I SA/Gd 222/24

I SA/Gd 222/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-06-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Marek Kraus /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 1276/24 - Wyrok NSA z 2025-12-12
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 138d, art. 145 par. 2, art. 223 par 1 i par. 2 pkt 1, art. 228 par 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi V.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2023 r. nr 2201-IEW.4123.44.2023/MB w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 grudnia 2023 r. nr 2201–IEW.4123.44.2023/MB, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS" "organ drugiej instancji" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 223 § 1 , art. 223 § 2 pkt 1 oraz art. 228 §1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej jako "O.p.") stwierdził, że odwołanie V.P. (dalej, jako "Skarżąca", "Strona") od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej jako "Naczelnik PUS") z dnia 7 września 2022 r. nr 2271-SEW.4123.7.2022/01/LT, 2271-SEW.4123.5.2022.1/SZD w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej ze Spółką za zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postepowania egzekucyjnego, zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
2.1. Naczelnik PUS decyzją z dnia 7 września 2022 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako byłego członka zarządu pełniącego funkcję Prezesa Zarządu G. Sp. z o.o. z siedzibą w S., solidarnie z tą Spółką za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postepowania egzekucyjnego.
2.2. Odwołanie od decyzji Naczelnika PUS zostało złożone przez Skarżącą za pośrednictwem poczty w dniu 18 października 2023 r.
2.3. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2023 r. Dyrektor IAS stwierdził, że odwołanie od decyzji Naczelnika PUS z dnia 7 września 2022 r. zostało wniesione
z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.
W uzasadnieniu Dyrektor IAS wskazując na art. 223 § 1 oraz § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, iż uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje bezskuteczność tego odwołania, czego następstwem jest ostateczność kwestionowanej decyzji. Podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, organ odwoławczy zobowiązany jest zbadać, czy odwołanie zostało wniesione
w przewidzianym ww. przepisami terminie.
Dyrektor IAS podał, iż w analizowanej sprawie, decyzja Naczelnika PUS z 7 września 2022 r. doręczona została w trybie art. 150 w zw. z art. 150a O.p. pełnomocnikowi ogólnemu Skarżącej – K.P. w dniu 28 września 2022 r.
Termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu pierwszej instancji upłynął z dniem 12 października 2022 r. Tymczasem odwołanie Skarżąca złożyła za pośrednictwem poczty w dniu 18 października 2023 r. Z tych przyczyn stwierdzić należało, że zostało ono złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt II FSK 686/20, Dyrektor IAS podał, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia, organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia ww. terminu. W rezultacie każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. W konsekwencji organ odwoławczy odstąpił od merytorycznego rozpatrzenia odwołania Skarżącej z uwagi na stwierdzone uchybienie terminowi do jego wniesienia.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS, wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji w całości ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy tj.:
1) art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż Strona złożyła odwołanie z uchybieniem terminu, chociaż pierwsze prawidłowe doręczenie decyzji miało miejsce w dniu 4 października 2023 r., a więc złożenie odwołania w dniu 18 października 2023 r. nastąpiło w ustawowym terminie;
2) art. 138a i art. 138d w zw. z art. 150 i z art. 150a oraz art. 122, 123, 144 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, iż V.P. działała w toku prowadzonego przez organ postępowania poprzez pełnomocnika, chociaż nie miała wiedzy o wszczęciu postepowania, a tym bardziej nie decydowała czy w związku z prowadzonym postępowaniem będzie działała osobiście czy przez pełnomocnika, a także pełnomocnik nie wiedział o toczącym się postępowaniu gdyż po pierwsze także nie wyrażał woli uczestniczenia w toczącym się postępowaniu, a po drugie od 2021 r. K.P. zamieszkuje na terenie S, więc nie miał możliwości odbioru jakiejkolwiek korespondencji.
W uzasadnieniu Skarżąca stwierdziła, iż zaskarżone postanowienie jest nieprawidłowe i powinno zostać uchylone.
Przytaczając treść art. 138a §1 O.p. oraz art. 145 §2 O.p. pełnomocnik Strony zaznaczyła, że działanie przez pełnomocnika jest prawem, a nie obowiązkiem. Skorzystanie z tego prawa zależy od woli strony. Pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych, lecz tego nie nakazuje. Organ podatkowy nie może żądać, aby strona działała w sprawie przez pełnomocnika. W obowiązujących przepisach brak normy, która by wykluczała samodzielny udział strony w postępowaniu podatkowym.
Dodatkowo, pełnomocnik Skarżącej przytoczyła fragment uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 1 lipca 2016 r. nowelizującej ustawę Ordynacja podatkowa, poprzez wprowadzenie instytucji pełnomocnictwa ogólnego. Pełnomocnik podała, iż z powyższego wynika, że celem ustawodawcy było ograniczenie biurokracji w organach podatkowych, w szczególności poprzez zniesienie obowiązku przedkładania pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do akt każdej sprawy podatkowej. Oznacza to, że przepis art. 138d § 1 Ordynacji podatkowej, w żaden sposób nie stanowi, że w sytuacji ustanowienia pełnomocnika ogólnego, strona jest zobowiązana do działania przez tego pełnomocnika w każdym postępowaniu podatkowym i nie ogranicza prawa strony do samodzielnego występowania w postępowaniu podatkowym (mimo ustanowienia pełnomocnika ogólnego). To strona decyduje, czy w danym postępowaniu występować będzie samodzielnie, czy przez pełnomocnika. W przypadku udzielenia pełnomocnictwa ogólnego strona, wyrażając wolę działania przez pełnomocnika wdanym postępowaniu, zwolniona jest z obowiązku składania pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do akt tej sprawy podatkowej.
Zdaniem pełnomocnika Skarżącej, to strona winna zakomunikować organowi wolę działania przez pełnomocnika. Wówczas organ po zbadaniu, czy osoba wskazana przez stronę postępowania jako jej pełnomocnik jest prawidłowo umocowana do działania w sprawie (tj. czy jest prawidłowo ustanowionym pełnomocnikiem ogólnym). Obowiązek ten materializuje się jednak dopiero, gdy strona danego postępowania wyrazi wprost wolę występowania przez pełnomocnika. Wskazując na zajęcie podobnego stanowiska przez sąd administracyjny, pełnomocnik podała za przykład wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2018 r., I SA/Po 1088/17.
Końcowo, pełnomocnik Skarżącej podniosła, iż okolicznością bezsporną w sprawie jest, iż Skarżąca ustanowiła pełnomocnika ogólnego do reprezentowania jej we wszystkich sprawach podatkowych oraz innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych oraz to, iż na żadnym etapie postępowania przed organem w żadnej formie nie wyraziła woli działania w tym postępowaniu przez pełnomocnika (zwłaszcza, że nie miała wiedzy o postępowaniu). A skoro organ nawet nie powiadomił Strony skutecznie o wszczęciu postępowania wobec niej, to tym bardziej nie mógł za Stronę zdecydować, że będzie ona działała przez pełnomocnika ogólnego (nota bene z którym organ nie miał żadnego kontaktu). Jedyną możliwością w zakresie prowadzenia postępowania pod nieobecność i bez wiedzy strony to ustanowienie kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, czego organ nie uczynił.
4. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga nie jest zasadna.
5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postepowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS.
5.3 Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 28 grudnia 2023 r., w którym organ stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Naczelnika PUS z dnia 7 września 2022 r., która w ocenie Skarżącej została wadliwie doręczona osobie nieumocowanej do reprezentowania Strony w przedmiotowym postępowaniu, gdyż nie wyraziła woli działania w nim przez pełnomocnika, a ponadto jak twierdzi, nie miała o nim wiedzy.
Zaistniały spór dotyczy zatem prawidłowości działania organu co do uznania, że Strona działała w postępowaniu przez pełnomocnika i był on prawidłowo przez nią umocowany do występowania we wskazanym postępowaniu podatkowym, w tym do odbioru decyzji Naczelnika PUS z dnia 7 września 2022 r.
Strona skarżąca potwierdza, iż ustanowiła pełnomocnika ogólnego w osobie K.P. do reprezentowania jej we wszystkich sprawach podatkowych oraz innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych. Na żadnym jednak etapie postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności jako byłego Prezesa Zarządu ze Spółką G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego, w żadnej formie nie wyraziła woli działania przez pełnomocnika, zwłaszcza, że jak twierdzi, nie miała wiedzy o tym postępowaniu. Stąd, doręczenie decyzji Naczelnika PUS z dnia 7 września 2022 r. pełnomocnikowi ogólnemu – K.P. w dniu 28 września 2022 r. było wadliwe i nieskuteczne, skutkiem czego nieuprawnionym było uznanie, że odwołanie wniesione za pośrednictwem poczty w dniu 18 października 2023 r. od skarżonej decyzji organu pierwszej instancji zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Dyrektor IAS uważa natomiast, że doręczenie postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika PUS z dnia 7 września 2022 r. pełnomocnikowi ogólnemu Strony – K.P. było prawidłowe ponieważ, pełnomocnictwo ogólne upoważnia pełnomocnika do udziału w każdym postępowaniu bez konieczności przedkładania dokumentu pełnomocnictwa każdorazowo do akt konkretnej sprawy. Fakt ten organy muszą brać pod uwagę z urzędu, gdyż zgłoszenie w wymaganej formie takiego dokumentu obliguje je do wszczęcia i prowadzenia postępowania z udziałem pełnomocnika. Skoro Skarżąca posiadała w dniu wszczęcia postępowania w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako byłego Prezesa Zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. pełnomocnika ogólnego i pełnomocnictwo to nie zostało przez nią zmienione, odwołane czy wypowiedziane, to podejmowane przez organ pierwszej instancji doręczenia korespondencji na wskazany adres wyznaczonego pełnomocnika były prawidłowe i skuteczne.
5.4. Mając na uwadze tak zaistniała kwestię sporną, wskazać należy, że w obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. stanie prawnym regulacje dotyczące rodzaju pełnomocnictw oraz zasad ich udzielania zawarte zostały w rozdziale 3a działu IV Ordynacji podatkowej. Zgodnie z wynikającą z art. 138a § 1 O.p. zasadą, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Ustawa przewiduje natomiast trzy kategorie pełnomocnictwa, tj. pełnomocnictwo ogólne, pełnomocnictwo szczególne oraz pełnomocnictwo do doręczeń (art. 138a § 2 O.p.). Ze względu na charakter zaistniałego sporu omówienia wymaga pełnomocnictwo ogólne, którego szczegółowy zakres reguluje odpowiednio przepis art. 138d O.p.
Zgodnie z wolą ustawodawcy, zakres działania pełnomocnika ogólnego jest najszerszy i obejmuje wszystkie sprawy podatkowe oraz inne sprawy należące do właściwości organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej. Ustanowienie tego rodzaju pełnomocnictwa wyłącza zatem uciążliwość związaną z dotychczasowym obowiązkiem przedkładania pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do akt każdej sprawy podatkowej. Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie pełnomocnika do podejmowania wszelkich czynności łączących się ze sprawą, chyba że charakter czynności wymaga osobistego działania strony. W szczególności pełnomocnictwo ogólne daje umocowanie do: składania wniosków o wszczęcie postępowania, podejmowania czynności w toku wszczętego postępowania, wnoszenia środków odwoławczych (odwołanie, zażalenie), składania wniosków o podjęcie czynności rektyfikacyjnych (uzupełnienie, sprostowanie, wyjaśnienie decyzji), składania wniosków o wznowienie postępowania, o stwierdzenie nieważności decyzji, o uchylenie lub zmianę decyzji, o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Pełnomocnictwa ogólne powinny być zgłaszane na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej według wzoru określonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych i są gromadzone w informatycznej bazie danych, zwanej Centralnym Rejestrem Pełnomocnictw Ogólnych. Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa wywiera skutek od dnia wpływu do tego rejestru.
Fakt reprezentacji strony przez pełnomocnika, organy podatkowe są zobowiązane brać pod uwagę z urzędu. Zgłoszenie w wymaganej formie dokumentu pełnomocnictwa obliguje organy do wszczęcia ale i także prowadzenia postępowań z udziałem pełnomocnika. Zgodnie z art. 145 § 2 O.p., jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie.
Z poczynionych ustaleń bezsprzecznie wynika, że Skarżąca ustanowiła pełnomocnika ogólnego w osobie K.P. do reprezentowania jej we wszystkich sprawach podatkowych oraz innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnictwo ogólne dla ww. zostało wpisane do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych dnia [...] grudnia 2018 r. (k. 242-243 akt administracyjnych). Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, ale i też okoliczności przywoływanych przez pełnomocnika Skarżącej nie wynika, by ww. pełnomocnictwo zostało zmienione, odwołane bądź wypowiedziane.
W związku z powyższym za prawidłowe należało uznać działanie organu, który doręczenie decyzji pierwszej instancji skierował do pełnomocnika ogólnego Strony tj. K.P. na adres ujawniony w tym pełnomocnictwie.
Doręczona w ten sposób korespondencja wywiera skutki przewidziane prawem. Powyższe stwierdzenia pozostają aktualne także co do wszczęcia wskazanego wyżej postępowania.
Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami Strony Skarżącej, iż nie wyraziła ona woli działania w postępowaniu w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako byłego Prezesa Zarządu G. spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r., zwłaszcza, jak twierdzi, nie miała o nim wiedzy, gdyż jak wcześniej wyjaśniono, udzielenie pełnomocnictwa ogólnego rozciąga się na wszystkie postępowania, w których może być wykorzystane. Może być ono udzielone w toku postępowania, ale i także gdy nie toczy się żadne postępowanie, a skoro jest ono udzielone i pozostaje nadal aktualne, tak jak w niniejszej sprawie, to nie można wywodzić, iż do działania pełnomocnika ogólnego potrzebna jest dodatkowa zgoda w postaci wyrażenia woli Strony do działania przez tego pełnomocnika. Wola taka bowiem wyrażona pozostaje w funkcjonowaniu pełnomocnictwa ogólnego, które do dnia dzisiejszego, jak ustalił organ odwoławczy nie zostało ani zmienione, ani odwołane, czy wypowiedziane. Z treści pełnomocnictwa wynika, że jest ono ważne do 13 grudnia 2028 r. Co należy podkreślić, dopóki strona nie ograniczy lub nie wyłączy udziału pełnomocnika ogólnego w postępowaniu, organ podejmuje czynności wobec tego pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga osobistego udziału strony. Podejmowanie przez organ czynności wobec pełnomocnika nie ograniczają natomiast strony w podejmowaniu czynności wobec organu.
Jedynie na marginesie Sąd zauważa, iż z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Skarżąca w dniu [...] lipca 2023 r. udzieliła temu samemu pełnomocnikowi dodatkowo pełnomocnictwa notarialnego do m. in. reprezentowania jej przez wszystkimi organami władzy samorządowej i rządowej w tym przed urzędami skarbowymi do odbioru wszelkiej korespondencji od wszelkich operatorów pocztowych w tym w szczególności poczty polskiej, co z kolei pozostaje w sprzeczności twierdzeniom, że K.P. zamieszkując od 2021 r. na terenie S. nie miał możliwości odbioru jakiejkolwiek korespondencji. Na tym tle również twierdzenia Strony skarżącej, że nie miała wiedzy na temat toczącego się postępowania pozostają nieuzasadnione.
Mając zatem na uwadze powyższe należy uznać, że zarzuty podniesione przez pełnomocnika Strony skarżącej dotyczące naruszenia art. 138a i 138d O.p. pozostają bezzasadne. Sąd nie podziela w tym zakresie także zasadności podniesionych zarzutów art. 122, 123, art. 144 O.p. odnoszących się do zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, czynnego udziału strony, czy sposobów doręczeń.
5.5. Natomiast z dokumentacji zawartej w aktach sprawy wynika, że korespondencja zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została zaadresowana na prawidłowy adres pełnomocnika wynikający z treści pełnomocnictwa ogólnego. Adnotacje i pieczęcie operatora pocztowego znajdujące się na kopercie przesyłki i druku potwierdzenia odbioru są prawidłowe i odpowiadają wymogom ustawowym. Z pieczęci oraz adnotacji na przesyłce wynika, iż była dwukrotnie awizowana w dniach 14 września 2022 r. oraz 22 września 2022 r., a przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata we wskazanej placówce pocztowej, o czym pozostawiono zawiadomienie.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że doręczenie decyzji Naczelnika NUS z dnia 7 września 2022 r. pełnomocnikowi K.P. w trybie art. 150 O.p. w dniu 28 września 2022 r. było skuteczne i wywołało skutki prawne w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 12 października 2022 r. Uznać zatem należało, że odwołanie Skarżącej złożone za pośrednictwem poczty w dniu 18 października 2023 r. nastąpiło z ponad rocznym uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest z kolei okolicznością obiektywną, która w razie jej stwierdzenia przez organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Nie jest to zależne od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Ustawodawca nie przewidział odstępstwa od tej reguły. W rezultacie każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie.
W konsekwencji zarzut naruszenia art. 228 §1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 1 i 2 pkt 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Strona złożyła odwołanie z uchybieniem terminu, zaś prawidłowe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji miało miejsce w dniu 4 października 2023 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
5.6. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.