I SA/GD 25/98

I SA/Gd 25/98 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-05-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
1998-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Zdzisław Kostka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ
Inne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w Gdyni na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 27 listopada 1997 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oraz wymiaru cła postanawia odrzucić skargę w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie zażalenia na postanowienie Dyrektora Urzędu Celnego z dnia 11 sierpnia 1997 r. i umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.
Uzasadnienie
Skarżący "A" Spółka z o.o. w G. wniósł skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 27 listopada 1997 r. nr [...] którą uchylono decyzję organu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. W skardze podniesiono trzy zarzuty. Po pierwsze zarzucono naruszenie art. 26 ust. 6 ustawy Prawo celne, po drugie zarzucono naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. oraz po trzecie zarzucono naruszenie art. 104 i 105 k.p.a. Ten ostatni zarzut sprowadzał się do tego, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że wobec uchylenia decyzji organu pierwszej instancji bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie odrębnego zażalenia skarżącego na postanowienie Dyrektora Urzędu Celnego z dnia 11 sierpnia 1997 r., którym wyjaśniono wątpliwości, co do treści tej decyzji organu pierwszej instancji.
W piśmie procesowym z dnia 10 lutego 1998 r. skarżący cofnął skargę w części dotyczącej zarzutów naruszenia art. 26 ust. 6 ustawy Prawo celne oraz art. 138 § 2 k.p.a. i jednocześnie podtrzymał zarzut dotyczący, jak to określił, umorzenia postępowania zażaleniowego.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł odrębne od odwołania zażalenie na postanowienie Dyrektor Urzędu Ceł z dnia 11 sierpnia 1997 r., które nie zostało rozpoznane.
W tym stanie rzeczy Sąd zważył, co następuje:
W zakresie, w jakim skarga została cofnięta postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Jeżeli zaś chodzi o skargę w części, którą skarżący potrzymał, to w ocenie Sądu jest ona niedopuszczalna.
W zaskarżonej decyzji postępowania w sprawie zażalenia na postanowienie Dyrektora Urzędu Ceł z dnia 11 sierpnia 1997 r. dotyczy fragment uzasadnienia decyzji, w którym stwierdza się, że w związku z uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji zażalenie strony na postanowienie w sprawie wyjaśnienia treści tej decyzji stało się bezprzedmiotowe. 2 części wstępnej zaskarżonej decyzji nie wynika, aby poza rozpoznaniem odwołania od decyzji organu pierwszej instancji dotyczyła ona także rozpoznania zażalenia na jakiekolwiek postanowienie. W związku z tym należy przyjąć, że sprawa zażalenia na postanowienie Dyrektora Urzędu Ceł z dnia 1 i sierpnia 1997 r. nie została rozpoznana zaskarżoną decyzją. W szczególności nie można uznać, aby zdanie zawarte w uzasadnieniu decyzji stanowiło rozstrzygnięcie o zażaleniu skarżącego na postanowienie Dyrektora Urzędu Ceł z dnia 11 sierpnia 1997 r. W tym miejscu należy wskazać na orzecznictwo, w którym podnosi się konieczność jednoznacznego formułowania rozstrzygnięcia i niedopuszczalność zastępowania rozstrzygnięcia uzasadnieniem. Np. w wyroku z dnia 23 września 1999 r. SA/Rz 482/98 NSA stwierdził, że "wprawdzie częścią składową decyzji jest też uzasadnienie faktyczne i prawne, to przecież rozstrzygnięcie stanowi istotę decyzji (osnowę), bowiem w tym fragmencie przesądza się o udzielonym stronie uprawnieniu względnie nałożeniu obowiązku, a wówczas treści rozstrzygnięcia organu nie można domniemywać. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje wyrażona wola organu administracyjnego załatwiającego sprawę w tej formie. O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia (np. uwzględniająca żądanie strony), o tyle nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia." Z kolei w wyroku z dnia 12 kwietnia 1999 r. IV SA 1886/96 NSA przyjął, że "rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Winno ono być wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji."
W konsekwencji należy stwierdzić, że brak jest w zakresie zarzutów dotyczących umorzenia postępowania w sprawie zażalenia na postanowienie Dyrektora Urzędu Ceł z dnia 11 sierpnia 1997 r. przedmiotu zaskarżenia. Powoduje to, że skarga w tym zakresie jest niedopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.
Podnieść przy tym należy, że na postanowienie w sprawie wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji przysługuje zażalenie (art. 113 § 3 k.p.a.). W konsekwencji na postanowienie takie przysługuje także skarga do sądu administracyjnego. Skarga przysługuje jednakże dopiero po wyczerpaniu służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków odwoławczych (art. 34 obowiązującej w chwili wniesienia skargi ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm. - oraz art. 52 obecnie obowiązującej ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi). W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie, które jednakże nie zostało rozpoznane. W tej sytuacji skarżący winien wnosić skargę na bezczynność organu odwoławczego, który nie załatwia w terminie jego zażalenia.
Mając powyższe na uwadze, na mocy powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji.