I SA/GD 199/01

I SA/Gd 199/01 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-06-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Kwarcińska
Zbigniew Romała
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Alicja Stępień /spr./ Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska NSA Zbigniew Romała Protokolant Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi E. D. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2000r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 199/01
U z a s a d n i e n i e
E. D. wystąpił do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 powstałej w związku z wydatkami poniesionymi na cele mieszkaniowe.
Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 19 września 2000r. Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999r.
E. D. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując jej zasadność i wnosząc o jej uchylenie.
Izba Skarbowa decyzją z dnia 28.12.2000r. po rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy podtrzymała stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do treści art.45 ust.6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. 90, poz.416 ze zm.) podatek dochodowy wynikający z zeznania podatkowego jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku.
W przedmiotowej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego stwierdził, że podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1999 wynikający ze złożonego zeznania podatkowego jest podatkiem należnym.
Z tych też względów postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 stało się bezprzedmiotowe.
E. D. wniósł skargę na tę decyzję Izby Skarbowej. Skarżący utrzymuje, iż Jego zdaniem zgodnie z dyspozycją przepisu art.27a ust.1 pkt 1 lit.c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczeniu od podatku należnego za rok 1999 podlega wydatek na zwrot byłej żonie wkładu mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej.
Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.
Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25.07.2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzygając w granicach sprawy zobowiązany jest zatem ocenić zaskarżony akt administracyjny w świetle obowiązującego prawa.
W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zachodzi niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem.
Stosownie do treści art.27a ust.1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. Nr 90, poz.416 z późn. zm.) podatek dochodowy obliczony zgodnie z art.27 zmniejsza się na zasadach określonych w ust.2-17 jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe przeznaczone na wkład budowlany lub mieszkaniowy do spółdzielni mieszkaniowej, w razie przekształcenia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, za wydatki poniesione na wkład budowlany uznaje się wydatki stanowiące nadwyżkę ponad kwotę wkładu mieszkaniowego zaliczonego przez spółdzielnię na wkład budowlany.
Sąd w pełni podzielił pogląd wyrażony przez Izbę Skarbową, iż przekazana przez skarżącego na rzecz byłej żony spłata w części odpowiadającej wartości wkładu mieszkaniowego do spółdzielni w wysokości 29.840 zł nie stanowi wydatku rodzajowo określonego w treści art.27a ust.1 pkt 1 lit.c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie ma zatem żadnych podstaw prawnych do dokonania odliczeń od podatku z tego tytułu.
W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw do uznania zasadności argumentów skarżącego zmierzających do rozszerzającej wykładni wskazanego przepisu.
Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że przepisy podatkowe dotyczące w szczególności ulg podatkowych powinny być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający, a to oznacza prymat gramatycznej wykładni przepisu. Powyższe prowadzi do wniosku, że przedmiotowa ulga dotyczy środków przeznaczonych (i wpłaconych) na wkład do spółdzielni mieszkaniowej. Inne rozumienie tego przepisu mogłoby uprawniać do korzystania z ulgi wielokrotnie, np. raz – przy nabyciu mieszkania w ramach wspólności małżeńskiej, a powtórnie – gdy małżonkowie po rozwodzie dokonują wzajemnych rozliczeń.
W ocenie Sądu taka sytuacja nie jest dopuszczalna, bowiem w istocie byłaby to powtórna ulga z tego samego tytułu.
Reasumując – Sąd w niniejszej sprawie zaprezentował stanowisko zaproponowane przez Izbę Skarbową w zaskarżonej decyzji. Oznacza to, iż decyzja ta w ocenie Sądu nie narusza prawa. Zatem na podstawie art.151 ustawy z 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.
IF