawdzających i rachunkowych.
Sąd zgadza się z oceną organu, że kwestionowany przez stronę dokument kosztorysu znajdujący się w oświadczeniu C SA jest autentyczny, pochodzi od podmiotu uprawnionego do jego sporządzenia - producenta linii technologicznej. Ponadto dokument powstał w oparciu o dowody księgowe i nie ma podstaw do kwestionowania jego poprawności. Co więcej prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji, że linie technologiczne wskazane w umowie na ich wykonanie istnieją, co nie było kwestionowane, więc nie ma potrzeby dokonywania dodatkowych oględzin w tym zakresie. Nie ma także potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego w zakresie m.in. ekspertyz technicznych, czy źródeł osobowych o jakie postuluje beneficjent, które wykazałoby odmienność obecnie wykorzystywanych linii i spełnienie przez te linie wymogów dotyczących innowacyjności, a także całkowite spełnienie przez Spółkę warunków umowy o dofinansowanie projektu. To, że obecna linia technologiczna jest technologicznie lepsza od poprzedniej a także to, że beneficjent wykonał projekt pod względem rzeczowym nie jest bowiem kwestionowane. Istotne natomiast jest to, że zgodnie z treścią umowy o dofinansowanie, jej przedmiotem miała był nowa, innowacyjna linia technologiczna, a nie zmodernizowanie istniejących urządzeń.
Nietrafne są zarzuty naruszenia art. 142 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy odniósł się do kwestii zasadności odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Fakt, że ocena organu w tej kwestii różni się od oczekiwanej przez Stronę nie uzasadnia postawionego zarzutu.
Podobnie ocenić należy zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 k.p.a. Organ rozpoznał sprawę co do istoty i odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów Skarżącej podniesionych w odwołaniu. Fakt, że nie zostały one uwzględnione, nie oznacza, że organ dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje podnoszona w skardze okoliczność, że urządzenia [...], sprzedane przez Skarżącą do D SA, zostały przez nią zakupione w okresie kwalifikowalności wydatków. Istotne jest natomiast, że urządzenia te były wcześniej w posiadaniu Skarżącej i zostały sprzedane zanim złożyła wniosek o dofinansowanie, a następnie ponownie kupione, jako przedmiot Projektu już w okresie kwalifikowalności wydatków.
Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na oświadczeniu C SA z dnia 15 kwietnia 2016 r. oraz protokołów zdawczo-odbiorczych z pominięciem pozostałej części materiału dowodowego. Do kwestii wiarygodności dowodu w postaci ww. oświadczenia odniesiono się wyżej. Dodać należy, że nie był to jedyny dowód w sprawie. Wśród licznych dowodów wymienionych przez organ na str. 3-11 decyzji w punktach od 1 do 130, w szczególności wskazać należy na faktury wystawione pomiędzy Skarżącą, C SA i D SA, protokoły zdawczo-odbiorcze wystawione pomiędzy Skarżącą a C SA, protokoły przekazania urządzeń przez Skarżącą na rzecz D SA., z których wynika, że zasadnicza część przedmiotu Projektu w zadeklarowanej wysokości kosztów kwalifikowanych 5.384.600,00 zł została zakupiona przez C SA bezpośrednio od beneficjenta A SA za cenę 4.400.000,00 zł netto oraz pośrednio od beneficjenta (poprzez D Sp. z o.o.) za cenę 310.000,00 zł netto (przesiewacze [...]). Ponadto beneficjent przeprowadził postępowanie ofertowe na dostawę linii technologicznej żądając takich elementów tej linii, które były w jego posiadaniu w dniu ogłoszenia zapytania ofertowego. Po podpisaniu umowy z Wykonawcą (oferentem) tj. w dniu 6 lutego 2014 r., elementy linii technologicznej zostały sprzedane Wykonawcy, a następnie sfinansowane z Projektu.
Skarżąca nie sprecyzowała, jakie dowody znajdujące się w aktach sprawy ustaleniom tym przeczą, w związku z czym jej zarzuty w tym zakresie uznać należy za gołosłowne.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo.
Istotą sprawy było rozstrzygnięcie, czy przedmiot Projektu spełniał warunki dofinansowania danego konkursu, czy Skarżąca realizowała projekt zgodnie z wnioskiem i czy przy realizacji tego projektu nie naruszono obowiązujących norm prawnych narażając budżet unijny na szkodę.
Przedmiotem Projektu miało być nabycie dwóch innowacyjnych linii technologicznych, przeszkolenie personelu i utworzenie 5 miejsc pracy. Celem projektu był wzrost innowacyjności i konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez zakup 2 innowacyjnych linii technologicznych, wprowadzenie nowego produktu (piasku 0-2 mm o ściśle określonym składzie ziarnowym, tj. piasek o frakcji 0-0,2 i 0,2 mm), a także wdrożenie technologii kompleksowego rozsiewu i ponownego składania mieszanek piaskowych. Zgodzić należy się zatem z organem, że dofinansowanie miało zostać udzielone na realizację projektu o charakterze typowo innowacyjnym, w rzeczywistości zaś był to projekt odtworzeniowy. Tak bowiem ocenić należy sytuację, w której do wyprodukowania tych linii technologicznych wykorzystano 89% urządzeń i maszyn, które uprzednio posiadał beneficjent. Projekt taki, jako niezgodny z wnioskiem o dofinansowanie, nie powinien był skorzystać z dofinansowania.
Ponadto trudno uznać, że sprzedawane pośrednio i bezpośrednio przez A SA do C SA urządzenia były zbędne, jak twierdzi strona, jeśli zostały w 89% użyte do budowy linii technologicznych. Za zbędny szczególnie trudno uznać przesiewacz [...], który według opisów beneficjenta zawartych we wniosku o dofinasowanie stanowił najistotniejszą część tej linii, a jego zakup był konieczny dla osiągnięcia celu Projektu.
W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, iż wydatki poniesione przez Skarżącą na realizację Projektu musiały zostać uznane za niekwalifikowalne. Przez wydatki kwalifikowalne należy rozumieć w świetle zawartej przez Skarżącą umowy o dofinansowanie wydatki lub koszty poniesione zgodnie z zapisami Wytycznych dotyczących kwalifikowalności wydatków w ramach działań 1.1-1.2 RPO WP 2007-2013. Stanowią one, że wydatkiem kwalifikującym się do współfinansowania jest wydatek spełniający łącznie kilka warunków, w tym powinien być efektywny i racjonalny oraz dokonany w sposób oszczędny, jak również zgodny z kategoriami wydatków wynikającymi z postanowień umowy o dofinansowanie projektu. Niespełnienie któregokolwiek z warunków powoduje, iż dany wydatek nie może skorzystać z przymiotu kwalifikowalności. Wytyczne nie zawierają odstępstw od powyższych zasad.
Powyższe przesądza w ocenie Sądu o prawidłowym zakwalifikowaniu przez organ spornych wydatków poniesionych na realizację Projektu za niekwalifikowalne, tj. podlegające zwrotowi, gdyż nie spełniają kryteriów efektywności, racjonalności i oszczędności, a przede wszystkim są niezgodne z wnioskiem o dofinansowanie.
Wartość wydatków niekwalifikowalnych określono na 100% ze względu na skalę nieprawidłowości, powagę naruszeń oraz na fakt, że wskazane nieprawidłowości dotyczyły zamówienia, będącego głównym założeniem całego projektu.
Zasadnie organ uznał, iż beneficjent dopuścił się nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006, przez którą rozumieć należy jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Do stwierdzenia nieprawidłowości konieczne jest wystąpienie łącznie trzech podstawowych elementów tej definicji: naruszenie prawa, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje choćby potencjalną szkodę finansową w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. W przedmiotowej sprawie beneficjent poniósł wydatki z naruszeniem przepisów prawa, umowy oraz Wytycznych obowiązujących w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [...], narażając budżet UE na straty, bowiem poniósł te wydatki niezgodnie z obowiązującymi procedurami. Zgodnie z powyższą definicją szkoda nie musi być rzeczywista, wystarczy tylko potencjalna. Nie istnieje konieczność wykazywania wystąpienia szkody, aby domagać się zwrotu dofinansowania w związku z naruszeniem przez beneficjenta przepisów prawa, umowy oraz Wytycznych obowiązujących w ramach Programu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.