I SA/Gd 2615/00

I SA/Gd 2615/00 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2000-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Edyta Anyżewska
Elżbieta Rischka
Małgorzata Tomaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska /spr./ Sędziowie NSA Elżbieta Rischka NSA Edyta Anyżewska Protokolant Elżbieta Cymanowska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi E. i J. B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 15 listopada 2000r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 21 lipca 2001 roku nr [...] i zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę 138,30 (słownie: sto trzydzieści osiem złotych 30/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I SA/Gd 2615/00
U z a s a d n i e n i e
Państwo E. i J. B. złożyli w dniu 16 maja 2000r. w Urzędzie Skarbowym wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. Ich zdaniem nadpłata dotyczy uzyskanej w 1999r. rekompensaty mieszkaniowej w kwocie 11.524 zł wykazanej w zeznaniu podatkowym złożonym na formularzu PIT-31 za 1999r. i przeznaczonej na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę budynku mieszkalnego.
Organ podatkowy pierwszej instancji rozpatrując przedmiotowy wniosek, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego stwierdził, iż nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 nie występuje i w konsekwencji decyzją z dnia 21 lipca 2000r. Nr PD.II-865/579/00 odmówił zwrotu podatku.
Państwo E. i J. B. korzystając z przysługującego im prawa, wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, w którym powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 1999r. sygn. akt I SA/Łd 1260/97 i z dnia 4 października 1996r. I SA/Po 1049/96 stwierdzili, iż rekompensata nie jest formą zwrotu poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe.
Izba Skarbowa po rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy decyzją z dnia 15 listopada 2000r. Nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Izba Skarbowa podała, że stosownie do treści art.27a ust.7 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. Nr 90, poz.16 z późn. zm.) obowiązującego w 1999r. odliczeniu podlegały wydatki poniesione na cele mieszkaniowe określone w ust.1 pkt 1, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie, chyba że zwrócone wydatki zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu.
Postanowienia art.7 ust.2 ustawy z dnia 4 października 1991r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.Nr 103, poz.446 ze zm.) wymieniają wydatki na poszczególne cele mieszkaniowe, na które kandydaci do spółdzielni mieszkaniowych mogą otrzymać rekompensatą od wojewody. Są one w zasadzie zbieżne z rodzajami wydatków określonych w art.27a ust.1 pkt 1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W świetle powyższych regulacji prawnych zwrot w postaci rekompensaty w danym roku może dotyczyć konkretnego wydatku mieszkaniowego i w tej sytuacji należy go łączyć ze zbieżnymi rodzajowo wydatkami, które podatnik wykazał w zeznaniu podatkowym w danym roku podatkowym korzystając z uprawnień do skorzystania z ulgi mieszkaniowej.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Państwo e. i J. B. w spornym roku 1999 ponieśli wydatki na budowę budynku mieszkalnego systemem gospodarczym.
Przedmiotowy dom jednorodzinny w T. przy ul. [...] na działce 523/13 podatnicy budują zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę przez Urząd Miejski w dniu 9 września 1998r.
Pan J. B. w dniu 16 grudnia 1997r. na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego Nr [...] otrzymał rekompensatę pieniężną w wysokości 11.524,00 zł przeznaczoną na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego.
W tej sytuacji, mając na uwadze przywołany stan prawny i faktyczny sprawy, Państwo E. i J. B. składając w dniu 7 marca 2000r. roczne zeznanie podatkowe za 1999 rok na formularzu PIT-31, wobec otrzymania w tym samym roku podatkowym rekompensaty na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę budynku mieszkalnego, zasadnie dokonali pomniejszenia kwoty wydatków poniesionych w 1999r. na ten sam cel o kwotę otrzymanej rekompensaty.
Wobec powyższego, zdaniem Izby Skarbowej organ pierwszej instancji wydając w dniu 21 lipca 2000r. decyzję będącą przedmiotem odwołania zasadnie nie uwzględnił wniosku z dnia 16 maja 2000r. i stwierdził, że nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok nie wystąpiła.
Ustosunkowując się do powołanych przez odwołujących wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 1996r. sygn. akt I SA/Po 1049/96 i 31 sierpnia 1999r. sygn. akt I SA/Łd 1260/97 Izba Skarbowa w pełni podziela jego stanowisko, iż rekompensata pieniężna wypłacana na podstawie art.7 ust.1 ustawy z dnia 4 października 1991r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.Nr 103, poz.446 ze zm.) jest odszkodowaniem otrzymanym na podstawie ustawy, zatem jest zwolniona z opodatkowania na podstawie art.21 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jednakże Izba Skarbowa zauważa, iż sąd wydał przywołane wyroki w indywidualnych sprawach w kontekście zupełnie odmiennego stanu faktycznego i zebranego materiału dowodowego.
Wobec powyższego przywołane przez odwołujących wyroki sądu nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący ponowili twierdzenie, powołując się na wskazane w odwołaniu orzeczenia NSA, że przyznana im w badanym roku podatkowym rekompensata od Wojewody [...] nie stanowi zwrotu wydatków poniesionych w 1999 roku na budowę domu mieszkalnego. Zatem wniosek o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za tenże rok był zasadny.
Izba Skarbowa odpowiadając na skargę podtrzymała dotychczasowe stanowisko i wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1271) zważył, co następuje:
Zgodnie z art.27a ust.7 pkt l cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odliczenia od podatku z tytułu wydatków na własne potrzeby mieszkaniowe nie stosuje się, jeżeli zostały one zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie, chyba że zwrócone wydatki zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu. Stanowisko organów podatkowych, że wydatki na budowę domu poniesione przez skarżących w 1999r., zostały im zwrócone w formie rekompensaty przyznanej przez Wojewodę [...], w ocenie Sądu było niezasadne.
Bezspornie bowiem decyzją z dnia 16 grudnia 1999r. skarżący otrzymał rekompensatę z przeznaczeniem na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę budynku mieszkalnego, a nie na zwrot wydatków mieszkaniowych. W prawie podatkowym obowiązuje zasada, że decydujące znaczenie ma językowa (gramatyczna) wykładnia przepisów. Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, że zwrot musi dotyczyć konkretnego wydatku mieszkaniowego poniesionego w danym roku podatkowym. Zatem organ podatkowy musiałby ustalić, że podatnik otrzymał zwrot kosztów poniesionych na budowę domu w 1999r. a nie rekompensatę za jakiekolwiek wydatki mieszkaniowe poniesione we wcześniejszych latach podatkowych.
Warunki do uzyskania rekompensaty z tytułu budowy domu mieszkalnego skarżący spełnił w 1994r. i tego okresu dotyczyła decyzja Wojewody przyznająca rekompensatę jako formę odszkodowania za samodzielne zaspokojenie przez stronę jego potrzeb mieszkaniowych. Warunkiem bowiem uzyskania rekompensaty było udokumentowanie wydatków już poniesionych na cele mieszkaniowe (art.7 ust.4 cyt. ustawy o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995). Należy też zauważyć, iż ust.2 art.7 tej ustawy wyraźnie stanowi o przeznaczeniu rekompensaty na uzupełnienie, a nie zwrot, wydatków mieszkaniowych.
Zatem uznając, że stanowisko organów podatkowych oparte było na niedopuszczalnej rozszerzającej wykładni art.27a ust.7 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270), o kosztach postępowania orzekając na podstawie art.200 tej ustawy.