I SA/GD 22/21

I SA/Gd 22/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Wojtynowska /przewodniczący sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Krzysztof Przasnyski
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
I GSK 1357/21 - Wyrok NSA z 2025-02-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 470
art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 b ust. 1 poz. 470
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi A.K-B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w G. z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2019 roku numer [...], Prezydent Miasta, będący w niniejszej sprawie jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wszczął wobec A. K. (dalej: zobowiązana, strona, skarżąca) egzekucję administracyjną obowiązku polegającego na zapłacie opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanej w dniu [...] 2019 roku.
Pismem z dnia [...] 2019 roku pełnomocnik zobowiązanej wniósł o uchylenie tytułu wykonawczego oraz o umorzenie postępowania, wskazując, że zobowiązana nigdy nie otrzymała mandatu z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania, że wierzyciel nie wyjaśnił, na której ulicy w S. miało miejsce parkowanie pojazdu oraz że zobowiązana posiada identyfikator, którego strażnik strefy płatnego parkowania mógł nie zauważyć.
Postanowieniem z dnia [...] 2019 roku Prezydent Miasta uznał zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione.
Postanowienie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że organ I instancji błędnie potraktował wniosek strony jako zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego. Ponieważ pismo strony wniesione został po upływie terminu dla wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, pismo to powinno zostać rozpatrzone jako wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r., poz. 1438 ze zm.), dalej jako u.p.e.a.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta wydał w dniu [...] 2020 roku postanowienie, który odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej.
Zobowiązana pismem z dnia [...] 2020 roku wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując że postanowienie to narusza prawa strony. Wskazała, że zapoznała się z dokumentacją fotograficzną sporządzoną przez pracowników organu pierwszej instancji. Wynika z niej, że miejsce, w którym został zaparkowany pojazd zobowiązanej, nie było oznaczone znakami poziomymi. Stąd też decyzja o nałożeniu opłaty dodatkowej dotknięta jest wadą powodującą nieważność i nie może w związku z tym wywołać żadnych skutków prawnych. Skarżąca podniosła też, że Prezydent Miasta wydał swoje postanowienie przed uprawomocnieniem się postanowienia Kolegium z dnia [...] 2020 roku. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w skrócie zwane organem odwoławczym lub Kolegium) postanowieniem z dnia [...] 2020 roku utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że warunkiem pobierania opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania jest postój tego pojazdu w granicach strefy płatnego parkowania, w miejscu wyznaczonym, w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 roku, poz. 470), dalej u.d.p. Tym samym żądanie opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania uzasadnione jest wówczas, gdy kierujący pojazdem nie wniósł opłaty za parkowanie pojazdu w miejscu wyznaczonym w strefie płatnego parkowania w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p.
W dniu [...] 2016 roku, kiedy pracownicy Urzędu Miejskiego w S. stwierdzili brak opłaty za parkowanie pojazdu marki [...] numer rejestracyjny [...], stanowiącego własność zobowiązanej, na terenie strefy płatnego parkowania na ulicy [...] w S., na terenie gminy S. obowiązywała uchwała Rady Miasta S. z dnia [...] 2015 roku numer [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie gminy miasta S., ustalenia stawek opłat za parkowanie w tych strefach oraz sposobu ich pobierania (Dziennik Urzędowy Województwa P. z [...] roku, poz. [...]). Zgodnie z tą uchwałą w razie stwierdzenia przez kontrolera nieuiszczenia opłaty za parkowanie pobiera się opłatę dodatkową (§ 6 ust. 1). Wysokość opłaty dodatkowej ustala się na 50 zł (§ 6 ust. 3).
Dalej Kolegium wskazało na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 roku, sygn. akt II GSP 2/17. Sąd wyjaśnił, że opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. W konsekwencji za wyznaczone miejsce nie może zostać uznana cała strefa płatnego parkowania.
Oznacza to, że miejsce takie musi być w sposób prawidłowy oznaczone, zgodnie z przepisami regulującymi oznaczanie miejsc postojowych na drogach - rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 170 poz. 1393 ze zm.) oraz rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r. Nr 220 poz. 2181).
W rozpatrywanej sprawie pracownicy Urzędu Miejskiego w S. w dniu [...] 2016 roku o godzinie [...] stwierdzili, że pojazd marki [...] numer rejestracyjny [...] stanowiący własność zobowiązanej został zaparkowany na terenie strefy płatnego parkowania w S. przy ulicy [...], przy czym opłata za parkowanie nie została uiszczona. Na tę okoliczność sporządzono 2 fotografie pojazdu, za jego przednią szybą nie umieszczono ani biletu świadczącego o uiszczeniu opłaty za parkowanie ani też dokumentu uprawniającego do parkowania pojazdu bez wnoszenia opłaty. Fotografie dostępne na stronie internetowej www.google/com/maps pozwalają na stwierdzenie, że na ten dzień przy wjeździe na ulicę [...] w S. znajdował się znak D-18 informujący o obowiązku wykupienia biletu parkingowego w godzinach od 8 do 20. Okoliczności te wskazują na powstanie po stronie zobowiązanej obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania. O nieistnieniu tego obowiązku nie może natomiast świadczyć brak znaku poziomego wyznaczającego miejsce do parkowania. Jak już bowiem wyżej wyjaśniono, za wystarczające oznaczenie miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów w strefie płatnego parkowania uznać należy ustawienie znaku D-18. Kolegium nie zgadza się zatem z podniesionym w zażaleniu argumentem, że brak oznaczeń pionowych świadczy o braku obowiązku opłacenia parkowania a w konsekwencji o niepowstaniu obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej. Z tego względu wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego Kolegium uznało za nieuzasadniony.
Na rozstrzygnięcie Kolegium A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem organu I instancji, z uwagi na naruszenie art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p.
Skarżąca, powołując się na uchwałę NSA w sprawie II GSP 2/17 wskazała, że w sytuacji braku znaków poziomych, brak jest obowiązku opłacenia parkowania a w konsekwencji nie powstaje obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej.
Odpowiadając na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszaniem prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu.
Przepis art. 59 u.p.e.a. regulujący umorzenie postępowania egzekucyjnego uległ z dniem 30 lipca 2020 r. zmianie, niemniej jednak z uwagi na treść przepisu przejściowego zawartego w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070), w myśl którego do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe – zastosowanie ma poprzednie brzmienie art. 59 u.p.e.a. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., przesłanką umorzenia postępowania egzekucyjnego było m.in. nieistnienie obowiązku.
Strona skarżąca kwestionuje w sprawie istnienie obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania. Postawiony zarzut skarżąca opiera na stwierdzeniu, że postój pojazdu odbywał się w miejscach, które nie były miejscami "wyznaczonymi" w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. To zdaniem strony uzasadnia stwierdzenie, że brak jest podstaw do pobierania opłaty za postój oraz opłaty dodatkowej za nieopłacenie postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zgodnie natomiast z art. 13b ust. 6 u.d.p. organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: 1) wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową; 2) może wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo.
Niejednolita praktyka interpretacji przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 9 października 2017 r., II GPS 2/17. Na treść tej uchwały, wykazując zasadność zajmowanego stanowiska, powołuje się zarówno organ jak i skarżący, wywodząc z niej jednak odmienne wnioski w zakresie stanowiącym de facto istotę sporu wraz z prawidłowością ustalenia stanu faktycznego.
Sąd wskazuje w tym miejscu, że z art. 269 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej zwanej w skrócie p.p.s.a., wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, zaś istota uchwały podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprowadza się do tego, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Skład sądu orzekający w rozpoznawanej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedstawionej uchwale podziela.
Jak wskazał w uchwale Naczelny Sąd Administracyjny opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu. Rzeczywiście nie można odmówić art. 13b ust. 1 u.d.p. znaczenia normatywnego i ustalać miejsca płatnego postoju jedynie na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (cała strefa płatnego parkowania). Celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 u.d.p. jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania, wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa - naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W ten sposób cel przedsięwzięcia - ustalenie strefy płatnego parkowania zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał dalej, że przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Można dodać, że posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami - "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty. Nie powinno to budzić wątpliwości również i z tego powodu, że w strefie płatnego parkowania obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego, przewidujące ograniczenia i zakazy dotyczące postoju. Ponadto przepisy prawne nie wykluczają możliwości wyznaczenia w strefie płatnego parkowania miejsc bezpłatnego postoju.
W przywoływanej uchwale wskazano również, że miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017r., poz. 128): w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002r., poz. 1393) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181). Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. wynika, że wjazd do strefy płatnego postoju oznacza się znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania". Natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania". Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.).
Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny na tle tych przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, w świetle art. 13b ust. 1 u.d.p. przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy.
Jak w dalszej części uzasadnienia uchwały wskazywał NSA, spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne.
W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p.
Zauważyć należy, że organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie nie zajął stanowiska przeciwnego do wyrażonego w ww. uchwale. Nie zakwestionował bowiem wskazanej przez NSA zasady, zgodnie z którą opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu jak i zasady wyznaczania miejsc płatnego postoju w strefie płatnego parkowania podwójnym oznakowaniem, tj. zarówno ww. pionowym jak i ww. poziomym. Wskazał w myśl ww. uchwały NSA, że znakom pionowym należy przypisać decydującą rolę w wyznaczaniu miejsca płatnego postoju jako, że znaki te informują o sposobie korzystania z drogi. W rozpoznawanie zaś sprawie, z dokumentacji zdjęciowej odzwierciedlającej zdarzenia objęte opłatą dodatkową wynikało, że objęty opłatą dodatkową postój odbywał się w miejscu oznaczonym znakiem pionowym D-18 "parking", który to znak wyznacza w istocie miejsce do parkowania i które to oznaczenie, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma decydujące znaczenie dla oznaczenia miejsca płatnego parkowania. Zatem parkowanie w miejscu tak wyznaczonym przez znak D-18 oznaczało postój w strefie płatnego parkowania z obowiązkiem niezwłocznego uregulowania opłaty. Jednocześnie brak znaków poziomych nie był dla zobowiązanej (a także dla innych osób) przeszkodą do prawidłowej identyfikacji miejsc postojowych. Znaki poziome dróg – jak wcześniej wyjaśniono - służą jedynie zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). W przypadku oznaczenia miejsc postojowych pomagają w uporządkowanym i bezpiecznym korzystaniu z tych miejsc.
W związku z poczynionymi ustaleniami, mając na uwadze brzmienie przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można przyjąć, że w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja nieistnienia obowiązku, która zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. uzasadniałaby umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.