I SA/GD 2521/00

I SA/Gd 2521/00 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2000-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Edyta Anyżewska
Elżbieta Rischka /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Tomaszewska
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152 oraz art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA E. Rischka (spr.), Sędziowie NSA E. Anyżewska, M. Tomaszewska, Protokolant E. Cymanowska, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2004 r. sprawy ze skargi D. W. – Z., G. W. , J. W. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 marca 2000 r. do 31 grudnia 2000 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję i zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 10 (słownie: dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
I SA/Gd 2521/00
U z a s a d n i e n i e
Zaskarżoną do sądu decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 91 Ordynacji podatkowej, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] – w sprawie ustalenia p. J. W., G. W. oraz D. W. –Z. podatku od nieruchomości w kwocie 131,- zł za okres od 1.III.2000 r. do 31.XII.2000 r.
Podstawą powyższego rozstrzygnięcia, był następujący stan faktyczny:
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta ustalił wobec p. J. W. podatek od nieruchomości w kwocie 78,60 zł, płatny w czterech ratach, z tytułu posiadania budynku mieszkalnego o pow. 121,20 m2 oraz gruntu o pow. 852 m2, położone w W., przy ul. [...] – stosując 50% obniżkę podatku zgodnie z § 2 uchwały Rady Miasta z dnia 28 grudnia 1999 r., Nr III [...] (podatnik był emerytem).
W dniu 28 lutego 2000 r. p. J. W. dokonał na rzecz żony G. W. oraz córki D. W. –Z. darowizny w/w nieruchomości po 1/20 części.
W tak ustalonym stanie faktycznym w ocenie organu odwoławczego od 1 marca 2000 r. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości zaczął stosownie do art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) obciążać wszystkich trzech właścicieli solidarnie.
Zatem prawidłowo organ pierwszej instancji obciążył ich podatkiem od nieruchomości za m-ce marzec – grudzień 2000 r. w wysokości 131 zł.
Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż z instytucji odpowiedzialności solidarnej wynika, iż wierzycielowi przysługuje prawo wyboru dłużnika, a także wysokości ściąganej od niego kwoty. Wierzyciel może także żądać od każdego dłużnika z osobna zapłaty całej kwoty i dopiero zapłata długu przez jednego z nich zwalnia pozostałych. Przy zobowiązaniach podatkowych, które powstają na podstawie decyzji ustalających wysokość tego zobowiązania odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązań podatkowych (art. 92 § 1 Ordynacji podatkowej).
Reasumując zdaniem SKO organ I instancji był uprawniony do ustalenia łącznie wobec wszystkich trzech współwłaścicieli w jednej decyzji zobowiązania podatkowego bez określenia wymiaru podatku stosownie do ich udziału we współwłasności.
Cytowany przez skarżących art. 2 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w ocenie organu odwoławczego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy on sytuacji w której współwłaściciele oprócz nieruchomości będącej ich współwłasnością posiadają odrębne majątki podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Z kolei jeśli chodzi o 50% obniżkę podatku na mocy § 2 uchwały Rady Miasta z dnia 28.12.1999 r. w sprawie podatku od nieruchomości organ odwoławczy stwierdza, iż przysługuje ona podatnikom, których wyłącznym źródłem utrzymania (a także ich małżonka) jest emerytura lub renta. Źródłem utrzymania jednego ze współwłaścicieli jest wynagrodzenie za pracę, zatem organ I instancji trafnie uznał, iż nie przysługuje im 50% obniżka w podatku.
Odnośnie zarzutu braku prawidłowego uzasadnienia Kolegium stwierdza, iż uchybienie to nie jest na tyle istotne aby mogło stanowić podstawę uchylenia decyzji, a ponadto nie miało wpływu na trafność rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzucili organom naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W uzasadnieniu skargi skarżący nie kwestionując zasady solidarności uiszczenia zobowiązania podatkowego jednakże reprezentują pogląd, że obowiązek podatkowy skarżących wynika z art. 2 ust. 6 cyt/w ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten pozwala na zastosowanie odrębnego przedmiotu opodatkowania a w konsekwencji winna być zastosowana uchwała Rady Miasta z dnia 28.XII.1999 r. – zezwalająca na uprzywilejowane potraktowanie tych podatników, których jedynym źródłem utrzymania jest emerytura bądź renta. Zdaniem skargi w/w uchwała nie wyłącza zastosowanie przewidzianego w niej obniżenia podatku w przypadku, gdy jeden ze współwłaścicieli nie jest emerytem lub rencistą.
Nadto zdaniem skargi organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), zważył co następuje:
W ustalonym niespornie stanie faktycznym zaskarżona decyzja nie może się ostać, albowiem narusza ona przepisy prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy poza sporem jest to, iż od 1 marca 2000 r. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości (w związku dokonanymi przez skarżącego w dniu 28 lutego 2000 r. darowiznami po 1/20 nieruchomości o którą chodzi w sprawie na rzecz żony i córki) ciąży na skarżącym, jego małżonce G. W. oraz córce D. W. –Z.
Kwestia sporna sprowadza się natomiast do udzielenia odpowiedzi na pytanie: który przepis powołany wyżej ustawy o opłatach i podatkach lokalnych nakłada obowiązek w podatku od nieruchomości na skarżącego, jego małżonkę i córkę – a mianowicie czy przepis art. 2 ust. 4 tej ustawy jak twierdzą organy, czy przepis art. 2 ust. 6 – jak twierdzą skarżący. Wskazanie prawidłowej podstawy prawej obowiązku podatkowego skarżących ma istotne znaczenie dla ewentualnego zastosowania w sprawie § 2 uchwały Rady Miasta Wejherowa z dnia 28 grudnia 1999 r., Nr III [...] - przewidującej 50% zniżkę podatku od nieruchomości... jeżeli wyłącznym źródłem utrzymania podatnika i jego małżonka jest emerytura lub renta.
W ocenie Sądu skarżący trafnie wywodzą, iż w rozważanej sprawie organy błędnie wskazały jako podstawę prawną przepis art. 2 ust. 4 cyt/w ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – skoro stosownie do tego przepisu jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność .... innych osób niż małżonkowie, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.
Skoro współwłaścicielami nieruchomości o którą chodzi w sprawie są małżonkowie i ich córka, tym samym zastosowanie ma ust. 6 art. 2 omawianej ustawy. Natomiast pogląd organu odwoławczego jakoby przepis art. 2 ust. 6 w/w ustawy miał zastosowanie tylko w sytuacji, gdy współwłaściciele oprócz nieruchomości będącej współwłasnością – posiadają odrębne majątki podlegające opodatkowaniu nie znajduje uzasadnienia w treści tegoż przepisu.
W konsekwencji stwierdzić należy, iż przedmiotowa nieruchomość stanowiąc odrębny przedmiot opodatkowania – uprawnia skarżących, których wyłącznym źródłem utrzymania jest emerytura – do skorzystania z ulgi przewidzianej w powołanej wyżej uchwale Rady Miasta w zakresie należnego od nich podatku od nieruchomości.
Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit."a", art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w wyroku.
MK