I SA/GD 1977/01

I SA/Gd 1977/01 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Kwarcińska /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska /spr./, Protokolant Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2005 sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 maja 1998 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej 1 .uchyla zaskarżoną decyzję z dnia 7 maja 1998 roku oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 lutego 1997 roku [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej kwotę 737,20 (siedemset trzydzieści siedem 20/m) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
SA/Gd 1977/01
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z dnia 26 lutego 1997r. wymierzył skarżącemu A, spółce z o.o. z siedzibą w G. dodatkowa opłatę w wysokości 100% kwoty przypisanych składek tj. kwotę 3.428,47 zł w oparciu o dyspozycje art. 35 ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych z dnia 25 listopada 1986r. ( t.j. Dz. U. Nr 25/ 89, poz. 137 ze zm. ). Nie została zachowana forma decyzji administracyjnej ani też nie zawarto żadnego pouczenia w zakresie możliwości zaskarżenia tego orzeczenia (1).
Jednocześnie decyzją z dnia 26 lutego 1997r. stwierdzono, że skarżący jest zobowiązany do zapłacenia składek na ubezpieczenie wskazanych w decyzji pracowników od wypłaconych im w roku 1993 ekwiwalentów za nie wykorzystany urlop pracowniczy w łącznej kwocie 3.428,47 zł. Zachowano formę decyzji oraz pouczono skarżącego o trybie odwołania się od tej decyzji administracyjnej do Sądu Wojewódzkiego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (2).
W dniu 9 lutego 1998r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie dodatkowej opłaty.
Pismem z dnia 7 maja 1998r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych podtrzymał wymierzoną dodatkową opłatą (...) zastosowaną na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (...) (3).
Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 12 listopada 1997r. w sprawie [...] zmieniono zaskarżoną decyzję ZUS z dnia 26 lutego 1997r. (2) w części dotyczącej odsetek, w pozostałym zakresie oddalono odwołanie.
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 12 maja 2000r. w sprawie I SAB/Gd 12/99 oddalił skargę strony skarżącej na bezczynność ZUS w sprawie opłaty dodatkowej z tytułu nie uiszczenia w roku 1993 składek na ubezpieczenie społeczne pracowników od wypłaconych ekwiwalentów za urlopy wypoczynkowe. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA podkreślił, iż zasadnie pełnomocnik strony skarżącej potraktował pismo z dnia 26 lutego 1997r. (1) informujące skarżącego o obciążeniu jej opłatą dodatkową jako decyzję w sprawie ( ( art. 104 §
kpa w zw. z art. 180 § 1 kpa i art. 107 § 1-3 kpa ). Zdaniem Sądu decyzja ta rażąco narusza dyspozycję art. 107 § 1 i 3 kpa, bowiem nie zawiera uzasadnienia faktycznego, wskazania przyczyny z powodu których ZUS zastosował w sprawie maksymalną opłatę dodatkową oraz pouczenia czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie. Słusznie strona skarżąca domagała się uzupełnienia decyzji w trybie art. 111 § 1 kpa, jednak zdaniem Sądu brak możliwości uznania, że ZUS pozostawał w tej sprawie w bezczynności, udzielając stronie odpowiedzi odmownej ( choć nie w formie postanowienia ). Wskazano na dyspozycję art. 16 ust. 1 pkt. 1 ustawy o NSA oraz art. 34 ust 1 tej ustawy.
W wyroku z dnia 11 maja 2001r. w sprawie 1 SAB/Gd 20/00 Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał ZUS, w sprawie wniosku z dnia 29 sierpnia 2000r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia 7 maja 1998r. w przedmiocie wymierzenia dodatkowej opłaty w wysokości 100 % przypisanych składek (3), do rozpoznania wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy.
W dniu 6 sierpnia 2001r. ZUS wydał postanowienie odmawiające stronie skarżącej przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy bowiem przepisy prawa nie określają terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy.
W dniu 14 sierpnia 2001r. ( dor. 16.0] .2001 r. ) pełnomocnik skarżącego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę decyzji administracyjnej z dnia 7 maja 1998r. (3) o podtrzymaniu wymierzonej dodatkowej opłaty w wysokości 100% kwoty przypisanych składek oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia 26 lutego 1997r. (1).
W dniu 18 października 2001r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga na decyzję ZUS z dnia 7 maja I998r. (3), zarzucająca jej rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 180 § 1 Kpa oraz obrazę art. 77 § 1 w związku z art. 180 § 1 Kpa poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego co faktycznie spowodowało odmowę wznowienia postępowania (3). Pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 maja 1998r. (3).
W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano, że wyrokiem z dnia 12 maja 2000r. w sprawie I SAB/ Gd 12/99 skarga w sprawie opłaty dodatkowej została oddalona; (...) ze wzglądu na prawomocne rozstrzygnięcie sprawy ZUS nie znajduje podstaw do ponownego jej rozpoznania. Złożenie skargi na decyzją Zakładu Ubezpieczeń z dnia 7 maja 1998r.t w dniu 17 października 2001r. uzasadnia (...) złożenie wniosku o odrzucenie skargi wobec upływu terminu 30 dni o jakim mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym { Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153/02, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153/02, poz. 1270 ).
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:
i.
Podkreślić należy, iż przedmiotem skargi jest orzeczenie ZUS z dnia 7 maja 1998r., wydane w formie pisma skierowanego do skarżącego, podtrzymującego wymierzoną uprzednio w dniu 26 lutego 1997r. dodatkową opłatę w załatwieniu wniosku strony skarżącej o wznowienie postępowania. Sąd w tej sprawie podziela pogląd w zakresie kompetencji sądu administracyjnego w tego typu sprawach wyrażony w wyroku NSA z dnia 12 maja 2000r. w sprawie 1 SAB/Gd 12/99 (art. 16 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 34 ust. 3 ustawy o NSA ).
ii.
Sprawa niniejsza wywodzi się z treści orzeczenia ZUS z dnia 26 lutego 1997r. wymierzającą stronie skarżącej dodatkową opłatę w wysokości 100% kwoty przypisanych składek w wysokości 3.428, 47zł. Podstawą prawną tego orzeczenia była ustawa z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. Nr 25/89, poz. 137 ). W art. 35 ust. 1 i 2 przywołanej ustawy ustawodawca postanowił, że składki na ubezpieczenie społeczne pracowników oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę i dodatkowych opłat, nie opłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W razie nieopłacenia składek na ubezpieczenie społeczne pracowników lub opłacenia ich w niewłaściwej wysokości, ZUS może obciążyć zakład pracy dodatkową opłatą do wysokości 100% należnej kwoty składek ( ust. 2 art. 35 ).
Skarżący w dniu 2 marca 1998r. złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 8 w związku z art. 180 § 1 Kpa w związku z treścią wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 12 listopada 1997r. ( ... ) nakazujący odstąpienia od naliczania odsetek od składek ubezpieczających. ZUS postanowieniem z dnia 2 marca 1998r., na podstawie art. 149 § 1 Kpa wznowił postępowanie, a następnie, w formie pisma, w dniu 7 maja 1998r. (doręczonego stronie z uchybieniem art. 40 § 2 Kpa ) podtrzymał wymierzoną dodatkową opłatę w wysokości 100% kwoty przypisanej składki, przy czym nie zostało doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi a bezpośrednio stronie skarżącej. Orzeczenie to, podobnie jak poprzedzające je orzeczenia z dnia 26 lutego 1997r., nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz nie zawiera pouczenia o środkach zaskarżenia.
iii.
Wyrokiem z dnia 12 maja 2000r. (1 SAB/Gd 12/99) dot. skargi na bezczynność ZUS w sprawie opłaty dodatkowej z tytułu nie uiszczenia w 1993r. składki na ubezpieczenie społeczne pracowników od wypłaconych ekwiwalentów za urlopy wypoczynkowe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano jednak, że formą prawną w zakresie cyt. art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych winna być decyzja, która ponadto winna zawierać uzasadnienie faktyczne, wskazywać przyczyny z powodu których ZUS zastosował maksymalny poziom dodatkowej opłaty, winna też zawierać pouczenie czy i w jakim trybie przysługuje stronie odwołanie; jeżeli od decyzji przysługiwałby inny środek to decyzja ta i takie pouczenia winna zawierać. NSA w ww. wyroku podkreślił, iż orzeczenie z dnia 26 lutego 1997r. rażąco narusza art. 107 § 1 i 3 Kpa, bowiem nie spełnia powyższych wymogów. Wskazano, iż decyzja z dnia 26 lutego 1997r. może zostać zaskarżona do NSA na podstawie art. 16 ust. 1 pkt. 1 ustawy o NSA po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa ( aktualnie art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w skr. psa ( Dz. U. Nr 153/2002, poz. 1270 ze zm. ). Ustawa z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w art. 34 określała, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w; której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie ( ust. 2 ). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do NSA zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy o NSA skarga do NSA może być wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania.
Aktualnie omawiane w sprawie kwestie dot. art. 52 i 53 , art. 3 § I i 2 oraz art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w skr. psa(Dz. U. Nr 153/2002, poz. 1270 ze zm.).
IV.
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2001 r. organ, w wykonaniu wyroku NSA z dnia 11 maja 2000 r.w sprawie I SAB/Gd 20/00 zobowiązujący organ do rozpoznania wniosku strony o przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, odmówił przywrócenia ww. terminu wskazując, że przepisy prawa nie określają terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zaś ze względu na prawomocne rozstrzygnięcie sprawy organ nie znajduje również podstaw do ponownego jej rozpoznania.
W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1996 r. (OSP 4/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 44) stwierdza się, że wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy przez naczelny i centralny organ administracji jest szczególnym środkiem odwoławczym występującym w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym i odpowiada swym charakterem pojęciu środka odwoławczego, o jakim mowa w art. 34 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r, o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Zgodnie z tym poglądem, skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu możliwości z art. 127 § 3 kpa, bądź z art. 34 ust. 3 wcześniej powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
W niniejszej sprawie obie z tych możliwości, przed wniesieniem skargi, zostały przez stronę wyczerpane.
Brak pouczenia w decyzjach organu z dnia 26 lutego 1997r. i 7 maja 1998r., o którym mowa w art. 107 § 1 kpa, nie może skutkować utratą terminu do złożenia wniosku z art. 127 § 3 kpa, bądź wezwania do usunięcia naruszenia prawa z art. 34 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Tym samym nie skutkują negatywnie dla strony odpowiednio terminy wskazane w ustawie z dnia 25 listopada 1986r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. Nr 25/89, poz. 137 ze zm. ) a następnie, od dnia 1 stycznia 1999r. ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. Nr 137/98, poz. 887 ). V.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie orzeczenia ZUS z dnia 26 lutego 1997r. oraz z dnia 7 maja 1998r., sporządzone przez pełnomocnika strony skarżącej w związku z treścią przywołanego wyroku NSA z dnia 12 maja 2000r., doręczono ZUS w dniu 17 sierpnia 2001r., skarga zaś wniesiona została do NSA w dniu 17 października 2001r., po upływie wskazanych przez ustawodawcę 30 dniach tj. z zachowaniem terminu o jakim mowa w art. 34 ust. 3 ustawy o NSA. Natomiast ZUS wniósł o odrzucenie skargi wobec upływu terminu 30 dni o jakim mowa w art. 35 ust. 1 ustawy o NSA zgodnie z którym skargę wnosi się do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. W tej sprawie dyspozycja art. 35 ust. 1 ustawy o NSA nie ma zastosowania a wyłącznie dyspozycja art. 34 ust. 3 ustawy o NSA, zgodnie z którą jeżeli ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do Sądu zwrócić się do właściwego organa z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zaś skarga może być wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 i ust. 3 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zasadą jest wnoszenie skarg po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli jednak ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi należy przed wniesieniem jej do Sądu zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skargę można wnieść po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania. W ust. 3 art. 34 uregulowane zostały jedynie dwie kwestie związane z zaskarżaniem do NSA aktów, w stosunku do których stronie nie przysługiwał środek odwoławczy, a mianowicie obowiązek wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i ustalenie najwcześniejszego, możliwego terminu, w którym skarga może być wniesiona (aktualnie art. 52 § 1-4 psa).
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością zastępującą wniesienie odwołania, a ustalony w tym przepisie termin wyznacza organowi konieczny czas na podjęcie decyzji w przedmiocie ewentualnej samokontroli aktu. Przepis ten jednak nie reguluje całościowo tryb zaskarżania takich aktów. W art. 35 ust. 1 ustawy o NSA uregulowane zostały inne kwestie związane z trybem wnoszenia skarg do Sądu. Ustawodawca określił zasadę bezpośredniego wnoszenia skarg do Sądu i wyznaczył najdalszy termin, w którym można tego dokonać. Wyznaczenie nieprzekraczalnego terminu na wniesienie skargi ma istotne znaczenie dla pewności obrotu, stabilności rozstrzygnięć wynikających z aktów administracji.
Należy powtórzyć, jak w pkt. V., iż brak pouczenia w decyzjach organu z dnia 26 lutego 1997r. i 7 maja 1998r., o którym mowa w art. 107 § 1 Kpa, nie może skutkować utratą terminu również do wezwania do usunięcia naruszenia prawa z art. 34 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( aktualnie art. 52 § 4 psa ). VI.
Przechodząc do meritum sprawy, mając na uwadze powyższy stan sprawy, stwierdzić należy, iż orzeczenie z dnia 7 maja 1998r. rażąco narusza dyspozycję art. 107 § 1 i 3 Kpa. Formą prawną winna być decyzja, zgodnie z treścią art. 104 § 2 w związku z art. 180 § 1 Kpa, która winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz zawierać pouczenie o środkach zaskarżenia (lub pouczenie, iż środek zaskarżenia nie przysługuje).
W świetle przepisów art. 104 Kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, zaś decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty; jest władczym, jednostronnym oświadczeniem woli tego organu, opartym na przepisach prawa administracyjnego i określającym sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (strony) w indywidualnie oznaczonej sprawie.
Treść decyzji, czyli jej elementy składowe, są przedmiotem unormowania art. 107 Kpa. Stosownie do § 1 tego przepisu decyzja powinna zawierać m.in. (...) oznaczenie organu administracji publicznej, datą wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne (...). Wymogi uzasadnienia decyzji określone zostały natomiast w § 3 ww. przepisu; tak więc rozstrzygnięcie i uzasadnienie to dwa istotne elementy składowe decyzji. Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem albo nałożonym na nią obowiązkiem. Osnowa (rozstrzygnięcie decyzji) jest jej kwintesencją wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Brak rozstrzygnięcia, treści "decyzji" pozbawia dane pismo charakteru decyzji. Bez osnowy nie ma decyzji. Uzasadnienie natomiast służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Samo w sobie, bez rozstrzygnięcia (osnowy), nie jest decyzją (por. Postępowanie administracyjne - ogólne podatkowe i egzekucyjne, pod redakcją M. Wierzbowskiego, wydaw. C.H. BECK, W-wa2001, str. 142 i nast.).
Skoro zaskarżona decyzja z dnia 7 maja 1998r. i utrzymana nią w mocy decyzja organu z dnia 26 lutego I997r., nie spełniają wymogów art. 107 § 1 i 3 Kpa przez to, że nie zawierają uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o środkach zaskarżenia, podlegają uchyleniu.
Mając na uwadze jakość postępowania obu stron w tej sprawie wskazać należy, że -
- organ orzekający winien w tej sytuacji na nowo rozpatrzyć sprawę w całości, to jest wydać decyzje rozstrzygając kwestie wymierzenia stronie dodatkowej opłaty mając na uwadze treść wyroku NSA z dnia 12 maja 2000r. w sprawie 1 SAB/ Gd 12/99 wraz z uzasadnieniem, treść wyroku NSA z dnia 11 maja 2001r. w sprawie I SAB/Gd 20/00 wraz z uzasadnieniem, zawierającą uzasadnienie tej decyzji, wskazanie przyczyn z powodu których organ zastosował w tej sprawie maksymalną opłatę dodatkową mając na uwadze wyrok Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 17 listopada 1997r. w sprawie [...] ( strona piąta uzasadnienia, czwarty wiersz od góry; - treść wyroku wraz z uzasadnieniem znajduje się w aktach sprawy ) mając na uwadze również treść oświadczeń strony złożonych w tej sprawie, oraz pouczenie czy i w jakim trybie służy od tej decyzji odwołanie, co oznacza, że decyzja powinna albo zawierać pouczenie, że odwołanie od niej nie służy, albo że służy i w jakim zakresie; w wypadkach gdy od decyzji przysługuje inny środek prawny ( powództwo do sądu powszechnego albo skarga do WSA, skarga do WSA poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa ) decyzja powinna zawierać pouczenie w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269, skr. psa ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, stwierdzając naruszenie przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ) uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 7 maja 1998r. oraz poprzedzającąją decyzję z dnia 26 lutego 1997r.
Z uwagi na charakter zaskarżonego orzeczenia zawarto rozstrzygnięcie w trybie art. 152 psa. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 psa.