I SA/Gd 264/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznał skargę spółki "A" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2002. Spór koncentrował się wokół zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z wynagrodzeniem wypłaconym H. K., który był jednocześnie jedynym udziałowcem i jedynym członkiem zarządu spółki, na podstawie zawartej umowy o pracę. Organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że umowa o pracę jest nieuzasadniona i nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu, wskazując na uchybienia przepisów Kodeksu handlowego. Dyrektor Izby Skarbowej, uchylając częściowo decyzję organu pierwszej instancji, podzielił stanowisko, że umowa o pracę zawarta przez spółkę jednoosobową z jej jedynym wspólnikiem i zarazem jedynym członkiem zarządu wymaga formy aktu notarialnego zgodnie z art. 173 §2 Kodeksu spółek handlowych. Niezachowanie tej formy skutkowało nieważnością umowy, a tym samym niemożnością zaliczenia wydatków na wynagrodzenie do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT. Spółka zarzucała naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym błędną interpretację art. 173 §2 KSH oraz art. 210 KSH, argumentując, że w dacie zawierania umowy nie obowiązywał wymóg formy aktu notarialnego dla takich umów, a spółka była reprezentowana przez należycie ustanowionego pełnomocnika. Sąd oddalił skargę, stwierdzając, że umowa o pracę została zawarta z naruszeniem art. 173 §2 KSH, co czyni ją nieważną. Sąd podkreślił, że obowiązek zachowania formy aktu notarialnego wynikał z przepisów obowiązujących w dacie zawarcia umowy i nie miał znaczenia fakt ustanowienia pełnomocnika, ani późniejsze nowelizacje przepisów. W konsekwencji, wydatki na wynagrodzenie nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający