I SA/Gd 1945/01

I SA/Gd 1945/01 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-10-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bogusław Szumacher /przewodniczący/
Ewa Kwarcińska /sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogusław Szumacher Sędziowie sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.) sędzia NSA Sławomir Kozik Protokolant Dorota Łabuda po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w M. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 11 września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące maj i wrzesień 1999 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 1945/01
U z a s a d n i e n i e
Inspektor Kontroli Skarbowej w UKS, decyzją z dnia 11 czerwca
2001 r. określił podatnikowi "A", Spółka z o.o. z siedziba w M. za miesiące maj i wrzesień 1999 r. rozliczenie podatku od towarów i usług, w tym wysokość zaległości podatkowej w łącznej kwocie [...],- zł wraz z należnymi odsetkami, a także ustalił wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego za te miesiące w łącznej kwocie
[...] zł.
W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że podatnik "A", Sp. z o.o. w miesiącach maju i wrześniu dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego w łącznej wysokości [...],- zł, wynikające z faktur VAT wystawionych przez "B" S.A. z siedzibą w W. tytułem zawartej w dniu 30 grudnia 1997 r. "Umowy o współpracy". Jak ustalono w toku postępowania faktury te dokumentowały wydatki nie mogące stanowić kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, bowiem zdaniem Inspektora nie były związane z uzyskanym przychodem. Tym samym skarżący naruszył dyspozycję art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.
Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie, w którym kwestionując stwierdzone uchybienia wniósł o stwierdzenie nieważności postępowania, oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie procedury administracyjnej, a w szczególności art. 123 § 1, art. 190 § 1, art. 180 § 1 i art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, niedopuszczenie wszystkich dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy, oraz nie udowodnienie okoliczności faktycznych wskazanych w decyzji i błędne w związku z tym zastosowanie przepisów prawa podatkowego. Ponadto Spółka zarzuciła brak wydania przez Inspektora, w toku postępowania postanowienia w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków.
Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu zarzutów podniesionych w odwołaniu, ostateczna decyzją z dnia 11 września 2001 r. uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia rozliczenia miesiąca maja 1999 r. i określiła za ten miesiąc nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym będącą kwotą do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...],- zł, w części dotyczącej określenia zaległości podatkowej w kwocie [...],- zł i odsetek za zwłokę w wysokości [...],- zł umorzyła postępowanie; w pozostałej części utrzymała decyzję w mocy.
Na decyzję tę podatnik wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji, a także wstrzymania jej wykonania.
W uzasadnieniu skargi wskazano następujące zarzuty:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 19 ust. 3 i art. 25 ust. 1 pkt 3 i 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.),
2) naruszenie prawa procesowego, a zwłaszcza art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.).
Skarżący wskazał, iż organy podatkowe bezzasadnie uznały wydatki związane z realizacją umowy zawartej z jej udziałowcami "B" S.A. za nie stanowiące kosztu uzyskania przychodu, naruszając zarówno prawo materialne jak i procesowe.
W odpowiedzi na skargę, Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.
W uzasadnieniu odniesiono się do ustaleń stanu faktycznego sprawy i zarzutów zawartych w skardze.
Organy podatkowe wbrew twierdzeniu strony skarżącej, wydając zaskarżone rozstrzygnięcia nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Z ogólnej bowiem zasady podatku od towarów i usług zawartej w art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wynika, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług; w przypadku importu jest to suma podatku wynikająca z dokumentów odprawy celnej. Obniżenie kwoty podatku należnego następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument odprawy celnej, albo w miesiącu następnym nie wcześniej jednak niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru, wykonania usługi albo otrzymania faktury potwierdzającej dokonanie przedpłaty (ust. 2 i 3 cytowanego artykułu). Jednakże ustawodawca w przepisach ustawy zawarł istotne ograniczenie tego uprawnienia. I tak m.in. w myśl art. 25 ust. 1 pkt 3 obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Natomiast w myśl przepisów art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o pdp kryteriami kwalifikującymi dany wydatek do grupy kosztów uzyskania przychodów są: poniesienie danego wydatku w celu uzyskania przychodu, oraz nie zakwalifikowanie go do grupy wydatków nie uznanych przez ustawę za koszt uzyskania przychodów wymienionych taksatywnie w art. 16. Zatem, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu, podatnik winien wykazać jego bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.
W okresie objętym postępowaniem skarżący uznał za podstawę obniżenia podatku należnego podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez "B" S.A. z siedzibą w W. w łącznej wysokości [...],- zł. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w dniu 30 grudnia 1997 r. skarżący zawarł z jednym z jej dwóch udziałowców tj. "B" S.A. w W. Umowę o współpracy. Zgodnie z § 1 tej umowy zleceniobiorca zobowiązał się do świadczenia usług w zakresie: analiz marketingowych, analizy pozycji rynkowej firmy, zapotrzebowania na produkty firmy, chłonność rynku, działalności w zakresie public relations w tym organizacji brefingów, konferencji prasowych, wyjazdowych sympozjów informacyjnych dla dziennikarzy i przygotowywania news relasem dotyczących działalności skarżącej, doradztwa ekonomiczno-finansowego, poszukiwania partnerów gospodarczych dla rozwoju sprzedaży eksportowej, poszukiwania rynków zbytu dla produktów Spółki, promocji jej produktów w kraju i za granicą. Za wykonanie powyższych prac strony określiły wynagrodzenie miesięczne w wysokości 1% wartości sprzedaży brutto w miesiącu poprzedzającym miesiąc wypłaty, w tym podatek VAT. Wielkość sprzedaży strony przedmiotowej umowy postanowiły ustalać na podstawie miesięcznych sprawozdań finansowych F-01. Przy czym w § 6 umowy ustalono maksymalny termin umowy i wynagrodzenie – 667.500,- DEM, przy przyjęciu średniego kursu ogłoszonego w NBP w dniu płatności ostatniej części wynagrodzenia, nie później jednak niż do 31 grudnia 2004 r. W toku postępowania kontrolnego Inspektor stwierdził, że z tytułu wskazanej umowy skarżąca obciążyła koszty uzyskania przychodów na podstawie wystawionych przez "B" S.A. faktur VAT, w których jako rodzaj usługi określono: wynagrodzenie za m-c.... zgodnie z Umową o współpracy z dnia 30 grudnia 1997 r. Ponadto w wyniku analizy dokumentów źródłowych nie stwierdzono żadnej dokumentacji związanej z realizacją omawianej umowy, która mogłaby dawać podstawę do oceny, że wymienione w fakturach VAT usługi faktycznie były wykonywane, i że w wyniku działania wystawcy faktur –"B" S.A. skarżący uzyskał przychód. W toku postępowania prowadzonego przez organy obu instancji strona skarżąca nie udowodniła, że omawiane wydatki zostały poniesione w sposób racjonalnie zmierzający do osiągnięcia przychodu, bowiem nie udało się jej jednoznacznie wyjaśnić, czy i jakiego rodzaju działania podejmował "B" S.A., a przecież zakres usług zleconych tej spółce był szeroki. Także złożone w tym zakresie zeznania świadków – co należy podkreślić świadków, o przesłuchanie których wnosiła sama skarżąca – nie mogą stanowić podstawy do uznania przedmiotowych wydatków za koszty uzyskania przychodów. I tak J.M., Przewodniczący Zarządu skarżącego, zeznał, iż jedynymi dowodami na realizację Umowy o współpracy byli wskazani w piśmie z dnia 8 stycznia 2001 r. pozyskani kontrahenci. Na realizację pozostałych punktów umowy skarżący nie posiada żadnych materiałów i dowodów, bowiem jak twierdził Przewodniczący Zarządu "B" S.A. przekazywał informacje jedynie telefonicznie lub w drodze osobistych kontaktów.
Jako pozyskanych przez "B" S.A. kontrahentów, z którymi skarżący w 1998 r. prowadził współpracę wskazano firmy "C", "D", "E", jednakże nie przedstawiono dowodów na poparcie tych twierdzeń. Ponadto na wniosek skarżącego przesłuchano w dniu 28 lutego 2001 r. w charakterze strony p. S.K., Dyrektora i członka Zarządu Spółki, który z kolei zeznał, że działania marketingowe zleceniobiorcy konsultowane były jedynie telefonicznie, stąd też skarżąca nie posiada żadnych materiałów dotyczących sposobów ich realizacji. Pomimo takich twierdzeń, w trakcie przesłuchania p. S.K. przedłożył opracowania nt.: "Konsumpcyjne trendy w Europie dla mrożonej i schłodzonej żywności", "Rozwój rynku mrożonej żywności", "Kanały dystrybucji żywności", "Strategia rozwoju działu sprzedaży firmy "A" – wszystkie o charakterze ogólnikowo-informacyjnym, hasłowym bądź podręcznikowym, nie zawierające dat oraz wskazania ich autorów. Organ pierwszej instancji stwierdził, że nie dotyczyły one spornego okresu (w opracowaniach wskazywano koniec 1997 r., 8 grudnia 1999 r. i 14 maja 2000 r.). Nadto w przedłożonym piśmie z dnia 6 marca 2001 r. p. S.K. w nawiązaniu do wcześniejszego przesłuchania przedstawił nowych kontrahentów pozyskanych w wyniku realizacji przedmiotowej umowy – firmy "F" i "G" z [...]. W wyniku analizy rozrachunków Inspektor ustalił, że skarżący zawierał transakcje z tymi podmiotami już w latach wcześniejszych tj. przed zawarciem Umowy o współpracy.
Tym samym, zdaniem Izby Skarbowej, złożone przez stronę zeznania są wzajemnie sprzeczne, mając chociażby na uwadze pozyskanych kontrahentów. Nie można przyjąć, jak to podnosi skarżący, iż są to zeznania uzupełniające, bowiem w takim przypadku zeznający winni wskazywać choćby w części tych samych kontrahentów i ewentualnie podawać według swojej wiedzy inne podmioty. Brak jest dowodów, że kontrahenci ci pozyskani zostali przez "B" S.A., a nie przez skarżącego. Bezzasadny jest zarzut skarżącego o potraktowaniu przez organy podatkowe spornej umowy w kategoriach umowy rezultatu zamiast umowy starannego działania. Postępowania organów obu instancji zmierzały do ustalenia na czym polegały działania "B" S.A. wykonywane w związku z umową, aby móc dokonać oceny celowości jej zawarcia w aspekcie wymogów określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Strona skarżąca w złożonym odwołaniu od decyzji pierwszej instancji zarzuciła brak odniesienia kwestionowanych działań marketingowych do wielkości (wzrostu) przychodów z tytułu sprzedaży eksportowej; zatem sam zażądał dokonania oceny spornej umowy w aspekcie jej rezultatów. Sporządzenie takiej analizy było i jest niemożliwe, bowiem skarżący nie potrafił jednoznacznie sprecyzować i udowodnić, na czym konkretne działania zleceniobiorcy polegały. Wzrost wartości sprzedaży eksportowej mógłby mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyby jednoznacznie ten przyrost można było przypisać działaniom podejmowanym przez "B" S.A. w wykonaniu umowy z 1997 r. Stan faktyczny sprawy oraz zebrany materiał dowodowy nie pozwalają na uznanie spornych wydatków za koszty uzyskania przychodów; w sprawie udokumentowano jedynie fakt ponoszenia wydatków, natomiast skarżący nie tylko nie udowodnił celowości ich poniesienia w aspekcie występowania związku pomiędzy wydatkami a choćby potencjalnym przychodem, ale nawet nie wykazał, na czym działania zleceniobiorcy polegały.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego pominięcia przez organ pierwszej instancji przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu z zeznania świadka p. T.L. Dyrektora ds. rozwoju w "B" S.A. (który reprezentował Spółkę "B" przy podpisywaniu umowy) organ odwoławczy wyjaśnia, iż prowadzący postępowanie Inspektor Kontroli Skarbowej uznając kwestie realizacji przedmiotowej umowy za dostatecznie wyjaśnione innymi dowodami, działając na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej wydał postanowienie z dnia 25 maja 2001 r. Nr [...] o odmowie przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, oraz dowodu z zeznań
p. A.K. Postanowienie to zostało doręczone stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 28 maja 2001 r.
W konsekwencji zasadnie nie uznano za koszt uzyskania przychodów poniesionych wydatków związanych z zakupem spornych usług, co również na mocy powołanych wyżej przepisów art. 25 ustawy o podatku od towarów i usługą, skutkuje pozbawieniem prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie tych usług. Zasadność nie uznania przedmiotowych wydatków za koszt uzyskania przychodów została przesądzona ostateczną decyzją Izby Skarbowej z dnia 11 września 2001 r. orzekającej o należnym od skarżącego podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. ([...]).
Pomimo nie podzielenia z wcześniej uzasadnionych względów zarzutów podniesionych w odwołaniu Izba Skarbowa uchyliła jednak zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia przez Inspektora zaległości podatkowej za miesiąc maj 1999 r. w kwocie [...],- zł i należnych odsetek od tej zaległości w wysokości [...],- zł, z uwagi na fakt, iż skarżący za ten miesiąc w złożonej deklaracji VAT-7 wykazał kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny, co w wyniku rozliczenia przez organ pierwszej instancji winno skutkować wyłącznie zmniejszeniem tej kwoty. Jednakże nie można się zgodzić z zarzutem skargi dotyczącym braku podstaw do ustalania dodatkowego zobowiązania podatkowego z uwagi na uchylenie decyzji, jako że jak wskazano wyżej organ odwoławczy uchylił decyzję w części i określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym będącą kwotą do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...],- zł, a więc o kwotę [...],- zł niższą niż deklarował skarżący. W konsekwencji, zgodnie z art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usługi, organ kontroli skarbowej zobligowany został do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 30% zawyżenia kwoty do przeniesienia na następny miesiąc. Sposób obliczenia tego zobowiązania został przedstawiony na str. 9 uzasadnienia decyzji pierwszej instancji. Zatem Izba Skarbowa, wbrew ocenie skarżącego, nie miała podstaw prawnych do uchylenia w tym zakresie decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej.
Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem; zarówno argumentacja skargi jak również analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.
Zdaniem Sądu organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd uznał również, że organy podatkowe obu instancji nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.
W ocenie Sądu wniosek organu odwoławczego jak i organu podatkowego I instancji wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowi naruszenia prawa.
I. Brak jest podstaw do uznania, że w sprawie niniejszej nastąpiło naruszenie przez organy podatkowe prawa materialnego art. 15 ust. 1 i art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organy podatkowe prawidłowo również zastosowały normę określoną w przepisie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług.
W całej rozciągłości należy podzielić ocenę przedmiotowej umowy dokonaną przez Izbę Skarbową i uznać, iż jej analiza doprowadziła organy podatkowe do prawidłowych konkluzji, że wydatek związany z umową jaką zawarł skarżący z firmą "B" S.A. nie może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu skarżącego i w konsekwencji, nie może zostać pomniejszony należny podatek VAT o podatek naliczony z przedmiotowych faktur.
Aby dany wydatek mógł stanowić dla podatnika koszt uzyskania przychodu musi on spełnić łącznie warunki wskazane przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o pdp, to znaczy:
1) wydatek poniesiony jest przez podatnika;
2) wydatek ten został faktycznie poniesiony oraz nie zwrócony podatnikowi z innych źródeł;
3) wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i stanowi wydatek racjonalny i gospodarczo uzasadniony;
4) wydatek jest poniesiony w celu uzyskania przychodu lub też może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów.
W tej sprawie należy ocenić, czy wydatki poniesione przez skarżącego wynikające z omawianej umowy okazały się niezbędne dla uzyskania przez skarżącego przychodu lub chociażby pożyteczne w rozumieniu możliwości wpływu na wielkość przychodu. Ciężar dowodu wykazania powyższego związku spoczywa wyłącznie na podatniku. Podzielić należy stanowisko organów podatkowych, iż skarżący nie wykazał istnienia przesłanki ad. 4).
Mieć należy na względzie, że przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu każdy wydatek wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z tym przychodem i racjonalności działania dla osiągnięcia tego przychodu. Zdaniem Sądu podatnik prowadzący działalność gospodarczą powinien zmierzać w sposób najbardziej bezpośredni do osiągnięcia przychodu. Powinien również działać w przekonaniu, jednak ocenianym w sensie obiektywnym, a nie subiektywnym, że poniesienie kosztu po uwzględnieniu związków przyczynowo-skutkowych powinno doprowadzić do osiągnięcia przychodu.
W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe obu instancji prawidłowo przyjęły, iż brak jest podstaw do przyjęcia, by ww. wydatek mógł stanowić koszt uzyskania przychodu. Identyczne stanowisko zajął WSA w wyroku z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie [...] dotyczącej tego samego podmiotu, której przedmiotem było określenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1998. WSA w uzasadnieniu tego wyroku podzielił stanowisko organów podatkowych.
Mając na względzie powyższe, stwierdzić trzeba, iż zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia, a organy podatkowe obu instancji prawidłowo uznały, że poniesione przez stronę skarżącą koszty wynagrodzenia zleceniobiorcy, jako nie związane z przychodami na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów i w związku z tym zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) nie przysługuje stronie obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z przedmiotowych faktur. W konsekwencji również za zasadne uznać należy stanowisko organów podatkowych w kwestii dodatkowego zobowiązania podatkowego, które na zasadzie art. 27 ust. 5 i 6 ww. ustawy o podatku od towarów i usług powinno zostać określone przez organ podatkowy w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej.
II. Nie jest zasadny również zarzut skarżącej, że organy podatkowe przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania – art. 120, 121 § 1 i 122 Ordynacji podatkowej, w takim zakresie, by mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Wbrew poglądowi skarżącej organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonały prawidłowych ustaleń w przedmiocie objętym mniejszym postępowaniem. W szczególności za prawidłowe należy uznać stanowisko organów podatkowych w zakresie analizy przedmiotowej umowy z firmą "B" S.A., która doprowadziła, zdaniem Sądu, organy podatkowe do prawidłowych konkluzji.
Stosownie do przepisów Ordynacji podatkowej postępowanie dowodowe prowadzi w sprawie organ podatkowy, na którym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 O.p.). Zebrane dowody podlegają przy tym swobodnej ocenie tego organu, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 O.p. Swobodna ocena dowodów nie oznacza samowoli organu podatkowego; aby bowiem ocenę dowodów można było uznać za prawidłową musi być przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Podkreślić przy tym należy, że prawa strony w postępowaniu podatkowym gwarantowane są w omawianym zakresie zarówno przez zasady ogólne (rozdział 1 działu 4 Ordynacji podatkowej, jak też przez przepis art. 192 Ordynacji podatkowej). Generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. Odnosząc te uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody poddane następnie zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym motywacja zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, iż rozumowanie organów podatkowych, w tym zwłaszcza organu odwoławczego, uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Organ podatkowy nie ma uprawnienia do ingerowania w stosunki prawne między stronami umów cywilnoprawnych, ma jednak prawo i obowiązek badania oraz oceny treści i celu umowy uwzględniając działania stron w zakresie jej skutków podatkowych.
Wobec nie kwestionowania przez organy podatkowe faktycznej realizacji przedmiotowej umowy o współpracy a jedynie zakwestionowanie wydatku z nią związanego jako kosztu uzyskania przychodu przez skarżącego, wydanie postanowienia nie uwzględniającego wniosku dowodowego strony skarżącej o przesłuchanie kolejnych świadków (art. 187 O.p.), nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie uzasadnia uwzględnienia skargi przez Sąd.
W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty skargi nie okazały się zasadne, brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w zakresie wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270) skargę oddalił.
AW