I SA/Gd 230/25

I SA/Gd 230/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Marek Kraus /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 128, art. 240 par 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Specjalista Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lipca 2025 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. akt SKO Gd/3605/24 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. akt SKO Gd/3605/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "SKO w Gdańsku", "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.
z 2023 r., poz. 2383) - dalej "O.p.", po rozpatrzeniu wniosku L.K. (dalej: "Skarżący", "Strona") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. akt SKO Gd/2975/24 o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej SKO w Gdańsku z dnia 17 maja 2023 r., sygn. akt SKO Gd/6041/22, którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "organ pierwszej instancji") z dnia 22 września 2022 r. w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2022, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
2.1. L.K. w dniu 7 sierpnia 2023 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną SKO w Gdańsku z dnia 17 maja 2023 r., sygn. akt SKO Gd/6041/22, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 22 września 2022 r. w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2022 z uwagi na to, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] o pow. [...] ha została przekwalifikowana w ewidencji gruntów i budynków decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 3 sierpnia 2023 r. z dotychczasowego oznaczenia "Tr" na oznaczenie "Ps IV".
Decyzją z dnia 7 czerwca 2024 r. (SKO Gd/2975/24), Kolegium odmówiło Stronie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 17 maja 2023 r. (SKO Gd/6041/22).
2.2. Następnie, L.K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
We wniosku Skarżący wskazał na dokonane w księdze wieczystej i ewidencji gruntów zmiany oznaczenia wymienionej wyżej nieruchomości z "Tr" - (tereny różne) na "Ps" - (pastwiska trwałe).
SKO w Gdańsku decyzją z dnia 15 stycznia 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, gdyż uznało, że nie wznawia się postępowania w wyniku wystąpienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istotnych dla sprawy, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznej. Jak organ podał, taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie, albowiem zmiana zapisów w ewidencji gruntów
i budynków nastąpiła w sierpniu 2023 r., zaś decyzja Kolegium wydana została w dniu 17 maja 2023 r. (sygn. akt SKO Gd/6041/22).
Organ podał, iż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowią podstawę wymiaru podatków. Przedmiotowa ewidencja jest dokumentem urzędowym
w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. Wymierzając podatek organy podatkowe są związane zapisami tego dokumentu.
W dacie wydania decyzji ostatecznej, o której uchylenie wnosił Skarżący, oznaczenie gruntów działek nr ewidencyjny [...], zapisane w tej ewidencji "Tr" (tereny różne) wskazywały na to, że przedmiotowa nieruchomość stanowi przedmiot zobowiązania w podatku od nieruchomości.
Kolegium wskazało, iż w myśl art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Pozostałe grunty stanowią przedmiot zobowiązania
w podatku od nieruchomości (art. 2 ust. 1 u.o.p.l.).
Zgodnie z art. 1a ust 3 u.o.p.l. przez użyte w ustawie określenia użytki rolne (...) rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Treść art. 1a ust. 3 u.p.o.l. nie budzi wątpliwości. Z treści tego przepisu wynika, że prawodawca uzależnia opodatkowanie gruntu od treści wpisu, nie zaś od rzeczywistego sposobu wykorzystania gruntu. Przepis ten wyraźnie odrywa kwestię oceny charakteru gruntu od rzeczywistego sposobu jego wykorzystania, jednoznacznie stwierdzając, że przykładowo użytkiem rolnym w rozumieniu tego przepisu nie jest grunt wykorzystywany rolniczo, ale "grunt sklasyfikowany w ten sposób w ewidencji gruntów
i budynków". W efekcie nawet udowodnienie niezgodności treści ewidencji
z rzeczywistym sposobem wykorzystywania gruntu niczego nie zmienia
w opodatkowaniu gruntu. Organy obowiązane są ustalić wysokość zobowiązania podatkowego według klasyfikacji gruntu w ewidencji, gdyż przepis nakazuje mu oprzeć się na ewidencji.
W ocenie SKO w Gdańsku, zmiana dokonana w ewidencji odnośnie sposobu zakwalifikowania gruntu Skarżącego z "terenów różnych – "Tr" na "pastwiska trwałe - Ps" w sierpniu 2023 r., będzie wywierała skutek na przyszłość, ponieważ stosownie do art. 6 ust. 3 u.p.o.l., nie może stanowić podstawy do korygowania zobowiązania wstecz. Ponieważ nowy dowód w postaci zmiany danych zawartych w ewidencji nie istniał
w dacie wydania decyzji ostatecznej tj. 17 maja 2023 r., zarzuty wniosku Kolegium oceniło jako nieuzasadnione i stwierdziło, że przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie wystąpiła.
3. Od wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzji
z dnia 15 stycznia 2025 r., Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę.
W uzasadnieniu Skarżący podał, że sporna nieruchomość, będąca ziemią rolną o pow. ok. [...] hektarów stanowiła własność jego ojca jeszcze przed II wojną światową. Decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 22 grudnia 1966 r. dokonano wywłaszczenia działki nr [...] o powierzchni [...] m2 na rzecz Skarbu Państwa
- [...].
Sąd Okręgowy w Gdańsku w postanowieniu wydanym w sprawie zasiedzenia wskazał, że teren ten nigdy nie został zagospodarowany przez jednostkę wojskową,
a nade wszystko znajduje się on poza jej ogrodzeniem. W związku z tym wątpliwości Skarżącego budzą okoliczności związane z podstawą na jakiej przekwalifikowano tą nieruchomość z rolnej na grunty pozostałe (w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego). Według poprzedniej kwalifikacji użytek należał do klasy botanicznej RIIIb lub RIVa. Natomiast około 2005 r. [...] Rejonowy Zarząd Infrastruktury [...] dokonał wymiany ogrodzenia pozostawiając tą nieruchomość poza ogrodzeniem. Dalej Skarżący wskazał, że uchwałą nr XXIII/479/12 Rady Miasta [...] z dnia 26 września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnic Babie Doły, Obłuże i Oksywie w [...], rejon ulic [...] i [...] (działka nr [...] leży w karcie terenów nr [...], strona [...] i [...] stanowią opis możliwości zagospodarowania w/w terenu - dokumenty w załączeniu), ustalono, że teren ten przeznaczony jest na rolnictwo i podlega on licznym ograniczeniom umożliwiającym użytkowanie.
Dodatkowo Skarżący podał, że grunt na tej nieruchomości nie był wymieniany, dlatego trudno uznać, aby zmienił właściwości. Jednocześnie zauważył, że wszystkie grunty będące w użytkowaniu przez [...] w księgach wieczystych, jako sposób użytkowania określane są "tereny różne". Skarżący jak podał, zwrócił się do specjalisty geodety o przekwalifikowanie spornego gruntu zgodnie z stanem faktycznym. Następnie, zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] do Wydziału Dochodów - Referatu Podatków o wznowienie postępowania podatkowego z uwagi na przekwalifikowanie gruntu. Na okoliczność tę przedstawił decyzję z dnia 3 sierpnia 2023 r. Skarżący podał, że w wyroku WSA w Gdańsku z 7 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1225/22 dotyczącym tej działki, Sąd w uzasadnieniu przedstawił dalsze możliwości postępowania wskazując, że dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania wymiarowego. W księdze wieczystej zostało wprowadzone sprostowanie dotyczące sposobu korzystania z nieruchomości. Wykreślono oznaczenie Tr - tereny różne i wpisano Ps - pastwiska trwałe. Z tych względów skarga zasługuje na uwzględnienie.
4. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło
o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga jest niezasadna.
5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy
z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. (Dz.U.
z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Realizując określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2025 r. nie narusza prawa.
5.3. Jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest wyrażona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych, która stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie lub w ustawach podatkowych.
W konsekwencji wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych w tym tryb wznowienia postępowania.
Postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych,
a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postepowaniu zwykłym, w ramach postępowania odwoławczego. Jego wyłącznym celem jest ustalenie, czy postepowanie zakończone ostateczną decyzją było dotknięte w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć przewidzianych w art. 245 § 1 O.p.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji. Enumeratywnie wymienione w powyższym przepisie podstawy wznowienia postępowania nakazują organom dokonywanie ich precyzyjnej interpretacji. Przedmiotem takiego postępowania nie może być zatem powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszałoby to zasadę trwałości decyzji.
5.4. W stanie faktycznym sprawy, zaskarżona decyzja została wydana w trybie postępowania nadzwyczajnego, wszczętego przez organ na skutek złożonego przez Skarżącego wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną SKO z 17 maja 2023 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. Skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania powołał się na okoliczność wydania w dniu 3 sierpnia 2023 r. decyzji w sprawie przekwalifikowania gruntu, tj. zaistnienie przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przywołana podstawa wznowienia będzie mieć zastosowanie, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) są one istotne dla sprawy, 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4) istniały w dniu wydania decyzji.
W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element faktyczny rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA z dnia 9 czerwca 2004 r., III SA 424/03; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym muszą one istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi. Pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję pierwotną rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Z kolei, aby uznać przedłożony dowód za istotny, w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., powinien on spowodować wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż to zawarte
w decyzji ostatecznej. Trzeba jednak zauważyć, że odmienna, a nawet błędna ocena dowodu (okoliczności), który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania. Błędna bowiem ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje i tylko jedna z nich, ta druga, stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego, zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (por. S. Presnarowicz (w:)
C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz,S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wolters Kluwer Polska spółka z o.o. 2006, s. 814; wyrok WSA z dnia 26 października 2004 r., III SA 2928/03; wyrok NSA z dnia 24 lipca 2018 r., I FSK 1749/16).
Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności lub dowody posiadające łącznie ww. cechy.
Skarżący uważa, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. pozwalająca na uchylenie decyzji ostatecznej, którą błędnie opodatkowano grunt jako Tr (tereny różne), w sytuacji, gdy nigdy nie został on wyłączony z produkcji rolnej. W jego ocenie późniejsza zamiana oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków na Ps (pastwiska trwałe) w opisanej sytuacji stanowi podstawę wznowienia postępowania.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważył, że decyzja ostateczna, wydana przez Kolegium dnia 17 maja 2023 r., którą to organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 22 września 2022 r. dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. Natomiast zmiana w ewidencji gruntów miała miejsce sierpniu 2023 r., a więc już po wydaniu decyzji ostatecznej. Okoliczność ta nie istniała zatem
w dniu wydania decyzji ostatecznej. Nie mogła w związku z tym stanowić przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., która umożliwiłaby weryfikację decyzji ostatecznej.
Trafne jest też przy tym stanowisko organów dotyczące związania zapisami ewidencji przy wymiarze podatków, który wynika z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm., dalej: "u.p.g.k."). Od reguły przewidzianej w art. 21 u.p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1014/10, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA").
Tym samym brak jest możliwości uwzględnienia okoliczności, że w rzeczonym roku podatkowym grunt był faktycznie wykorzystywany w sposób inny niż to wynika
z ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane
w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 29 czerwca 2006 r., w sprawie II FSK 842/05, opubl. LEX nr 242985) i podzielane
w literaturze (glosa do tego wyroku A. Bartosiewicza, opubl. baza LEX, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1150/11, CBOSA).
Zainteresowany chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Jednocześnie dopiero z datą zmiany treści w ewidencji określone grunty i budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3376/21 i powołane tam orzecznictwo).
Przy czym obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku.
Zatem, jeżeli zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (por.: wyrok NSA z 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2631/11). Aktualizacja ewidencji gruntów
i budynków nie może bowiem powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyrok NSA z 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2078/13).
Przy czym w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał, by doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, czy też błędu w oznaczeniu spornej działki jako (Tr). Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d) u.p.g.k. informacje zawarte w ewidencji gruntów
i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają
z: d) wykrycia błędnych informacji; 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.
Tym samym aktualizacja ewidencji dokonywana jest nie tylko w celu ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, ale aktualizacja może również mieć miejsce
w przypadku wykrycia błędnych informacji, wówczas celem aktualizacji jest wyeliminowanie danych błędnych.
Skarżący wskazywał, że decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej
z dnia 22 grudnia 1966 r. dokonano wywłaszczenia działki na rzecz Skarbu Państwa
- [...]. W konsekwencji tego doszło do przekwalifikowania działki mimo, że teren ten nigdy nie został zagospodarowany przez jednostkę wojskową i był wykorzystywany rolniczo.
Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że rzeczywisty sposób użytkowania gruntu nie mógł wpłynąć na sposób jego opodatkowania, gdyż do zmiany w ewidencji nie doszło ze względu na omyłkowy zapis w wyniku błędu, lecz w wyniku wprowadzenia zmian w związku z przeznaczeniem gruntu do wykorzystania na inne cele niż dotychczas. Okoliczność, że jednostka wojskowa nie zrealizowała celu wynikającego z decyzji o wywłaszczeniu nie ma zatem wpływu na ustalenie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego, gdyż w rzeczonym okresie działka posiadała oznaczenie (Tr) nadane celem wykorzystania do określonej działalności. Oznaczenie
to nie było zatem wynikiem błędu, a zostało wprowadzone celem aktualizacji zapisów
w związku z wywłaszczeniem. W sytuacji zmiana sytuacji prawnej nieruchomości
w związku z otrzymaniem przez Skarżącego prawomocnego orzeczenia o zasiedzeniu uprawniała go jako właściciela do zainicjowania zmian w ewidencji, skoro będąc właścicielem zamierzał je nadal użytkować rolniczo.
Zmiana ewidencji, dokonana w sierpniu 2023 r. nie może zatem prowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej z 17 maja 2023 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. Z przedstawionych informacji wynika, że podstawą zmian nie była omyłka, lecz merytoryczna zmiana danych ewidencyjnych, w tym w zakresie zmian oznaczeń gruntowych. Tym samym dołączona do wniosku o wznowienie decyzja z 3 sierpnia 2023 r. o zmianie klasyfikacji gruntu nie jest dowodem potwierdzającym popełnienie w 2022 r. błędu w oznaczeniu gruntu, lecz potwierdza, że w 2023 r. Skarżący dokonał zmiany, która to zmiana będzie miała znaczenie dla ustalenia wymiaru podatku w kolejnych latach. Skarżący nie wykazał zatem, by ową aktualizacją dokonano korekty danych błędnych.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, SKO w Gdańsku prawidłowo oceniło, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem nie stwierdzono, by wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznane temu organowi.
W konsekwencji należało stwierdzić, że zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne. Sąd rozpoznając przedmiotową skargę nie stwierdził też innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
5.5. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.