I SA/Gd 194/06

I SA/Gd 194/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-12-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bogusław Woźniak /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Asesor WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 grudnia 2005 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i czerwiec 2003 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w G. z dnia (...) 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 1 580,00 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt 00/100) złotych tytułem zwrotów kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w G. u decyzjami z dnia 15 lipca 2005 r. określił V. sp z o. o. w podatku od towarów i usług za styczeń oraz czerwiec 2003 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Z uzasadnienia wymienionych decyzji wynika, że przyczyną zmiany wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym było ustalenie, iż spółka zawyżyła kwotę podatku naliczonego na skutek odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach zakupu towarów i usług, służących wytworzeniu środka trwałego – drogi wraz z infrastrukturą techniczną, które zostały następnie przekazane nieodpłatnie na rzecz Gminy G. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, nieodpłatne przekazanie obiektów infrastruktury nie jest czynnością podlegającą przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem, podatek naliczony, związany z zakupem towarów i usług służących wytworzeniu wymienionych obiektów nie może zostać odliczony od podatku należnego.
W odwołaniach od obu wymienionych decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 i 2, a także art. 20 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie spółki stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji jest błędne. Odwołująca przytoczyła argumentację zaprezentowaną w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2004 r. opublikowanym na stronach internetowych Ministerstwa Finansów. Z wyjaśnień tych, w ocenie odwołującej, jednoznacznie wynika, że w przypadku nieodpłatnego przekazania infrastruktury technicznej, podatnikowi przysługuje prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakup towarów i usług związanych z tą inwestycją, albowiem istnieje pośredni związek dokonanych zakupów ze sprzedażą opodatkowaną. W przypadku odwołującej poniesione wydatki na budowę drogi pośrednio są związane ze sprzedażą opodatkowaną. Nowo wybudowana droga służy jako jedyny dojazd do zakładu produkcyjnego, którego sprzedaż jest w całości opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Wskazano także, że w wydanej na podstawie art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej interpretacji Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w G. uznał, że wydatki poniesione przez V. sp. z o. o. na budowę drogi, poprzez odpisy amortyzacyjne, w całości stanowią koszt uzyskania przychodu spółki.
Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 19 grudnia 2005 r. utrzymał decyzje organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w G., iż czynność nieodpłatnego przekazania drogi nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wskazano, że już na etapie ponoszenia wydatków wiadomym był ich cel – czynność nie podlegająca opodatkowaniu – podatnikowi nie przysługiwało więc prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z przedmiotową inwestycją drogową. W ustalonym w sprawie stanie faktycznym nieodpłatne przekazanie drogi nie może być traktowane jako darowizna, nie jest także inną czynnością wymienioną w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Dyrektor Izby Skarbowej w G. przywołał także pismo z dnia 30 sierpnia 2004 r., którym dokonał zmiany informacji udzielonej przez organ pierwszej instancji, co do możliwości odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu usług budowlanych w przypadku nieodpłatnego przekazania inwestycji na majątek Gminy. Odnosząc się do wskazanych przez podatnika wyjaśnień organów podatkowych oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy wskazał, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach, w odmiennych stanach faktycznych i prawnych.
V. sp. z o. o. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 19 grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w G. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 i ust. 3, art. 19 ust. 1 i 2 oraz art. 20 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także art. 14 § 1 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca podniosła, że wskazane przepisy nie nakazują bezpośredniego związku zakupu towarów i usług ze sprzedażą opodatkowaną. Wystarcza związek pośredni i w przypadku spółki skarżącej taki związek niewątpliwie istnieje. Nowo wybudowana droga służy jako jedyny dojazd do zakładu produkcyjnego, którego sprzedaż jest w całości opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Strona skarżąca powyższą argumentację wsparła wyjaśnieniami Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2004 r. oraz orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28.10.2003 r. Sygn. akt III S.A. 1693/2002. Wskazano także, że Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w G. w pisemnej interpretacji wydanej na podstawie art. 14 a § 1 Ordynacji podatkowej uznał, że wydatki poniesione na budowę przedmiotowej drogi, poprzez odpisy amortyzacyjne, w całości stanowią koszt uzyskania przychodów spółki. Tym samym związek ze sprzedażą opodatkowaną istnieje nie tylko w sensie faktycznym ale i podatkowym. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżąca wskazała, że organy podatkowe prezentowały sprzeczne ze sobą interpretacje w zakresie wykładni tych samych przepisów. Dyrektor Izby Skarbowej w G. pominął wyjaśnienia zawarte na stronach internetowych Ministerstwa Finansów. Zaniechał także wystąpienia do Ministra Finansów celem ujednolicenia wykładni spornych przepisów.
Dyrektor Izby Skarbowej w G., w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga V. sp. z o. o. zasługuje na uwzględnianie, albowiem organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania poza sporem pozostawał fakt, że strona skarżąca poniosła nakłady na infrastrukturę drogową, którą następnie przekazała Gminie G. Podstawę takiego działania stanowiła umowa o wybudowanie drogi zawarta pomiędzy skarżącą a Gminą G. Powyższą umowę zwarto w celu zapewnienia niezbędnego dojazdu do nieruchomości wykorzystywanej przez skarżącą na cele prowadzonej działalności gospodarczej oraz, docelowo miała ona stanowić podstawową drogę dojazdową do dzielnicy (...). Strony zobowiązały się do finansowania inwestycji na zasadzie 33 % rzeczywistego kosztu realizacji ponosi Gmina, 67 % rzeczywistego kosztu realizacji ponosi strona skarżąca. Nie jest sporne, że spółka ujęła w rozliczeniu podatek naliczony odpowiadający jej udziałowi w kosztach realizowanej inwestycji.
Podstawową zasadą podatku od towarów i usług wyrażoną w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), jest prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. W świetle tego przepisu koniecznym warunkiem uwzględnienia podatku naliczonego jest istnienie związku podatku naliczonego z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu. Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi więc istnienie tego związku. Dla rozstrzygnięcia sporu decydujące znaczenie ma więc wykładnia art. 19 ust. 1, a także art. 20 ust. 2 powołanej wyżej ustawy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej związek ze sprzedażą opodatkowaną nabycia towarów i usług musi być ścisły. Natomiast, w ocenie Sądu, takiego warunku przepisy, o których mowa nie zawierają. Wobec tego, taka interpretacja zasady potrącalności prowadzi do nieuzasadnionego prawnie i ekonomicznie zawężenia uprawnienia do zmniejszenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, związanego ze sprzedażą opodatkowaną (wyrok NSA z 28.10.2003 r. Sygn. akt III SA 1693/02, Mon. Pod. 2003/12). W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy trudno jest zanegować związek pomiędzy podatkiem naliczonym przez stronę przy nabywaniu towarów i usług związanych z budową infrastruktury drogowej a sprzedażą opodatkowaną. Nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw by uważać, że w danym stanie faktycznym nie zachodzi związanie o jakim mowa w art. 19 ust. 1 czy art. 20 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przeciwnie, podatek naliczony przy zakupie towarów i usług służących realizacji inwestycji infrastrukturalnych wiąże się z wykonywaniem przez podatnika czynności opodatkowanych.
W ocenie Sądu nie zasługują natomiast na uwzględnianie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w G. pismem z dnia 30 sierpnia 2004 r. dokonał zmiany informacji udzielonej przez organ pierwszej instancji na zapytanie podatnika. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiotowym stanie faktycznym, podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu usług budowlanych w przypadku nieodpłatnie przekazanych inwestycji na majątek Gminy. Stanowisko to wiązało organy podatkowe, nie było natomiast wiążące dla podatnika. Ochrona prawna podatnika, który zastosowałby się do tej interpretacji zakreślona jest tylko w zakresie interpretacji wydanej przez właściwy dla podatnika organ podatkowy, udzielonej na indywidualne zapytanie podatnika. Zatem, okoliczność odmiennej wykładni tego samego przepisu przez inny organ podatkowy, niewłaściwy dla podatnika, nawet jeżeli została ona opublikowana na stronach internetowych Ministerstwa Finansów nie nabiera mocy wiążącej dla innych podatników czy też innych organów podatkowych. Niemniej jednak, w ocenie Sądu należy ocenić negatywnie sytuację, gdy organy podatkowe dokonują odmiennej interpretacji tych samych przepisów prawa podatkowego w przybliżonych stanach faktycznych. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia. W obowiązujących przepisach brak jest także normy nakazującej organowi podatkowemu wystąpić do Ministra Finansów celem ujednolicenia rozbieżności w wykładni przepisów prawa. Z drugiej strony, Minister Finansów nie jest uprawniony do dokonywania powszechnie obowiązującej wykładni przepisów prawa podatkowego.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.
W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na zasadzie art. 152 ww. ustawy, określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, natomiast orzeczenie o kosztach uzasadnia dyspozycja art. 200 w związku z art. 209 ww. ustawy