I SA/GD 1991/96

SA/Bd 3468/03 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Teresa Liwacz
Urszula Wiśniewska /sprawozdawca/
Zdzisław Pietrasik /przewodniczący/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
Art. 22, 23, 11
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz, Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.), Protokolant Małgorzata Antoniuk, po rozpoznaniu w dniu 01 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi C. D. C. i M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił w całości decyzję Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] i określił wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. w kwocie [...], wysokość zaległości podatkowej w tym podatku w kwocie [...] oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w wysokości [...].
W uzasadnieniu wskazano, iż w 1997r. C. C. prowadził działalność gospodarczą w ramach firmy: Biuro Doradztwa Technicznego – C. C. w zakresie akwizycji, reklamy, sprzedaży urządzeń i wyposażenia technicznego oraz usług doradztwa technicznego, której siedziba mieściła się w miejscu zamieszkania podatnika w B., przy ulicy [...].
W dniu 30 kwietnia 1998r. do Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. wpłynęło zeznanie o wysokości wspólnych dochodów małżonków osiągniętych w 1997r., formularz PIT-33, w którym od łącznego dochodu będącego podstawą opodatkowania w wysokości [...] C. i M. C. zadeklarowali należny podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...].
Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego decyzją z dnia [...] Nr [...] organ pierwszoinstancyjny określił podatnikom należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997r. w kwocie [...], wysokość zaległości podatkowej w tym podatku w kwocie [...] oraz wysokość odsetek do tej zaległości na dzień wydania decyzji w kwocie [...].
Zdaniem Trzeciego Urzędu Skarbowego podatnik zaniżył przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej o kwotę [...], wynikającą z rachunków wystawionych na rzecz firmy "E." Spółka z o.o. w K., czym naruszono art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie organu podatkowego spółka (z którą zawarto pozasądową ugodę) nie uznała przedmiotowych roszczeń i wypłat za świadczenie usług doradztwa technicznego jako roszczeń i wypłat ze stosunku pracy.
Ponadto, stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę [...] na którą składały się wydatki w kwotach:
- [...] dot. zaewidencjonowania w ciężar kosztów pełnej wartości abonamentu telefonicznego za okres od stycznia do grudnia 1997r. z tytułu korzystania z aparatu telefonicznego znajdującego się w miejscu zamieszkania;
- [...] dot. wydatków na poniesienie których nie okazano żadnych dowodów;
- [...] dot. zaewidencjonowania pełnej wartości rachunku z tytułu opłaty za gaz;
- [...] dot. zaliczenia w ciężar kosztów działalności zakupu przedmiotów na prywatne potrzeby, tj. mebli kuchennych, stołu, sześciu krzeseł, zlewu, okapu kuchennego, zmywarki do naczyń, kuchenki mikrofalowej, zestawu mebli przedpokojowych, bramy dwuskrzydłowej;
Trzeci Urząd Skarbowy zakwestionował także wydatek wynikający z faktury VAT Nr [...] z dnia [...] w kwocie [...] poniesiony na zakup części składowych do komputera PC, z uwagi na fakt, iż nie był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą lecz z osobistymi potrzebami podatnika.
Ponadto stwierdzono bezzasadność uznania jako koszty uzyskania przychodów wydatku poniesionego na zakup zestawu komputerowego w kwocie [...], gdyż należało od miesiąca stycznia 1998r. dokonywać odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowego środka trwałego.
W odwołaniu C. i M. C. żądali uchylenia zaskarżonej decyzji, nie zgadzając się z ustaleniami w zakresie:
1. zaległego wynagrodzenia w wysokości [...], otrzymanego od firmy "E.", podkreślając przy tym, iż z ww. firmą podatnik związany był umową o pracę, na podstawie której wykonywał swoje obowiązki pracownicze, a rachunki na podstawie których Urząd Skarbowy oparł swoje ustalenia nie miały charakteru rachunków sensu stricto i nie zostały zaksięgowane, służąc jedynie zmitygowaniu byłego pracodawcy do wypłaty zaległego wynagrodzenia.
2. kosztu abonamentu telefonicznego za okres od stycznia do grudnia 1997r.
3. zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] z uwagi na brakujące rachunki; uzasadniając swoje stanowisko, podatnicy twierdzili, iż zarzut Trzeciego Urzędu Skarbowego jest niezgodny z prawdą, czyniąc odpowiedzialnym za zaginięcie rachunków komisarza, który nieodpowiednio dokonał ich zabezpieczenia.
4. oględzin siedziby; w spornym zakresie podatnicy żądali oględzin mieszkania przy ulicy [...], tak aby jednoznacznie odrzucić nieuzasadnione wnioski pokontrolne;
5. zawyżenia kosztów uzyskania przychodów poniesionych na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...]; nie zgadzając się z ustaleniami Urzędu Skarbowego podatnicy twierdzili, iż ustalenia Urzędu są bezprzedmiotowe, z uwagi na fakt, iż zakwestionowana faktura dotyczy centrali instalacji alarmowej zakupionej w firmie PHU E. i nie ma nic wspólnego z komputerem;
4. zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] poniesioną na zakup zestawu komputerowego; w tym miejscu strona powołała się na fakt sprawności komputera w momencie zakupu, czego dowodem była karta z dwuletnią gwarancją, natomiast konieczność odwirusowania nowego komputera nie podnosi jego wartości.
W dniu 13 sierpnia 2002r. podatnik złożył dodatkowe pismo stanowiące zastrzeżenia do protokołu kontroli dokumentującego dokonanie oględzin mieszkania przeprowadzonych w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W wyżej wskazanym piśmie, podatnik ujawnił ponadto, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział C. w C. w dniu [...] wydał decyzję zobowiązującą E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. do uregulowania zaległych składek na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu wynagrodzenia za 1997r. wypłaconego w 1999r. na mocy ugody sądowej, należnego z tytułu umowy o pracę.
W trakcie prowadzonego postępowania organ odwoławczy ustalił, iż spółka E. w dniu 16 sierpnia 2002r. wniosła odwołanie, od decyzji pokontrolnej ZUS z dnia [...] określającej ww. spółce wysokość zobowiązań z tytułu składek za C. C., do Sądu Okręgowego Wydział X - Ubezpieczeń Społecznych w K.
Mając na względzie powyższe okoliczności organ drugiej instancji uznał, iż wynik postępowania odwoławczego prowadzonego przez Sąd Okręgowy będzie miał istotny wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i prawidłowe ustalenie osiągniętego przez C. C. przychodu w ramach prowadzonej w 1997r. działalności gospodarczej i postanowieniem z dnia [...] zawiesił prowadzone postępowanie odwoławcze.
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2003r. Sygn. akt XU 1721/02 Sąd Okręgowy w K. Wydział X Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie spółki "E." przeciwko ZUS O/C. o zapłatę składek. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], organ odwoławczy podjął z urzędu zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie
W świetle zebranego materiału dowodowego w sprawie organ drugiej instancji uznał, iż jest obowiązany uwzględnić ustalenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie przeprowadzonej kontroli w "E." sp. z o.o z siedzibą w C. Przedmiotem kontroli była prawidłowość i rzetelność deklarowania podstawy wymiaru i obliczania składek ubezpieczeniowych za C. C.
W trakcie kontroli ustalono, iż w ww. spółce podatnik był pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, w okresie od 1 lutego 1994r. do 31 lipca 1997r. Poza stosunkiem pracy świadczył również na rzecz spółki usługi z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił , iż bezsprzecznym w przedmiotowej sprawie jest, iż na skutek wystąpienia przez C. C. na drogę sądową przeciwko spółce "E." w dniu 20 lipca 1999r. pomiędzy tą spółką, a podatnikiem została zawarta ugoda, na mocy której spółka oświadczyła, iż w dniu 16 czerwca 1999r. przekazała na rachunek bankowy C. C. kwotę [...\ tytułem pełnego zaspokojenia roszczeń, których podstawę podatnik wywodził z łączącego stosunku pracy.
Organ podatkowy pierwszej instancji podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie miał na uwadze fakt, iż w 1997r. spółka "E." traktowała Biuro Doradztwa Technicznego – C. C. jako podmiot gospodarczy. Natomiast w wyniku czynności kontrolnych prowadzonych w ZUS ustalono, że skoro wypłacona kwota w wysokości [...] stanowi zaspokojenie roszczeń pracownika, to powinna stanowić podstawę wymiaru składek ubezpieczeniowych. Wobec braku dowodów precyzujących w jakich częściach jakich okresów wypłacona kwota dotyczy, przyjęto iż roszczenie stało się wymagalne na ostatni dzień zatrudnienia pracownika, tj. 31 lipca 1997r.
Mając na uwadze powyższe okoliczność organ odwoławczy uznał za nieprawidłowe, w spornej kwestii, stanowisko Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. Nie można bowiem przyjąć, iż w ramach prowadzonej w 1997r. działalności gospodarczej podatnik dokonał zaniżenia przychodu o kwotę [...], o którą to należy skorygować przyjęty w zaskarżonej decyzji przez organ pierwszoinstancyjny przychód.
Odnosząc się natomiast do przekazania w dniu 16 czerwca 1999r. na rachunek rozliczeniowy podatnika kwoty [...] Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż powyższa kwota winna zwiększyć przychód uzyskany przez stronę w 1999r. w ramach stosunku pracy, zgodnie z art. 11 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Odnośnie natomiast przedłożonej w dniu 27 października 2003r. kserokopii umowy nr [...] zawartej z T. SA, która miała być dowodem na istnienie podziału na telefon służbowy i prywatny, organ odwoławczy stwierdził, że nie może ona stanowić dowodu w sprawie, przede wszystkim z uwagi na brak daty zawarcia umowy. Ponadto numer umowy [...] sugerował, że została ona zawarta w 1999r. - natomiast przedmiotem toczącego się postępowania jest rok 1997.
Organ drugiej instancji podkreślił także, iż strona nie przedłożyła żadnych jednoznacznych dowodów (np. umowy podpisanej z T. SA wystawionej na działalność, wydruków rozmów telefonicznych - billingów - na podstawie których możliwa byłaby analiza i przyporządkowanie wszystkich połączeń wychodzących jako rozmów służbowych) - z których wynikałby fakt wykorzystywania linii telefonicznej o numerze [...] tylko i wyłącznie dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Na podstawie powyższego Dyrektor Izby Skarbowej podzielił w tym miejscu stanowisko Urzędu Skarbowego - zgodne z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W złożonym środku odwoławczym strona nie zgodziła się z wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów firmy kwoty w wysokości [...] z uwagi na brak dowodów potwierdzających poniesienie wydatków w tej wysokości na cele prowadzonej działalności.
Organ odwoławczy podkreślił, iż skoro kontrolujący pobrali za pokwitowaniem całość rachunków za 1997r., a w piśmie z dnia 6 czerwca 2001r.stanowiącym zastrzeżenia do protokółu kontroli – podatnik twierdził, że odnośnie wzmiankowanych dokumentów brak ich nie był wcześniej zgłaszany lecz dokumenty te strona posiada i może je przedstawić, to podatnik winien był powyższe twierdzenie poprzeć stosownymi dokumentami. Ponadto wskazano, iż z pisma będącego odpowiedzą na zastrzeżenia złożone przez stronę, sporządzonego przez starszego komisarza skarbowego – M. Z., wynika, iż podatnik nie dostarczył wszystkich dokumentów księgowych oraz nie załączył ich kserokopii. Na podstawie powyższego twierdzenie odnośnie zagubienia dokumentów przez kontrolujących organ odwoławczy uznał za nietrafne, gdyż to do obowiązków podatnika należy udowodnienie faktów z których wywodzi skutki prawne. Natomiast przedłożenie potwierdzenia zapłacenia należności nie można zastąpić samej faktury.
Ustosunkowując się do kolejnego punktu sporu tj. ustaleń urzędu w zakresie oględzin siedziby prowadzonej działalności gospodarczej w budynku mieszkalnym przy ul. [...] Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż niewątpliwie problem w zakresie powyższych ustaleń związany jest z faktem, iż od 1 sierpnia 2000r. podatnik zawiesił działalność gospodarczą. Powołując się na zawieszenie działalności Biura Doradztwa Technicznego strona twierdzi o niecelowości utrzymywania podziału na dwie wyodrębnione części, co zdaniem organu jest nietrafne z uwagi na niemożność jednoznacznego udowodnienia, które ze wskazanych pomieszczeń były w rzeczywistości wykorzystywane na potrzeby działalności. Dodatkowo, wątpliwości Dyrektora Izby Skarbowej budzą sprzeczne twierdzenia podatnika odnośnie wskazanych pomieszczeń. Początkowo strona twierdziła, iż na potrzeby działalności wykorzystywany był pokój dzienny z aneksem kuchennym, który wyposażony został w komplet mebli kuchennych, stół, sześć krzeseł, zlew, okap kuchenny, zmywarkę, kuchenkę mikrofalową, zestaw mebli przedpokojowych - powyższe potwierdza protokół podpisany w dniu 17 maja 2001r. Twierdzenie to powtórzono w piśmie z dnia 6 czerwca 2001r.- oświadczając, iż zakupy wyposażenia biura nie były wykorzystywane do celów prywatnych, o czym świadczy dodatkowo fakt, iż w budynku mieszkalnym są dwa pomieszczenia kuchenne kompletnie wyposażone.
Jednak podczas oględzin w dniu 22 lipca 2002r. podatnik wskazał zarówno pokój dzienny z aneksem kuchennym na wysokim parterze jak i pomieszczenie kuchenne oraz pomieszczenie na komputer na niskim parterze - które były wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej w 1997r. Jedynym oświadczeniem niezmienionym jest twierdzenie odnośnie wykorzystywania dla potrzeb działalności 1/3 powierzchni ogólnej użytkowej budynku, natomiast zmieniono ilość wykorzystywanych pomieszczeń.
Zdaniem organu podatkowego drugiej instancji zakres prowadzonej przez C. C. działalności gospodarczej w 1997r. nie uzasadniał wykorzystywania tak znacznej ilości pomieszczeń, natomiast zmienność twierdzeń w tym zakresie dowodzi jedynie o próbach dopasowania twierdzeń pod ustalenia kontroli. W konsekwencji organ odwoławczy twierdzeniom tym odmówił mocy dowodowej, natomiast innych dowodów w spornej kwestii nie przedstawiono.
Odnosząc się zaś do przedstawionych przez stronę twierdzeń o uniwersalnym charakterze zakupionych mebli popartych załączonymi do akt sprawy zdjęciami organ stwierdził, iż trudno w załączonych zdjęciach przedstawiających meble dopatrzyć się cech charakterystycznych dla mebli uniwersalnych wykorzystywanych w pracy biurowej, gdyż ww. meble stanowią typowe wyposażenie kuchni (szafki, szufladki, piekarnik w zabudowie blatu i szafek, przybornik wykorzystywany do spożywania posiłków).
W sytuacji prowadzenia działalności gospodarczej w miejscu zamieszkania o zasadności zaliczenia danego wydatku do kosztów działalności decyduje związek przyczynowo - skutkowy z uzyskanym przychodem w ocenie organu odwoławczego trudno dopatrzyć się takiego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wyposażeniem kuchni, a doradztwem technicznym. Zdaniem organu odwoławczego kwestionowane meble, sprzęt AGD oraz brama nie były wykorzystywane wyłącznie na cele prowadzonej działalności gospodarczej, lecz służyły i przede wszystkim służą celom osobistym i zaspokajaniu potrzeb własnych.
Oceniając natomiast przedłożone przez podatnika w dniu 11 sierpnia 2002r. oświadczenie wystawione przez M. S. – S. odnośnie spotkań: szkoleń i seminariów odbywanych na parterze budynku przy ul. [...], organ drugiej instancji stwierdził, iż ww. oświadczenie nie udowadnia faktu powiązania zakwestionowanych wydatków z prowadzą działalnością gospodarczą.
Za nieuzasadniony uznano również zarzut odnośnie faktury VAT nr [...] z dnia 31 stycznia 1997r. na podstawie której zakupiono płytkę procesora PC 3000PL, dwie klawiatury PC-K-3000 RK oraz akumulator KOBE 6,5 Ah na kwotę [...].
Urząd Skarbowy twierdząc, iż zakupione przedmioty stanowią części do komputera PC, podczas gdy w ewidencji środków trwałych nie był ujęty komputer - uznał sporny wydatek jako poniesiony na osobiste potrzeby podatnika i wyłączył powyższą kwotę z kosztów uzyskania przychodów firmy.
Podczas oględzin w dniu 22 lipca 2002r kontrolującym wskazano w przejściu z pokoju dziennego do piwnicy (w ścianie) zamontowaną centralkę alarmową nabytą na podstawie spornej faktury co potwierdziło fakt, iż zakup nie dotyczył komputera. Niemniej jednak, zdaniem organu odwoławczego, mając na uwadze art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomiędzy wydatkiem poniesionym na zakup centralki alarmowej, a uzyskanym przychodem trudno doszukać się związku przyczynowo-skutkowego, taki zakup należy potraktować jako służący celom prywatnym. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie zmienił fakt przedłożenia przy piśmie z dnia 7 listopada 2003r. kopii pierwszych stron obsługi centrali alarmowej PC 3000PL, gdyż jak podkreślono w uzasadnieniu decyzji, nie dopatrzono się związku pomiędzy zakupem centrali, a przychodem z prowadzonej działalności gospodarczej.
Zdaniem organu odwoławczego niesłuszne jest natomiast stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji w kwestii wyłączenie z kosztów zakupu komputera. Bezzasadnie bowiem stwierdzono, że dokonując zakupu w dniu 29 grudnia 1997r. listwy stabilizującej, programu naprawy i odwirusowania komputera podatnik poniósł wydatki na modernizację środka trwałego. Należy bowiem potraktować odrębnie zakup listwy stabilizującej - napięciowej jako zakup poniesiony na nabycie części składowych środka trwałego, tj. komputera, jednakże z uwagi na cenę jednostkową – [...] na podstawie § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów zakup ten nie podwyższa wartości początkowej i należy zaliczyć go bezpośrednio w koszty uzyskania przychodu.
Odnośnie natomiast poniesionego wydatku na program naprawy - odwirusowania komputera w kwocie [...], to ww. wydatek na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym stanowi naprawę komputera używanego od 17 grudnia 1997r., a zatem możliwe jest jego zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu 1997r.
Odnośnie natomiast zakupu zestawu komputerowego CS INTEL 166 MMX oraz monitora cyfrowego na kwotę [...], organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - w przypadku, gdy wartość początkowa środka trwałego jest niższa niż [...], podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych jednorazowo - w miesiącu oddania do użytkowania tego środka trwałego. Zatem na podstawie art. 22 ust. 8 kwotę w wysokości [...] należało zaliczyć w koszty uzyskania przychodu 1997r.
W złożonej skardze skarżący wnoszą o odrzucenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w części dotyczącej określonej zaległości w postaci należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. i uznanie, że za ten rok podatkowy małżonkowie C. takowych zaległości nie mają, ponieważ przychody traktowane przez Izbę Skarbową jako przychody z tytułu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej były de facto dochodami z tytułu umowy o pracę. Skarżący wskazują, iż w styczniu 1997r. spółka "E." wypłaciła C. C. kwotę [...] tytułem zaległej prowizji. Kwota ta ujęta jako przychód z działalności gospodarczej stanowiła faktycznie wynagrodzenie z umowy o pracę i jako taka powinna być uwzględniona przez organy podatkowe.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżący szczegółowo przedstawia stan faktyczny przedmiotowej sprawy dotyczący sporu w przedmiocie uznania za wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę kwoty [...] , konkludując, iż w chwili obecnej w świetle orzeczeń: Sądu Wojewódzkiego VIII Wydziału Gospodarczego w B., Sądu Okręgowego, Wydziału Ubezpieczeń Społecznych w K. oraz Państwowej Inspekcji Pracy bezsprzecznym winien pozostać fakt, że od wypłaconej, w miesiącu styczniu, w ramach umowy o pracę, prowizyjnej części wynagrodzenia wysokości [...] - pracodawca powinien był odprowadzić również składkę na ubezpieczenia i zaliczkę na podatek dochodowy oraz, że wynagrodzenie takie nie może być uznane za rozliczenie de facto nie mających miejsca, usług w ramach działalności gospodarczej. Strona twierdzi przy tym, iż stanowisko organów podatkowych to sankcjonowanie, realizowanych przez nierzetelną spółkę działań niezgodnych z prawem o wymiarze przestępczym.
Ponadto, małżonkowie C. wnoszą o uwzględnienie drugorzędnych wobec ich ocenie - wobec przedstawionego wyżej problemu - zarzutów do zaskarżonej decyzji, które staną się bezprzedmiotowe w przypadku orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny racji po stronie podatników. I tak strona skarżąca stawia zarzuty odnośnie:
- nie uznania przez organ odwoławczy jako kosztów uzyskania przychodów 1997r. wydatku poniesionego na zakup instalacji alarmowej
- zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] z uwagi na brakujące rachunki
- zawyżenia kosztów uzyskania przychodów poniesionych zdaniem skarżących na wyposażenie biura
W kwestii zaś zaliczenia w koszty abonamentu telefonicznego skarżący podnoszą, iż Izba Skarbowa "prawdopodobnie słusznie wskazała na drobny błąd polegający na zaliczeniu abonamentu telefonicznego w kosztach biura." Dlatego wywodzi dalej strona do tej części decyzji nie będzie zgłaszać zastrzeżeń.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu nie uznania za przychód w ramach stosunku pracy kwoty wypłaconej w miesiącu styczniu 1997 r. w wysokości [...] Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż w toku postępowania odwoławczego przedmiotem sporu z organem podatkowym pierwszej instancji były ustalenia w zakresie zaniżenia uzyskanego przez podatnika przychodu na kwotę [...] wynikającą z wystawionych przez C. C. rachunków: nr [...] na kwotę [...] : nr [...] na kwotę [...] nr [...] na kwotę [...]: nr [...] na kwotę [...]: nr [...] na kwotę [...]: nr [...] na kwotę [...]: nr [...] na kwotę [...] - dla Firmy E. sp. z o.o., za rozliczenie prowizji za zrealizowane usługi doradztwa technicznego. Tak wiec przedmiotem sporu w tym zakresie była cały czas kwota [...] natomiast żądanie uznania kwoty [...] jako całości zaległej prowizji - pojawia się dopiero w skardze skierowanej do sądu administracyjnego.
W dniu 2 listopada 2004r. skarżący wnieśli pismo procesowe w którym w całości podtrzymali zarzuty zawarte w skardze podkreślając konieczność zweryfikowania zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na nieuwzględnienie, iż kwota [...] wypłacona przez spółkę "E." skarżącemu również stanowiła wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę a nie przychód z działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § l pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając legalność badanej decyzji Sąd nie stwierdził podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Nie pozostawia wątpliwości, iż głównym przedmiotem sporu w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego była kwestia czy kwota [...] wypłacona skarżącemu przez spółkę "E." po zawarciu ugody sądowej w 1999r. stanowiła przychód z działalności gospodarczej (i jako należna w roku 1997r. powinna zwiększać przychód roku 1997r.) czy też stanowiła wynagrodzenie z tytułu świadczenia pracy i nie podlegała zaliczeniu do przychodów roku 1997r. (jako wypłacona w 1999r.). Zagadnienie to organy podatkowe rozstrzygnęły -mając na uwadze decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego Wydział Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 18 czerwca 2003r.- zgodnie z żądaniem skarżącego uznając, iż kwota [...] stanowiła wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę. W konsekwencji organ odwoławczy uznał za nieprawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji w spornej kwestii, uchylając w tym zakresie decyzję Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż kwota [...] winna zwiększyć przychód uzyskany przez skarżącego w 1999r. w ramach stosunku pracy stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 ze zm.). Rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd uznał za prawidłowe.
Podniesiony zatem w skardze zarzut naruszenia prawa przez organy podatkowe poprzez nie uznanie, iż kwota [...] wypłacona w miesiącu styczniu 1997r. także stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę jest całkowicie bezpodstawny. Organy podatkowe nie badały tytułu prawnego na podstawie którego spółka "E." wypłaciła kwotę wskazaną przez skarżącego w skardze. Tym bardziej, iż została ona wykazana w zeznaniu rocznym jako przychód z działalności gospodarczej a w trakcie postępowania podatkowego (które trwało ponad dwa lata) C. C. nie podniósł zarzutu błędnego zadeklarowania wskazanej kwoty.
Ponadto jak słusznie wskazał w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podstawą dokonanej korekty (tj. uznania, iż kwota [...] nie stanowiła przychodu z działalności gospodarczej) była ugoda sądowa zawarta w dniu 20 lipca 1999r. , decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 czerwca 2003r. które odnosiły się wyłącznie do kwoty [...].
W ocenie Sądu prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami są także ustalenia organów podatkowych w przedmiocie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup centrali instalacji alarmowej na podstawie faktury nr [...] z dnia 31 stycznia 1997r. oraz wydatków na zakup mebli kuchennych i przedpokojowych.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Brzmienie powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, ze podatnik ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione wydatki, tylko jednak wtedy, gdy wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i przekonywająco uzasadni, że ich poniesienie bądź to miało wpływ na wysokość osiąganych przychodów (por. m. in. wyrok NSA z dnia 23 września 1996r. sygn. akt I SA/Gd 1991/96, wyrok z dnia 18 lutego 1999r. sygn. akt I SA/Kr 1448/97), bądź też mogło wpłynąć na tę wysokość (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 marca 1994r. sygn. akt SA/Po 3138/93 ONSA 1995,nr 1, poz. 41, wyrok z dnia 2 sierpnia 1995r. sygn. akt III SA 502/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 95, wyrok z dnia 14 września 1995r. sygn. akt SA/Po 798/95 POP 1996, nr 6, poz. 191). Aby można więc jakiś wydatek uznać za koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione dwa warunki: celem powinno być osiągnięcie przychodów i wydatek nie może znajdować się na liście zawartej w art. 23 ustawy – stanowiącej katalog wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Łączne spełnienie tych dwóch warunków (pozytywnego i negatywnego) pozwala dany wydatek uznać za koszt uzyskania przychodów.
Należy jednak podkreślić, iż ciężar dowodu co do wykazania istnienia związku przyczynowego spoczywa na podatniku. Nie można bowiem nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń tegoż podatnika (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 1996r. sygn. akt SA/Ka 2015/95, wyrok NSA z dnia 15 marca 2000r. sygn. akt I SA/Ka 1576/98).
Odnosząc wyżej poczynione spostrzeżenia do ustalonego w sprawie stanu faktycznego stwierdzić trzeba, że w ocenie Sądu skarżący w toku całego postępowania podatkowego nie wykazali istnienia związku pomiędzy zakwestionowanymi wydatkami a przychodem, czy to uzyskanym, czy też oczekiwanym. W szczególności nie wykazali, że koszty te zostały poniesione w sposób racjonalny a więc nie udowodnili, że w normalnych okolicznościach poniesienie wydatku związanego z zakupem wymienionego wyżej urządzenia alarmowego i mebli pociągnęłoby za sobą uzyskanie przychodu. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy podatkowe zdecydowanie przemawiają na rzecz poglądu przeciwnego i konstatację, że zakupione towary służyły jedynie celem osobistym i zaspokajaniu potrzeb własnych.
Sąd za zasadne uznał również stanowisko organów podatkowych odnośnie wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] z uwagi na brak dowodów potwierdzających poniesienie wydatków w tej wysokości na cele prowadzonej działalności. Mając zaś na zgromadzony materiał dowodowy oraz oświadczenia samego skarżącego (w szczególności pismo podatnika z dnia 6 czerwca 2001r., k-8 akt administracyjnych) nie może odnieść żądanego skutku twierdzenie skarżących, iż dokumenty zagubili pracownicy Urzędu Skarbowego.
Na marginesie już tylko Sąd zauważa, iż dołączony do pisma z dnia 24 października 2003r. komputerowy wydruk zestawienia należności i dat dokonania wpłaty sporządzony przez zakład energetyczny z zakreśloną przez skarżącego pozycją o treści:
- nr rachunku [...],
- należność [...],
- ter. płatności [...],
- wpłata [...]
- data wpłaty [...]
nie stanowi dowodu w sprawie, albowiem zakwestionowany przez organy wydatek wpisany do podatkowej księgi przychodów i rozchodów w miesiącu styczniu 1997 r. pod poz. 2 wynosił- [...] (k-3 str. 5 akt administracyjnych). Natomiast drugi wydatek (składający się na łączną kwotę [...]) w wysokości [...] wpisany został w miesiącu wrześniu.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w całości, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa również w zakresie ustaleń nie kwestionowanych przez skarżących.
Nie znajdując zatem tak formalnych jak i merytorycznych podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.