I SA/GD 21/25

I SA/Gd 21/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Marek Kraus
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 226
rt. 23m ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 listopada 2024 r., nr 0115-KDIT1.4011.492.2024.2.MR w przedmiocie zastosowania do sprawy interpretacji ogólnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 28 listopada 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) utrzymał w mocy swoje postanowienie z 11 września 2024 r. o zastosowaniu interpretacji ogólnej do wniosku B. K. (dalej: Wnioskodawca lub Skarżący) o wydanie interpretacji indywidualnej.
Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie sprawy:
Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie ustalenia czy darowizna dokonana na rzecz F. stanowi transakcję kontrolowaną w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2024 poz. 226 ze zm.) - dalej jako: "u.p.d.o.f." i czy w związku z powyższym darowizna podlega obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym.
W treści wniosku Wnioskodawca podał, że jest fundatorem F., która została zawiązana na podstawie aktu założycielskiego sporządzonego w formie aktu notarialnego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej (Dz. U. 2023 poz. 326 ze zm.).
Zgodnie z postanowieniami statutu F., jej fundator jest jednym z beneficjentów uprawnionych do określonych świadczeń oraz do udziału w zgromadzeniu beneficjentów. Fundator ma nadto prawo powoływania i odwoływania członków zarządu i prawo zatwierdzania regulaminów zarządu i zgromadzenia beneficjentów oraz ich zmian, a także prawo do dokonywania w każdym czasie wszelkich zmian statutu oraz wszelkich zmian zakresu beneficjentów oraz sposobu ich określania, a także przysługujących im świadczeń. Jej mienie stanowi fundusz założycielski oraz mienie nabyte przez F. w toku jej działania. Dochody F. pochodzić mogą w szczególności z darowizn spadków, zapisów oraz dochodów z działalności gospodarczej.
Fundator darował na mocy umowy darowizny do F. mienie w postaci udziałów w kapitale zakładowym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wartość darowizny przekroczyła każdy z progów dokumentacyjnych, o których mowa w art. 23w u.p.d.o.f. Celem statutowym F. jest gromadzenie mienia, zarządzanie nim w interesie beneficjentów oraz spełnianie świadczeń na ich rzecz.
F. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie: (1) zbywania mienia, o ile mienie to nie zostało nabyte wyłącznie w celu dalszego zbycia; (2) najmu, dzierżawy lub udostępniania mienia do korzystania na innej podstawie; (3) przystępowania do spółek handlowych, funduszy inwestycyjnych, spółdzielni oraz podmiotów o podobnym charakterze, mających swoją siedzibę w kraju albo za granicą, a także uczestnictwa w tych spółkach, funduszach, spółdzielniach oraz podmiotach; (4) nabywania i zbywania papierów wartościowych, instrumentów pochodnych i praw o podobnym charakterze; (5) udzielania pożyczek: (a) spółkom kapitałowym, w których fundacja rodzinna posiada udziały albo akcje, (b) spółkom osobowym, w których fundacja rodzinna uczestniczy jako wspólnik, (c) beneficjentom.
W F. działa zarząd oraz zgromadzenie beneficjentów. Aktualnie zarząd składa się z jednej osoby – syna Fundatora. Przy zawarciu transakcji F. była reprezentowana przez syna Fundatora – jedynego członka zarządu. W związku z powyższym po stronie Wnioskodawcy powstała wątpliwość, czy dokonana na rzecz F. darowizna będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym na podstawie przepisów o cenach transferowych określonych w u.p.d.o.f.
W związku z powyższym zadał następujące pytania:
1. Czy w opisanym stanie faktycznym dokonana na rzecz F. darowizna stanowi transakcję kontrolowaną w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. i czy w związku z powyższym transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym na podstawie przepisów o cenach transferowych?
2. Jeżeli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 jest nieprawidłowe, czy opisana w ramach stanu faktycznego darowizna korzystałaby z wyłączenia z obowiązku sporządzenia lokalnej dokumentacji cen transferowych, o którym mowa w art. 23z pkt 1 u.p.d.o.f.
Postanowieniem z 11 września 2024 r. Dyrektor KIS stwierdził, że do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia, czy w opisanym zdarzeniu darowizna dokonana na rzecz F. stanowi transakcję kontrolowaną w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. zastosowanie znajduje interpretacja ogólna Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r. znak DCT1.8203.4.2020 i uznał, że w związku z tym jego wniosek jest bezprzedmiotowy.
Wnioskodawca nie zgodził się z ww. postanowieniem i pismem z 1 października 2024 r. wniósł na nie zażalenie.
Postanowieniem z 28 listopada 2024 r. Dyrektor KIS stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wobec tego utrzymał je w mocy.
W uzasadnianiu Dyrektor KIS powołał się na treść art. 14b § 5a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) – dalej: "O.p." wyjaśniając, że gdy występuje zbieżność wniosku o interpretację indywidualną z treścią aktualnej interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym skutkuje to otrzymaniem przez zainteresowanego potwierdzenia o możliwości zastosowania się do interpretacji ogólnej, bez konieczności wydawania interpretacji indywidualnej. Uzasadnionym jest zatem, aby wniosek zainteresowanego o wydanie interpretacji indywidualnej załatwiony był poprzez stwierdzenie, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku zastosowanie znajduje interpretacja ogólna z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku.
Wydanie przez organ postanowienia o zastosowaniu do sprawy interpretacji ogólnej stanowi potwierdzenie, że w sprawie ma zastosowanie, wskazana w tym postanowieniu, interpretacja ogólna. Zatem Skarżący, stosując się do ww. interpretacji ogólnej Ministra Finansów, uzyskuje ochronę prawną na podstawie art. 14k § 2 O.p.
Analizowany wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczył ustalenia, czy w opisanym zdarzeniu darowizna dokonana na rzecz F. stanowi transakcję kontrolowaną w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.
W związku z powyższym należało odnieść się do definicji transakcji kontrolowanej określonej w art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., co do której wypowiedział się Minister Finansów w interpretacji ogólnej z 29 grudnia 2021 r. znak: DCT1.8203.4.2020, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów 30 grudnia 2021 r. poz. 16. Minister Finansów stwierdził w niej m.in., że: (...) interpretacja dotyczy pojęcia transakcji kontrolowanej w świetle definicji legalnej wyrażonej w art. 23m ust. 1 pkt 6 ww. ustawy (...). Zgodnie z brzmieniem ww. przepisów, transakcja kontrolowana to identyfikowane na podstawie rzeczywistych zachowań stron działania o charakterze gospodarczym, w tym przypisywanie dochodów do zagranicznego zakładu, których warunki zostały ustalone lub narzucone w wyniku powiązań. (...) Definicja legalna transakcji kontrolowanej zawiera następujące elementy składowe: (1) występowanie działań o charakterze gospodarczym, (2) identyfikowanie działań na podstawie rzeczywistych zachowań stron, (3) ustalenie lub narzucenie warunków w wyniku powiązań. Łączne wystąpienie ww. elementów oznacza, że podejmowane działania stanowią transakcję kontrolowaną. Ocena, czy działanie stanowi transakcję kontrolowaną, powinna następować indywidualnie dla każdego przypadku, z uwzględnieniem jego specyfiki. Wynik takiej oceny może być różny z perspektywy każdej ze stron (uczestników). Nie jest zatem konieczne jednolite uznanie działania za transakcję kontrolowaną przez obie/wszystkich uczestników danego działania. Dane działanie może zostać zakwalifikowane odmiennie przez uczestników, np. jako działanie o charakterze gospodarczym albo jako działanie pozbawione charakteru gospodarczego.
Działania o charakterze gospodarczym. Wyrażenie "działania o charakterze gospodarczym" nie jest zdefiniowane ani w ustawie o CIT ani w ustawie o PIT. Termin "działania" jest szerokim pojęciem, a jego ograniczenie, w rozumieniu definicji legalnej, następuje poprzez cechę kwalifikującą, tj. posiadanie "charakteru gospodarczego".
Zatem organ pierwszej instancji zasadnie wskazał, że definicja transakcji kontrolowanej określona w art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. została uregulowana w ww. interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r. Tym samym przedstawiony we wniosku stan faktyczny odpowiadał zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej.
Dyrektor KIS odnosząc się do zarzutów wyjaśnił, że interpretacje ogólne nie odnoszą się do konkretnych stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych) – nie obejmują tym samym sytuacji faktycznej lub prawnej konkretnego podatnika – lecz cechują się abstrakcyjnym i ogólnym odniesieniem do określonych rodzajów sytuacji faktycznych lub prawnych oraz pewnych kategorii adresatów. Z uwagi na ogólno-abstrakcyjny charakter interpretacji ogólnej nie odnosi się ona wprost do indywidualnej/konkretnej sprawy i nie może ona zawierać wszystkich możliwych przypadków, w których będzie miała zastosowanie, a jedynie wyznacza kierunek interpretacji przepisów prawa podatkowego i wskazuje sposób prawidłowego zachowania się podatnika w sytuacji w niej opisanej. Wobec powyższego, to podatnik powinien zinterpretować jego indywidulany (konkretny) stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przez pryzmat zagadnienia przedstawionego w interpretacji ogólnej i tym samym analogicznie jak przy interpretacji indywidualnej uzyska ochronę prawną.
Zatem, skoro Skarżący wniósł o interpretację definicji transakcji kontrolowanej wynikającą z art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., to organ pierwszej instancji słusznie powołał się na ww. interpretacji ogólną Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r., albowiem definicja tej transakcji została w niej uregulowana. W konsekwencji powyższego nie było podstaw do odniesienia się do tej części stanowiska, która dotyczy ustalenia czy opisana transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym na podstawie przepisów o cenach transferowych oraz treści pytania nr 2. Konsekwencje podatkowe określone w tym zakresie zależne są bowiem od rozstrzygnięcia dokonanego w kwestii oceny czy wskazana we wniosku czynność jest transakcją kontrolowaną, objętej interpretacją ogólną. Tym samym stwierdził, że podniesione w zażaleniu zarzuty są bezzasadne.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył ww. postanowienie Dyrektora KIS utrzymujące w mocy postanowienie z 11 września 2024 r. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 14b § 5a w zw. z art. 14b § 1 O.p., poprzez niedostrzeżenie przez Dyrektora KIS naruszenia dokonanego przez Organ pierwszej instancji polegającego na błędnym przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia z 11 września 2024 roku, podczas gdy powołana przez Organ pierwszej instancji interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 roku, w sprawie definicji transakcji kontrolowanej, nie pozwala zrekonstruować odpowiedzi na pytanie sformułowane w treści wniosku Skarżącego, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez Organ interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z treścią wniosku Skarżącego.
2) art. 14b § 5a w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 O.p., poprzez niedostrzeżenie przez Organ naruszenia dokonanego przez Organ pierwszej instancji polegającego na wydaniu postanowienia z 11 września 2024 r. wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy Organ pozostawał zobowiązany do uwzględnienia utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującego na brak możliwości stwierdzenia przez Organ bezprzedmiotowości żądania wnioskodawcy w trybie art. 14b § 5a O.p., w przypadku gdy interpretacja ogólna nie zawiera jednoznacznej odpowiedzi na pytanie będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez Organ interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z treścią wniosku Skarżącego.
3) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 O.p., poprzez niedostrzeżenie przez Organ naruszenia dokonanego przez Organ pierwszej instancji polegającego na wydaniu Postanowienia z dnia 11 września 2024 roku wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy na gruncie wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w analogicznym przedmiocie, skierowanych już po opublikowaniu Interpretacji Ogólnej, Organ wydał dotychczas szereg interpretacji indywidualnych, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez Organ interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z treścią wniosku Skarżącego.
4) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 § 1 i § w zw. z art. 239 O.p., poprzez wydanie przez Organ postanowienia, podczas gdy z uwagi na wymienione wyżej naruszenia przepisów postępowania Organ pozostawał zobowiązany do uwzględnienia w całości zażalenia Skarżącego, uchylenia postanowienia z 11 września 2024 r. w całości i niezwłocznego wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 221 § 1 i § 2 w zw. z art. 239 O.p.
Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z 11 września 2024 r. w całości, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Sporne jest, czy do zdarzenia przyszłego i stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zastosowanie znajdzie interpretacja ogólna Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r. Nr: DCT1.8203.4.2020.
W konsekwencji istotne jest ustalenie, czy zasadnie Dyrektor KIS uznał za bezprzedmiotowy wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej.
Regulacje prawne normujące zasady wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego zawarte zostały w rozdziale 1a Działu II (art. 14a - art. 14s) Ordynacji podatkowej. Jak wynika z art. 14a § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności:
1) dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),
2) wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania tych przepisów (objaśnienia podatkowe)
- przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Nie ulega wątpliwości, że celem wskazanych w ww. przepisie interpretacji ogólnych jest z jednej strony, dążenie Ministra Finansów do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe, przez dokonywanie w szczególności jego interpretacji przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz TK lub TSUE; a z drugiej zaś strony, zapewnienie podatnikom przewidywalności rozstrzygnięć podatkowych przez organy podatkowe.
Przypomnieć należy, że w świetle art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Zgodnie z art. 14b § 2 O.p., wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.
Stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Art. 14c § 1-2 tej ustawy stanowi, że organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym.
W myśl natomiast art. 14b § 5a O.p., jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie.
Zatem w sytuacji, gdy występuje zbieżność wniosku o interpretację indywidualną z treścią aktualnej interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, skutkuje to otrzymaniem przez zainteresowanego potwierdzenia o możliwości zastosowania się do interpretacji ogólnej, bez konieczności wydawania interpretacji indywidualnej.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w sprawie którego zostało wydane zaskarżone postanowienie dotyczył m.in. ustalenia, czy transakcja polegająca na wniesieniu mienia do F. na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.
Słusznie w zaskarżonym postanowieniu wskazano, iż w kwestii dotyczącej definicji transakcji kontrolowanej, określonej w art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., wypowiedział się Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 29 grudnia 2021 r. Nr: DCT1.8203.4.2020, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów 30 grudnia 2021 r. poz. 16. Wskazaną interpretację ogólną zacytowano obszernie w zaskarżonym postanowieniu, stąd obecnie nie ma uzasadnienia powtarzania jej treści.
Sąd podziela pogląd, że sformułowana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wątpliwości Skarżącego wyraźnie dotyczyły ustalenia, czy transakcja polegająca na wniesieniu mienia do F. na pokrycie jej funduszu założycielskiego, stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. Natomiast w dalszej kolejności Skarżący poddał w wątpliwość czy w związku z tym ww. transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym, na podstawie przepisów o cenach transferowych.
Nie ulega wątpliwości, że prawidłowo w niniejszej sprawie Dyrektor KIS ocenił, iż zakres interpretacji jakiej oczekiwał Skarżący, wyraźnie został także potwierdzony w uzasadnieniu własnego stanowiska, w którym Skarżący dokonał analizy definicji transakcji kontrolowanej, określonej w przepisie art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., celem wykazania, że transakcja będąca przedmiotem wniosku nie wypełnia wszystkich przesłanek określonych powołanym przepisem. Jednocześnie w powyższym uzasadnieniu Skarżący sam zauważył, że definicja transakcji kontrolowanej zawarta została w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 r. i odwołał się do treści ww. interpretacji ogólnej.
Także trafnie wskazano, że czynność wymieniona przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji, tj. wniesienie mienia do F., nie jest zdarzeniem wyłączonym spod zakresu objętego wskazaną interpretacją ogólną.
Mając powyższe na względzie, wskazać należy, że wbrew twierdzeniu Skarżącego, Dyrektor KIS słusznie uznał, że interpretacja indywidualna (gdyby została wydana na wniosek Skarżącego) odpowiadałaby zagadnieniu, które jest przedmiotem interpretacji ogólnej z dnia 29 grudnia 2021 r. nr DCT1.8203.4.2020 w tym samym stanie prawnym. Powyższe oznacza, że wbrew opinii Wnioskodawcy, Dyrektor KIS nie był uprawniony, w związku ze złożonym przez Skarżącego wnioskiem do wydania interpretacji indywidualnej, w zakresie ustalenia, czy transakcja polegająca na wniesieniu mienia do F., stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.
Przedstawiony we wniosku stan faktyczny odpowiadał bowiem w tej części zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej. Art. 14b § 5a O.p., wyraźnie natomiast stanowi, że jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku.
Tym samym nie można zgodzić się z zarzutem, że doszło do naruszenia art. 14b § 5a O.p.
Także w odpowiedzi na opisane w skardze zarzuty co do możliwości rekonstrukcji odpowiedzi na pytanie Wnioskodawcy, Sąd zwraca uwagę, że skoro w przedmiotowej sprawie Skarżący wnosił o ustalenie, czy transakcja polegająca na wniesieniu mienia do F., stanowi transakcję kontrolowaną, w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. i czy w związku z powyższym Transakcja będzie podlegała obowiązkom dokumentacyjnym i sprawozdawczym, na podstawie przepisów o cenach transferowych, to Dyrektor KIS słusznie powołał się na Interpretację ogólną Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 r. Nr: DCT1.8203.4.2020.
Uwzględniając zakres przedmiotowy złożonego przez Skarżącego wniosku i pytania trudno twierdzić, że jego sprawa, nie jest tożsama z zakresem wydanej przez Ministra Finansów.
Bezpodstawny jest tym samym zarzut Skarżącego, jakoby działanie organu interpretacyjnego polegające na wydaniu postanowienia było działaniem błędnym, sprzecznym z intencją ustawodawcy.
Należy też pamiętać, że skutkiem takiej oceny organ interpretacyjny był nie tylko uprawniony, ale wręcz - zobligowany do wydania postanowienia o zastosowaniu interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2021 r.
Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 14b § 1 oraz art. 14b § 5a O.p. uznać należy za bezzasadne.
Nie można także zgodzić się z zarzutem dotyczącym naruszenia przez organ interpretacyjny art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., tj. zasady zaufania do organów podatkowych. Zgodnie z art. 120 O.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 121 § 1 ww. ustawy, który to znajduje zastosowanie do postępowania w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Uznać należy, że w niniejszej sprawie wobec dokonanych ustaleń Dyrektor KIS trzymał się wytyczonych mu zasad postępowania. Wydanie rozstrzygnięcia w sposób odmienny od woli, czy oczekiwań strony, nie stanowi przesłanki do uznania zarzutu, jakoby zostały naruszone zasady zaufania do organów podatkowych.
Uznając zatem, że zagadnienie poruszone przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odpowiadało zagadnieniu poruszonemu w ww. interpretacji ogólnej, Sąd stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), oddalił skargę.