I SA/GD 220/21

I SA/Gd 220/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Wojtynowska /przewodniczący sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Krzysztof Przasnyski
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 1384/21 - Wyrok NSA z 2024-08-23
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 851
art. 19 ust. 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, po rozpoznaniu w Wydziale I w na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi "A" z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w G. z dnia 17 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 220/21
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 17 grudnia 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 221a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 1-2, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3-3a i ust. 6 pkt 4, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.; dalej: u.p.d.o.p.), utrzymał w mocy decyzję własną z 19 listopada 2019 r., którą określił A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 rok.
Stan sprawy jest następujący:
W zeznaniu podatkowym CIT-8 złożonym za 2016 r. (i jego korekcie) A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca) wykazała przychody w wysokości 5.274.539,91 zł, koszty ich uzyskania w wysokości 5.033.454,38 zł, dochód w kwocie 241.085,53 zł oraz nadpłatę w wysokości 58.826 zł
Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. (dalej: Naczelnik UCS, organ podatkowy) przeprowadził kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności zadeklarowanych przez skarżącą podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r., w wyniku której stwierdzono, że skarżąca zaniżyła zobowiązanie podatkowe o kwotę 206.580 zł.
Skarżąca nie skorzystała z prawa do złożenia korekty zeznania podatkowego uwzględniającej ustalenia kontroli celno-skarbowej, wobec czego Naczelnik UCS przekształcił kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2016.
W wyniku dokonanych ustaleń Naczelnik UCS uznał, że skarżąca osiągnęła przychód w wysokości 1.087.260 zł z tytułu nieodpłatnego świadczenia – składowania nielegalnie odpadów w szacunkowej ilości 6.000 ton, którego nie wykazała w zeznaniu podatkowym i decyzją z 19 listopada 2019 r. określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. w wysokości 252.386 zł.
Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości w związku z przeprowadzeniem postępowania podatkowego z naruszeniem reguł nim rządzących, w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe.
W odwołaniu pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodów z: 1/ raportów z badań o numerach: [...], [...] i [...], przeprowadzonych przez laboratorium badawcze [...] Sp. z o.o. w G., 2/ zeznań świadków w osobach: K.R., Z.O., J.O., P.G. na okoliczność wyjaśnienia kto i w jakim okresie był faktycznym posiadaczem działki nr [...] oraz kto, w jakim okresie i w jakim rozmiarze składował odpady na ww. działce, 3/ opinii biegłego o właściwej specjalności na okoliczność: (-) faktycznej ilości odpadów przewiezionych przez P.S. z uwzględnieniem danych pojazdów i ich tras, które zostały zabezpieczone przez prokuraturę, (-) ilości odpadów i czasu, w jakim były one składowane na działce nr [...] oraz (-) czy rodzaj spornych odpadów pokrywa się z odpadami przyjmowanymi przez skarżącą.
W piśmie z dnia 25 listopada 2020 r., złożonym po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, pełnomocnik złożył kolejne wnioski dowodowe występując o: 1/ przesłuchanie w charakterze świadka biegłego sądowego M.P. na wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności na okoliczność faktycznych czynności, jakich dokonywał na zlecenie Prokuratury Rejonowej w K., celu wydania opinii, założeń poczynionych przy jej wydawaniu oraz przyjętych szacunków, a także, czy przy wydawaniu opinii wzięto pod uwagę ilość kursów wykonanych na trasie: plac przy ul. B. w G. – działka nr [...] w K., a jeżeli nie – to z jakich przyczyn oraz 2/ przeprowadzenie dowodu z raportu GPS pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] oraz [...] na trasie G., ul. B. – K./W. na okoliczność ilości kursów wykonanych przez P. S. oraz faktycznej ilości odpadów, jaka mogła zostać przez niego zdeponowana na terenie działki nr [...].
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2020 r. Naczelnik UCS odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów z przesłuchania świadków oraz opinii biegłego (do pozostałych wniosków dowodowych organ odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji).
Naczelnik UCS, po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją z 17 grudnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję własną.
W uzasadnieniu wskazał, że dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie mają następujące ustalenia stanu faktycznego dokonane w toku postępowania przeprowadzonego przez organ podatkowy (w tym okoliczności stwierdzone na podstawie dokumentów udostępnionych przez Prokuraturę Rejonową w K., która 29 maja 2018 r. sporządziła akt oskarżenia m.in. przeciwko A.J. Prezesowi Zarządu skarżącej – zawiadomienia Wójta Gminy S. o popełnieniu przestępstwa, pism organów ochrony środowiska i Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego w G., protokołów z przesłuchań świadków, w tym P. S. i P. G., opinii M. P. biegłego sądowego z zakresu mykologii i ochrony środowiska sporządzonej w czerwcu 2017 r.):
Głównym przedmiotem działalności skarżącej była gospodarka odpadami. Na podstawie udzielonych zezwoleń skarżąca, w roku 2016, była uprawniona do: 1/ transportu odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne na terenie całego kraju (decyzja Starosty [...] z 16 listopada 2012 r.), 2/ odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (zaświadczenia z rejestrów działalności regulowanej, prowadzonych przez Burmistrza [...], Wójta Gminy [...], Prezydenta Miasta G.) oraz 3/ zbierania odpadów szczegółowo wymienionych w decyzji Prezydenta Miasta G. z 10 maja 2013 r. (43 pozycje tabeli), wydanej na okres 10 lat i na ściśle określonych warunkach. Miejscem zbierania odpadów, wskazanym w zezwoleniu z 10 maja 2013 r. był plac składowy o powierzchni 1.510 m2 przy ul. B. w G., który skarżąca dzierżawiła na podstawie umowy z 11 grudnia 2012 r.
Dnia 16 lutego 2017 r. powołany przez prokuraturę biegły sądowy przeprowadził wizję lokalną terenu żwirowni działki nr [...] obręb K., gmina S. (dalej: żwirownia), w której uczestniczyli: przedstawiciele [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G., Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego w G. i Urzędu Gminy S., pełnomocnik skarżącej, właściciel działki, funkcjonariusze Policji. W 13 z 22 wykonanych odkrywek występowały odpady budowlane (elementy betonowe i ceramiczne, folia opakowaniowa i worki, styropian, wełna mineralna i inne materiały izolacyjne, papa i wyroby bitumiczne, kable, worki papierowe po materiałach budowlanych, elementy instalacyjne PCV, papa odpadowa i 17 06 04 – wełna mineralna i styropian budowlany, odpady komunalne (butelki typu pet, opakowania po żywności, opony samochodowe, odpady po demontażu pojazdów np. zderzaki i inne elementy z tworzyw), odpady niebezpieczne (w niewielkich ilościach i głównie w postaci opakowań po odpadach niebezpiecznych). Odpady w wielu miejscach zostały przykryte nawiezioną ziemią. Rozmieszczenie i głębokość odkrywek została wykonana w taki sposób, aby geodeta mógł oszacować objętość znajdujących się na działce odpadów. Biegły sądowy pobrał dwie reprezentatywne próbki odpadów, które przesłał do laboratorium do zbadania. Próbki ziemi z wykopów oraz próbka referencyjna piasku rodzimego na działce zostały pobrane przez przedstawicieli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Sporządzono również dokumentację fotograficzną wykopanych z odkrywek odpadów.
Z opinii biegłego sądowego wynika, że w pobranych próbkach znajdowały się m.in. wełna mineralna, folia, kawałki papy, papier, ziemia. Badane odpady nie spełniały kryteriów ich składowania na żadnym rodzaju składowiska, tj. na składowisku odpadów obojętnych, odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, a także odpadów niebezpiecznych. Ilość odpadów biegły oszacował m.in. na podstawie danych zawartych w ekspertyzie "Opracowaniu pomiaru objętości odpadów" mgr. inż. M.B. (geodety), który objętość odpadów wraz z tak zwanym materiałem przesypowym w postaci ziemi, piasku i żwiru (który w wyniku zmieszania go z odpadami również stał się odpadem), określił na poziomie 12.500 m3 (wielkość odpadów zmieszanych z glebą została oszacowana na podstawie pomiarów geodezyjnych, wśród odpadów dominowały materiały izolacyjne oraz papa odpadowa, co wynika z notatki służbowej inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z 23 marca 2017 r.). Biegły oszacował, że utylizacji będzie podlegało około 12.500 ton odpadów o kodzie 17 01 82, wskazując jednocześnie, że ilość odpadów przywiezionych była niższa i oszacował ją na 6.000 ton. W piśmie z 8 października 2020 r. biegły wyjaśnił, że dla określenia ilości przywiezionych odpadów przyjął, że do przesypek użyto około 20% ziemi w odniesieniu do objętości odpadów oraz że odpady o kodzie 17 01 82 (niezmieszane z piaskiem i ziemią) mają gęstość około 0,6 tony/m3 ((12.500 m3 - (12.500 m3 x 20%) x 0,6 tony/m3 = 6.000 ton).
Powyższe ustalenia wskazują, że w roku 2016 skarżąca, w ramach prowadzonej działalności, na terenie żwirowni składowała bez wymaganego zezwolenia (nielegalnie) odpady o kodzie 17 01 82 (inne niewymienione odpady) w szacunkowej ilości 6.000 ton.
Organ podatkowy ustalił także, że w 2016 r. skarżąca, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 779 ze zm.), nie prowadziła w sposób prawidłowy ewidencji odpadów, które – na podstawie posiadanych zezwoleń – mogła transportować od klientów na składowiska bądź zbierać selektywnie i magazynować w pojemnikach/kontenerach (otwartych i zamkniętych) w jednym konkretnym miejscu – na placu składowym w G. przy ul. B., do czasu osiągnięcia przez nie ilości transportowej i przekazywać je podmiotom uprawnionym, posiadającym zezwolenia właściwych organów na gospodarowanie tego rodzaju odpadami. W tym zakresie powołał się na: (-) opinię biegłego sądowego, który analizował dokumentację skarżącej w zakresie ewidencji odpadów, (-) zeznania P. S. złożone 21 lutego 2018 r., (-) potwierdzenia wywozu, karty przekazania odpadu oraz wystawione przez skarżącą faktury w zakresie odpadów przez nią odbieranych od kontrahentów (w tym firm budowlanych) oraz wszystkich poniesionych w 2016 r. kosztów wywiezionych odpadów zaewidencjonowanych na podstawie faktur wystawionych przez podmioty zajmujące się składowaniem odpadów, (-) dokumentację odpadową dotyczącą C S.A. Nadmienił przy tym, że przeprowadzona 9 listopada 2016 r. przez pracowników Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego w G. kontrola punktu zbierania przez skarżącą odpadów wskazanego w zezwoleniu z 10 maja 2013 r. stwierdziła prowadzenie tego punktu z naruszeniem przepisów ustawy o odpadach i niezgodność z posiadanym zezwoleniem w zakresie warunków zbierania odpadów.
W tym stanie sprawy Naczelnik UCS jako podstawę do określenia skarżącej wysokości dodatkowego przychodu z tytułu nieodpłatnej usługi składowania odpadów o kodzie 17 01 82 na terenie żwirowni przyjął wskazaną przez biegłego sądowego ich szacunkową ilość – 6.000 ton. Brak dowodów poniesienia przez skarżącą wydatków z nią związanych skutkowało uznaniem całości za nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. Jednocześnie, mając na uwadze art. 234 O.p. oraz fakt, że cena składowania odpadu (z opłatą środowiskową) przyjęta w zakwestionowanej decyzji na poziomie 181,21 zł brutto za tonę nie odbiega znacznie od obliczonej średniej ceny 219,50 zł brutto za tonę, Naczelnik UCS uznał za zasadne przyjęcie tej ceny jako rynkowej, zgodnie z art. 12 ust. 6 pkt 4 u.p.d.o.p.
Organ podatkowy nie podzielił żadnego z zarzutów odwołania.
Wbrew twierdzeniom pełnomocnika biegły sądowy, który sporządził opinię, na podstawie której przyjęto ilość, kod oraz koszt (cenę) odpadów składowanych przez skarżącą bez zezwolenia posiada kompetencje do jej wydania. O braku kompetencji nie może świadczyć okoliczność zlecenia przez biegłego wykonania specjalistycznych badań laboratoryjnych, czy geodezyjnych przez inny wyspecjalizowany podmiot, a następnie wykorzystania tych danych przy sporządzaniu opinii.
Organ podatkowy odniósł się do zgłoszonych wniosków dowodowych w postaci załączonych do odwołania raportów z badań przeprowadzonych na zlecenie skarżącej. Wskazał, że badania nr [...] i [...] datowane są na 2019 r. i zostały wykonane na podstawie próbek pobranych również w 2019 r., zaś badanie nr [...] z 13 lipca 2016 r. nie dotyczy odpadów nielegalnie zdeponowanych przez skarżącą na terenie żwirowni, gdyż próbka została pobrana przez skarżącą z placu w G.przy ul. B.. Z tego powodu nie mogły mieć one wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przyjętej przez organ podatkowy ilości spornych odpadów oraz argumentacji pełnomocnika zmierzającej do wykazania, że ilość ta maksymalnie mogła wynieść 559-1.000 ton z uwagi, że proceder trwał jedynie 3 tygodnie w okresie listopad-grudzień 2016 r., Naczelnik UCS wyjaśnił, że przez okres 3 tygodni (tj. od 7 do 31 grudnia 2016 r.) prowadzona była obserwacja przez pracowników biura detektywistycznego, która została utrwalona na nagraniu video wyemitowanym w Telewizji Polskiej ([...]). Okres nielegalnego składowania przez skarżącą odpadów był znacznie dłuższy (rozpoczął się na koniec kwietnia lub początek maja 2016 r., związany był z zamknięciem składowiska w G., gdzie skarżąca składowała transportowane odpady z [...] budów oraz okolic [...] po najbardziej korzystnych dla siebie cenach) i odbywał się w różnych okresach 2016 r., co wynika z zeznań świadków. Naczelnik UCS wskazał przy tym, że wyliczenia skarżącej, co do ilości odpadów, dokonane na podstawie raportu tras od czwartku 1 września 2016 00:00:00 do soboty 31 grudnia 2016 23:59:00 (ilości transportów) i założenia, że średnia waga zarówno kontenera, jak i przyczepy wynosi 6,5 ton, również nie są dokładne i mają charakter szacunkowy. Zauważył także, że nielegalny wywóz odpadów na teren żwirowni miał miejsce w nocy, zatem nie można określić rzeczywistej liczby transportów ograniczając się do pojazdów posiadających GPS. Z dokumentacji księgowej (zakupu usług transportowych) wynika, że skarżąca korzystała ze środków transportowych innych firm, które nie musiały być wyposażone w tego rodzaju urządzenie, bądź nawet ze swoich pojazdów nie wyposażonych w takie urządzenie.
Wbrew argumentacji odwołania, że to nie skarżąca a P. S. składował nielegalnie odpady Naczelnik UCS wyjaśnił, że P. S. pełnił funkcję członka Zarządu skarżącej i w roku 2016 był uprawniony do jej reprezentowania i samodzielnego prowadzenia jej spraw, co wynika z danych zawartych KRS. Tym samym za niezasadny uznał zarzut odwołania, że to nie skarżąca a P. S. składował bez zezwolenia odpady na terenie żwirowni.
Wobec powyższego Naczelnik UCS za prawidłowe uznał przyjęcie kwoty 1.087.260 zł za przychód skarżącej z tytułu nieodpłatnego świadczenia i określenie wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2016 w kwocie 252.386 zł.
Skarżąca powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając jej uchylenia w całości oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji z 19 listopada 2019 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa:
1/ art. 127 O.p. poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy oraz poprzestanie na powtórzeniu wadliwej, zdaniem pełnomocnika, argumentacji organu I instancji oraz nierozpoznaniu zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji;
2/ art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych w zakresie:
a/ przyjęcia, że podmiotem składującym odpady była skarżąca a nie P. S., który działał na szkodę skarżącej, bez wiedzy i zgody A. J.– Prezesa Zarządu,
b/ ilości i okresu składowanych przez P. S. spornych odpadów, mimo że, w ocenie pełnomocnika, z akt sprawy (w tym z zeznań P. S.) wynika, iż transporty miały miejsce w miesiącach listopad i grudzień 2016 r., dwa razy w tygodniu przez okres 3 tygodni, co winno skutkować uznaniem, że ilość spornych odpadów wynosiła od 559 ton do 1.000 ton, zaś celem sporządzenia opinii przez biegłego nie było ustalenie dokładnej ilości odpadów, zatem ich ilość oszacowana przez biegłego nie jest wiążąca,
c/ kosztu utylizacji spornych odpadów, podczas gdy w sprawie nie została prawidłowo ustalona faktyczna ich ogólna ilość, ilość odpadów należących do skarżącej oraz ilość odpadów składowanych przez P. S.,
d/ braku poniesienia przez skarżącą wydatków związanych z utylizacją spornych odpadów w okresie od stycznia do grudnia 2016 r., mimo, że to nie skarżąca składowała nielegalnie odpady, a jednocześnie brak ustaleń, czy P. S. nie wykorzystał środków skarżącej na poniesienie tego rodzaju wydatków w odniesieniu do ilości 559 ton odpadów oraz że składowanie odpadów przez J.W. oraz dysponentów działki w K. było nieodpłatne dla P. S.,
– a w konsekwencji określenie skarżącej wysokości podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r. w nieprawidłowej kwocie;
3/ art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 oraz art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez wykorzystanie materiału dowodowego ze sprawy karnej, udostępnionego przez prokuraturę, bez jednoczesnego ustalenia aktualnego stanu sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym [...], co miało wpływ na przyjętą przez organy podatkowe oszacowaną ilość odpadów, a okoliczność toczącego się postępowania karnego winna skutkować obligatoryjnym zawieszeniem postępowania podatkowego do czasu wydania wyroku przez sąd karny;
4/ art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 197 O.p. poprzez zaniechanie:
a/ bezpośredniego, samodzielnego zebrania materiału dowodowego, w tym powołania biegłego celem sporządzenia opinii dla potrzeb postępowania podatkowego, a w konsekwencji dokonanie ustaleń na podstawie opinii biegłego sporządzonej na zlecenie w innej sprawie, przy jednoczesnym braku oceny wiarygodności i rzetelności tej opinii oraz kompetencji biegłego, bezrefleksyjne i bezkrytyczne przyjęcie wniosków w niej zawartych w części dotyczącej ilości i rodzaju spornych odpadów oraz ogólnej ilości i klasyfikacji odpadów składowanych na terenie żwirowni, a także celu sporządzenia tej opinii, którym, jak wskazał sam biegły w piśmie z 8 października 2020 r., nie było ustalenie dokładnej ilości odpadów, a jedynie jej oszacowanie,
b/ zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego z pominięciem wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym,
c/ wyjaśnienia przyczyn odmowy wartości dowodowej dokumentów przedstawionych przez skarżącą, które zdaniem pełnomocnika potwierdzają, że na terenie żwirowni skarżąca składowała 559 ton odpadów oraz wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy ilością odpadów wskazaną przez P. S. (1.000 ton) a ilością odpadów przyjętą przez biegłego oraz ilością kursów wykonanych przez skarżącą.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik UCS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew podniesionym w niej zarzutom w postępowaniu przeprowadzonym przez organy podatkowe nie występują uchybienia, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z 19 listopada 2019 r. są zgodne z prawem.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie. Wartość świadczeń w naturze, w tym nieodpłatnych świadczeń, ustala się na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług, o czym stanowi art. 12 ust. 6 pkt 4 u.p.d.o.p.
Istota sporu między stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy okoliczności stanu faktycznego ustalone przez organ podatkowy stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia, że skarżąca w 2016 r., poza przychodami zadeklarowanymi w zeznaniu podatkowym CIT-8 (i jego korekcie), osiągnęła także przychód w wysokości 1.087.260 zł z tytułu nieodpłatnego świadczenia, polegającego na nielegalnym składowaniu odpadów w ilości 6.000 ton i określenia skarżącej wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 252.386 zł.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt nielegalnego składowania odpadów, w tym o kodzie 17 01 82, na terenie żwirowni w K..
Sąd przyjął także, że w sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że w 2016 r. to skarżąca składowała nielegalnie odpady na terenie żwirowni. Pełnomocnik skarżącej nieskutecznie bowiem dąży do wykazania, że odpowiedzialnym za ich składowanie był P. S., który w tym zakresie działał bez wiedzy i zgody Prezesa Zarządu skarżącej A.J. Naczelnik UCS, na podstawie danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem [...], ustalił, że w 2016 r. P. S. był udziałowcem skarżącej (posiadał 5% udziałów o wartości nominalnej 2.500 zł, pozostałą część udziałów posiadała A. J), pełnił funkcję członka jej Zarządu i był upoważniony do samodzielnego (podkreślenie sądu) składania oświadczeń w imieniu skarżącej. Ustalenia w tym zakresie nie były podważane przez pełnomocnika na żadnym etapie postępowania podatkowego, jak również w skardze.
Zwrócić uwagę należy, że kompetencje zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zostały uregulowane w art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1526, dalej: k.s.h.), który stanowi, iż zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Uzupełnia tę regułę art. 204 § 1 k.s.h., w myśl którego prawo członka zarządu do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych spółki. Prowadzenie spraw spółki wynika z upoważnienia zarządu do działania w sferze stosunków wewnętrznych spółki, które należy rozumieć jako kierowanie działalnością spółki poprzez podejmowanie decyzji o charakterze gospodarczym, organizacyjnym, personalnym, czy finansowym.
Z tych przyczyn wszystkie zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że to nie skarżąca osiągnęła przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia składowania spornych odpadów sąd uznał za chybione.
Przechodząc do oceny przyjętej przez Naczelnika UCS szacunkowej ilości odpadów, które były przez skarżącą składowane nielegalnie na terenie żwirowni sąd zaaprobował ustalenia organu podatkowego w tym zakresie i uznał je za wystarczające i prawidłowe.
Przypomnieć należy, że organ podatkowy przyjął szacunkową ilość spornych odpadów na podstawie opinii biegłego sądowego z czerwca 2017 r., sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w K. (t. XIII, k. 2384-2405 akt podatkowych). Celem wydania przedmiotowej opinii było nie tylko, jak wskazuje pełnomocnik skarżącej, stwierdzenie, czy odpady lub substancje składowane lub zasypane na terenie żwirowni to odpady niebezpieczne oraz czy wskutek ich składowania/zasypywania doszło do zagrożenia życia lub zdrowia człowieka lub istotnego obniżenia jakości wody, powietrza, powierzchni ziemi lub zanieczyszczenia w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach, o jakich mowa w art. 183 § 1 k.k., ale także – co wynika wprost z jej treści (k. 2404) – stwierdzenie, jakiego rodzaju odpady/substancje zostały składowane/zasypane na terenie żwirowni oraz stwierdzenie, na podstawie wizji lokalnej dokonanej przez biegłego w siedzibie skarżącej i miejscu wyznaczonym do gromadzenia badanych odpadów oraz dokumentacji prowadzonej przez skarżącą, w tym kart przekazania odpadów, faktur, bilansów rocznych, prawidłowości gospodarowania przez skarżącą odpadami w latach 2015-2016. Przy czym, jak wyjaśnił biegły w piśmie z 8 października 2020 r. (t. XVI, k. 3090 akt podatkowych), stanowiącym odpowiedź na pismo Naczelnika UCS, ustalenie dokładnej ilości zdeponowanych odpadów nie było konieczne, stąd podane ilości zarówno w odniesieniu do masy, jak i objętości odpadów były szacunkowe. Nadmienić przy tym należy, że określenie konkretnej ilości odpadów nielegalnie składowanych przez skarżącą na terenie żwirowni było niemożliwe nie tylko z uwagi na różny ciężar objętościowy znalezionych odpadów, na co zwrócił uwagę inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w G. w notatce służbowej z 23 marca 2017 r. (t. XIII, k. 2428 akt podatkowych), ale także z powodu prowadzenia przez skarżącą ewidencji odpadów w sposób nierzetelny (o czym póżniej).
Przedmiotowa opinia została sporządzona przez M.P.. Posiada on teoretyczne i praktyczne wiadomości specjalne z zakresu mykologii i ochrony środowiska, jego wiedza ekspercka została potwierdzona stosownymi dokumentami i daje należytą rękojmię wykonywania obowiązków biegłego. W przeciwnym wypadku nie zostałby on wpisany na listę biegłych sądowych, którą prowadzi Prezes Sądu Okręgowego w G.. Załączone zostały do niej dwa sprawozdania z badań próbek pobranych 16 lutego 2017 r. podczas wizji lokalnej na terenie żwirowni przez biegłego oraz przez przedstawicieli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Badania zostały wykonane przez akredytowane ośrodki badań środowiska i zagrożeń naturalnych, tj. [...]). Na marginesie należy wskazać, że zdaniem sądu próbki dostarczone do badań zostały prawidłowo pobrane i zawierały wystarczającą ilość materiału, skoro na ich podstawie laboratoria dokonały stosownych analiz. Powoływane na stronie 14-15 skargi przez pełnomocnika wytyczne Komisji Europejskiej zawarte w dziale Podatki i Unia Celna/Odpady – pobór próbek (SAM-002) dotyczą poboru próbek z przesyłek i mają zastosowanie w kontrolach celnych transgranicznych przemieszczeń odpadów.
Biegły stwierdził, że na terenie żwirowni zostały zdeponowane odpady budowlane, w tym również materiały izolacyjne w dużych ilościach oraz tworzywa sztuczne (w wykonanych koparką odkrywkach znaleziono odpady budowlane: elementy betonowe i ceramiczne, folię opakowaniową i worki, styropian, wełnę mineralną i inne materiały izolacyjne, papę i wyroby bitumiczne, kable, worki papierowe po materiałach budowlanych, opakowania po farbach, lakierach i piankach uszczelniających, elementy instalacyjne PCV, odpady komunalne oraz po demontażu pojazdów, a w pobranych próbkach znaleziono m.in. wełnę mineralną, folię, kawałki papy, papier). Badane odpady nie spełniały kryteriów ich składowania na żadnych rodzaju składowisk, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach (tj. na składowisku odpadów obojętnych, odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne oraz odpadów niebezpiecznych).
Na podstawie "Opracowania pomiaru objętości odpadów" sporządzonego przez geodetę mgr. inż. M.B. z [...]biegły przyjął, że na terenie żwirowni zdeponowano ogółem około 12.500 m3 odpadów o kodzie 17 01 82 (łącznie z materiałem służącym do tzw. przesypek, w tym z piaskiem rodzimym z terenu przedmiotowej działki, który również stał się odpadem). Biegły przyjął, że uśredniona gęstość odpadów zmieszanych z ziemią i piaskiem wynosi 1 tona/m3. Przy czym, według biegłego zdeponowanych odpadów mogło być około 6.000 ton. Koszt przyjęcia 12.500 ton odpadów o kodzie 17 01 82 biegły oszacował na kwotę 2.265.125 zł, przyjmując stawkę obowiązującą na składowisku odpadów w G. prowadzonym przez [...] Sp. z o.o., tj. 181,21 zł brutto za tonę, która była ceną najniższą.
W tym miejscu sąd zwraca uwagę, że przedmiotowa opinia w zakresie określenia szacunkowej ilości odpadów została doprecyzowana przez biegłego w piśmie z 8 października 2020 r., w którym biegły, na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego, wyjaśnił, że przyjęta ilość odpadów na poziomie 12.500 ton odnosi się także do przesypek, które miały na celu zamaskowanie odpadów i zapewnienie im większej stabilności. Wyliczenia zostały oparte na założeniu, że do przesypek użyto około 20% ziemi w odniesieniu do objętości odpadów oraz że odpady o kodzie 17 01 82 mają gęstość na poziomie 0,6 tony/m3, co wynika z doświadczenia zawodowego biegłego. Biegły oszacował, że w objętości około 12.500 m3 odpadów mogło znajdować się 6.000 ton odpadów o kodzie 17 01 82, niezmieszanych z piaskiem i ziemią.
Biegły przeanalizował ewidencję odpadów oraz faktury związane z obrotem odpadami i stwierdził, że ewidencja odpadów była prowadzona przez skarżącą niezgodnie z faktycznymi ilościami znajdującymi się w obrocie. W ocenie sądu wniosek biegłego: "(...) Z posiadanej ewidencji nie wynika iż spółka mogła być w posiadaniu tak dużej ilości odpadów jak stwierdzono na działce nr [...] (winno być [...]– uwaga sądu) w K. a zatem ewidencja odpadów nie jest prowadzona zgodnie z faktycznymi ilościami znajdującymi się w obrocie. (...)" należy odczytywać w ten sposób, że konsekwencją stwierdzenia ilości odpadów składowanych nielegalnie na ww. działce przez skarżącą jest uznanie ewidencji odpadów za nierzetelną, nie zaś – jak chce tego pełnomocnik – że skoro skarżąca nie zaewidencjonowała przyjętej przez biegłego ilości odpadów, to skarżąca nie była, czy też nie mogła być w posiadaniu takiej ilości.
Zwrócić uwagę należy, że skarga w ramach zarzutów procesowych odnoszących się do ustaleń dokonanych z wykorzystaniem opinii biegłego sądowego sprowadza się zasadniczo do polemiki z organem podatkowym odnośnie oceny okoliczności przyjętych na jej podstawie. Skarżąca nie przedłożyła przy tym jako przeciwdowodu opinii biegłego sądowego sporządzonej na własne zlecenie, czy też jakichkolwiek innych ekspertyz, które zawierałaby stwierdzenia i wnioski korzystne dla skarżącej, czy to w części dotyczącej ilości zdeponowanych nielegalnie odpadów na terenie żwirowni, czy ich rodzaju. Podkreślenia wymaga, że inicjatywa dowodowa skarżącej ograniczyła się wyłącznie do żądania przeprowadzenia dowodu z opinii kolejnego biegłego sądowego "o właściwej specjalności" (nie podała przy tym jakiej). W sytuacji zaś, gdy organ podatkowy wyprowadza określone ustalenia stanu faktycznego z posiadanej dokumentacji (jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie), to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przedstawienia przez stronę przeciwdowodu. Wprawdzie przepis zawarty w art. 187 § 1 O.p. nakłada ciężar dowodzenia określonych faktów na organ podatkowy, jednak nie zwalnia to podatnika ze współudziału w realizacji tego obowiązku. Czynności dowodowe, zwłaszcza te, które w ocenie podatnika będą dla niego korzystne, powinny być przez niego wspierane.
Organ podatkowy zasadnie zatem odmówił jego przeprowadzenia stwierdzając, że dowód ten nie wpłynie na zmianę ustaleń dokonanych na podstawie całości akt sprawy (t. XVI, k. 3116-3117 akt podatkowych). Za prawidłową sąd uznał także odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchań świadków wskazywanych przez skarżącą, w szczególności posiadaczy terenu żwirowni skoro pozostałe zebrane w sprawie dowody w sposób wystarczający pozwalały ustalić fakt nielegalnego składowania odpadów przez skarżącą na terenie żwirowni, przybliżoną ilość zdeponowanych przez nią odpadów, jak i czasookres ich składowania.
Sąd podziela także stanowisko Naczelnika UCS, który trafnie wskazał, że skoro skarżąca nielegalnie składowała odpady na terenie żwirowni, to ich ilości nie można ustalać wyłącznie na podstawie danych z urządzeń GPS, w które były wyposażone środki transportu wskazane przez skarżącą jako te, które przewoziły odpady na trasie: G. ul. B. – żwirownia w K. (transporty zaewidencjonowane przez skarżącą). M.W., przesłuchany 23 lipca 2018 r. przez organ podatkowy w charakterze świadka, zeznał, że w 2016 r. D Sp.j., w której był zatrudniony na stanowisku kierownika transportu, wypożyczała skarżącej przesiewacze, ładowarkę, kruszarkę i samochody ciężarowe (t. XII, k. 2312-2313 akt podatkowych). Zatem transport odpadów odbywał się nie tylko samochodami ciężarowymi skarżącej. Co więcej, skarżąca prowadziła ewidencję odpadów w sposób nierzetelny, na co zwrócił uwagę nie tylko biegły sądowy, ale również co potwierdził organ podatkowy, który przeprowadził w tym zakresie postępowanie dowodowe. Naczelnik UCS także przeanalizował dokumentację dotyczącą odpadów odbieranych przez skarżącą od kontrahentów, w tym od firm budowlanych (potwierdzeń wywozu, dokumentach ważeń, kart przekazania odpadu, wystawionych przez skarżącą faktur) oraz kosztów ich utylizacji poniesionych w 2016 r. na podstawie faktur wystawionych przez podmioty zajmujące się składowaniem odpadów (dane zostały przedstawione w formie tabelarycznej na s. 15-17 zaskarżonej decyzji). Z analizy tej wynika, że wśród odpadów odbieranych przez skarżącą (na przykładzie C S.A.) znajdowały się odpady o kodach innych aniżeli odpady oddawane przez nią do utylizacji.
Myli się pełnomocnik wskazując, że organ podatkowy przyjął, że proceder nielegalnego składowania przez skarżącą odpadów na terenie żwirowni miał miejsce przez 3 tygodnie w miesiącach listopad-grudzień 2016 r. Zdaniem pełnomocnika, mając na uwadze także częstotliwość transportów, skarżąca w tak krótkim czasie nie mogła zdeponować 6.000 ton odpadów. Z twierdzeniem tym nie sposób się zgodzić.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, że skarżąca rozpoczęła wywóz odpadów na teren żwirowni po zamknięciu składowiska w G. prowadzonego przez D Sp. z o.o., co miało miejsce na przełomie kwietnia i maja 2016 r. (detektyw P. G. zeznał, że nielegalny proceder trwał co najmniej od wakacji 2016 r., t. XIII, s. 2427 akt podatkowych). Na tę okoliczność wskazywali także świadkowie w osobach Z.N. (t. XIII, k. 2425 akt podatkowych), P.S. (t. XII, k. 2382-2383 akt podatkowych) oraz zeznania M.W.
W sprawie istotnym jest, że zamknięte składowisko przyjmowało od skarżącej do utylizacji odpady o kodzie 17 01 82 po najniższej cenie, podczas gdy pozostałe, z którymi współpracowała skarżąca – [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. oferowały ceny wyższe – 270 zł i 273 zł.
Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, że we wskazywanym przez pełnomocnika okresie skarżąca jedynie zintensyfikowała (nasiliła) swoje dotychczasowe nielegalne działania w związku z przeprowadzoną 9 listopada 2016 r. przez Wydział Środowiska Urzędu Miejskiego w G. kontrolą punktu zbierania odpadów w G. przy ul. B.. W trakcie wizji lokalnej stwierdzono, że sposób gospodarowania przez skarżącą odpadami narusza przepisy ustawy o odpadach oraz jest niezgodny z wydanym zezwoleniem, w szczególności narusza warunki zbierania odpadów (zamiast w pojemnikach, kontenerach, workach typu big-bag odpady zbierane były luzem, w postaci hałd pryzm zmieszanych odpadów remontowo-budowlanych, papy, drewna, płyt, desek, mebli, odpadów tworzyw sztucznych, folii, kabli, złomu); na placu znajdowały się także odpady poremontowe, co zrodziło domniemanie, że skarżąca prowadzi działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów bez zezwolenia. Skarżąca została wezwana do niezwłocznego zaniechania stwierdzonych naruszeń (t. XIII, k. 2432-2434). Na okoliczność tę wskazują zeznania R.P. (t. XIII, k. 2424 akt podatkowych) oraz powoływane już zeznania Z. N, P. G. oraz P. S.. Zwiększona częstotliwość działań wywozu przez skarżącą odpadów na teren żwirowni została zarejestrowana przez pracowników biura detektywistycznego na nagraniach video, które zostały wyemitowane w telewizji publicznej (materiał ten stanowił podstawę zawiadomienia o przestępstwie).
W ocenie sądu przedstawione powyżej ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Naczelnika UCS, które stanowiły podstawę do określenia skarżącej wysokości przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia nie zostały przez skarżącą skutecznie podważone. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę za niezasadne uznał bowiem zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122-123, art. 127, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 197 O.p.
Sama odmienna ocena skarżącej, co do ustaleń poczynionych w toku postępowania podatkowego nie podważa prawidłowości oceny tych okoliczności dokonanej przez organy podatkowe. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony i rozpatrzony przez organ podatkowy w sposób pełny, a następnie oceniony w granicach swobodnej oceny dowodów. Ocena ta, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, nie ma cech dowolności, jest logicznie spójna, poparta okolicznościami ustalonym na podstawie konkretnych dowodów, wszystkie zebrane w sprawie dowody, a także twierdzenia skarżącej (w tym w zakresie kosztów utylizacji odpadów, które rzekomo mógł ponieść P. S.) zostały poddane wnikliwej analizie. Podkreślenia przy tym wymaga, że dowody z postępowania karnego, w szczególności opinia biegłego sądowego nie zostały przejęte na grunt postępowania podatkowego w sposób bezkrytyczny – zostały one przez organ podatkowy przeanalizowane, niejasności były wyjaśniane (jak chociażby kwestia przyjętej przez biegłego metoda w celu oszacowania ilości odpadów), a następnie zestawione z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z zeznaniami świadków. Stosownej ocenie zostały poddane także zgłaszane przez skarżącą wnioski dowodowe, a także dokumenty przedłożone przez nią zarówno w toku kontroli celno-skarbowej, jak i postępowania podatkowego. Świadczy o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uwagę sądu zwróciło przy tym, że wskazywane przez skarżącą w postępowaniu podatkowym fakty i okoliczności (jak chociażby dotyczące ilości nielegalnie składowanych odpadów), po weryfikacji przez organ podatkowy okazały się dalece niewiarygodne, bądź sprzeczne z okolicznościami już stwierdzonymi, co obszernie przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która nie jest – jak chce tego pełnomocnik – jedynie powieleniem decyzji wydanej w pierwszej instancji. Przedstawione w niej motywy świadczą, że Naczelnik UCS nie ograniczył się wyłącznie do kontroli decyzji własnej wydanej w pierwszej instancji, a ponownie merytorycznie załatwił sprawę, z uwzględnieniem okoliczności powołanych przez skarżącą w odwołaniu i złożonych przez nią wniosków dowodowych.
Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organ podatkowy nie poprzestał wyłącznie na dowodach przekazanych przez Prokuraturę Rejonową w K. w sprawie prowadzonej z zawiadomienia z dnia 9 stycznia 2017 r. Wójta Gminy S. o nielegalnym składowaniu oraz zasypywaniu odpadów na terenie żwirowni. Świadczyć może o tym chociażby to, że akta przekazane przez prokuraturę do wykorzystania w postępowaniu podatkowym znajdują się w tomie XIII na kartach od 2384 do 2436, natomiast całe akta obejmują XVI tomów.
Sąd zauważa, że katalog środków dowodowych został określony w art. 181 O.p., który stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Postępowanie podatkowe nie przewiduje zatem zasady bezpośredniości. Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę pośredniości w postępowaniu dowodowym polegającą na tym, że ustalenie stanu faktycznego jest możliwe na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ w innym postępowaniu, w tym materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego. Jednocześnie analiza treści art. 181 w związku z art. 122 i 187 § 1 O.p. nakazuje przyjąć, że w przypadku istnienia dowodów opisanym w powołanym przepisie obowiązkiem organów podatkowych jest ich uwzględnienie oraz poddanie stosownej ocenie w powiązaniu z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie.
Wobec powyższego za niezasadny trzeba uznać także zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 201 § 1 pkt 2 O.p. i nie zawieszenie postępowania podatkowego z urzędu do czasu zakończenia sprawy karnej przez sąd, który będzie rozstrzygał o popełnieniu przez A. J. i innych przestępstwa z art. 183 § 1 k.k., który stanowi: kto wbrew przepisom składuje, usuwa, przetwarza, zbiera, dokonuje odzysku, unieszkodliwia albo transportuje odpady lub substancje w takich warunkach lub w taki sposób, że może to zagrozić życiu lub zdrowiu człowieka lub spowodować obniżenie jakości wody, powietrza lub powierzchni ziemi lub zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
W rozpatrywanej przez organy podatkowe sprawie okoliczność nielegalnego składowania odpadów przez skarżącą na terenie żwirowni w roku 2016 została wykazana, co stanowiło podstawę do wydania decyzji wymiarowej. Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma okoliczność wystąpienia zagrożeń wymienionych w art. 183 § k.k. i stopień zawinienia A.J. i innych osób biorących udział w tym procederze.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności sąd stwierdził, że organ podatkowy zasadnie uznał, że w roku 2016 skarżąca, poza wykazanymi przychodami, osiągnęła również przychód z tytułu składowania bez wymaganego zezwolenia 6.000 ton odpadów na terenie żwirowni i nie poniosła żadnych kosztów ich utylizacji, przyjmując, że całość stanowiła nieodpłatne świadczenie. W konsekwencji prawidłowo określił przychód z tego tytułu w wysokości 1.087.260 zł.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.