I SA/Gd 243/25

I SA/Gd 243/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /przewodniczący/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 226
art. 27g
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 180, art. 187-188, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2025 r. nr 2201-IOD-1.4102.89.2024 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku z dnia 9 października 2024 r., nr 2216-SPV.4102.261.2024, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz strony skarżącej kwotę 4.768 (cztery tysiące siedemset sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 9 kwietnia 2019 r. pan A.S. złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2018. ze stosunku pracy w Katarze w wysokości 157 941,74 zł.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Słupsku postanowieniem z 8 lipca 2024 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rok. Organ w ramach prowadzonego postępowania dowodowego uzyskał informacje od organów podatkowych Kataru i Cypru. Pełnomocnik strony w zakreślonym terminie na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego przedłożył wydruki z bazy Komisji Europejskiej EQUASIS - w odniesieniu do statku T..
Decyzją z 9 października 2024 r. Naczelnik US określił Podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rok w kwocie 38.356,00 zł. W uzasadnieniu wskazano, że do dochodów podatnika nie mają zastosowania przepisy umowy zawartej pomiędzy Polską a Katarem o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz że nie doszło do kolizji obowiązków podatkowych w różnych krajach, tj. nie zachodzi podwójne opodatkowanie osiągniętych przez podatnika dochodów. Dochody pana A.S. z tytułu wynagrodzenia za pracę świadczoną poza granicami kraju na statku T. podlegają wyłącznie opodatkowaniu w Polsce będącej krajem rezydencji, z tym że brak podstaw do zastosowania do dochodów art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania, wydał w dniu 16 stycznia 2025 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołał informacje uzyskane od administracji Kataru i Cypru przez organ pierwszej instancji i stwierdził, że w sprawie nie maja zastosowania postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. W ocenie organu odwoławczego dokumenty przedłożone przez stronę nie potwierdzają, że podatek został uiszczony za granicą, zatem brak podstaw do stosowania przepisów o tzw. Uldze abolicyjnej.
W skardze w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan A.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił naruszenie"
- art. 123 w zw. z art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa przez uniemożliwienie stronie zajęcia stanowiska wobec całokształtu dowodów, również dowodów przesłanych przez pełnomocnika skarżącego w dniu 13 września 2024 r.;
- art. 180 Op., 187-188 Op. oraz art. 191 Op. poprzez dowolną ocenę zebranych w sprawie dowodów, w szczególności dokumentów pochodzących z wymiany podatkowej z administracją katarską, jak i administracją cypryjską oraz błędną ocenę dowodów lub zakwestionowanie wiarygodności wydruków z bazy Equasis, Document of Compliance, Minimum Safe Manning Certificate, wydruków z Rejestru DNV, książeczki żeglarskiej, zapisu strony Grupy N.;
- art.120 Op., art. 121 Op. i art. 122 Op. poprzez rażące naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowemu poszukiwanie prawdy materialnej;
- art. 14 ust. 3 oraz art. 22.ust.1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Rządem Państwa
Kataru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
opodatkowania w zakresie podatków od dochodu
- art. 27 ust.8 oraz 27 ust.9, ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226) poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, mimo, że z okoliczności sprawy wynika wprost, że zostały spełnione wszystkie przesłanki uprawniające Skarżącego do skorzystania z ulgi abolicyjnej;
- art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 32 ust. 2 w zw. z art. 83 Konstytucji RP poprzez niejednolite i nierówne traktowanie podatników,
- art.14k oraz 14m Op. poprzez pominięcie przez organy podatkowe ochrony prawnej podatnika wynikającej z indywidualnej interpretacji podatkowej wydanej wobec skarżącego.
Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów urzędowych:
International Ship Security Certificate wraz z tłumaczeniem,
Dokument CSR statku (dziennik pokładowy) wraz z tłumaczeniem
- na wykazanie faktu zarządzania statkiem T. przez przedsiębiorstwo katarskie, tym samym sprawowania efektywnego zarządu statkiem przez przedsiębiorstwo z/s w Katarze, o którym mowa w art. 14 ust.3 Konwencji polsko - katarskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.
W rozpoznawanej sprawie kluczowe w procesie subsumpcji było ustalenie organu, że skarżący nie wykonywał pracy na statku morskim będącym w faktycznym zarządzie przedsiębiorstwa mającego siedzibę w Katarze. Wskazano, że zgodnie z art. 14 ust. 3 umowy polsko-katarskiej z 14 lutego 2017 r. warunkiem opodatkowania w jednym z umawiających się państw wynagrodzenia za pracę najemną na pokładzie statku morskiego jest wykazanie, że w państwie tym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa. Organ zasadnie wywodzi, że ustalenie siedziby podmiotu eksploatującego następuje według kryterium miejsca faktycznego zarządu statkiem. Podmiotu eksploatującego statek nie można utożsamiać z pracodawcą lub armatorem, gdyż zarząd może być wykonywany w oderwaniu od uprawnień właścicielskich. Jedynym dowodem wskazywanym przez organ na okoliczność, że spółka N. nie sprawowała faktycznego zarządu statkiem T., jest odpowiedź udzielona przez katarską administrację podatkową, w której zawarto stwierdzenie, że spółka ta nie odgrywa żadnej roli w działalności statku T. IMO[...]. Wniosek o informację (k. 67 akt) w rubryce 13. pkt 7. zawiera prośbę o potwierdzenie, czy firma N1 Limited faktycznie eksploatowała wskazany statek w 2018 r. oraz wskazanie miejsca faktycznego zarządu. Na tak sprecyzowane pytanie katarska administracja podatkowa udzieliła odpowiedzi. Stwierdzono, że 1. pan A. S. nie był zatrudniony przez N. (Qatar) G. Ltd. (N.) Q. ani w żadnej innej z jej poniżsszych firm w Katarze w poprzedzającym okresie, 2. Skarżący był zatrudniony przez Q1 Limited (Q1), która jest członkiem większej grupy N., lecz jest spółką cypryjską działającą zgodnie z prawem Republiki Cypru. Stwierdzenie, że N. nie odgrywa żadnej roli w działalności statku T. IMO[...] w sposób bezpodstawny zostało odniesione przez organ nie tylko do przez N. (Qatar G. Ltd, również do wskazanej w pytaniu firmy N1 Ltd. Ustalenie w tym zakresie, co zasadnie zarzuca strona skarżąca, zostało poczynione z pominięciem dowodów dotyczących wskazanego przez stronę podmiotu zarządzającego statkiem – N2 (Qatar) Limited. Dokumenty Biura Administratora Morskiego oraz wydruki z Rejestru DNV, z bazy Equasis oraz strony grupy N. stanowią istotne dowody wymagające oceny zgodnie z zasadami określonymi w art. 180, 187-188 i 191 Ordynacji podatkowej.
Należy zauważyć, że w sprawie w przedmiocie ograniczenia skarżącemu poboru zaliczek na podatek dochodowy za 2018 rok Naczelnik Urzędu Skarbowego w Słupsku wydał decyzję z 12 kwietnia 2018 r. (k.15 akt), w uzasadnieniu której, na podstawie uzyskanych dowodów, uznał, że statek T. IMO[...] jest eksploatowany i pozostaje w faktycznym zarządzie N3 (Qatar) LIMITED.
W ocenie Sądu konieczne jest dokonanie przez organ w sprawie w przedmiocie podatku dochodowego skarżącego za rok 2018 oceny uwzględniającej cały zebrany w sprawie materiał dowodowy w celu ustalenia w szczególności, czy wskazany przez skarżącego wymieniony w załączonych dowodach podmiot N3 (Qatar) Limited jest katarskim podmiotem należącym do grupy N., sprawującym w 2018 r. faktyczny zarząd statkiem T. nr IMO[...]. Organ przeprowadzi postępowanie dowodowe i dokona oceny uwzględniającej również dokumenty złożonych przez stronę w toku postępowania sądowego – International Ship Security Certificate oraz CRS (dziennika pokładowego ) statku T.. Należy podkreślić, że dowodem w sprawie mogą być również dostępne w Internecie informacje publikowane przez uprawnione podmioty.
Ustalenia w zakresie przesłanki warunkującej możność opodatkowania skarżącego w Katarze (art. 14 ust. 3 umowy) ma istotne znaczenie dla oceny, czy do dochodów skarżącego mają zastosowanie postanowienia art. 22 ust. 1 umowy dotyczące unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie to jest istotne również dla oceny możliwości skorzystania przez skarżącego z ulgi abolicyjnej z uwagi na wyłączenia wynikające z art. 27g ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.- dalej p.p.s.a. ) orzekł jak w pkt 1. sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 2 p.p.s.a i art. 205 § 2 p.p.s.a.