I SA/GD 247/25

I SA/Gd 247/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Elżbieta Rischka
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 240 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 lutego 2025 r., nr 2201-IOV-1.623.7.2024/02/09, 2201-IOV-1[1].623.10.2024/10/09 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2020 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 7 lutego 2025 r., po rozpatrzeniu odwołania z 25 listopada 2024 r. S.L. od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nr 2201-IOV-3.603.2.2024/01/04 z 28 października 2024 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nr 2201-IOV-1[1].4103.189-198.2022/10/07; 2201-IOV-1.4103.198-207.2022/10/07 z 28 lutego 2023 r. wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca 2020 r. do grudnia 2020 r.
- utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ ten przypomniał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim w dniu 18 lipca 2022 r. wydał decyzję nr 2221-SPV-2.4103.228.2021.40 w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca 2020 r. do grudnia 2020 r.. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją nr 2201-IOV-1[1].4103.189-198.2022/10/07; 2201-IOV-1.4103.198-207.2022/10/07 z 28 lutego 2023 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim . W wydanej decyzji organ drugiej instancji m.in. podzielił stanowisko Naczelnika, że strona:
1) z naruszeniem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług odliczyła podatek VAT z faktur wystawionych przez:
- A. Sp. z o.o., oraz
- T. Sp. z o. o.,
które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturach,
2) nie tylko nie dochowała należytej staranności przy wyborze kontrahentów w celu zapobieżenia uczestnictwu w transakcjach zmierzających do nadużycia prawa, ale była świadoma, że uczestniczy w takich transakcjach.
Strona nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z 12 kwietnia 2023 r. wniosła skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 28 lutego 2023 r., która została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 24 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 453/23. Orzeczenie jest prawomocne od 24 listopada 2023 r.. Postanowieniem z 14 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku.
Podatnik został wykreślony z rejestru CEIDG 1 sierpnia 2023 r..
Przypomniano także, że pismem z 20 marca 2024 r. S.L. wystąpił z wnioskiem o wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej postępowania podatkowego zakończonego ostateczna decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nr 2201-IOV-im.4103.189-198.2022/10/07; 2201-IOV-1.4103.198-207.2022/10/07 z 28 lutego 2023 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca 2020 r. do grudnia 2020 r.
Do wniosku o wznowienie podatnik załączył protokół przekazania dokumentów z 14 marca 2024 r. Ww. wniosek strona uzupełniła pismem z 15 kwietnia 2024 r. do którego załączyła:
- dokumenty otrzymane od W.T. przedstawiciela A. Sp. z o.o. i T. Sp. z o. o. zgodnie z protokołem przekazania dokumentów z 14 marca 2024 r.,
- prospekt - informacje dot. firmy S..
Jednocześnie w powyższym piśmie strona poinformowała, że wszystkie dokumenty potwierdzające wykonanie prac przez S. na rzecz Zleceniodawców znajdują się w dyspozycji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim.
Po wznowieniu postępowania podatkowego na wniosek strony z 20 marca 2024 r., uzupełniony pismem z 15 kwietnia 2024 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku działając na postawie art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 216 i 217 Ordynacji podatkowej, zawiesił z urzędu postępowanie wznowieniowe, ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd administracyjny.
Kolejno, postanowieniem z 20 czerwca 2024 r. ww. Dyrektor działając na podstawie art. 205 § 1, art. 205a § 1 pkt 4, art. 236 § 1, art. 237 O.p. - podjął postępowanie z uwagi na ustanie przyczyny uzasadniającej jego zawieszenie.
Następnie, działając na podstawie art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p., postanowieniem z 14 sierpnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wyznaczył termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu. W związku z powyższym 21 sierpnia 2024 r. w Izbie stawił się pełnomocnik strony Z.G. celem zapoznania się z aktami sprawy. Jednocześnie pismem z 22 sierpnia 2024 r. strona wypowiedziała się na temat wspomnianego materiału dowodowego. Strona w przedmiotowym piśmie zarzuciła organowi odwoławczemu niepodjęcie żadnych działań, niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak wnikliwości w zakresie rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, a także niezebranie całego materiału dowodowego. Podatnik ponownie wskazał, że 14 marca 2024 r. otrzymał od W.T. (przedstawiciela podwykonawcy) dokumenty dot. firmy A. Sp. z o.o., które stanowią istotne dowody nieznane dotychczas organom, a mające istotne znaczenie dla rzetelnego rozstrzygnięcia sprawy. Podatnik podkreślił, że nie miał wiedzy na temat formy zatrudnienia pracowników przez jego podwykonawców i dane te nie mogły być mu znane. W ocenie podatnika, z przekazanych dokumentów jednoznacznie wynika, że A. Sp. z o.o. dysponowała wystarczającym i szerokim zapleczem kadrowym umożliwiającym świadczenie usług w kwotach wynikających z wystawionych faktur VAT na rzecz S.. Dowodem na to są liczni pracownicy przesłuchani w charakterze świadka jednoznacznie potwierdzający wykonywanie prac stoczniowych w imieniu A. Sp. z o.o. Podatnik powołał się na zebrany materiał dowodowy, w szczególności na dowody z przesłuchań świadków oraz przekazane dokumenty. Strona podkreśliła także, że dowody potwierdzające wykonywanie usług udokumentowanych spornymi fakturami zostały załączone do wniosku o wznowienie postępowania. Końcowo strona wskazała, że w postępowaniu wznowieniowym organ drugiej instancji nie wykonał żadnych czynności, które mogły przyczynić się do pełnego wyjaśnienia wątpliwości wykazywanych wtoku pierwotnego postępowania odwoławczego.
Decyzją nr 2201-IOV-3.603.2.2024/01/04 z 28 października 2024 r.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej . Ww. decyzja została doręczona stronie 12 listopada 2024 r..
W uzasadnieniu decyzji organ ten stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem nie można stwierdzić, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 28 lutego 2023 r., nieznane temu organowi. W szczególności, mając na uwadze, że:
- dowody przesłane przy piśmie z: 20 marca 2024 r., 15 kwietnia 2024 r. oraz 22 sierpnia 2024 r. nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania, jako dowody nieistniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej z 28 lutego 2023 r.,
- wniosek strony o wznowienie postępowania dotyczył dowodów i okoliczności, które zostały ujawnione i stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Miał on w istocie na celu przeprowadzenie postępowania merytorycznego,
- możliwość merytorycznego zbadania sprawy, także przez sądy administracyjne, została wyczerpana na skutek oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargi Strony na ww. decyzję ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 28 lutego 2023 r. (wyrok z 24 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 453/23; prawomocny od 24 listopada 2023 r.).
Wskazano, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu powyższej decyzji odniósł się do każdego przedstawionego przez stronę dowodu.
Utrzymując w dniu 7 lutego 2025 r. w mocy tę decyzję organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowieniowe określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p..
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku dokonując oceny przedstawionych przez stronę dowodów i okoliczności faktycznych, stwierdził, że nie mogą one stanowić podstawy uchylenia objętej wnioskiem strony decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania.
Uzasadniając powyższe przede wszystkim wskazano, iż z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że:
- znaczna część dokumentów przedłożonych przez stronę w związku z jej ww. wnioskiem z 20 marca 2024 r. była znana na etapie postępowania podatkowego przed organami obu instancji i stanowiła przedmiot analizy Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, która dodatkowo podlegała kontroli WSA w Gdańsku.
Dowody, które znajdowały się w aktach postępowania wymiarowego to:
1. formularze PIT-11, w których jako składający wskazana została T. Sp. z o.o.,
2. formularze PIT-11, w których jako składający wskazana została A. Sp. z o.o.,
3. umowy o dzieło, których stroną jest T. Sp. z o.o.,
4. umowy o dzieło, których stroną jest A. Sp. z o.o.,
5. rachunki bez umów,
6. dokument z informacją dot. ustawień kilbloków.
Dowody te nie są zatem nowe i nie wynikają z nich żadne nowe okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nie były znane organowi podatkowemu;
- przedmiot analizy stanowiły także nowe dowody w sprawie, które to, organ pierwszej instancji nie uznał za nowy dowód w sprawie ponieważ:
1. pozostają bez związku ze sprawą i mają jedynie charakter informacyjny związany z przedsiębiorstwem S., co istotne, na co zwrócił uwagę także podatnik w odpowiedzi na wezwanie z 15 kwietnia 2024 r..
Powyższe dotyczy:
- zdjęć przedstawiających m.in. statki wraz z opisem w języku angielskim przedsiębiorstwa S. S.L., świadczonych usług itp., które stanowią materiał reklamowy ww. podmiotu,
- listy pracowników oraz samochodów S.,
- R. SA nr [...] z 13 maja 1997 r.,
- wykazu wyposażenia oraz środków trwałych zamortyzowanych "S.".
W przedmiotowym odwołaniu strona w ogóle nie odniosła się do tego stanowiska organu pierwszej instancji;
2. okoliczność zatrudnienia, wykonywania prac wynikająca z przedłożonych przez Stronę w postępowaniu wznowieniowym dokumentów: formularzy PIT-11, umów o dzieło, rachunków do umów dotyczące poszczególnych osób: T.D., B.D., B.H., J.K., F.S., B.T. (G.), M.C. i T.G. była przedmiotem ustaleń w postępowaniu wymiarowym. Zgłoszone przez stronę formularze PIT-11, które miały stanowić nowe dowody w sprawie, były znane organom podatkowym z urzędu. Jednocześnie dokumenty te stanowią jedynie potwierdzenie zawarcia współpracy/stosunku pracy pomiędzy podmiotami wskazanymi na tym formularzu. Nie można jednak na ich podstawie stwierdzić, na czyją rzecz dana osoba świadczyła usługi, w jakim wymiarze czasu itp. Co także istotne ww. dokumenty zawierają stosunkowo niewielkie kwoty dochodu (poza pracownikami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę), a co za tym idzie nie mogą zmienić rozstrzygnięcia zaprezentowanego w przedmiotowej decyzji ostatecznej. Dodatkowo wszystkie dołączone umowy, które wcześniej nie znajdowały się w aktach sprawy opatrzone zostały jedynie podpisem "Zamawiającego", natomiast pole "Wykonawcy" pozostało puste. Przedłożone dokumenty uznano za nieistotne w kontekście rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej, o czym szczegółowo w zaskarżonej decyzji na str. 11 - 15. Dodatkowo formularze PIT-11 stanowią jedynie potwierdzenie nawiązania współpracy między podmiotami, które zostały w nim wskazane. Jednocześnie nie dowodzą one, że dany podatnik świadczył usługi na rzecz konkretnych podmiotów - w tym przypadku S.L..
Reasumując Dyrektor Izby stwierdził, że w postępowaniu wznowieniowym (dotyczącym wniosku strony z 20 marca 2024 r.) przeanalizowano dokładnie wszystkie dokumenty przesłane przez stronę pod kątem ich "nowości" w sprawie w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowe, co znajduje odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji z 28 października 2024 r., a zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące i precyzyjne odniesienie się do dokumentów zgromadzonych w sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła, że została pozbawiona uprawnień wynikających z art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Korzystając więc ponownie z uprawnień tych wniesiono po raz kolejny zastrzeżenia i wyjaśnienia do zebranego w ramach przeprowadzonego postępowania wznowieniowego w sprawie podatku od towarów i usług nr 2201-2201- IOV-1.623.7.2024/02/09.
Strona ponownie zarzuciła organowi odwoławczemu niepodjęcie żadnych działań, niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak wnikliwości w zakresie rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, a także niezebranie całego materiału dowodowego. Strona powtórnie również wskazała, że:
- w postępowaniu wznowieniowym organ drugiej instancji nie wykonał żadnych czynności, które mogły przyczynić się do pełnego wyjaśnienia wątpliwości wykazywanych w toku pierwotnego postępowania odwoławczego,
- 14 marca 2024 r. otrzymała od W.T. (przedstawiciela podwykonawcy) dokumenty dot. firmy A. Sp. z o.o., które stanowią istotne dowody nieznane dotychczas organom, a mające istotne znaczenie dla rzetelnego rozstrzygnięcia sprawy,
- z przekazanych dokumentów jednoznacznie wynika, że A. Sp. z o.o. dysponowała wystarczającym i szerokim zapleczem kadrowym umożliwiającym świadczenie usług w kwotach wynikających z wystawionych faktur VAT na rzecz S.. Dowodem na to są liczni pracownicy przesłuchani w charakterze świadka jednoznacznie potwierdzający wykonywanie prac stoczniowych w imieniu A. Sp. z o.o. podatnik powołał się na zebrany materiał dowodowy, w szczególności na dowody z przesłuchań świadków oraz przekazane dokumenty,
- organ podatkowy nie może w sposób uogólniony wymagać, aby podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, po pierwsze, badał, czy wystawca faktury (dla jego kontrahenta, a nie przez bezpośredniego dostawcę) za towary lub usługi, z tytułu których ubiega się on o odliczenie, ma status podatnika, czy dysponował odpowiednimi towarami i czy był w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub oszustwa podatkowego, a po drugie, by posiadał na to dokumenty. Takiej możliwości podatnik nie posiada, a organ w uzasadnieniu decyzji postępowanie strony kwalifikuje jako nieprawidłowe, nie można na podatnika nakładać tych obowiązków, które spoczywają na organach podatkowych. To one są wyposażone w funkcje kontrolne i one mają je wypełniać. Jeśli organy mają wątpliwości co do transakcji, to powinny te transakcje sprawdzić, w oparciu o reguły zawarte w Ordynacji podatkowej (szczególnie art. 122,123, 124 i 187),
- organ nie wskazał, by podatnik posiadał jakąkolwiek wiedzę na temat nieprawidłowości, związanych z dostawą.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Skarżący w piśmie procesowym z 11 czerwca 2025 r. podtrzymał stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwany dalej ppsa). Ponadto zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że nie narusza ona prawa.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie zaistniały wskazane przez stronę we wniosku z 20 marca 2024 r. uzupełnionym pismem z 15 kwietnia 2024 r. przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.).
Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że z istoty wznowienia postępowania podatkowego uregulowanej w rozdziale 17 Ordynacji podatkowej wynika, iż jako instytucja szczególna stanowi ona wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 128 O.p.. Zasada ta jest jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego, z której wynika, iż rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne (art. 128 Ordynacji podatkowej). Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach ściśle określonych w Ordynacji podatkowej.
W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Jest to jednak postępowanie nadzwyczajne, którego celem jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych ściśle określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Istotne jest jednak, że postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania zwykłego wymiarowego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym.
Decyzja wydawana w postępowaniu nadzwyczajnym nie jest więc decyzją rozstrzygającą sprawę podatkową.
Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W świetle powyższego wzruszenie decyzji będzie możliwe w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek, tj.: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, a zaistniały już w dniu wydania ostatecznej decyzji, a także nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organ odniósł się szczegółowo do podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania dokumentów strony. Sąd podziela ocenę, że znaczna część z nich była znana organowi w postępowaniu zwykłym i stanowiła przedmiot analizy w postępowaniu podatkowym zaakceptowanym także przez Sąd w sprawie I SA/Gd 453/23.
Ponadto prawidłowo zdaniem Sądu wskazano, że pozostałe dowody miały charakter informacyjny czy reklamowy. Nie dowodzą także, że osoby w nich wymienione świadczyły usługi na rzecz skarżącego i w jakim rozmiarze.
Sąd także wskazuje, iż nie są także uzasadnione pozostałe zarzuty podniesione w skardze do Sądu.
Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby postanowieniem z 15 stycznia 2025 r. wydanym w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu odwoławczym z odwołania S.L. od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 28 października 2024 r., nr 2201-IOV-3.603.2.2024/01/04 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 28 lutego 2023 r., nr 2201-IOV-ltlj.4103.189-198.2022/10/07, 2201-IOV-1.4103.198-207.2022/10/07. Powyższe postanowienie doręczono stronie 30 stycznia 2025 r. Termin do wypowiedzenia się w sprawie minął 6 lutego 2025 r..
Skarżący korzystając z uprawnień wynikających z art. 200 Ordynacji podatkowej pismem z 29 stycznia 2025 r., wypowiedział się co do materiału dowodowego zebranego w odwoławczym postępowaniu wznowieniowym.
Wskazać także należy, że przed wydaniem decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku powyższe postanowienie z 15 stycznia 2025 r. dwukrotnie wysłał skarżącemu, tj.: 15 stycznia 2025 r. (doręczone 30 stycznia 2025 r. - akta wznowieniowe t. 2, k. 9b) oraz 16 stycznia 2025 r. (doręczone 28 lutego 2025 r. - akta wznowieniowe t. 2, k. 9c).
Ponadto organ pismem z 15 stycznia 2025 r. wydanym w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej wyznaczył stronie nowy termin załatwienia sprawy do 27 marca 2025 r.. W postanowieniu tym podano przyczynę niedotrzymania terminu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku poinformował, że rozpatrzenie sprawy w wyznaczonym terminie nie będzie możliwe z uwagi na konieczność zagwarantowania stronie realizacji prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowieniem z 15 stycznia 2025 r. wyznaczony został siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie. Powyższe postanowienie doręczono stronie 30 stycznia 2025 r. Należy więc uznać , że w sprawie nie zaszły zaniedbania procesowe, o których strona pisze w skardze.
Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych w skardze, a dotyczących zarzutu związanego ze stwierdzonym w decyzji ostatecznej niedochowaniem przez podatnika należytej staranności kupieckiej, należy podkreślić, iż postępowanie wznowieniowe nie może także w tym zakresie zastąpić postępowania wymiarowego. Zauważyć także należy ponownie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 24 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 453/23 oddalił skargę na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 28 lutego 2023 r., akceptując tym samym stanowisko organów także w tej materii.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tej sytuacji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.