I SA/Gd 267/21

I SA/Gd 267/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-07-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 4969/21 - Wyrok NSA z 2024-03-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 765
art. 60
Ustawa z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych - tj
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka- Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Sławomir Kozik, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2021 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21.01.2021 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Naczelnika [..] Urzędu Skarbowego z dnia 27.11.2020 r., nr [..]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 587 (pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku A Spółki z o.o. z siedzibą w G. na podstawie dwóch zagranicznych tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 30 października 2014 r. na wniosek państwa trzeciego - Norwegii (Skatteoppkrever Utland, Int. Bistand, Norway) obejmujących należności z tytułu:
I.
- składki na ubezpieczenie społeczne płaconej przez pracodawcę za okres od dnia
1 czerwca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2008 r. w kwocie należności głównej 12.112,90 zł,
- składki na ubezpieczenie społeczne płaconej przez pracodawcę za okres od dnia
1 czerwca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. w kwocie należności głównej 431.186,70 zł,
składki ubezpieczenie społeczne płaconej przez pracodawcę za okres od dnia
1 czerwca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2008 r. w kwocie należności głównej 329.472,10 zł,
zaliczki na podatek od wynagrodzeń osób fizycznych za okres od dnia 1 czerwca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. w kwocie należności głównej 594.979,50 zł,
zaliczki na podatek od wynagrodzeń osób fizycznych za okres od dnia 1 czerwca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2008 r. w kwocie należności głównej 12.590,10 zł,
zaliczki na podatek od wynagrodzeń osób fizycznych za okres od dnia 1 czerwca 2008r. do dnia 30.06.2008 r. w kwocie należności głównej 257.831,60 zł,
II.
- opłaty za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. w kwocie należności głównej 26.151,70 zł,
opłaty za okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. w kwocie należności głównej 849,30 zł.
Odpisy powyższych zagranicznych tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 5 listopada 2014 r.
Pismem z dnia 12 listopada 2014 r. Spółka złoża zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazała na: niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 33 § 2
pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.; dalej określanej jako "u.p.e.a.")) oraz braki w treści zagranicznych tytułów wykonawczych (na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a.).
Pismem z dnia 6 lutego 2015 r. Spółka poinformowała, że prowadzi rozmowy
z przedstawicielami norweskiej administracji oraz że złożyła do Ministerstwa Finansów wniosek o wszczęcie procedury wzajemnego porozumienia się
na podstawie art. 24 Konwencji z dnia 9 września 2009 r. między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu.
Pismem z dnia 6 listopada 2019 r. Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju zawiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego o zakończeniu procedury wzajemnego porozumiewania się, wskazując jednocześnie, że właściwe organy zainteresowanych państw uznały, że w zakresie lat podatkowych 2006-2008 wniosek Spółki został złożony po upływie terminu określonego w umowie.
W konsekwencji Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju odrzucił wniosek Spółki
w tym zakresie. W odniesieniu do 2009 roku podatkowego norweskie organy podatkowe poinformowały, że w 2019 r. doszło do wyeliminowania naruszenia umowy poprzez zmianę rozstrzygnięć podatkowych wydanych przez norweskie organy podatkowe (wprowadzenie w życie w tym zakresie decyzji Podatkowej Komisji Odwoławczej z 28 czerwca 2013 r., która przewidywała brak zakładu Spółki w Norwegii). W konsekwencji Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju również w tym zakresie zakończył procedurę wzajemnego porozumiewania się.
W dniu 7 stycznia 2020 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęła informacja administracji zagranicznej z dnia 13 grudnia 2019 r., w której wskazano, że "według lokalnego organu egzekucyjnego Skatteoppkrever utland procedura wzajemnego porozumiewania się między Norwegią a Polską została zakończona, w wyniku czego podatek zaległy za 2009 r. został usunięty. Pozostałe roszczenia, w tym wszystkie roszczenia zawarte w niniejszym wniosku, nie są objęte takimi procedurami porozumiewania się (art. 24)". Biorąc pod uwagę tę informację, administracja norweska zwróciła się o rozważenie wznowienia w Polsce procedury poboru.
Ostatecznie, z informacji otrzymanej od administracji zagranicznej w dniu 25 września 2020 r. przedstawiono stanowisko norweskiego organu zgodnie z którym: "Zaległy podatek" jest podatkiem samej firmy w wyniku obliczenia podatku
od dochodów firmy Roszczenie "Zaległy podatek 2009", które zostało rozpatrzone
w ramach procedury wzajemnego porozumiewania pomiędzy Norwegią a Polską,
nie zostało uwzględnione w naszym tytule wykonawczym znak: 988 704 954 z dnia 08.08.2013 r. Roszczenie w naszym tytule wykonawczym znak: IPE.988 704 954
z dnia 08.08.2013 r. to składki na ubezpieczenie społeczne pracodawców 6/2009 oraz podatek u źródła od wynagrodzeń - 6/2009, kwota ta jest wykazywana przez samą spółkę i odnosi się do wynagrodzeń pracowników. W następstwie: żadne
z roszczeń zawartych i zmienionych po procedurze wzajemnego porozumiewania pomiędzy Norwegią i Polską nie jest częścią tego wniosku. Kwota pozostająca
do spłaty zawarta w tym wniosku nie została zmieniona".
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w uznał wniesione przez Spółkę zarzuty niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie dwóch zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 30 października 2014 r. oraz niespełnienia we wskazanych. zagranicznych tytułach wykonawczym wymogów określonych w art. 102 o wzajemnej pomocy - za nieuzasadnione.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in.: treść art. 13 ust. 1 ustawy
z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r. poz. 2070), art. 33 § 1
i 2 u.p.e.a., art. 104 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, ceł i innych należności pieniężnych (t. jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 765) wskazał, że ani organ egzekucyjny, ani organ odwoławczy nie są uprawione do weryfikacji zarzutów odnoszących się do działań norweskich organów podatkowych związanych z ustaleniem okoliczności nałożenia na Spółkę dochodzonego obowiązku. Wszelkie zastrzeżenia dotyczące istnienia należności, jak również jej wysokości powinny być kierowane do wierzyciela dochodzonych należności, tj. organu norweskiego, który rozpozna sprawę zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie.
Dyrektor podkreślił, że przepis art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. dotyczy sytuacji,
gdy występuje okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych lub przedmiotowych), jednakże w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Obowiązek egzekwowany na podstawie dwóch zagranicznych tytułów wykonawczych dotyczy należności
z tytułu: składek na ubezpieczenie społeczne płaconych przez pracodawcę, zaliczki na podatek od wynagrodzeń osób fizycznych oraz opłat. Spółka kwestionuje dopuszczalność dochodzenia składek na ubezpieczenie społeczne oraz wskazanych opłat, gdyż w jej ocenie nie mieszczą się one w katalogu art. 2 ustawy o wzajemnej pomocy.
Dyrektor, wskazując na treść art. 2 § 1 pkt 9 u.p.e.a., art. 2 pkt 7 ustawy
o wzajemnej pomocy, treść art. 3 ust. 1 pkt b w związku z art. 2 ust. 1 pkt b pkt ii Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzonej w Strasburgu dnia 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 141, poz. 913 z późn. zm.) oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że powyższe świadczenia Konwencja traktuje tak jak podatki, zaś art. 2 pkt 7 ustawy o wzajemnej pomocy lokuje ją bezpośrednio
w systemie ustawodawstwa krajowego.
W ocenie organu odwoławczego nietrafne jest stanowisko strony,
że postanowienia artykułu 11 Konwencji mają zastosowanie tylko do roszczeń podatkowych jest w ocenie tut. organu jednak nietrafne, gdyż jak już wskazano ma ona zastosowanie m.in. do obowiązkowych świadczeń socjalnych płatnych na rzecz systemu rządowego lub na rzecz instytucji ubezpieczeń socjalnych utworzonych
z mocy prawa publicznego, które w rozumieniu jej art. 2 ust. 1 lit. b pkt ii uznawane są za podatki. Dodatkowo organ podniósł, że wbrew stanowisku Spółki istnieje procedura zezwalająca na podniesienie i uzasadnienie zarzutów zmierzających
do kwestionowania spornych roszczeń podatkowych, albowiem z procedurą określoną w art. 105 ustawy o wzajemnej pomocy strony mogą podnosić zarzuty odnoszące się do powyższych kwestii. Dyrektor uznał ponadto, że przywołane przez Spółkę przepisy Dyrektywy 2010/24 nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 31 skierowana jest ona do państw członkowskich UE,
a Norwegia członkiem UE nie jest. Tym samym, zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 lit. a tej dyrektywy uznać należy za niezasadny.
Odnosząc się do oceny zarzutu niedopuszczalności egzekucji wskazanych
w zagranicznym tytule wykonawczym należności pieniężnych określonych jako "opłaty" Dyrektor wyjaśnił, że na podstawie informacji otrzymanej od administracji zagranicznej z dnia 28 sierpnia 2017 r. wskazano, iż należność z tytułu opłaty
za 2010 r. i należność z tytułu opłaty za zeznanie o osiągniętych dochodach z firmy za 2011 r. są objęte Konwencją o wzajemnej pomocy administracji w sprawach podatkowych sporządzonej w Strasburgu dnia 25 stycznia 1988 r. W ocenie Dyrektora, wbrew stanowisku Spółki, w sprawie zastosowanie znajdzie art. 3 ust. 1c w zw. z art. 11 ust. 1 Konwencji. Organ wyjaśnił, że sama Konwencja bardzo szeroko definiuje zakres roszczeń jej podlegających, szczegółowo ich nie wskazując. Dokonując wykładni jej przepisów należy ustalić, czy ich treść odnosi się
do wskazanych w zagranicznym tytule wykonawczym należności pieniężnych określonych jako "opłaty". Z akt sprawy wynika, że "opłaty" te obejmują:
- należność z tytułu opłaty za 2010 r. (ang. charges) stanowi opłatę nałożoną
w momencie powiadomienia zobowiązanego o postępowaniu egzekucyjnym;
należność z tytułu opłaty za zeznanie o osiągniętych dochodach z firmy za 2011 r. (ang. fee certificate of pay and tax deduction) stanowi opłatę nałożoną za spóźnienie w wypełnieniu zeznania o osiągniętych dochodach z firmy za pracowników. Jak wskazała administracja zagraniczna: "to zeznanie pokazuje jak dużo pracodawca zapłacił pracownikom i jak dużo podatku zostało potrącone z wypłaty pracowników
i jest należne norweskiej administracji podatkowej przez firmę".
Zatem, zdaniem Dyrektora, przyjąć należy, że opłaty te dotyczą wskazanych
w art. 3 ust 1c Konwencji opłat administracyjnych.
W ocenie Dyrektora w sprawie nie znajduje zastosowania Oświadczenie Rządowe z dnia 4 sierpnia 1998 r. w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską ww. Konwencji, albowiem wymieniony w tym akcie katalog podatków dotyczy sytuacji, w której to Norwegia prowadziłaby egzekucję na wniosek Polski. Natomiast w istniejącym stanie faktycznym egzekucję prowadzi strona Polska na wniosek Norwegii. Organ odwoławczy zwrócił jednocześnie uwagę, że w sprawie prowadzone jest wieloletnie postępowanie wyjaśniające prowadzone z Ministerstwem Finansów oraz administracją norweską, które doprowadziło do ostatecznego wyjaśnienia,
że wszczęta przez Spółkę procedura wzajemnego porozumiewania się (o której mowa w art. 24 Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii z dnia 9 września 2009 r.) nie dotyczyła należności dochodzonych
na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 30 października 2014 r., co potwierdziła administracja norweska w informacji z dnia 25 września 2020r. Wskazała również, że żadne z roszczeń zawartych i zmienionych po procedurze wzajemnego porozumiewania pomiędzy Norwegią i Polską nie jest częścią wniosku
o dochodzenie należności i nie zostało uwzględnione w tytule wykonawczym z dnia 8 sierpnia 2013 r.
W ocenie organu za niezasadny uznać należy ponadto zarzut zgłoszony
na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. dotyczący niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
W ocenie organu przedmiotowe zagraniczne tytuły wykonawcze zawierają w swej treści dane określone w art. 102 § 2 ustawy o wzajemnej pomocy:
nazwę i adres siedziby lub inne dane dotyczące organu lub urzędu występującego z wnioskiem o odzyskanie należności pieniężnych,
nazwę podmiotu, a także adres siedziby,
określenie rodzaju i wysokości należności pieniężnych wyrażonych w złotych oraz okresu, którego dotyczą należności pieniężne,
oznaczenie pierwotnego tytułu wykonawczego,
klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu zagranicznego tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej.
Ponadto, zgodnie z art. 102 § 3 ustawy o wzajemnej pomocy, określone w nich należności pieniężne wskazane zostały po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy. Natomiast zgodnie z § 4 ww. artykułu, zagraniczny tytuł wykonawczy może być sporządzony w odniesieniu do kilku należności pieniężnych lub kilku podmiotów, jeżeli będzie to zgodne z pierwotnym tytułem wykonawczym. Przedmiotowe tytuły wykonawcze są tytułami "wielopozycyjnymi". Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje ponadto, że w przedmiotowych zagranicznych tytułach wykonawczych podano dochodzone kwoty w złotych polskich, natomiast w zaktualizowanym tytule wykonawczym z dnia 8 sierpnia 2013 r. wskazano kwoty w walucie norweskiej. Jednakże, wniosek o dochodzenie należności z dnia 8 sierpnia 2013 r. zawiera łączną kwotę dochodzonych należności (wraz z odsetkami) zarówno w koronach norweskich - według stanu na dzień 8 sierpnia 2013 r. - 4.184.539 NOK, jak i złotych polskich -według stanu na dzień 8 sierpnia 2013 r. - 2.233.779,43 PLN. Wskazany
w tym wniosku został również kurs wymiany waluty, według którego należności zostały przeliczone. Wszystkie kwoty wyrażone w zagranicznych tytułach wykonawczych z dnia 30 października 2014 r., przeliczone zostały według kursu wskazanego przez administrację norweską. Organ egzekucyjny przeprowadził również dodatkowe postępowanie wyjaśniające w zakresie samego przeliczenia
na polską walutę egzekwowanych należności. Zgodnie z otrzymaną od Izby Administracji Skarbowej w P. - Biura Wymiany Informacji Podatkowej
w K. informacją z dnia 3 marca 2020 r., kwota wskazana we wniosku została przeliczona według kursu wymiany walut wskazanego we wniosku, tj. 1 PLN = 1,8733 NOK, który został określony na podstawie norweskich przepisów.
Zdaniem Dyrektora zastosowane w niniejszej sprawie druki tytułów wykonawczych są zgodne ze wzorem ZTW-2, stanowiącym załącznik nr 6
do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie wzorów wniosków o udzielenie pomocy kierowanych do państw trzecich, zaktualizowanego tytułu wykonawczego, zagranicznego tytułu wykonawczego oraz zarządzenia zabezpieczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 1356 - obowiązującego w dniu ich wystawienia).
Ustosunkowując się do kwestii dublowania się w zagranicznym tytule wykonawczym należności dotyczących: składek na ubezpieczenie społeczne
za okres od 1 czerwca 2008r. do 30 czerwca 2008 r. oraz zaliczek na podatek
od wynagrodzeń osób fizycznych za okres od 1 czerwca 2008 r. do 30 czerwca 2008 r. Dyrektor uznał, że tak sformułowany zarzut nie podlega badaniu w ramach zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Możliwość merytorycznej weryfikacji obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym istnieje jedynie w przypadku skutecznego wniesienia przez zobowiązanego zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.
Niezależnie od powyższego Dyrektor wyjaśnił, że z przekazanej informacji administracji zagranicznej z dnia 28 lipca 2017 r. wynika, iż powodem, dla którego widnieje więcej niż jedna należność z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne
za czerwiec 2008 r. jest strona techniczna systemu, wynikająca z faktu dokonania przez firmę zmiany w formularzach zwalniających ze składek na ubezpieczenie społeczne. Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny, dopytywał szczegółowo administrację zagraniczną czy wszystkie wskazane w tytule wykonawczym z dnia 8 sierpnia 2013 r. należności powinny być dochodzone. Z przekazanych informacji
z dnia 28 lipca 2017 r. wynikało, iż wszystkie należności pozostawały należne. Reasumując Dyrektor uznał, że sporne zagraniczne tytuły wykonawcze spełniają wymogi art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy, a egzekucja prowadzona na ich podstawie jest dopuszczalna.
Końcowo, za prawidłowe uznał organ odwoławcze stanowisko organu egzekucyjnego przyjmujące, że w przypadku wniesienia zarzutów zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela, o którym mowa w art. 34 § 1 u.p.e.a. nie jest wymagane. Dyrektor wyjaśnił, że w sytuacji, gdy egzekucja należności pieniężnych jest prowadzona na wniosek innego państwa, tj. dotyczy obowiązków wskazanych
w art. 2 § 1 pkt 8 i 9 (jak w niniejszym stanie faktycznym) stanowisko wierzyciela nie jest wymagane. Kwestię tę reguluje bezpośrednio art. 34 § 1 u.p.e.a. w zdaniu drugim.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia
oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. (w brzemieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r.) w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji... w zw. z art. 60 ust. 4 ustawy o wzajemnej pomocy poprzez wadliwe uznanie zgłoszonych
przez Spółkę zarzutów za nieuzasadnione pomimo wykazania, że egzekucja administracyjna w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna;
art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. (w brzemieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r.) w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji... w zw. z art. 102 ust. 2 pkt 3 ustawy o wzajemnej pomocy poprzez wadliwe uznanie zgłoszonych przez Spółkę zarzutów za nieuzasadnione pomimo wykazania, że tytuły wykonawcze nie spełniają wszystkich przewidzianych prawem wymogów i nie zawierają informacji pozwalających jednoznacznie zidentyfikować i zweryfikować rodzaju, okresu
i wysokości należności mających być przedmiotem egzekucji;
art. 34 § 1 pkt 1 w zw. z art. 33 § 2 w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a.
(w brzemieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r.) w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji...
w zw. z art. 60 ust 4 ustawy o wzajemnej pomocy poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w przypadku wniesienia zarzutów zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela, o którym mowa w art. 34 w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a nie jest wymagalne;
art. 6, art. 7, art. 7a §1, art 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uwzględnienia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, a mianowicie: zasady legalizmu, zasadny uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony,
czy zasadny zaufania do władzy publicznej w sytuacji, w której ze Spółki próbuje się ponownie wyegzekwować należności, które dawno temu uiściła już według polskich regulacji na rzecz krajowych organów administracji;
art. 2 ust 1 i 2 Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wszystkie dochodzone kwestionowanymi tytułami wykonawczymi należności zostały objęte przedmiotowym zakresem Konwencji;
art. 11 ust. 1 i art. 13 ust 1 lit. a) Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej
w sprawach podatkowych poprzez ich niezastosowanie i zgodę na udzielenie pomocy w egzekwowaniu należności, które są kwestionowane, zarówno co do ich istnienia, wysokości, jaki i możliwości ich dochodzenia;
art 21 ust. 2 lit. a), b), i f) Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej
w sprawach podatkowych poprzez ich niezastosowanie i zgodę na udzielenie pomocy w egzekwowaniu należności, co wymaga podjęcia działań sprzecznych z krajowym ustawodawstwem, praktyką administracyjną oraz z porządkiem publicznym, jak również prowadziłoby do dyskryminacji obywatela Państwa proszonego w porównaniu do obywatela Państwa wnioskującego, znajdujących się w takich samych okolicznościach;
art 124 § 2 K.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak należytego i kompleksowego uzasadnienia, które odnosiłoby się do wszystkich spornych kwestii, bez pozostawienia części z nich poza rozważaniami i oceną.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem.
Należy zauważyć, że strona skarżąca zgłosiła zarzuty oparte na przepisie
art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a. – zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zarzut wadliwości zagranicznego tytułu wykonawczego.
Prezentowana na etapie postępowania egzekucyjnego argumentacja strony dotycząca niedopuszczalności egzekucji była związana ze wskazywaniem aktualnego stanu postępowań prowadzonych przez właściwe organy norweskie
i strona dowodziła, że wydane rozstrzygnięcia wpływają na ocenę istnienia
i wymagalności dochodzonych świadczeń.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stroi na stanowisku, że organ egzekucyjny ocenia, czy niedopuszczalność egzekucji wynika z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej lub prowadzenia egzekucji w stosunku do konkretnej osoby. Organ egzekucyjny nie może oceniać treści tytułu wykonawczego pod względem zgodności ze wskazanymi przez skarżącą orzeczeniami organów norweskich.
W rozpoznawanej sprawie na etapie skargi zgłoszony został zarzut naruszenia art. 60 ust. 5 ustawy z dnia 11 października o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. W odpowiedzi
na skargę organ nie kwestionuje, że zarzut dotyczy niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Nie jest sporne, że kwestii tej organ nie rozważał w procesie decyzyjnym. W ocenie Sądu nie jest prawidłowe stanowisko organu, że kwestia
ta "odnosi się raczej do zarzutu przedawnienia" podlegającego rozpatrzeniu, zgodnie z ograniczeniami sprecyzowanymi w art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a., przez organy norweskie.
Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy nie ma obowiązku udzielenia pomocy, jeżeli:
1) wysokość należności pieniężnej lub łączna wysokość kilku należności pieniężnych, przeliczona na euro według kursu ostatnio ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przed dniem wysłania wniosku o udzielenie pomocy, jest niższa
od 1500 euro;
2) od dnia upływu terminu płatności należności pieniężnych wskazanego we wniosku, do dnia wpłynięcia pierwszego wniosku o udzielenie pomocy upłynęło 5 lat.
Jeżeli należności pieniężne lub pierwotny tytuł wykonawczy były zaskarżone
w państwie członkowskim, 5-letni termin, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest liczony od dnia, w którym należności pieniężne lub pierwotny tytuł wykonawczy nie mogą być już zaskarżone w tym państwie (art. 60 ust. 2 ustawy). Jeżeli termin zapłaty należności pieniężnych został odroczony lub zapłata należności pieniężnych została rozłożona na raty, 5-letni termin, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest liczony od dnia upływu odroczonego terminu płatności lub od dnia upływu terminu płatności ostatniej raty. ( art. 60 ust. 3). Zgodnie natomiast z ust. 4 wskazanego przepisu
w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, nie ma obowiązku udzielenia pomocy, jeżeli od dnia upływu terminu płatności należności pieniężnych wskazanego
we wniosku o udzielenie pomocy upłynęło 10 lat.
Przepis ten dotyczy wyłączenia obowiązku udzielenia pomocy. Brak obowiązku udzielenia pomocy z uwagi na upływ terminu wskazanego w art. 60 ust. 4 ustawy o wzajemnej pomocy stanowi istotę gwarancji procesowej. Przepis ten stabilizuje sytuację prawną obywateli poszczególnych państw i wprowadza czasową cezurę ponoszenia przez państwo obowiązku udzielania pomocy. Realizacja wymogu skuteczności wzajemnej pomocy ulega istotnemu ograniczeniu na zasadach równego traktowana, z uwagi na upływ czasu.
Kierując się dążeniem do realizacji zasady równego traktowania należności krajowych i zagranicznych, ustawodawca polski przez uchwalenie ustawy
o wzajemnej pomocy dokonał jednoczesnej nowelizacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uzupełniając w art. 71 § 3 u.p.e.a. katalog podstaw wyjawienia przez zobowiązanego majątku o dokumenty, na podstawie których prowadzona jest egzekucja administracyjna lub dokonywane jest zabezpieczenie należności pieniężnych państw członkowskich, czy też rezygnując w art. 110 § 1–3 u.p.e.a. z wyróżnienia odrębnych przesłanek do wszczęcia egzekucji
z nieruchomości, a w art. 159 § 1 u.p.e.a. z możliwości przedłużenia zabezpieczenia.
Przejawem tej zasady jest ponadto ustanowienie w art. 18 dyrektywy 2010/24/UE ogólnych, równych dla wszystkich państw członkowskich warunków progowych, których niespełnienie zwalnia państwo członkowskie od obowiązku udzielenia pomocy innemu państwu. Są nimi:
a) upływ 5-letniego terminu płatności wierzytelności liczonego od terminu ich płatności we wnioskującym państwie członkowskim do daty wniesienia pierwotnego wniosku o udzielenie pomocy,
b) niska całkowita kwota wierzytelności (mniej niż 1500 euro), w odniesieniu do których występuje się z wnioskiem o pomoc.
O przedstawionych ujemnych przesłankach stanowi art. 33 ust. 1 ustawy
o wzajemnej pomocy w odniesieniu do występowania o udzielenie pomocy
do państwa członkowskiego oraz art. 60 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy
w przypadku udzielania pomocy innemu państwu członkowskiemu (por. J. Olszanowski, W. Piątek "Współpraca państw członkowskich UE przy odzyskiwaniu wierzytelności podatkowych, Opublikowane: WK 2016).
W ocenie Sądu uzasadnione jest twierdzenie, że zgłoszenie przez stronę zarzutu niedopuszczalności egzekucji obliguje organ działający w trybie ustawy
o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, ceł i innych należności
do dokonywania z urzędu oceny wzajemnej przesłanki prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Sformułowanie, że organ nie ma obowiązku udzielenia pomocy, dotyczy sfery kompetencji organu. Uprawnienie do udzielenia pomocy nie obejmuje należności pieniężnych spełniających kryteria wskazane w art. 60 ust. 4 powołanej ustawy. Przepis ten nie może być interpretowany inaczej niż jako przepis kompetencyjny, co wyklucza pozostawienie uznaniu organu prowadzenie postępowania egzekucyjnego mimo upływu wskazanego czasu.
Sąd, uznając za uzasadnione stanowisko organu, że podatki, składki
na ubezpieczenie społeczne oraz opłaty stanowią należności pieniężne objęte obowiązkiem pomocy.
W ocenie Sądu nie jest uzasadniony zarzut wad formalnych tytułów wykonawczych. Ocena organu odnosząca się zarówno do tytułu obejmującego składki na ubezpieczenie społeczne i zaliczki na podatek od wynagrodzeń, jak i tytułu obejmującego opłaty jest zgodna z prawem. Twierdzenie strony, że składki
na ubezpieczenie społeczne i zaliczki na podatek od wynagrodzeń stanowią tożsame należności nie jest uzasadnione.
Opłaty zostały określone w sposób prawidłowy. Organ uzyskał informację
z dnia 28 sierpnia 2017 r., potwierdzającą, że przedmiotem egzekucji są należności opisane w art. 3 ust. 1c w zw. z art. 11 ust. 1 Konwencji. Zagraniczne tytuły wykonawcze zawierają treść określoną w art. 102 § 2 ustawy o wzajemnej pomocy.
Nie jest również zasadny zarzut obowiązkowego uzyskania stanowiska wierzyciela. Organ prawidłowo wskazał regułę art. 34 § 1 zd. drugie u.p.e.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona oceny, czy zaistniały przesłanki wyłączenia obowiązku udzielenia pomocy określone w art. 60 ustawy o wzajemnej pomocy.
Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekła, jak w punkcie 1. wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wskazanej ustawy.