I SA/Gd 201/25

I SA/Gd 201/25 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 298 pkt 7, art. 299 § 1-2, art. 299c
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. w G. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pucku z dnia 23 stycznia 2025 r. nr 2215-SOB.4050.2061.2024 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji zawartych w aktach spraw podatkowych postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
D. w G., dalej jako "Skarżący", pismem z dnia 23 września 2024 r. zwróciło się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pucku (dalej jako "Naczelnik US") o udostępnienie informacji zawartych w aktach spraw podatkowych o wysokości osiągniętego przychodu w 2023 roku z wyszczególnieniem ich tytułu – poza emeryturą wojskową – dot. wskazanych sześciu osób, którym Skarżący wypłaca emeryturę lub rentę inwalidzką. Wniosek swój Skarżący oparł o przepisy art. 40b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 242, dalej "u.z.e.") oraz art. 298 pkt 7 i art. 299 § 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej "O.p.").
W odpowiedzi Naczelnik US pismem z dnia 6 listopada 2024 r. poinformował, że brak jest podstawy prawnej udzielenia żądanej informacji, z uwagi na rygor tajemnicy skarbowej. W przywołanych przepisach Skarżący nie został wymieniony jako podmiot uprawniony do dostępu do wskazanych informacji.
Pismem z dnia 19 grudnia 2024 r. Skarżący ponowił wniosek o udostępnienie informacji zawartych w aktach spraw podatkowych o wysokości osiągniętego przychodu w 2023 roku z wyszczególnieniem ich tytułu – poza emeryturą wojskową – dot. wskazanych sześciu osób, którym Skarżący wypłaca emeryturę lub rentę inwalidzką, w celu weryfikacji oświadczeń ww. osób o wysokości osiągniętych przychodów oraz zaświadczeń o tychże przychodach i ustalenia, czy osoby te osiągnęły przychody w deklarowanej lub innej wysokości. Skarżący ponowione żądanie oparł również o przepis art. 35 ust. 1 u.z.e.
W odpowiedzi Naczelnik US pismem z dnia 23 stycznia 2025 r. poinformował, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko o braku podstaw prawnych do udzielenia żądanych informacji, z uwagi na rygor tajemnicy skarbowej, wskazując jednocześnie, że wojskowy organ emerytalny dysponuje wieloma zróżnicowanymi możliwościami uzyskiwania informacji w celu ustalenia prawa do świadczeń.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pucku z dnia 23 stycznia 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji zawartych w aktach spraw podatkowych, zarzucając naruszenie przepisów:
1. art. 298 pkt 7, art. 299 § 1, 2 i 3 oraz art. 299c O.p. przez ich niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie, w sytuacji gdy:
a) Skarżący, jako wojskowy organ emerytalny, jest uprawniony do pozyskiwania od organów podatkowych informacji objętych tajemnicą skarbową w zakresie koniecznym dla weryfikacji zaświadczeń lub oświadczeń o wysokości dochodów (przychodów) uzyskiwanych przez świadczeniobiorców pobierających emerytury wojskowe lub renty inwalidzkie w celu rozliczenia tych świadczeń w trybie art. 35 ust. 1 u.z.e.;
b) we wniosku z dnia 19 grudnia 2024 r., w zakresie dotyczącym warunków wynikających z art. 299c O.p., Skarżący sprecyzował zakres informacji - tj. oświadczeń wymienionych we wniosku osób zamiarze osiągnięcia lub o wysokości osiągniętych przychodów oraz zaświadczeń o tychże przychodach - które wymagają weryfikacji;
2. art. 35 ust. 1 u.z.e. przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie przepis art. 35 ust. 1 ww. ustawy, jako przepis ogólny w stosunku do przepisów regulujących zasady udostępniania danych objętych tajemnicą skarbową, nie stanowi podstawy do udzielenia informacji objętych tajemnicą skarbową Skarżącemu, podczas gdy jego prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, iż jest to przepis, o którym mowa w art. 298 pkt 7 O.p., uzasadniający udostępnienie przez organ podatkowy informacji objętych wnioskiem Skarżącego jako niezbędnych do ustalenia prawa świadczeniobiorców wojskowego organu emerytalnego do emerytury wojskowej lub renty inwalidzkiej i ich wysokości.
W oparciu o podniesione zarzuty Skarżący wniósł o:
- uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."), w całości zaskarżonej czynności i zobowiązanie Naczelnika US do udzielenia Skarżącemu wnioskowanych informacji;
- uznanie, na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a., obowiązku Naczelnika US udostępnienia w trybie art. 299c O.p. Skarżącemu informacji objętych tajemnicą skarbową poprzez wskazanie wysokości przychodu osiągniętego przez osoby będące świadczeniobiorcami strony skarżącej z wyszczególnieniem ich tytułu;
- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik US wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał, iż ustawowym (formalnym) warunkiem możliwości wystąpienia ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest m.in. zaistnienie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przesłanka ta oznacza, iż musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa, tymczasem właśnie takie uprawnienie/ obowiązek w niniejszej sprawie nie istnieje, innymi słowy nie wykazał przypisywanego sobie uprawnienia do uzyskania informacji zawierającej tajemnicę skarbową oraz odpowiadającego takiemu uprawnieniu obowiązku po stronie organu podatkowego - udzielenia takich informacji. Czynność Naczelnika US nie pozbawiła strony skarżącej możliwości uzyskania informacji zawierającej tajemnicę skarbową, ponieważ w pierwszej kolejności Skarżący nie był prawnie umocowany do jej uzyskania (a co za tym idzie organ nie był uprawniony do jej udzielenia), po drugie, żądana informacja nie była - wbrew twierdzeniem Skarżącego - niezbędna do wykonania obowiązków ciążących na wojskowym organie emerytalnym na podstawie art. 40b u.z.e., tj. dokonania rozliczenia emerytur i rent. Czynność organu odmawiająca udzielenia informacji objętych tajemnicą skarbową w żaden sposób nie ingerowała w sferę ustawowych uprawnień i obowiązków skarżącego podmiotu. Informacje (konieczne do rozliczenia emerytury lub renty) wojskowy organ emerytalny powinien pozyskiwać inną drogą, a w przepisach tejże ustawy w sposób niebudzący wątpliwości wskazane zostały rodzaje i sposoby pozyskiwania informacji, koniecznych do rozliczenia emerytur i rent oraz podmioty ich udzielające. Jedyny obowiązek spoczywający na organie podatkowym wynika z art. 40a ust. 3 u.z.e., na podstawie którego urząd skarbowy jest obowiązany zawiadomić wojskowy organ emerytalny o podjęciu przez emeryta lub rencistę działalności gospodarczej. Tymczasem Skarżący niezasadnie upatruje swoje żądanie w treści ogólnej normy art. 35 ust. 1 u.z.e., tj. ogólnym obowiązku organów administracji publicznej udzielania wojskowemu organowi emerytalnemu pomocy i informacji, w tym udostępniania danych osobowych, w sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie oraz wydawania bezpłatnie, na ich żądanie, wszelkich dokumenty, w tym zaświadczeń, niezbędnych do ustalenia prawa do świadczeń lub ich wysokości albo potwierdzenia istnienia prawa do świadczeń, wiążąc ją z przepisem art. 298 pkt 7 O.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem Ordynacji podatkowej akta niezawierające informacji, o których mowa w art. 182 (tj. dot. tajemnicy bankowej), organy podatkowe udostępniają innym organom - w przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych ustawach oraz ratyfikowanych umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a także w porozumieniach zawartych na podstawie tych umów. Niezależnie od powyższego Skarżący wywodzi swoje uprawnienie z treści normy art. 299c O.p., który stanowi, że organy podatkowe udostępniają informacje zawarte w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem informacji określonych w art. 182 (tj. dot. tajemnicy bankowej), organom, które na podstawie odrębnych ustaw są obowiązane do przyjęcia zaświadczenia albo oświadczenia o wysokości dochodów (przychodów) lub zaświadczenia albo oświadczenia o niezaleganiu w podatkach, w zakresie niezbędnym do weryfikacji treści oświadczenia, mimo iż przepis art. 299c O.p. odnosi się do innych przypadków. Niezależnie od tego zakres zapytania i żądanych informacji nie stanowi weryfikacji posiadanych informacji, a otrzymanie pełnej niczym nieograniczonej informacji z akt podatkowych. Organ również zauważył, iż uprawnienie Skarżącego do wniesienia skargi musi mieć charakter indywidualny. Niezależnie zatem od faktu, że Skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do pozyskania danych zawierających tajemnicę skarbową na podstawie przepisów, które wskazał, to przedmiotowa skarga nie została złożona we własnej indywidualnej sprawie, lecz w sprawie odmowy udzielenia informacji z akt podatkowych innych osób (na temat innych osób), tj. podatników - osób będących uprawnionymi do emerytury/renty (por. także postanowienie WSA w Białymstoku z 8 maja 2024 roku, II SA/Bk 168/24).
W przypadku jednak rozpoznania skargi, organ wskazał, iż jego zdaniem nie ma ona uzasadnionych podstaw. - nie zachodzi zarzucone w skardze naruszenie przepisów prawa materialnego, dlatego też w tej sytuacji wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Analiza przeprowadzona przez sąd w sprawie niniejszej doprowadziła do wniosku, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. Chodzi tu o: decyzje administracyjne (pkt 1), określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (pkt 2), a także w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z pewnymi wyłączeniami (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), a także inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6) oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7). Ponadto sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym do załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają również sprawach sprzeciwów od decyzji wydawanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).
Skarga w sprawie niniejszej nie jest objęta żadnym z powyższych punktów art. 3 § 2 p.p.s.a., dlatego sąd administracyjny nie może uczynić jej przedmiotem swojego rozpoznania. Sąd skargę zakwalifikował jako czynność organu podatkowego polegającą na odmowie udostępnienia informacji zawartych w aktach spraw podatkowych.
Nie ulega wątpliwości, że czynność polegająca na odmowie udostępnienia takich informacji nie stanowi decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 p.p.s.a.
W rozpatrywanej sprawie sąd rozważał, czy zaskarżona czynność mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W doktrynie przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akty i czynności mają charakter władczy, chociaż nie są decyzjami lub postanowieniami; 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych; 3) mają charakter publicznoprawny; 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (vide: J. Drachal, J. Jagielski, R.Stankiewicz, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 3.wydanie, Warszawa 2015, s. 61-72).
Zdaniem sądu zaskarżona czynność nie spełnia tych warunków. Odmowa udostępnienia informacji przez organ podatkowy z akt spraw podatkowych innych podmiotów w trybie art. 298 pkt 7 w zw. z art. 299c O.p. nie jest czynnością podejmowaną w sprawie indywidulanej konkretnego podmiotu i nie dotyczy jego uprawnień i obowiązków o charakterze publicznym. Zaskarżona czynność nie ma charakteru władczego, rozstrzygającego o sytuacji prawnej Skarżącego. Pomiędzy tą czynnością a sferą praw i obowiązków Skarżącego nie ma bezpośredniego związku. Jest to czynność o charakterze informacyjno-wewnętrznym dokonywana pomiędzy organami. Przedmiotowa skarga nie została złożona we własnej indywidualnej sprawie Skarżącego, lecz w sprawie odmowy udzielenia informacji z akt podatkowych innych osób, które na podstawie art. 293 § 1-2 O.p. są objęte tajemnicą skarbową.
W konsekwencji należało uznać, że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego, mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.