I SA/GD 2119/02

I SA/Gd 2119/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Kwarcińska
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Sygn. powiązane
II FSK 1424/05 - Wyrok NSA z 2006-11-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./ Sędziowie: NSA Ewa Kwarcińska NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Protokolant – Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11.09.2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1998 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 2119/02
U z a s a d n i e n i e
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 1998 rok dla W.G.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że postanowieniem z dnia 25 marca 2002 r. Wójt Gminy wznowił wobec W.G. postępowanie w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 1998 r. Po przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy uchylił swoją decyzję z dnia 14 września 1998 r. dotyczącą wymiaru podatku od nieruchomości za 1998 r. i ponownie ustalił wysokość tego podatku za 1998 r.
Od powyższej decyzji W.G. złożył odwołanie. W uzasadnieniu odwołania kwestionował prawidłowość pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia w zakresie opodatkowania za cały rok podatkiem od nieruchomości domków letniskowych wynajmowanych i użytkowanych jedynie w okresie letnim (tj. od maja do sierpnia). Odwołujący się nie zgadzał się także ze stanowiskiem organu podatkowego I instancji wskazującym, iż aby domki te miały uniknąć opodatkowania wg stawki odpowiedniej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą należy wyrejestrować się z ewidencji działalności gospodarczej.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, osoby fizyczne są obowiązane składać właściwemu organowi gminy wykaz nieruchomości, sporządzony na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku w podatku od nieruchomości oraz informować ten organ o zaistnieniu zmian dotyczących sposobu wykorzystywania budynku albo gruntu lub ich części, mających wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, w terminie 14 dni od ich zaistnienia.
Z akt sprawy wynika, iż w sierpniu 1998 r. W.G. złożył w UG wykaz nieruchomości, w którym zadeklarował w kategorii: budynków mieszkalnych – 214 m2 powierzchni użytkowej, budynków letniskowych – 120 m2, pomieszczeń związanych z działalnością gospodarczą – 10 m2, gruntów związanych z działalnością gospodarczą – 10 m2, pozostałych gruntów – 890 m2. Na podstawie przedmiotowego wykazu organ podatkowy dokonał wobec W.G. wymiaru podatku decyzją z dnia 19 lutego 2000 r.
W aktach sprawy znajduje się także złożony przez W.G. dnia 9 października 2001 r. wykaz nieruchomości, w którym podatnik deklaruje; w kategorii: budynków mieszkalnych – 214 m2, pomieszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 10 m2, pomieszczeń w budynkach mieszkalnych – 120 m2, gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna, z wyjątkiem związanych z budynkiem mieszkalnym – 150 m2, gruntów będących użytkami rolnymi nie wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych w rozumieniu ustawy o podatku rolnym, wykorzystywanych na cele rolnicze – 5.700 m2, pozostałych gruntów – 4.150 m2. Z treści notatki służbowej z dnia 9 października 2001 r. podpisanej przez W.G. wynika, iż złożona przez niego deklaracja (wykaz nieruchomości) stanowi korektę obowiązującą od dnia 1 stycznia 1997 r., przy czym podatnik wyjaśnia, iż uważa, że "nie został dostatecznie poinformowany jakie obowiązki obciążają jego jako podatnika w związku ze zmianą opodatkowania, tj. przejścia z podatku rolnego do podatku od nieruchomości z dniem 1 stycznia 1997 r.".
Zdaniem SKO w świetle istniejącego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego bezsprzecznie wynika, iż podatnik nie deklarował w terminach prawem przepisanych okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości oraz nie informował organu podatkowego o zaistnieniu zmian mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w tym podatku. Z treści złożonej przez podatnika korekty deklaracji (wykazu nieruchomości) wynika, iż od dnia 1 stycznia 1997 r, ciążył na nim obowiązek podatkowy z tytułu nieruchomości budynkowej i gruntowej, w większym wymiarze, aniżeli to wynikało z uprzednio złożonego (w sierpniu 1998 r.) wykazu nieruchomości, który stanowił podstawę ustalania przez organ podatkowy wymiaru należnego podatku w następnych latach podatkowych. Dodatkowo – w odniesieniu do nieruchomości gruntowej – fakt zaniżenia podstawy opodatkowania potwierdza także znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, iż W.G. jest właścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni 10.000 m2 (oznaczonych geodezyjnie działek [...] i [...]) położonej w [...] przy ul. [...].
Niezależnie od akceptacji w przedmiotowej sprawie stanowiska organu I instancji w przedmiocie stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie deklarowanej a istniejącej faktycznie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości, Kolegium popiera także stanowisko organu I instancji wyrażone w przedmiocie zastosowania w przedmiotowej sprawie stawki podatkowej właściwej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Przede wszystkim należy wskazać, iż z akt sprawy wynika, że W.G. od 14 września 1983 r. prowadzi działalność gospodarczą, przy czym od dnia 10 lipca 1995 r. działalność tę prowadzi w [...] przy ul. [...] w przedmiocie murarstwa i wynajmu domków campingowych, co wskazuje na fakt, iż w okresie podatkowym objętym zaskarżoną decyzją – był przedsiębiorcą w rozumieniu ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 z późn. zm.). Okoliczność ta stanowiła podstawę do opodatkowania nieruchomości wg określonych w art. 5 ustawy stawek podatkowych przypisanych dla budynków i gruntów z w i ą z a n y c h z działalnością. SKO podniosło, iż pojęcia "związania" z działalnością gospodarczą nie można tłumaczyć, jako bezpośredniego związku pomiędzy wynikami prowadzonej przez podatnika działalności, a faktem posiadania przedmiotowych budynków czy gruntów. Omawiane "związanie" występuje również w tych przypadkach, gdy podatnik prowadzący działalność gospodarczą bezpośrednio budynków lub gruntów do celów gospodarczych (produkcyjnych, handlowych, usługowych) nie wykorzystuje, jednakże zgodnie z prowadzonym zakresem działalności gospodarczej nieruchomości te mógłby wykorzystywać. Innymi słowy okolicznością uzasadniającą stosowanie stawki podatkowej jak od działalności gospodarczej uzasadnia już sama tylko możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez podmiot gospodarczy na określonej nieruchomości, a nie fakt rzeczywistego wykorzystywania (użytkowania) tej nieruchomości dla tych celów.
W związku z powyższym okoliczność, iż działalność gospodarcza prowadzona jest sezonowo nie może mieć wpływu na wymiar podatku od nieruchomości. Wskazano również w uzasadnieniu, że wyjątek od tej zasady wprowadza art. 6 ust. 3 ustawy, który stanowi, iż jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiła zmiana sposobu wykorzystywania budynku albo gruntu lub ich części, mająca wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła ta zmiana. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, iż zmiana sposobu wykorzystywania budynku (gruntu) może mieć wpływ na zaliczenie nieruchomości w ciągu roku do innej grupy podatkowej, jednakże taka zmiana w użytkowaniu nieruchomości musi nosić cechy trwałości. Jak wynika z akt sprawy podatnik nie zaprzestał (w okresie objętym zaskarżoną decyzją) prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem akcentowany przez stronę argument "sezonowości" prowadzonej działalności gospodarczej nie może stanowić okoliczności wpływającej na ustalenie wymiaru przedmiotowego podatku.
Skargę na powyższą decyzję wniósł W.G.
W uzasadnieniu skargi W.G. podniósł, że brak załatwienia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w terminie 2 miesięcy, co stanowi naruszenie art.139 § 3 Ordynacji podatkowej winno skutkować uznaniem odwołania za słuszne.
Ponadto skarżący wskazał, że w miejscowości [...] gdzie jest położona jego nieruchomość z posadowionymi na niej domkami campingowymi, nie ma możliwości uzyskiwania przychodów z wynajmu domków letniskowych przez cały rok a jedynie w okresie lata, co winno skutkować płaceniem podatku jedynie za okres wykorzystywania domków w działalności gospodarczej.
Zdaniem skarżącego nie można żądać aby skarżący zamykał działalność gospodarczą po okresie wynajmu domków i otwierał ją w następnym sezonie, natomiast Urząd Gminy nie chce przyjąć określenia czasowego dla wynajmu domków.
Podniósł również skarżący, że Urząd Gminy nie zawiadomił skarżącego o zmianie przepisów, co skutkowało wyłączeniem skarżącego z grona podatników podatku rolnego z powodu braku wymaganej ilości gruntu, który to brak mógł uzupełnić przez dokupienie brakującej ilości gruntu – gdyby organ zawiadomił go o zmianie przepisów.
Odniósł się również skarżący do wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując, że nie dotyczą one sytuacji skarżącego. Skarżący nie prowadzi bowiem działalności wynajmu poza sezonem letnim.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie skarga jest bezzasadna. Wbrew zarzutom skarżącego organy administracyjne nie naruszyły prawa ani w postępowaniu dowodowym ani przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszyły prawa.
Błędny jest bowiem pogląd skarżącego, że sezonowe wynajmowanie domków letniskowych – wykorzystywanie ich w działalności gospodarczej jedynie w sezonie letnim i wyłączenie ich z działalności gospodarczej poza tym sezonem jest równoznaczne z zmianą charakteru tych domków w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31) w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym objętym decyzją. Omawiany przepis nie oznacza, że zaniechanie prowadzenia w budynkach przez pewien okres w roku podatkowym działalności gospodarczej jest równoznaczne ze "zmianą sposobu użytkowania budynku". Zmiana taka ma miejsce dopiero wówczas, gdy budynek zmienia swoje przeznaczenie, np. staje się budynkiem mieszkalnym. W tym jednak przypadku domki letniskowe pozostają budynkami o charakterze budynków związanych z działalnością gospodarczą również poza okresem faktycznego wynajmu.
Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 5 ust. 1 cyt. wyżej ustawy podatek od nieruchomości od budynków uzależniony jest od tego, czy są to budynki mieszkalne (pkt 2 ust. 1), czy też "związane" z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 2-4 ust. 1). Przy czym przepis ten nie zawiera sformułowania, które pozwalałoby na uzależnienie zaliczenia do grupy budynków "związanych" z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie budynków, które faktycznie i stale są wykorzystywane na ten cel. Wręcz przeciwnie wykładnia gramatyczna przepisu art. 5 prowadzi do wniosku, że chodzi tu o jakikolwiek związek, a więc także pośredni, służący prowadzonej działalności gospodarczej.
Pojęcia "związania" z działalnością gospodarczą nie można zatem tłumaczyć, jako bezpośredniego związku pomiędzy wynikami prowadzonej przez skarżącego działalności, a taktem posiadania przedmiotowych budynków. Omawiane "związanie" występuje również w tych przypadkach, gdy wprawdzie strona bezpośrednio budynku do celów produkcyjnych nie wykorzystuje, jednakże zgodnie z prowadzonym zakresem działalności gospodarczej budynki te mogłaby wykorzystywać.
Okoliczność zatem, że przez część roku skarżący nie wykorzystywał budynków na cele wynajmu, w świetle brzmienia tego przepisu, nie ma większego znaczenia. Istotne jest, że budynki te "związane" są z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą.
Również zarzuty dotyczące braku informacji o zmianie przepisów od 1 stycznia 1997 r. nie mogą służyć skutecznemu wzruszeniu zaskarżonej decyzji albowiem nie jest rzeczą organów podatkowych informowanie każdego z podatników o zmianach w przepisach prawa.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.